θέατρο 'Άνεσις'.
εδώ που τα λέμε, όνομα και πράμα
όλα προσβάσιμα.
πήγα με το Σεραφείμ φέτος, και είδαμε κάτι που έμοιαζε με αυτό που είχαμε δει πέρσι.
η ιδέα είναι η ίδια: μουσική καλλιέργεια και ψυχ=αγώγηση
σε μια κοινή γκάμα ανάμεσα στα παιδιά και τους συνοδούς τους, είτε είναι γονείς, είτε δάσκαλοι, είτε ό,τι δήποτε.
αυτό με παρακίνησε και πήγα και φέτος.
περιγραφή:\
1. σκηνικό
μια αυλή που μπορεί να συνεπάρει ένα πιτσιρίκι ή να ενδιαφέρει έναν έφηβο, καλοστημένο και απλό σκηνικό, απλό πλην όμως θεατρικό, δλδ με τα μικρά του μυστικά, το πάνω, το κάτω, το ενδιάμεσο, κλπ.
μου αρέσει προσωπικά το 'θεατρικό' σκηνικό, δλδ αυτό που ναι μεν δείχνει πραγματικότητα, έχει όμως το κατιτίς του εξωπραγματικού, κλπ.
2. στόρυ
μια μικρή ομάδα ανθρώπων που ζουν στη 'γειτονιά', συγχρωτίζονται, ζουν, μιλάνε, ονειρεύνται, αντιδρούν.
ο τίτλος είναι ενδεικτικός: ένας νέος που θέλει να ξεφύγει, να πάει αλλού (Αυστραλία), κουβαλώντας ωστόσο στο πορτοφολάκι του ένα γιασεμί, που είναι τόσο σκληρός αλλά και τόσο δεμένος μαζί του: ο έρωτας της αγαπημένης και η σκέψη του φευγιού, η μια να θέλει να νικήσει την άλλη.
η αυλή είναι αυτή που έζησαν πραγματικά ή νοσταλγικά, μα το ίδιο θετικά νοηματοφόρα, η αυλή δλδ η κοινωνία του εξήντα. το όνειρο της κοπελιάς που έρχεται από χωριό να κατακτήσει το στερέωμα της πρωτεύουσας, ο νεαρός που δε βρίσκει πώς να ζήσει στη φτωχογειτονιά, η γυναίκα που έχει γίνει η πλύστρα με τον ακαμάτη και μάλλον δοσίλογο στο καφενείο, η οικογένεια με τα ιδανικά, την αγάπη ανάμεσα σε συζύγους και το παιδί, την ελπίδα που δίνει η αγάπη, τις ιδέες που εκείνη την εποχή λογοκρίνονται και οδηγούν στη φυλακή, την ερωτευμένη γυναίκα που περιμένει το γράμμα από τον αγαπημένο που είναι στα ξένα, τον περιπτερά που είναι ο 'προύχοντας' της περιοχής,
...
με τα αστειάκια του, το δάκρυ του, τη σκέψη του, κυρίως όμως την αισιοδοξία και την τροφή για σκέψη, τους προσεγμένους διαλόγους του (θα επανέλθω)
το στόρυ έχει ένα σκοπό:
να μυήσει τους μικρότερους στην αισθητική της μουσικής του μίκη θεοδωράκη
και να ευχαριστήσει τους μεγαλύτερους γιατί δική τους είναι η αισθητική πολλών γενιών τώρα που ανέδειξε και τράφηκε με τη μουσική αυτή.
έτσι το έργο ξετυλίγεται ανάλαφρα και παιδικά, μα όχι ανώφελα και αδιάφορα προς τους μεγάλους συνοδούς.
ΔΕΙΤΕ ΤΟ.
ΑΞΙΖΕΙ
η ιδέα λοιπόν είναι λαμπρή:
δεν είναι το κοινό παραμύθι που ο τυχόν γονιός ή εκπαιδευτικός θέλει να βγει έξω να καπνίσει γιατί τον έχουν πρήξει τα μικρά που κουβαλάει μαζί του για ένα έργο που δε βλέπεται. ένα ανάλαφρο εργάκι που αν το βλέπαμε βράδυ, ευχαρίστως θα πηγαίναμε σε κανα ταβερνάκι απ΄ αυτά τα λίγα της εποχής, και θα βλέπαμε το διπλανό μας με λιγότερη αδιαφορία απ' ό,τι στο φαστ φουτ της κουλτούρας και της κουζίνας.
ΠΡΟΤΑΣΗ\
επειδή είπα ότι θα επανέλθω:
στους διαλόγους που είναι ανάλαφροι, υπάρχει τρόπος να μείνει ένας μεγάλος και στη βάση τους να εξηγήσει πολλά και πολύ σπουδαία κοινωνικά θέματα όπως: λογοκρισία, φυλακή, κουτσομπόλης, εκμετάλλευση, οικονομική μετανάστευση, όραμα, κλπ.
πραγματικά είναι μια πλατφόρμα για διαπαιδαγώγηση.
άλλη πρόταση:
σε μια τάξη μαθαίνεις στα πιτσιρίκια κάποια από τα τραγούδια του θοδωράκη,
και μετά παίρνεις την τάξη και τη φέρνεις έτσι προετοιμασμένη σ' αυτό το υπέροχο θέατρο.
ε, εγώ σας λέω πως είναι μια υπέροχη ιδέα. τα παιδιά θα νιώσουν τη διάδραση του μαθήματος και του πολιτισμού, κι οι συνοδοί τους θα περάσουν πανέμορφα...
Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2010
Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 2010
atheneum, 28-1-2010. η λογιοσύνη της μαργαρίτας δαλμάτη
Μαργαρίτα δαλμάτη
Διαπρεπής μουσικός και ιστορικός της μουσικής.
Στα 85 της, ως ιέρεια της επιστήμης, μυεί το κοινό με μια ομιλία της στη μουσική του 17ου αιώνα στην Ευρώπη.
Αναφέρει τους μεγάλους μουσουργούς. Τα ονόματά τους. Πού γεννήθηκαν. Δραττόμενη από αυτό το ιστορικό γεγονός, το οποίο κατέχει, η κυρία δαλμάτη συναναφέρει κάθε ιστορικό γεγονός που επηρέασε τη χώρα όπου γεννήθηκαν οι προσωπικότητες αυτές,
Μέσω της ιστορίας του τόπου τους
Εξηγεί
Τη βιογραφία των ανθρώπων αυτών,
Την πορεία τους προς άλλες χώρες και τα αίτια αυτών των διαδρομών, και στη συνέχεια
Πάντα με τη δύναμη της μύησης, μας εξηγεί
Το μουσικό τους έργο, τις επιδράσεις που δέχτηκαν ή που καταχώρησαν στο ζωντανό οργανισμό της μουσικής ανά τους αιώνες.
Η κυρία δαλμάτη, με μιαν ακρίβεια
Φοβερή
Μιλά,
Εξηγεί
Κάνει κατανοητό
Μυεί
Μυεί,
Δλδ ΔΙΔΑΣΚΕΙ, δίνει –κι εγώ είμαι νεοσσός που τράφηκα από εκείνη-
Χωρίς ίχνος εξωτερικού στοιχείου:
στα χέρια της,
δε βαστά κιτάπια και χαρτιά.
Ούτε καν ένα μικρό σημειωματάκι,
Ένα πλάνο,
Ένα κάτι.
ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΑΡΕΚΚΛΙΝΕΙ ΤΗΣ ΕΞΟΧΗΣ ΔΟΜΗΣ ΤΗΣ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ!
Σκύβω να τη φιλήσω στο τέλος.
Είναι τόσο χαρούμενη, τόσο ζωντανή, τόσο έξοχη, τόσο ζεστή, όσο ένα σπουργίτι μπροστά σ’ ένα ζεστό ψίχουλο, μια κρύα νύχτα.
Το ζεστό ψίχουλο είναι η αγάπη που ενέπνευσε σε όλους μας, και μας ευεργέτησε με αυτήν.
Εκείνη είναι το χαρούμενο σπουργίτι που όλα τα κάνει μόνη, φτεροκοπώντας μέχρι τη στιγμή της τελικής νοσηλείας της.
Κρύος κόσμος είναι ο κόσμος όπου η Μαργαρίτα ζει με απόλυτη διακριτικότητα και αξιοπρέπεια που
Αυτή η αξιοπρέπεια είναι μύηση στις αξίες της ζωής
Και διδασκαλία.
Η λογιοσύνη της ΚΥΡΙΑΣ δαλμάτη
Είναι η
Μουσική
Η ιστορία της μουσικής
Η φιλολογία
Η λογοτεχνία………
Ο λόγος είναι η αρμονία, εξ ού και οι σχέσεις της μουσικής με τα μαθηματικά
Ο λόγος της κυρίας δαλμάτη ήταν πάντα αρμονικός και γενναιόδωρος.
Μουσικός, καθηγήτρια μουσικής, καθηγήτρια ελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο,
Ιδιαιτέρα γραμματεύς του αείμνηστου Μακαρίου Αρχιεπισκόπου Κύπρου
Μεταφράστρια στα ελληνικά διαπρεπών συγχρόνων ιταλών διανοουμένων
Μελετητής της λογοτεχνίας με εξαιρετικές δημοσιεύσεις ο καβάφης του 64 είναι από τις πιο πρωτοπόρες κριτικές ματιές στο έργο του
Λογοτέχνις η ίδια με βιβλία που εξαντλήθηκαν
-και αδικήθηκαν-
Ποιήτρια με διεθνή αναγνώριση,
-=μου τη σύστησε ο Άδωνης’ όταν τους τιμούσαν, και τον παγκόσμιο άραβα ποιητή άδωνη και τη μαργαρίτα μας στην ίδια πόλη της Ιταλίας, κι έτσι γνωρίστηκαν μεταξύ τους,
εκδότης του περιοδικού ‘πλατεία αμερικής’
πλατεία αμερικής…
το σπουργίτι μας, έμενε εκεί.
Η εταιρεία που ίδρυσε η Μαργαρίτα υπόσχεται τέτοιο καιρό του χρόνου να γίνει παρουσίαση και του φιλολογικού-λογοτεχνικού της έργου, με τη συνεισφορά προσωπικοτήτων των γραμμάτων.
Μαργαρίτα, δε μίλησα για τη λογιοσύνη σου.
Στο όνομά της, στο όνομα της υπόσχεσης όλων των μαθητών σου να αγωνιστούμε με τις δικές σου αξίες στη ζωή μας,
Θέλω να διαβάσω αυτό το ποίημα που μου έδωσε χτες ο θωμάς:
(ο θωμάς καραχάλιος είναι ο πρόεδρος του συλλόγου των φίλων της παλαιάς μουσικής)
ήταν εκεί. η εκδήλωση ήταν ανάλογη του ύφους και της καλοσύνης της, περάσαμε εξαιρετικά. στο τέλος ήρθε μια κοπελιά και είπε: κάποιος έχει γράψει στο διαδίκτυο και το 'χουμε εκτυπώσει και βάλει στην είσοδο της αίθουσας,,,
χαμογέλασα.
η εκδήλωση είχε απίστευτα υψηλό μουσικό επίπεδο. το πρόγραμμα βασισμένο σε μεγάλα έργα μεταξύ 1650 και 1750.
Διαπρεπής μουσικός και ιστορικός της μουσικής.
Στα 85 της, ως ιέρεια της επιστήμης, μυεί το κοινό με μια ομιλία της στη μουσική του 17ου αιώνα στην Ευρώπη.
Αναφέρει τους μεγάλους μουσουργούς. Τα ονόματά τους. Πού γεννήθηκαν. Δραττόμενη από αυτό το ιστορικό γεγονός, το οποίο κατέχει, η κυρία δαλμάτη συναναφέρει κάθε ιστορικό γεγονός που επηρέασε τη χώρα όπου γεννήθηκαν οι προσωπικότητες αυτές,
Μέσω της ιστορίας του τόπου τους
Εξηγεί
Τη βιογραφία των ανθρώπων αυτών,
Την πορεία τους προς άλλες χώρες και τα αίτια αυτών των διαδρομών, και στη συνέχεια
Πάντα με τη δύναμη της μύησης, μας εξηγεί
Το μουσικό τους έργο, τις επιδράσεις που δέχτηκαν ή που καταχώρησαν στο ζωντανό οργανισμό της μουσικής ανά τους αιώνες.
Η κυρία δαλμάτη, με μιαν ακρίβεια
Φοβερή
Μιλά,
Εξηγεί
Κάνει κατανοητό
Μυεί
Μυεί,
Δλδ ΔΙΔΑΣΚΕΙ, δίνει –κι εγώ είμαι νεοσσός που τράφηκα από εκείνη-
Χωρίς ίχνος εξωτερικού στοιχείου:
στα χέρια της,
δε βαστά κιτάπια και χαρτιά.
Ούτε καν ένα μικρό σημειωματάκι,
Ένα πλάνο,
Ένα κάτι.
ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΑΡΕΚΚΛΙΝΕΙ ΤΗΣ ΕΞΟΧΗΣ ΔΟΜΗΣ ΤΗΣ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ!
Σκύβω να τη φιλήσω στο τέλος.
Είναι τόσο χαρούμενη, τόσο ζωντανή, τόσο έξοχη, τόσο ζεστή, όσο ένα σπουργίτι μπροστά σ’ ένα ζεστό ψίχουλο, μια κρύα νύχτα.
Το ζεστό ψίχουλο είναι η αγάπη που ενέπνευσε σε όλους μας, και μας ευεργέτησε με αυτήν.
Εκείνη είναι το χαρούμενο σπουργίτι που όλα τα κάνει μόνη, φτεροκοπώντας μέχρι τη στιγμή της τελικής νοσηλείας της.
Κρύος κόσμος είναι ο κόσμος όπου η Μαργαρίτα ζει με απόλυτη διακριτικότητα και αξιοπρέπεια που
Αυτή η αξιοπρέπεια είναι μύηση στις αξίες της ζωής
Και διδασκαλία.
Η λογιοσύνη της ΚΥΡΙΑΣ δαλμάτη
Είναι η
Μουσική
Η ιστορία της μουσικής
Η φιλολογία
Η λογοτεχνία………
Ο λόγος είναι η αρμονία, εξ ού και οι σχέσεις της μουσικής με τα μαθηματικά
Ο λόγος της κυρίας δαλμάτη ήταν πάντα αρμονικός και γενναιόδωρος.
Μουσικός, καθηγήτρια μουσικής, καθηγήτρια ελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο,
Ιδιαιτέρα γραμματεύς του αείμνηστου Μακαρίου Αρχιεπισκόπου Κύπρου
Μεταφράστρια στα ελληνικά διαπρεπών συγχρόνων ιταλών διανοουμένων
Μελετητής της λογοτεχνίας με εξαιρετικές δημοσιεύσεις ο καβάφης του 64 είναι από τις πιο πρωτοπόρες κριτικές ματιές στο έργο του
Λογοτέχνις η ίδια με βιβλία που εξαντλήθηκαν
-και αδικήθηκαν-
Ποιήτρια με διεθνή αναγνώριση,
-=μου τη σύστησε ο Άδωνης’ όταν τους τιμούσαν, και τον παγκόσμιο άραβα ποιητή άδωνη και τη μαργαρίτα μας στην ίδια πόλη της Ιταλίας, κι έτσι γνωρίστηκαν μεταξύ τους,
εκδότης του περιοδικού ‘πλατεία αμερικής’
πλατεία αμερικής…
το σπουργίτι μας, έμενε εκεί.
Η εταιρεία που ίδρυσε η Μαργαρίτα υπόσχεται τέτοιο καιρό του χρόνου να γίνει παρουσίαση και του φιλολογικού-λογοτεχνικού της έργου, με τη συνεισφορά προσωπικοτήτων των γραμμάτων.
Μαργαρίτα, δε μίλησα για τη λογιοσύνη σου.
Στο όνομά της, στο όνομα της υπόσχεσης όλων των μαθητών σου να αγωνιστούμε με τις δικές σου αξίες στη ζωή μας,
Θέλω να διαβάσω αυτό το ποίημα που μου έδωσε χτες ο θωμάς:
(ο θωμάς καραχάλιος είναι ο πρόεδρος του συλλόγου των φίλων της παλαιάς μουσικής)
Ταφή στη θάλασσα
Το ρούχο της ψυχής μου έχει παλιώσει
Και κάνει ψύχρα.
Όταν θα’ χω καινούριο, θα ‘θελα
Τούτο το παλιό να το ρίξω στη θάλασσα
Σ’ αυτή τη θάλασσα που φυλάει κοράλλια και μαργαριτάρια, και τα ναυάγια
Και καθρεφτίζει τον ουρανό.
Την έχω δει σε τέλεια ακινησία,
Την έχω δει φουρτουνιασμένη
Την έχω δει ν’ ανατριχιάζει σαν εμάς,
Ή να κοντανασαίνει
Είναι το σπίτι μου.
Θα’ θελα να ξαναγυρίσω σπίτι.
Να γίνω ένα με τα βότσαλα στο βυθό της, που για χρόνια και χρόνια τα λειαίνει
Το χάδι της το ακατάπαυστο,
Κι ύστερα μ’ ένα κύμα της τα βγάζει στη στεριά
Μαζί με άδεια κοχύλια.
Μα εγώ δε θέλω να με ξαναβγάλει στη στεριά.
Θα μια ο μουσαφίρης που ήρθε γι α λίγο
Και μένει για πάντα.\
Θα νιώθω να με διαπερνά
Ο ενάλιος κόσμος
Να ‘ρχονται τα μικρά ψαράκια να με τσιμπούν
Για να ξυπνήσω,
Κι εγώ να μη ξυπνάω, όπως τότε
Που με ξυπνούσανε πρωί για το σχολειό.
Μαργαρίτα Δαλμάτη
ήταν εκεί. η εκδήλωση ήταν ανάλογη του ύφους και της καλοσύνης της, περάσαμε εξαιρετικά. στο τέλος ήρθε μια κοπελιά και είπε: κάποιος έχει γράψει στο διαδίκτυο και το 'χουμε εκτυπώσει και βάλει στην είσοδο της αίθουσας,,,
χαμογέλασα.
η εκδήλωση είχε απίστευτα υψηλό μουσικό επίπεδο. το πρόγραμμα βασισμένο σε μεγάλα έργα μεταξύ 1650 και 1750.
Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2010
Μαργαρίτα Δαλμάτη, Atheneum, μπροστά ακριβώς στο σταθμό του Θησείου,Πέμπτη στις 8.30 μμ
αφιέρωμα στην αγαπημένη
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΔΑΛΜΑΤΗ
σήμερα πέμπτη στο ατενέουμ, τη σχολή της,στις 8.30μμ
θα παίξουν τσέμπαλο διαπρεπείς μαθητές της.
σας προσκαλούμε να παραστείτε.
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΔΑΛΜΑΤΗ
σήμερα πέμπτη στο ατενέουμ, τη σχολή της,στις 8.30μμ
θα παίξουν τσέμπαλο διαπρεπείς μαθητές της.
σας προσκαλούμε να παραστείτε.
Σάββατο 23 Ιανουαρίου 2010
παροχή υπηρεσιών και καθηγητές ή δάσκαλοι σχολείων
τι είναι παροχή υπηρεσιών;
νομίζω είναι 'πράματα' που δεν είναι υλικά, και που κάνουν κάποιοι για να είναι καλύτερη η υποτιθέμενη ζωή μας2.
πολύ απλά, παροχή υπηρεσιών είναι ένα γκαρσόνι, -τι κάνει το γκαρσόνι- για να δίνει αυτό που είναι υλική παροχή, πχ ένα σουβλάκι ή μια σαλάτα αγγουροντομάτα ή 'ένα σουτζουκάκια' κ.ο.κ.
θέλω λοιπόν να σας ρωτήσω: οι δάσκαλοι δίνουν γνώση ως ύλη, ή ως διδακτέα ύλη;
αν δίνουν ύλη όπως τα γκαρσόνια δίνουν 'μία γεμιστά'
ή αν κάνουν κάτι άλλο, και δε δίνουν μόνο 'μία φυσική' ή 'μία ααρχαία'
τι στο καλό δίνουν στα παιδιά μας;
ΔΛΔ ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ;
αν θέτε, πείτε.
νομίζω είναι 'πράματα' που δεν είναι υλικά, και που κάνουν κάποιοι για να είναι καλύτερη η υποτιθέμενη ζωή μας2.
πολύ απλά, παροχή υπηρεσιών είναι ένα γκαρσόνι, -τι κάνει το γκαρσόνι- για να δίνει αυτό που είναι υλική παροχή, πχ ένα σουβλάκι ή μια σαλάτα αγγουροντομάτα ή 'ένα σουτζουκάκια' κ.ο.κ.
θέλω λοιπόν να σας ρωτήσω: οι δάσκαλοι δίνουν γνώση ως ύλη, ή ως διδακτέα ύλη;
αν δίνουν ύλη όπως τα γκαρσόνια δίνουν 'μία γεμιστά'
ή αν κάνουν κάτι άλλο, και δε δίνουν μόνο 'μία φυσική' ή 'μία ααρχαία'
τι στο καλό δίνουν στα παιδιά μας;
ΔΛΔ ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ;
αν θέτε, πείτε.
Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2010
ο σουρεαλισμός και η παροχή υπηρεσιών
λοιπόν, μια ανάσα για ένα καφεδάκι στο κέντρο της αθήνας.
κοντά στο νοσοκομείο του συγγρού, ένα όμορφο καφενείο, με κόκκινους τοίχους και ζεστασιά...
α, να εδώ θα πάμε!
πολύ όμορφη διακόσμηση, έξω καρέκλες αλλά με τέτοιο κρύο πού να κάτσεις, μπήκαμε μέσα. όμορφη διακόσμηση, αναπαυτικοί καναπέδες, ατμόσφαιρα.
ήρθε η γκαρσόνα. ο φίλος μου, που κόβει το μάτι του, μου μίλησε για τον πισινό της.
προσβλήθηκα σχεδόν, μετά την κοίταζα. όντως, εντυπωσιακό, μια νεαρή κοπέλα που πάει από τραπέζι σε τραπέζι κι η γραμμούλα του πισινούλη είναι έξω... διαρκώς. όντως θα έπρεπε να ήταν πιο προσεκτική, για πολλούς λόγους, ας πούμε μόνο να μη μου πάρει τον γκόμενο, αν και το θέμα θα μπορούσε να αφορά πρωτίστως εκείνη, έτσι δεν είναι;
παραγγείλαμε ένα καπουτσίνο κι ένα κόκκινο μαρτίνι.
ήταν πολύ αναπαυτικά, αλλά, όντως πέρασε μισή ώρα από την ώρα της παραγγελίας.
σκεφτήκαμε να φύγουμε, και να αφήσουμε έτσι την παραγγελία.
λυπήθηκα την δόλια τη γκαρσόνα που ίσως είχε τόση δουλειά που δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς.
σηκώθηκα να δω τι γίνεται.
ε, τέλος ήρθε κι η παραγγελία, μαζί με την απόδειξη τιμής.
η τιμή ήταν 6 και 4.5 και 3, σίνολο 14 ευρώ!
φόρεσα τα γυαλιά μου να επλαηθεύσω.
περιμέναμε να πληρώσουμε, μάταια.
σηκωθήκαμε, κι είδαμε κι άλλους σηκωμένους στη με΄ση του μαγαζιού.
κι αυτοί ψαχνανε να βρουν τη γκαρσόνα για να πληρώσουν.
τελικά εμφανίστηκε.
ο φίλος της έδειξε την απόδειξη, κι εκείνη μας εξήγηαε ότι λάθος χρεώθηκε μια κόκα κόλα γιατί είχε γράψει μαρτίνι κόκκινο και το πέρασε ο ταμίας για κόκα.
τέλος πάντων πληρώσαμε και φύγαμε.
βγαίνοντας έξω ήταν μια κυρία και ρώταγε:
συγγνώμη, μήπως είδατε την γκαρσόνα; δεν μπαίνω μέσα γιατί έχω φάει μπακαλιάρο σκορδαλιά και την περιμέων έξω!
εντελώς τρελό!
την άλλη φορά που θα πάμε, θα έχουμε μαζί μας και μια ρέγγα, μια μακαρονάδα, κι ένα θερμός με τον καφέ μας.
ώραία θα είναι...
κοντά στο νοσοκομείο του συγγρού, ένα όμορφο καφενείο, με κόκκινους τοίχους και ζεστασιά...
α, να εδώ θα πάμε!
πολύ όμορφη διακόσμηση, έξω καρέκλες αλλά με τέτοιο κρύο πού να κάτσεις, μπήκαμε μέσα. όμορφη διακόσμηση, αναπαυτικοί καναπέδες, ατμόσφαιρα.
ήρθε η γκαρσόνα. ο φίλος μου, που κόβει το μάτι του, μου μίλησε για τον πισινό της.
προσβλήθηκα σχεδόν, μετά την κοίταζα. όντως, εντυπωσιακό, μια νεαρή κοπέλα που πάει από τραπέζι σε τραπέζι κι η γραμμούλα του πισινούλη είναι έξω... διαρκώς. όντως θα έπρεπε να ήταν πιο προσεκτική, για πολλούς λόγους, ας πούμε μόνο να μη μου πάρει τον γκόμενο, αν και το θέμα θα μπορούσε να αφορά πρωτίστως εκείνη, έτσι δεν είναι;
παραγγείλαμε ένα καπουτσίνο κι ένα κόκκινο μαρτίνι.
ήταν πολύ αναπαυτικά, αλλά, όντως πέρασε μισή ώρα από την ώρα της παραγγελίας.
σκεφτήκαμε να φύγουμε, και να αφήσουμε έτσι την παραγγελία.
λυπήθηκα την δόλια τη γκαρσόνα που ίσως είχε τόση δουλειά που δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς.
σηκώθηκα να δω τι γίνεται.
ε, τέλος ήρθε κι η παραγγελία, μαζί με την απόδειξη τιμής.
η τιμή ήταν 6 και 4.5 και 3, σίνολο 14 ευρώ!
φόρεσα τα γυαλιά μου να επλαηθεύσω.
περιμέναμε να πληρώσουμε, μάταια.
σηκωθήκαμε, κι είδαμε κι άλλους σηκωμένους στη με΄ση του μαγαζιού.
κι αυτοί ψαχνανε να βρουν τη γκαρσόνα για να πληρώσουν.
τελικά εμφανίστηκε.
ο φίλος της έδειξε την απόδειξη, κι εκείνη μας εξήγηαε ότι λάθος χρεώθηκε μια κόκα κόλα γιατί είχε γράψει μαρτίνι κόκκινο και το πέρασε ο ταμίας για κόκα.
τέλος πάντων πληρώσαμε και φύγαμε.
βγαίνοντας έξω ήταν μια κυρία και ρώταγε:
συγγνώμη, μήπως είδατε την γκαρσόνα; δεν μπαίνω μέσα γιατί έχω φάει μπακαλιάρο σκορδαλιά και την περιμέων έξω!
εντελώς τρελό!
την άλλη φορά που θα πάμε, θα έχουμε μαζί μας και μια ρέγγα, μια μακαρονάδα, κι ένα θερμός με τον καφέ μας.
ώραία θα είναι...
Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2010
ένα ταξίδι που δε θα κάνω (εκτός κι αν μου το προσφέρουν)
λοιπόν
πριν λίγο καιρό, είχα δει τον περίφημο πύργο του ενός σχεδόν χιλιομέτρου προς ουρανό μεριά.
ξέρουμε όλοι, τον περίφημο πύργο στο ντουμπάι, για το οποίο ντουμπάι ακούμε στις ειδήσεις ότι είναι υπό οικονομική κατάρευση.
τα δύο αυτά αντιφατικά γεγονότα με ώθησαν να σκεφτώ με το δικό μου τρόπο, τον πολύ κοινό:
πύργος της βαβέλ...
ματαιότητα και ματαιοδοξία...
άφρονες πλούσιοι, σύμφωνα και με την ευαγγελική εκείνη παραβολή, όπως ένας πλούσιος, χωρίς να λογαριάζει κανένα γύρω του, έχει σοδειά πολύ καλή και το πρόβλημά του είναι πού να συνάξει τους καρπούς του. φτιάχνει λοιπόν καινούριες αποθήκες να τους φυλάξει για πάρτη του, κι έρχεται στη συνέχεια ο άγγελος του θανάτου να τον ρωτήσει: αφού πεθαίνεις τώρα, όλα αυτά, ποιανού θα είναι;'...
σκέφτηκα επίσης ποια η συνάφεια ανάμεσα στους ασπροφορεμένους μανδύες και το αμέρικαν ντριμ.
μόλις όμως χάζεψα σε μια τρομερά διδακτική διαφήμιση, που σας παραθέτω, αν πατήσετε στον τίτλο του παρόντος σχολίου:
προσωπικά δεν μπορώ να έχω σχέση με όλα αυτά, γιατί απευθύνονται σε ανθρώπους με πολύ χρήμα. νό κόμεντς, που λένε.
έκθαμβη όμως από το βιντεάκι, και πέρα από τα σχόλια των προσώπων, βλέποντας την απόλυτη τάξη του σχεδίου
πρώτη σκέψη: πόσο διαφορετικό είναι αυτό το σχεδόν βίρτουαλ σχέδιο, στυλ μακέτα, κι όχι φωτο, με τα δέντρα κι αυτά σχεδόν στο ίδιο μέγεθος μεταξύ τους,
από μια αέναη πόλη, όπως το κάιρο, η δαμασκός, η ιερουσαλήμ, κλπ.
από τη μια το χάος της ιστορίας (με τη φτώχια τον πλούτο τη δόξα και την αθλιότητα σε ένα ζωντανό και δραματικό παρεδώσε),
από την άλλη, γιατί να μην το πούμε;, το όραμα του αύριο.
στο νου μου ήρθε η ντίσνειλαντ.
μια βίρτουαλ ζώνη με βίρτουαλ ήρωες που, ναι μεν αμερικάνικη, πλην όμως, τώρα, και στη γαλλία, και αλλού νομίζω.
καλώς ή κακώς, το χτίσιμο ενός τόπου περιορισμένου και ιδανικού, δλδ περίπου ψεύτικου.
ΝΑ ΛΟΙΠΟΝ ΠΟΥ ΟΙ ΑΡΑΒΕΣ, ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΝΑ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΟΥΝ ΕΝΑΝ ΤΕΤΟΙΟ ΤΟΠΟ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ΕΝΗΛΙΚΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ (βέβαια περιοριστικός όρος το χρήμα), ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΚΑΡΤΟΥΝ.
αυτό είναι μια επιτυχία. πολύ μεγάλη. τεράστια.
και μετά ήρθε στο νου μου η ολλανδία, οι λεγόμενες κάτω χώρες, που έντυσαν τα παιδικά χρόνια μου με το περίφημο παραμύθι του μικρού ολλανδού που έβαλε το χεράκι του στο τείχος του νερού κι έσωσε τους συμπολίτες του...
θυμάμαι στο σινεάκ που με πήγαινε η μαμά μου και βλέπαμε τους ολλανδούς ως μυρμηγκάκια να κερδίζουν γή μέσα από τη θάλασσα.
αναρωτήθηκα, γιατί τότε κανείς από το περιβάλλον μου δεν έλεγε 'ματαιότητα και ματαιοδοξία'...
παρόμοιο δεν είναι αυτό που γίνεται στο ντουμπάι; παρόμοιο αλλά ανάλογο με την εποχή του, όπου χρησιμοποιούνται όλες οι σύγχρονες επιστημονικές και υλικοτεχνικές πρωτοβουλίες στην κατασκευή ενός οράματος.
πραγματικά χάρηκα που είδα αυτό το βιντεάκι. σκέφτηκα πως δεν κάνουμε χώρο θετικό στο μυαλό μας για τους Άραβες.
πως είναι και πάλι ικανοί να ανοίξουν δρόμους, όπως έκαναν στο μεσαίωνα.
αρκεί να μην εμπλακούμε στο σκοτάδι της θρησκείας. ας την αφήσουμε αυτήν εκεί που είναι η θέση της: στις ψυχές των ανθρώπων και στους ναούς της.
ελευθερία και όραμα.
πολύ το χάρηκα το βιντεάκι.
καμάρωσα.
θα μιλήσω γι' αυτό κάθε φορά που μιλώ για αρχιτεκτονική στον αραβικό πολιτισμό.
καλημέρα σας!
είμαι υπερβολική; το στυλ μου είναι.
πριν λίγο καιρό, είχα δει τον περίφημο πύργο του ενός σχεδόν χιλιομέτρου προς ουρανό μεριά.
ξέρουμε όλοι, τον περίφημο πύργο στο ντουμπάι, για το οποίο ντουμπάι ακούμε στις ειδήσεις ότι είναι υπό οικονομική κατάρευση.
τα δύο αυτά αντιφατικά γεγονότα με ώθησαν να σκεφτώ με το δικό μου τρόπο, τον πολύ κοινό:
πύργος της βαβέλ...
ματαιότητα και ματαιοδοξία...
άφρονες πλούσιοι, σύμφωνα και με την ευαγγελική εκείνη παραβολή, όπως ένας πλούσιος, χωρίς να λογαριάζει κανένα γύρω του, έχει σοδειά πολύ καλή και το πρόβλημά του είναι πού να συνάξει τους καρπούς του. φτιάχνει λοιπόν καινούριες αποθήκες να τους φυλάξει για πάρτη του, κι έρχεται στη συνέχεια ο άγγελος του θανάτου να τον ρωτήσει: αφού πεθαίνεις τώρα, όλα αυτά, ποιανού θα είναι;'...
σκέφτηκα επίσης ποια η συνάφεια ανάμεσα στους ασπροφορεμένους μανδύες και το αμέρικαν ντριμ.
μόλις όμως χάζεψα σε μια τρομερά διδακτική διαφήμιση, που σας παραθέτω, αν πατήσετε στον τίτλο του παρόντος σχολίου:
προσωπικά δεν μπορώ να έχω σχέση με όλα αυτά, γιατί απευθύνονται σε ανθρώπους με πολύ χρήμα. νό κόμεντς, που λένε.
έκθαμβη όμως από το βιντεάκι, και πέρα από τα σχόλια των προσώπων, βλέποντας την απόλυτη τάξη του σχεδίου
πρώτη σκέψη: πόσο διαφορετικό είναι αυτό το σχεδόν βίρτουαλ σχέδιο, στυλ μακέτα, κι όχι φωτο, με τα δέντρα κι αυτά σχεδόν στο ίδιο μέγεθος μεταξύ τους,
από μια αέναη πόλη, όπως το κάιρο, η δαμασκός, η ιερουσαλήμ, κλπ.
από τη μια το χάος της ιστορίας (με τη φτώχια τον πλούτο τη δόξα και την αθλιότητα σε ένα ζωντανό και δραματικό παρεδώσε),
από την άλλη, γιατί να μην το πούμε;, το όραμα του αύριο.
στο νου μου ήρθε η ντίσνειλαντ.
μια βίρτουαλ ζώνη με βίρτουαλ ήρωες που, ναι μεν αμερικάνικη, πλην όμως, τώρα, και στη γαλλία, και αλλού νομίζω.
καλώς ή κακώς, το χτίσιμο ενός τόπου περιορισμένου και ιδανικού, δλδ περίπου ψεύτικου.
ΝΑ ΛΟΙΠΟΝ ΠΟΥ ΟΙ ΑΡΑΒΕΣ, ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΝΑ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΟΥΝ ΕΝΑΝ ΤΕΤΟΙΟ ΤΟΠΟ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ΕΝΗΛΙΚΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ (βέβαια περιοριστικός όρος το χρήμα), ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΚΑΡΤΟΥΝ.
αυτό είναι μια επιτυχία. πολύ μεγάλη. τεράστια.
και μετά ήρθε στο νου μου η ολλανδία, οι λεγόμενες κάτω χώρες, που έντυσαν τα παιδικά χρόνια μου με το περίφημο παραμύθι του μικρού ολλανδού που έβαλε το χεράκι του στο τείχος του νερού κι έσωσε τους συμπολίτες του...
θυμάμαι στο σινεάκ που με πήγαινε η μαμά μου και βλέπαμε τους ολλανδούς ως μυρμηγκάκια να κερδίζουν γή μέσα από τη θάλασσα.
αναρωτήθηκα, γιατί τότε κανείς από το περιβάλλον μου δεν έλεγε 'ματαιότητα και ματαιοδοξία'...
παρόμοιο δεν είναι αυτό που γίνεται στο ντουμπάι; παρόμοιο αλλά ανάλογο με την εποχή του, όπου χρησιμοποιούνται όλες οι σύγχρονες επιστημονικές και υλικοτεχνικές πρωτοβουλίες στην κατασκευή ενός οράματος.
πραγματικά χάρηκα που είδα αυτό το βιντεάκι. σκέφτηκα πως δεν κάνουμε χώρο θετικό στο μυαλό μας για τους Άραβες.
πως είναι και πάλι ικανοί να ανοίξουν δρόμους, όπως έκαναν στο μεσαίωνα.
αρκεί να μην εμπλακούμε στο σκοτάδι της θρησκείας. ας την αφήσουμε αυτήν εκεί που είναι η θέση της: στις ψυχές των ανθρώπων και στους ναούς της.
ελευθερία και όραμα.
πολύ το χάρηκα το βιντεάκι.
καμάρωσα.
θα μιλήσω γι' αυτό κάθε φορά που μιλώ για αρχιτεκτονική στον αραβικό πολιτισμό.
καλημέρα σας!
είμαι υπερβολική; το στυλ μου είναι.
Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2010
κοινωνία. δεν αξίζει να το διαβάσετε
όντως, ό,τι και να πω θα είναι περιττό.
μα θέλω να το πω.
χτες είδα τηλεόραση, λίγο μετά το συμβάν όπου βόμβα έσκασε μπροστά στη βουλή.
αυτή η χαζοπρόταση σημαίνει ότι δεν μπόρεσα να πληροφορηθώ τίποτε άλλο εκείνη τη στιγμή, όντας προσκεκλημένη κάπου όπου 'πήρε το μάτι μου' σε μια αναμμένη τηλεόραση το έκτακτο δελτίο ειδήσεων.
το έκτακτο δελτίο ειδήσεων.
άκουσα πεντακόσες φορές τη λέξη 'στην καρδιά της δημοκρατίας'
καλά, μεταφορικές έννοιες είναι μεταφορά ειδήσεων;
ποια καρδιά της δημοκρατίας αλήτες; εκεί που εμείς ο λαουτζίκος ξέρουμε ότι μοιράζουν αυτοκίνητα, προνόμια, κι όταν εμείς ο λαουτζίκος έχουμε ανάγκη από κάτι πάμε και φιλάμε στα προσωπικά γραφεία κατουρημένες ποδιές για να κερδίσουμε 'μια θέση στο δημόσιο', μια 'εξασφάλιση', μια 'διευκόλυνση';
και μετά πάμε και ψηφίζουμε πάντα τια ίδια πρόσωπα, τα ίδια ονόματα, τα ίδια φθαρμένα ιδεώδη;
και μετά συναλλάσουμε τις κυβερνήσεις όπως τα παιδάκια συναλλάσσουν καρτούλες με αυτοκίνητα κούρσας ή αγαπημένους πρωταγωνιστές;
ΝΑΙ, ΠΙΣΤΕΥΨ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΆ, ΑΛΛΑ ΔΥΣΥΤΧΏς ΕΜΕΙΣ Ο ΛΑΟΥΤΖΙΚΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΠΡΌΣΩΠΟΊ ΜΑΣ ΖΩΗ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗ ΜΕΤΑΒΑΛΑΜΕ ΣΕ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ.
βάλε λοιπόν το κεφάλι κάτω, δημοσιογράφε, που επαναλαμβάνεις 'στην καρδιά της δημοκρατίας' γιατί σου φάνηκε ωραίο, και πες τίποτα ουσιαστικό, αλλιώς, βούλωσέ το σε παρακαλώ! κι εσύ καναλάκι μου, παίξε το αποκοιμιστικό εργάκι σου να τελειώνουμε!
κι εκεί μέσα, μας φέρνουνε και τα πρόσωπα.
προς τιμήν του ο γιώργος παπανδρέου, -να μια φορά που δε θα πω κακό γι' αυτόν'- αποφάσισε να μη μιλήσει.
έδειξε στη φάτσα του απλώς τη στεναχώρια και την έγνοια που νιώσαμε όλοι.
μπράβο ρε μάγκα! αυτό, μάλιστα! τι να σχολιάσει; τι να πει;
ενώ, υπέροχη ατάκα του υπουργού δημοσίας τάξης, και υπέροχη φωτο: πρώτο πλάνο ο κύριος χρυσοχοϊδης, συμπαθέστατος κατά τα άλλα, και δεύτερο πλάνο, ο τόπος της έκρηξης, περιχαρακωμένος με τις πλαστικές κόκκινόάσπρες λουρίδες.
κι ο υπουργός να λέει: 'η αθήνα είναι ασφαλής'.
ρε σεις δημοσιοτέτοιοι, όταν παίρνετε πλάνα, δε βοηθάτε και λίγο τους πολιτικούς μας;
ήταν σαν να παίρνατε φωτο εμένα ως νοικοκυρά μπροστά στο καμένο φαγητό μου, και να λέω: όταν μπαίνω στην κουζίνα είμαι βασίλισσα του σπιτιού'.
...
α, και μετά πήγα σπίτι!
γωνία σόλωνος και σκληπιού, έχετε δει που συνήθως υπάρχει ένας πλανόδιος μανάβης;
χτες, στην παρκαρισμένη και φυσικά άδεια καρότσα του μανάβη, στεκόταν κι ακουμπούσε το χέρι του ένα νεαρό παιδί. σχεδόν αμούστακο. ένα μειράκιον, που θα έλεγαν οι βυζαντινοί.
όχι, μην ανησυχείτε, δεν ήταν ούτε πρεζόνι που βαστιόταν να μην μπέσει, ούτε κανας παλιοανάρχας που ετοιμαζόταν να βάλει βόμβα.
ένα σηδιρόφρακτο παιδί που παρίστανε τον αστυνομικό ήταν.
φορούσε κράνος, επιγονατίδες, σκληρό αλεξίσφαιρο, κι όλα τα συναφή. ακουμπούσε εκεί λες και περίμενε γκόμενα. πάνω στην καρότσα είχε τρεις φραπέδες.
θα μου πεις, δεν έχουν δικαίωμα για φραπέ;
μα, ούτως ή άλλως, όλοι,
μια φραπεδιά έχουμε καταντήσει.
πάρτον έναν και χτύπα τον άλλον.
και η διεθνής οικονομία μας θεωρεί αυγολέμονο.
σούπα τα έχουμε κάνει.
τη λέξη πατρίδα την αντικαταστήσαμε με τη λέξη 'τόπος'
τη λέξη κοινωνία την έχουμε κάνει 'μαφία'
τη λέξη δημοκρατία την έχουμε κάνει 'επιλογή σιωπής'
υπάρχει νομίζω απελπιστική ανάγκη να αγαπήσουμε τη δημοκρατία και να μη λέμε παπαριές, αλλά να μιλάμε με αλήθειες.
αυτό θέλει άρνηση της βίας.
η βία που έχουμε όλοι μέσα μας είναι η διαπλοκή, το προσωπικό συμφέρον, η εμπάθεια.
για μια φορά εύχομαι να γυμνωθούμε και να μπορέσουμε να μιλήσουμε αληθινά.
τι λέω τώρα!
σε λίγο θα το σβήσω αυτό το χαζο-σχόλιο.
μα θέλω να το πω.
χτες είδα τηλεόραση, λίγο μετά το συμβάν όπου βόμβα έσκασε μπροστά στη βουλή.
αυτή η χαζοπρόταση σημαίνει ότι δεν μπόρεσα να πληροφορηθώ τίποτε άλλο εκείνη τη στιγμή, όντας προσκεκλημένη κάπου όπου 'πήρε το μάτι μου' σε μια αναμμένη τηλεόραση το έκτακτο δελτίο ειδήσεων.
το έκτακτο δελτίο ειδήσεων.
άκουσα πεντακόσες φορές τη λέξη 'στην καρδιά της δημοκρατίας'
καλά, μεταφορικές έννοιες είναι μεταφορά ειδήσεων;
ποια καρδιά της δημοκρατίας αλήτες; εκεί που εμείς ο λαουτζίκος ξέρουμε ότι μοιράζουν αυτοκίνητα, προνόμια, κι όταν εμείς ο λαουτζίκος έχουμε ανάγκη από κάτι πάμε και φιλάμε στα προσωπικά γραφεία κατουρημένες ποδιές για να κερδίσουμε 'μια θέση στο δημόσιο', μια 'εξασφάλιση', μια 'διευκόλυνση';
και μετά πάμε και ψηφίζουμε πάντα τια ίδια πρόσωπα, τα ίδια ονόματα, τα ίδια φθαρμένα ιδεώδη;
και μετά συναλλάσουμε τις κυβερνήσεις όπως τα παιδάκια συναλλάσσουν καρτούλες με αυτοκίνητα κούρσας ή αγαπημένους πρωταγωνιστές;
ΝΑΙ, ΠΙΣΤΕΥΨ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΆ, ΑΛΛΑ ΔΥΣΥΤΧΏς ΕΜΕΙΣ Ο ΛΑΟΥΤΖΙΚΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΠΡΌΣΩΠΟΊ ΜΑΣ ΖΩΗ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗ ΜΕΤΑΒΑΛΑΜΕ ΣΕ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ.
βάλε λοιπόν το κεφάλι κάτω, δημοσιογράφε, που επαναλαμβάνεις 'στην καρδιά της δημοκρατίας' γιατί σου φάνηκε ωραίο, και πες τίποτα ουσιαστικό, αλλιώς, βούλωσέ το σε παρακαλώ! κι εσύ καναλάκι μου, παίξε το αποκοιμιστικό εργάκι σου να τελειώνουμε!
κι εκεί μέσα, μας φέρνουνε και τα πρόσωπα.
προς τιμήν του ο γιώργος παπανδρέου, -να μια φορά που δε θα πω κακό γι' αυτόν'- αποφάσισε να μη μιλήσει.
έδειξε στη φάτσα του απλώς τη στεναχώρια και την έγνοια που νιώσαμε όλοι.
μπράβο ρε μάγκα! αυτό, μάλιστα! τι να σχολιάσει; τι να πει;
ενώ, υπέροχη ατάκα του υπουργού δημοσίας τάξης, και υπέροχη φωτο: πρώτο πλάνο ο κύριος χρυσοχοϊδης, συμπαθέστατος κατά τα άλλα, και δεύτερο πλάνο, ο τόπος της έκρηξης, περιχαρακωμένος με τις πλαστικές κόκκινόάσπρες λουρίδες.
κι ο υπουργός να λέει: 'η αθήνα είναι ασφαλής'.
ρε σεις δημοσιοτέτοιοι, όταν παίρνετε πλάνα, δε βοηθάτε και λίγο τους πολιτικούς μας;
ήταν σαν να παίρνατε φωτο εμένα ως νοικοκυρά μπροστά στο καμένο φαγητό μου, και να λέω: όταν μπαίνω στην κουζίνα είμαι βασίλισσα του σπιτιού'.
...
α, και μετά πήγα σπίτι!
γωνία σόλωνος και σκληπιού, έχετε δει που συνήθως υπάρχει ένας πλανόδιος μανάβης;
χτες, στην παρκαρισμένη και φυσικά άδεια καρότσα του μανάβη, στεκόταν κι ακουμπούσε το χέρι του ένα νεαρό παιδί. σχεδόν αμούστακο. ένα μειράκιον, που θα έλεγαν οι βυζαντινοί.
όχι, μην ανησυχείτε, δεν ήταν ούτε πρεζόνι που βαστιόταν να μην μπέσει, ούτε κανας παλιοανάρχας που ετοιμαζόταν να βάλει βόμβα.
ένα σηδιρόφρακτο παιδί που παρίστανε τον αστυνομικό ήταν.
φορούσε κράνος, επιγονατίδες, σκληρό αλεξίσφαιρο, κι όλα τα συναφή. ακουμπούσε εκεί λες και περίμενε γκόμενα. πάνω στην καρότσα είχε τρεις φραπέδες.
θα μου πεις, δεν έχουν δικαίωμα για φραπέ;
μα, ούτως ή άλλως, όλοι,
μια φραπεδιά έχουμε καταντήσει.
πάρτον έναν και χτύπα τον άλλον.
και η διεθνής οικονομία μας θεωρεί αυγολέμονο.
σούπα τα έχουμε κάνει.
τη λέξη πατρίδα την αντικαταστήσαμε με τη λέξη 'τόπος'
τη λέξη κοινωνία την έχουμε κάνει 'μαφία'
τη λέξη δημοκρατία την έχουμε κάνει 'επιλογή σιωπής'
υπάρχει νομίζω απελπιστική ανάγκη να αγαπήσουμε τη δημοκρατία και να μη λέμε παπαριές, αλλά να μιλάμε με αλήθειες.
αυτό θέλει άρνηση της βίας.
η βία που έχουμε όλοι μέσα μας είναι η διαπλοκή, το προσωπικό συμφέρον, η εμπάθεια.
για μια φορά εύχομαι να γυμνωθούμε και να μπορέσουμε να μιλήσουμε αληθινά.
τι λέω τώρα!
σε λίγο θα το σβήσω αυτό το χαζο-σχόλιο.
Τετάρτη 6 Ιανουαρίου 2010
μια σαχλαμάρα ακόμη.
808
Ένα παιδί τρέχει στα κακοτράχαλα καλντερίμια των ανέμων
Και ζητά
Να σκουπίσει τα δάκρυά του στα μαντήλια τους
Όμως αυτοί, τρέχουν
Τρέχουν
Λοιδορούν το παιδί.
Το παιδί, αποκαμωμένο από την προσπάθεια, δεν πιστεύει πια στους ανέμους.
Πιστεύει στις μάχες με τα φαντάσματα
Πετάει ακόντια στο χρόνο
Ντύνεται δον κιχώτης.
Δον.
Πάντα δικός σου ο άνεμος της αλήθειας, πάντα δικός σου ο αγέρας που τρέχει κι η ματιά που δεν προστατεύεται από κανένα αντικείμενο πόθου,
Αυτή,
Που τυφλή,
Ξένη,
Ποτίζει
Τα δέντρα των άλλων.
ελένη κονδύλη.2010-01-06
Ένα παιδί τρέχει στα κακοτράχαλα καλντερίμια των ανέμων
Και ζητά
Να σκουπίσει τα δάκρυά του στα μαντήλια τους
Όμως αυτοί, τρέχουν
Τρέχουν
Λοιδορούν το παιδί.
Το παιδί, αποκαμωμένο από την προσπάθεια, δεν πιστεύει πια στους ανέμους.
Πιστεύει στις μάχες με τα φαντάσματα
Πετάει ακόντια στο χρόνο
Ντύνεται δον κιχώτης.
Δον.
Πάντα δικός σου ο άνεμος της αλήθειας, πάντα δικός σου ο αγέρας που τρέχει κι η ματιά που δεν προστατεύεται από κανένα αντικείμενο πόθου,
Αυτή,
Που τυφλή,
Ξένη,
Ποτίζει
Τα δέντρα των άλλων.
ελένη κονδύλη.2010-01-06
το φως. το απρόσιτο. το φως το απρόσιτο
τι κουβέντα!
κοιμόμουν μικρή και κανένας θόρυβος δε με ξυπνούσε. με ξυπνούσε όμως το φως που έμπαινε από τις γρίλιες του κλειστού παραθύρου, και τα κλειστά μου μάτια, όσο κι αν σφαλίζονταν, δέχονταν φως.
ξυπνούσαν; δεν ξέρω. στην καθημερνή γλώσσα λέμε: 'και ξύπναγα'.
φαντάσου τώρα ένα φως
τέτοιο που να είναι απρόσιτο.
που να ανοίγεις, να κλείνεις, να παλεύεις, κι εκείνο να είναι τόσο δυνατό, τόσο μα τόσο δυνατό, που να μην μπορείς να το δεις, να το υποψιαστείς, να το αγγίξεις, να το οσμηστείς, να το αισθανθείς, να το ακούσεις, να το καταλάβεις.
Αν, έλεγε ο νουάιμα, ο φοβερός μύστης του 20ου αιώνα...
'αν' .... 'κλείσε τα μάτια: θα δεις...'
άκουσα σήμερα για το απρόσιτο φως των θεοφανείων.
το φως που ξέρεις, είναι κόσμους μακριά: σύμπαντα πόνου, ταπείνωσης, ηρεμίας, γαλήνης, ανέχειας, πλούτου άγνωστου, τυφλότητας.
το φως που ξέρεις, είναι αιωνιότητες φωτός μακριά σου
σφίγγεις τα μάτια, αδύνατον, ούτε τότε μπορείς να το δεις,
ανοίγεις, τα μάτια έχουν νερά για να καθαριστούν, δάκρυα ροές καθαρά μάτια, παλεύεις, τίποτα, ξέρεις, αυτό, το φως, το απρόσιτο,
δε θα το δεις
δε θα το αγγίξεις
δε θα το ακούσεις όταν έρχεται
θα το εκλιπαρήσεις να φανερωθεί και θα ξέρεις ότι είναι απρόσιτο
μα σε μια στιγμή φωτός που δεν είναι δική σου,
θα σε αγγίξει
γιατί είναι παντού μα πολύ μακριά από τη ζωή σου
θα σε συνεπάρει για μια ελάχιστη στιγμή ζωής πάνω σου
θα σ' αρπάξει όπως ο ψαράς αρπάζει σε μια στιγμή πόνου το ψάρι του και το πετάει αλλού
τέτοια στιγμή ελέους και αθανασίας.
ήλθες εφάνης το φως το απρόσιτον.
ημέρα των φώτων.
κάθε ευχή που δεν είναι εσωτερική αυτή τη στιγμή μου φαίνεται μάταιη.
καλημέρα σας.
κοιμόμουν μικρή και κανένας θόρυβος δε με ξυπνούσε. με ξυπνούσε όμως το φως που έμπαινε από τις γρίλιες του κλειστού παραθύρου, και τα κλειστά μου μάτια, όσο κι αν σφαλίζονταν, δέχονταν φως.
ξυπνούσαν; δεν ξέρω. στην καθημερνή γλώσσα λέμε: 'και ξύπναγα'.
φαντάσου τώρα ένα φως
τέτοιο που να είναι απρόσιτο.
που να ανοίγεις, να κλείνεις, να παλεύεις, κι εκείνο να είναι τόσο δυνατό, τόσο μα τόσο δυνατό, που να μην μπορείς να το δεις, να το υποψιαστείς, να το αγγίξεις, να το οσμηστείς, να το αισθανθείς, να το ακούσεις, να το καταλάβεις.
Αν, έλεγε ο νουάιμα, ο φοβερός μύστης του 20ου αιώνα...
'αν' .... 'κλείσε τα μάτια: θα δεις...'
άκουσα σήμερα για το απρόσιτο φως των θεοφανείων.
το φως που ξέρεις, είναι κόσμους μακριά: σύμπαντα πόνου, ταπείνωσης, ηρεμίας, γαλήνης, ανέχειας, πλούτου άγνωστου, τυφλότητας.
το φως που ξέρεις, είναι αιωνιότητες φωτός μακριά σου
σφίγγεις τα μάτια, αδύνατον, ούτε τότε μπορείς να το δεις,
ανοίγεις, τα μάτια έχουν νερά για να καθαριστούν, δάκρυα ροές καθαρά μάτια, παλεύεις, τίποτα, ξέρεις, αυτό, το φως, το απρόσιτο,
δε θα το δεις
δε θα το αγγίξεις
δε θα το ακούσεις όταν έρχεται
θα το εκλιπαρήσεις να φανερωθεί και θα ξέρεις ότι είναι απρόσιτο
μα σε μια στιγμή φωτός που δεν είναι δική σου,
θα σε αγγίξει
γιατί είναι παντού μα πολύ μακριά από τη ζωή σου
θα σε συνεπάρει για μια ελάχιστη στιγμή ζωής πάνω σου
θα σ' αρπάξει όπως ο ψαράς αρπάζει σε μια στιγμή πόνου το ψάρι του και το πετάει αλλού
τέτοια στιγμή ελέους και αθανασίας.
ήλθες εφάνης το φως το απρόσιτον.
ημέρα των φώτων.
κάθε ευχή που δεν είναι εσωτερική αυτή τη στιγμή μου φαίνεται μάταιη.
καλημέρα σας.
Τρίτη 5 Ιανουαρίου 2010
ο φώτης! (τερζάκης) και η εταιρεία διαπολιτισμικών σπουδών
τον γνώρισα όταν μια φορά διάβασα στη βιβλιοθήκη της ελευθεροτυπίας την ωραιότερη κριτική για δυο βιβλία: το ένα δικό μου, για τη λογοτεχνία των αράβων, και το άλλο του γούτα, η ελληνική σκέψη στον αραβικό πολιτισμό.
η αναφορά στα δυο βιβλία ήταν πρώτα πρώτα συγκινητική, γιατί αγαπώ τόσο πολύ το δημήτρη γούτα, άσε πόσο σπουδαίος είναι, αλλά βρε παιδί μου τον αγαπώ και τόσο, που ήταν χαρά και τιμή να μιλάει κάποιος και για τους δυο μας.
από την άλλη, ο στόχος μου όταν έγραφα το βιβλίο, ήταν ακριβώς ό,τι ανέφερε ο φώτης, άρα πραγματικά ικανοποιήθηκα από την κριτική. έτσι πήρα τηλέφωνο τον οτε, έμαθα ότι στην αθήνα υπήρχαν δυο φώτηδες τερζάκηδες, και πήρα τηλέφωνο και άφησα ευχαριστίες.
μέχρις εκεί.
κι όταν βγήκε το βιβλίο του αραβικού πολιτισμού, τότε έβαλα τον εκδοτικό να επικοινωνήσει και να παρακαλέσω τον τερζάκη να παρουσιάσει το βιβλίο μου στην εσηέα. ε. από τότε γίναμε φίλοι.
ο φώτης γιορτάζει αύριο!
χρόνια πολλά σε όλους τους φώτηδες, και στον τερζάκη.
ο φώτης τερζάκης αναζητά δρόμους σκέψης με μια σειρά διαλέξεων κάθε χρόνο.
η εταιρεία διαπολιτισμικών σπουδών,
όπου οργανώνονται οι διαλέξεις, άλλαξε στέκι.
τα εγκαίνεια του νέου χώρου θα είναι
το σάββατο 9 γενάρη,
στις 7 το απόγευμα
ΕΤΑΙΡΕΊΑ ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΏΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
μαυρομιχάλη και βουλγαροκτόνου 23 γωνία
ελάτε να γνωρίσετε δραστηριότητες και πρόσωπα.
ευχόμαστε χρόνια πολλά στο φώτη και καλή συνέχεια σε όλη την προσπάθεις.
η αναφορά στα δυο βιβλία ήταν πρώτα πρώτα συγκινητική, γιατί αγαπώ τόσο πολύ το δημήτρη γούτα, άσε πόσο σπουδαίος είναι, αλλά βρε παιδί μου τον αγαπώ και τόσο, που ήταν χαρά και τιμή να μιλάει κάποιος και για τους δυο μας.
από την άλλη, ο στόχος μου όταν έγραφα το βιβλίο, ήταν ακριβώς ό,τι ανέφερε ο φώτης, άρα πραγματικά ικανοποιήθηκα από την κριτική. έτσι πήρα τηλέφωνο τον οτε, έμαθα ότι στην αθήνα υπήρχαν δυο φώτηδες τερζάκηδες, και πήρα τηλέφωνο και άφησα ευχαριστίες.
μέχρις εκεί.
κι όταν βγήκε το βιβλίο του αραβικού πολιτισμού, τότε έβαλα τον εκδοτικό να επικοινωνήσει και να παρακαλέσω τον τερζάκη να παρουσιάσει το βιβλίο μου στην εσηέα. ε. από τότε γίναμε φίλοι.
ο φώτης γιορτάζει αύριο!
χρόνια πολλά σε όλους τους φώτηδες, και στον τερζάκη.
ο φώτης τερζάκης αναζητά δρόμους σκέψης με μια σειρά διαλέξεων κάθε χρόνο.
η εταιρεία διαπολιτισμικών σπουδών,
όπου οργανώνονται οι διαλέξεις, άλλαξε στέκι.
τα εγκαίνεια του νέου χώρου θα είναι
το σάββατο 9 γενάρη,
στις 7 το απόγευμα
ΕΤΑΙΡΕΊΑ ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΏΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
μαυρομιχάλη και βουλγαροκτόνου 23 γωνία
ελάτε να γνωρίσετε δραστηριότητες και πρόσωπα.
ευχόμαστε χρόνια πολλά στο φώτη και καλή συνέχεια σε όλη την προσπάθεις.
ένα ατυχές περιστατικό
ναι, έγινα τούρκος.
τουρκάλα.
και φυσικά δεν είπα τίποτα. το είχα βουλώσει, τουλάχιστον ελληνιστί.
γιατί δεν είπες τίποτε; θα με ρωτήσετε. μα γιατί είναι το στυλ μου, να είμαι δειλή, άφωνη, λυπημένη μπροστά σε μικρά λυπηρά πράγματα.
μα δεν θα το αφήσω έτσι. ψυχανάλυση τόσα χρόνια, δεν είναι για να καταλήγει κανείς στην υστερία, μα στην αλήθεια του τι έχει μέσα του. στην έξοδο.
να λοιπόν η ιστορία.
πρέπει να πάω να υπογράψω κάποια θέματα στον τόπο εργασίας μου.
λέω στο γιο μου το σεραφείμ: να προσπαθήσεις να είσαι όσο πιο ήσυχος μπορείς, κι εγώ, αν προσπαθήσεις, σου υπόσχομαι να τελειώσουμε γρήγορα και να κάνουμε ό,τι θέλεις.
-να γυρίσουμε σπίτι, είπε ο σεραφείμ.
-ωραία. κι εσύ να προσπαθήσεις.
η λέξη 'προσπάθεια' πιάνει καταπληκτικά.
μπαίνουμε λοιπόν στη γραμματεία. δέχομαι ένα πάκο γράμματα. ο σεραφείμ κάθεται στην πολυθρόνα ενός άδειου γραφείου.
όρθιος ένας νεαρός υπάλληλος της υπηρεσίας όπου γνωρίζετε οι περισσότεροι ότι εργάζομαι.
είναι νέος. όχι και τόσο βέβαια. απλώς, προσπαθεί να κάνει λιγάκι τον 'ανερχόμενο'.
-θέλω νερό!' μου λέει ο σεραφείμ.
δίπλα στον όρθιο νεαρό είναι το ψυγειάκι με ένα κάρο ποτηράκια, και διάφορα για τα μέλη της γραμματείας.\
αφού έχω ευχηθεί σε όλους καλή χρονιά, με τους τρόπους που ποτέ δεν αλλάζω, όποιον κι αν χαιρετάω, λέω στον νεαρό:
μπορείτε να δώσετε ένα ποτηράκι νερό στο σεραφείμ που διψάει;
κοιτάζει στο ψυγείο, και μου λέει:
-εδώ έχει ο κάθε υπάλληλος το μπουκάλι του. πηγαίνετε στο καμαράκι εκεί πίσω, ανοίξτε την πόρτα, έχει ποτήρια και βάλτε νερό από το νιπτήρα.
μου φάνηκκε αγενέστατη η απάντησή του, αλλά είπα: πάει στο διάολο, ας πάω μέχρι εκεί, έστω για να επαληθεύσω το επίπεδο συζήτησης και ευγένειας.
πρόκειται για ένα νιπτηράκι με κάποια ποτήρια που φυσικά κανείς δεν μπορεί να μεταχειριστεί, γυάλινα δυο ποτήρια πάνω στο ραφάκι του καθρέφτη. ένας νιπτήρας χωρίς καμία αξίωση καθαριότητας ή βρωμιάς. ένας τόπος όπου κανείς δεν μπαίνει να πιει νερό, πόσω μάλλον ένας 'φιλοξενούμενος' της υπηρεσίας.
επαλήθευσα το επίπεδο του νεαρού 'κυρίου', γύρισα στο σεραφείμ και του είπα γαλλικά: αγόρι μου, δεν έχει καθαρό νερό εδώ, ο κύριος δεν ήταν καθόλου ευγενικός, θα φύγουμε γρήγορα και θα πιούμε νερό έξω'.
-εντάξει, δεν πειράζει, δεν διψάω και τόσο, μου είπε στα ελληνικά ο σεραφείμ.
σκέφτομαι την επόμενη φορά να προσφέρω ένα μπουκαλάκι νερό στον υπάλληλο με το λαμπρό μέλλον.
μπορεί να τον βοηθήσει να ξελαμπικάρει τις ιδέες του και κυρίως να το έχει, αν κάπιος του ζητήσει νερό, να μπορεί να του το δώσει...
ξέρω γω;
εμένα όλο αυτό μου βρώμισε ψυχική μιζέρια. άσε που είμαι σίγουρη ότι αν του έλεγα 'πήγαινε σε παρακαλώ να μου φέρεις ένα νερό', μπροεί να γινόταν πιο ευγενικός.
:)
τουρκάλα.
και φυσικά δεν είπα τίποτα. το είχα βουλώσει, τουλάχιστον ελληνιστί.
γιατί δεν είπες τίποτε; θα με ρωτήσετε. μα γιατί είναι το στυλ μου, να είμαι δειλή, άφωνη, λυπημένη μπροστά σε μικρά λυπηρά πράγματα.
μα δεν θα το αφήσω έτσι. ψυχανάλυση τόσα χρόνια, δεν είναι για να καταλήγει κανείς στην υστερία, μα στην αλήθεια του τι έχει μέσα του. στην έξοδο.
να λοιπόν η ιστορία.
πρέπει να πάω να υπογράψω κάποια θέματα στον τόπο εργασίας μου.
λέω στο γιο μου το σεραφείμ: να προσπαθήσεις να είσαι όσο πιο ήσυχος μπορείς, κι εγώ, αν προσπαθήσεις, σου υπόσχομαι να τελειώσουμε γρήγορα και να κάνουμε ό,τι θέλεις.
-να γυρίσουμε σπίτι, είπε ο σεραφείμ.
-ωραία. κι εσύ να προσπαθήσεις.
η λέξη 'προσπάθεια' πιάνει καταπληκτικά.
μπαίνουμε λοιπόν στη γραμματεία. δέχομαι ένα πάκο γράμματα. ο σεραφείμ κάθεται στην πολυθρόνα ενός άδειου γραφείου.
όρθιος ένας νεαρός υπάλληλος της υπηρεσίας όπου γνωρίζετε οι περισσότεροι ότι εργάζομαι.
είναι νέος. όχι και τόσο βέβαια. απλώς, προσπαθεί να κάνει λιγάκι τον 'ανερχόμενο'.
-θέλω νερό!' μου λέει ο σεραφείμ.
δίπλα στον όρθιο νεαρό είναι το ψυγειάκι με ένα κάρο ποτηράκια, και διάφορα για τα μέλη της γραμματείας.\
αφού έχω ευχηθεί σε όλους καλή χρονιά, με τους τρόπους που ποτέ δεν αλλάζω, όποιον κι αν χαιρετάω, λέω στον νεαρό:
μπορείτε να δώσετε ένα ποτηράκι νερό στο σεραφείμ που διψάει;
κοιτάζει στο ψυγείο, και μου λέει:
-εδώ έχει ο κάθε υπάλληλος το μπουκάλι του. πηγαίνετε στο καμαράκι εκεί πίσω, ανοίξτε την πόρτα, έχει ποτήρια και βάλτε νερό από το νιπτήρα.
μου φάνηκκε αγενέστατη η απάντησή του, αλλά είπα: πάει στο διάολο, ας πάω μέχρι εκεί, έστω για να επαληθεύσω το επίπεδο συζήτησης και ευγένειας.
πρόκειται για ένα νιπτηράκι με κάποια ποτήρια που φυσικά κανείς δεν μπορεί να μεταχειριστεί, γυάλινα δυο ποτήρια πάνω στο ραφάκι του καθρέφτη. ένας νιπτήρας χωρίς καμία αξίωση καθαριότητας ή βρωμιάς. ένας τόπος όπου κανείς δεν μπαίνει να πιει νερό, πόσω μάλλον ένας 'φιλοξενούμενος' της υπηρεσίας.
επαλήθευσα το επίπεδο του νεαρού 'κυρίου', γύρισα στο σεραφείμ και του είπα γαλλικά: αγόρι μου, δεν έχει καθαρό νερό εδώ, ο κύριος δεν ήταν καθόλου ευγενικός, θα φύγουμε γρήγορα και θα πιούμε νερό έξω'.
-εντάξει, δεν πειράζει, δεν διψάω και τόσο, μου είπε στα ελληνικά ο σεραφείμ.
σκέφτομαι την επόμενη φορά να προσφέρω ένα μπουκαλάκι νερό στον υπάλληλο με το λαμπρό μέλλον.
μπορεί να τον βοηθήσει να ξελαμπικάρει τις ιδέες του και κυρίως να το έχει, αν κάπιος του ζητήσει νερό, να μπορεί να του το δώσει...
ξέρω γω;
εμένα όλο αυτό μου βρώμισε ψυχική μιζέρια. άσε που είμαι σίγουρη ότι αν του έλεγα 'πήγαινε σε παρακαλώ να μου φέρεις ένα νερό', μπροεί να γινόταν πιο ευγενικός.
:)
Πέμπτη 31 Δεκεμβρίου 2009
μαργαρίτα
τώρα που η χρονιά αυτή φεύγει, ξέρω πως μου λείπεις.
λιγοστεύουν οι ηλικιωμένοι που είναι γύρω μου...
μαργαρίτα, θυμάσαι; σε έπαιρνα τηλέφωνο και σου διάβαζα ποιήματα και μιλούσαμε για τους άραβες και τις ανατολίτικες ιστορίες, αλήθεια, σου είχα διαβάσει αυτό το ποίημα του αμπού ταμάμ; αυτό που λέει
εσύ μαργαρίτα, πάντα ενθάρρυνες...
πριν να βγάλω την πρώτη ποιητική συλλογή μου, στα πενήντα μου, εσύ, κάθε που σου έλεγα: 'μαργαρίτα, να σου διαβάσω κάτι;', μου έλεγες να δημοσιεύσω και 'με είχες φάει', όπως λένε. έτσι δημοσίευσα, αφιερωμένο σε Σένα βέβαια, ένα ποίημα που έστειλα στην Ευθύνη...
αυτό το ποίημα ονομαζόταν 'οικτίρμονα χρόνε', γιατί ο χρόνος με Σένα ήταν σπλαγχνικός, αγαθός, συμπονετικός, συμπορευτικός, υψηλός, συγκινητικός, ταπεινός, αυτάρκης...
είχα αποφασίσει να συμπαρασταθώ όσο μπορούσα στη νοσηλεία σου, μιας και πάντα ήμουνα το χαϊδεμένο παιδί της οικογένειας που δεν ενδιαφερόμουνα για κανέναν. στους γονείς μου όταν έφυγαν δε συμπαραστάθηκα εγώ. ό,τι δεν έκανα για εκείνους ήθελα τόσο να το κάνω για σένα...
ούτε αυτό έκανα.
όμως μερικά σταθερά βήματα έμειναν να κάνουν όντως το χρόνο που Σε αφορούσε οικτίρμονα:
λάτρευες την ιταλία, όπου είχες διδάξει τόσα χρόνια. Σε επισκέφτηκε ο πατήρ ιωάννης, ιταλός ορθόδοξος ιερέας στην κλινική που ήσουν.
το ήθελα εγώ τόσο, μα τόσο, όσο εγώ το είχα ανάγκη όταν ένιωθα να φεύγω.ήρθαν τόσο καλά τα πράγματα, που όσο κι αν το ήθελα και προκάλεσα εγώ αυτή τη συνάντηση, ωστόσο, δεν ήμουν εκεί: κάτι με είχε εμποδίσει να είμαι στην ώρα μου. εσύ όμως κοινώνησες το χριστό, κι όταν ήρθα εγώ, τίποτε από τη χάρη που έλαβες δεν ήταν φανερή σε μένα..
.
αυτό ήταν υπέροχο! ήταν ένα θέμα που ήθελα, για το οποίο όμως ήθελα να γίνει, κι όχι να συμμετέχω, γιατί θα ήμουνα πολύ ανάξια να είμαι παρούσα εκεί. και να που έγινε έτσι. είθε κι εγώ, κάποτε να φωσφορίσω το χριστό μέσα μου.
το άλλο για το οποίο είμαι περήφανη, είναι όταν πήρα μια αγαπημένη μου φοιτήτρια, εκεί προς το τέλος, και σε επισκεφθήκαμε μαζί. και να ο κύριος διαμαντόπουλος, όνομα και πράμα, φίλος σου! εσύ έδειχνες να κοιμόσουν, γιατί δεν ήθελες να σε διατηρούν σαν άγαλμα σε φορμόλη. εγώ σου μιλούσα, άνοιγες τα μάτια, άκουγες, κουβέντιαζες.
ο κύριος διαμαντόπουλος, που σε αγαπούσε τόσο πολύ, ήρθε και κουβεντιάσαμε μαζί για Σένα, στο σαλονάκι που ήταν δίπλα στο δωμάτιό σου. άνθρωπος αρχών, άνθρωπος σπάνιου ήθους. δίσταζε, ντρεπόταν να μιλήσει στα κλειστά σου μάτια. κι εγώ νιώθοντας ότι φεύγεις, κουβέντιαζα μαζί του παραδίπλα, με τη σωτήρια επιπολαιότητα που ώρες-ώρες μου χαρίζει σιγουριά. η φοιτήτριά μου είχε μείνει εκεί μαζί σου, άνοιξες τα μάτια, κι εκείνη σου είπε: κυρία μαργαρίτα, είμαι η μαρία, μαθήτρια της ελένης κονδύλη. εσύ ρώτησες: είναι δω η ελένη; πού είναι; το μαράκι ήρθε τρέχοντας να μας το πει. όταν μπήκαμε στο δωμάτιο, είχες και πάλι κλείσει τα ματάκια και δε μιλούσες. πήρα τη μαρία και φύγαμε, με μια διαταγή προς τον κύριο διαμαντόπουλο:
σας παρακαλώ, μιλήστε της! πέστε ό,τι θελήσετε να της πείτε, έχει ανάγκη να σας ακούσει, κι εσείς έχετε ανάγκη να της τα πείτε, μη φύγετε, μιλήστε της τώρα όσο είναι καιρός.θυμάμαι πόσο αγέρωχα, αθώα, έξοχα, πόσο σοβαρά ο κύριος διαμαντόπουλος ετοιμαζόταν όντως να μιλήσει στα κλειστά σου μάτια...
ήρθα και σε είδα την κυριακή. κυριακή ιουλίου. πρώτη φορά κοιμόσουν τόσο απαλά, που δε σε ξύπνησα. δε σου άγγιξα καν το χεράκι, όπως έκανα πάντα.
ήταν το τρίτο και τελευταίο δώρο που μου έκανες.
σε είδα χωρίς να σε αγγίξω, για πρώτη φορά. εκείνο το απόγευμα τελείωσες. δεν είμουν στην κηδεία σου, αφού δεν το έμαθα. ήμουν όμως εκεί την ημέρα που έγινες άγγελος. κι επειδή φαινόσουν άγγελος ήδη, δε σε άγγιξα καν, πόσο χαίρομαι γι' αυτό!
γιατί άραγε γράφω για σένα τώρα; μα,φεύγει ο χρόνος απόψε, δεν ξέρω πού πάει.
φεύγει ο χρόνος που εσύ έφυγες στον ουρανό. τώρα, έχω μια πρόσκληση του συλλόγου φίλων της παλαιάς μουσικής.ναι, ναι, Εσύ, με έκανες κι εμένα ιδρυτικό μέλος σ'αυτήν. Ιδρυτής ήσουν Εσύ.
στην πρόσκληση αυτή γράφει ο αγαπημένος μας, μαθητής σου Εσένα, φίλος εξαιτίας Σου εμένα, θωμάς καραχάλιος, πρόεδρος,
για Σένα.
την Αγαπημένη μας Δασκάλα. την καινούρια χρονιά, το γενάρη του 2010, θα γίνει η πρώτη εκδήλωση-συναυλία για Σένα!μαργαρίτα, ο χρόνος αυτός φεύγει μαζί σου. ο χρόνος που θα έρθει, θα έρθει μαζί σου και με τις υποχρεώσεις των μαθητών σου. καιρός να μεγαλώσουμε λίγο.
γύρω μας άσπρα μαλλιά, και μέσα μας, ας είναι 'άσπρα πουλιά' κι 'άσπρα καράβια',κι ας μένουν μνήμες γερές σαν καραβόσκοινα σε καλό λιμάνι.
καλή χρονιά μαργαρίτα.
λιγοστεύουν οι ηλικιωμένοι που είναι γύρω μου...
μαργαρίτα, θυμάσαι; σε έπαιρνα τηλέφωνο και σου διάβαζα ποιήματα και μιλούσαμε για τους άραβες και τις ανατολίτικες ιστορίες, αλήθεια, σου είχα διαβάσει αυτό το ποίημα του αμπού ταμάμ; αυτό που λέει
το κεφάλι μου άσπρισε
και ποτέ τα μαλλιά δεν άσπρισαν πριν να 'χει ασπρίσει πρώτα η καρδιά'
και μετά λέει
τα γηρατειά ήρθαν σαν συγγενείς και στέκουν στην πόρτα για να με συλλυπηθούν...
εσύ μαργαρίτα, πάντα ενθάρρυνες...
πριν να βγάλω την πρώτη ποιητική συλλογή μου, στα πενήντα μου, εσύ, κάθε που σου έλεγα: 'μαργαρίτα, να σου διαβάσω κάτι;', μου έλεγες να δημοσιεύσω και 'με είχες φάει', όπως λένε. έτσι δημοσίευσα, αφιερωμένο σε Σένα βέβαια, ένα ποίημα που έστειλα στην Ευθύνη...
αυτό το ποίημα ονομαζόταν 'οικτίρμονα χρόνε', γιατί ο χρόνος με Σένα ήταν σπλαγχνικός, αγαθός, συμπονετικός, συμπορευτικός, υψηλός, συγκινητικός, ταπεινός, αυτάρκης...
είχα αποφασίσει να συμπαρασταθώ όσο μπορούσα στη νοσηλεία σου, μιας και πάντα ήμουνα το χαϊδεμένο παιδί της οικογένειας που δεν ενδιαφερόμουνα για κανέναν. στους γονείς μου όταν έφυγαν δε συμπαραστάθηκα εγώ. ό,τι δεν έκανα για εκείνους ήθελα τόσο να το κάνω για σένα...
ούτε αυτό έκανα.
όμως μερικά σταθερά βήματα έμειναν να κάνουν όντως το χρόνο που Σε αφορούσε οικτίρμονα:
λάτρευες την ιταλία, όπου είχες διδάξει τόσα χρόνια. Σε επισκέφτηκε ο πατήρ ιωάννης, ιταλός ορθόδοξος ιερέας στην κλινική που ήσουν.
το ήθελα εγώ τόσο, μα τόσο, όσο εγώ το είχα ανάγκη όταν ένιωθα να φεύγω.ήρθαν τόσο καλά τα πράγματα, που όσο κι αν το ήθελα και προκάλεσα εγώ αυτή τη συνάντηση, ωστόσο, δεν ήμουν εκεί: κάτι με είχε εμποδίσει να είμαι στην ώρα μου. εσύ όμως κοινώνησες το χριστό, κι όταν ήρθα εγώ, τίποτε από τη χάρη που έλαβες δεν ήταν φανερή σε μένα..
.
αυτό ήταν υπέροχο! ήταν ένα θέμα που ήθελα, για το οποίο όμως ήθελα να γίνει, κι όχι να συμμετέχω, γιατί θα ήμουνα πολύ ανάξια να είμαι παρούσα εκεί. και να που έγινε έτσι. είθε κι εγώ, κάποτε να φωσφορίσω το χριστό μέσα μου.
το άλλο για το οποίο είμαι περήφανη, είναι όταν πήρα μια αγαπημένη μου φοιτήτρια, εκεί προς το τέλος, και σε επισκεφθήκαμε μαζί. και να ο κύριος διαμαντόπουλος, όνομα και πράμα, φίλος σου! εσύ έδειχνες να κοιμόσουν, γιατί δεν ήθελες να σε διατηρούν σαν άγαλμα σε φορμόλη. εγώ σου μιλούσα, άνοιγες τα μάτια, άκουγες, κουβέντιαζες.
ο κύριος διαμαντόπουλος, που σε αγαπούσε τόσο πολύ, ήρθε και κουβεντιάσαμε μαζί για Σένα, στο σαλονάκι που ήταν δίπλα στο δωμάτιό σου. άνθρωπος αρχών, άνθρωπος σπάνιου ήθους. δίσταζε, ντρεπόταν να μιλήσει στα κλειστά σου μάτια. κι εγώ νιώθοντας ότι φεύγεις, κουβέντιαζα μαζί του παραδίπλα, με τη σωτήρια επιπολαιότητα που ώρες-ώρες μου χαρίζει σιγουριά. η φοιτήτριά μου είχε μείνει εκεί μαζί σου, άνοιξες τα μάτια, κι εκείνη σου είπε: κυρία μαργαρίτα, είμαι η μαρία, μαθήτρια της ελένης κονδύλη. εσύ ρώτησες: είναι δω η ελένη; πού είναι; το μαράκι ήρθε τρέχοντας να μας το πει. όταν μπήκαμε στο δωμάτιο, είχες και πάλι κλείσει τα ματάκια και δε μιλούσες. πήρα τη μαρία και φύγαμε, με μια διαταγή προς τον κύριο διαμαντόπουλο:
σας παρακαλώ, μιλήστε της! πέστε ό,τι θελήσετε να της πείτε, έχει ανάγκη να σας ακούσει, κι εσείς έχετε ανάγκη να της τα πείτε, μη φύγετε, μιλήστε της τώρα όσο είναι καιρός.θυμάμαι πόσο αγέρωχα, αθώα, έξοχα, πόσο σοβαρά ο κύριος διαμαντόπουλος ετοιμαζόταν όντως να μιλήσει στα κλειστά σου μάτια...
ήρθα και σε είδα την κυριακή. κυριακή ιουλίου. πρώτη φορά κοιμόσουν τόσο απαλά, που δε σε ξύπνησα. δε σου άγγιξα καν το χεράκι, όπως έκανα πάντα.
ήταν το τρίτο και τελευταίο δώρο που μου έκανες.
σε είδα χωρίς να σε αγγίξω, για πρώτη φορά. εκείνο το απόγευμα τελείωσες. δεν είμουν στην κηδεία σου, αφού δεν το έμαθα. ήμουν όμως εκεί την ημέρα που έγινες άγγελος. κι επειδή φαινόσουν άγγελος ήδη, δε σε άγγιξα καν, πόσο χαίρομαι γι' αυτό!
γιατί άραγε γράφω για σένα τώρα; μα,φεύγει ο χρόνος απόψε, δεν ξέρω πού πάει.
φεύγει ο χρόνος που εσύ έφυγες στον ουρανό. τώρα, έχω μια πρόσκληση του συλλόγου φίλων της παλαιάς μουσικής.ναι, ναι, Εσύ, με έκανες κι εμένα ιδρυτικό μέλος σ'αυτήν. Ιδρυτής ήσουν Εσύ.
στην πρόσκληση αυτή γράφει ο αγαπημένος μας, μαθητής σου Εσένα, φίλος εξαιτίας Σου εμένα, θωμάς καραχάλιος, πρόεδρος,
για Σένα.
την Αγαπημένη μας Δασκάλα. την καινούρια χρονιά, το γενάρη του 2010, θα γίνει η πρώτη εκδήλωση-συναυλία για Σένα!μαργαρίτα, ο χρόνος αυτός φεύγει μαζί σου. ο χρόνος που θα έρθει, θα έρθει μαζί σου και με τις υποχρεώσεις των μαθητών σου. καιρός να μεγαλώσουμε λίγο.
γύρω μας άσπρα μαλλιά, και μέσα μας, ας είναι 'άσπρα πουλιά' κι 'άσπρα καράβια',κι ας μένουν μνήμες γερές σαν καραβόσκοινα σε καλό λιμάνι.
καλή χρονιά μαργαρίτα.
Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2009
τα κάλαντα, η οικονομία, και η φαλλοκρατία! (έστω και στο μικροσκόπιο)
λοιπόν,
24 δεκεμβρίου του σωτηρίου τρέχοντος να φύγει έτους 2009
έχουν πει τα κάλαντα όσα παιδιά πέρασαν, εξανεμίστηκαν τα φραγκάκια μου, ντρέπομαι, γιοκ άλλα.
-μαμά, χτυπάνε την πόρτα, λέει ο λουκάς
-αγοράκι μου ντρέπομαι να ανοίξω αν είναι για τα κάλαντα, φράγκο δεν έχω
-καλά, κάτι έχω εγώ. πάω ν' ανοίξω.
η πόρτα ανοίγει.
σιωπή, ούτε καν χαιρετισμός, για αυτά τα βασικά και εναγώνια δευτερόλεπτα κύματος 'καλημέρα σας' ή 'να τα πούμε;'
δεν ακούγεται τίποτα.
ο λουκάς δεν είχε κοιτάξει στη σωστή κατεύθυνση και δεν έβλεπε τίποτα.
βλέπετε, για να δεις τον σπόρο-ιγνάτιο, έπρεπε να ακουμπήσεις προστεκτικά το βλέμμα σου στο ξανθό του το κεφαλάκι, περίπου 60 με 80 πόντους από το έδαφος.
-α, καλημέρα ιγνάτιε!
(σιωπή ο ιγνάτιος)
-ήρθες να μας πεις τα κάλαντα;
(φουσκωθαλασσιά στο στέρνο του ιγνάτιου, ο οποίος παίρνει φόρα:)
-ναί! ήρθα να σας πω τα κάλαντα!
-πέστα!
-ποια;
-τα κάλαντα;
-ποια να πω;
-αυτά που θες!
-να πω τα τρίγωνα κάλαντα;
(προφανώς έχει κάνει άπειρες πρόβες με τη μαμά του, η οποία τον είχε προμηθεύσει και με το τριγωνάκι, οπότε ο μικρός, στην αγωνία του, συνδυάζει το 'τρίγωνα κάλαντα', και σου λέει αυτό είναι!)
η αγωνία του είναι εμφανής, αρχίζει το τραγούδι!
εγώ βέβαια εμφανίζομαι ως ντίβα που την κάλεσε το άσμα του καλού της, ο καλός μου είναι το γειτονάκι που μένει στο ίδιο σπίτι μ' εμάς.
ο λουκάς του δίνει ένα ευρώ, ο πιτσιρικάς το παίρνει, κι εγώ του λέω:
αγοράκι μου! χρόνια πολλά και του χρόνου! να πάρει η ευχή εγώ δεν έχω λεφτά να σου δώσω σήμερα!
και τότε, ο μικρός φαλλοκράτης, με το θράσος του 'ουφ, τα κατάφερα, τώρα πια δε φοβάμαι κανέναν!', μου λέει:
δεν έχεις λεφτάαα; τι λες κυρά μου; να πας στον άντρα σου και να του πεις 'άντε πήγαινε δούλεψε να μου φέρεις λεφτά! άκου κει!'
αν τον βλέπατε θα είχατε λυθεί στα γέλια σαν κι εμένα...
σκέτη απόλαυση, και με πολλά μαθήματα κοινωνικού περιεχομένου το τυπάκι μας!!!!!
να ζήσει και να έχει καλό, κι αυτός κι όλα τα παιδιά του κόσμου...
24 δεκεμβρίου του σωτηρίου τρέχοντος να φύγει έτους 2009
έχουν πει τα κάλαντα όσα παιδιά πέρασαν, εξανεμίστηκαν τα φραγκάκια μου, ντρέπομαι, γιοκ άλλα.
-μαμά, χτυπάνε την πόρτα, λέει ο λουκάς
-αγοράκι μου ντρέπομαι να ανοίξω αν είναι για τα κάλαντα, φράγκο δεν έχω
-καλά, κάτι έχω εγώ. πάω ν' ανοίξω.
η πόρτα ανοίγει.
σιωπή, ούτε καν χαιρετισμός, για αυτά τα βασικά και εναγώνια δευτερόλεπτα κύματος 'καλημέρα σας' ή 'να τα πούμε;'
δεν ακούγεται τίποτα.
ο λουκάς δεν είχε κοιτάξει στη σωστή κατεύθυνση και δεν έβλεπε τίποτα.
βλέπετε, για να δεις τον σπόρο-ιγνάτιο, έπρεπε να ακουμπήσεις προστεκτικά το βλέμμα σου στο ξανθό του το κεφαλάκι, περίπου 60 με 80 πόντους από το έδαφος.
-α, καλημέρα ιγνάτιε!
(σιωπή ο ιγνάτιος)
-ήρθες να μας πεις τα κάλαντα;
(φουσκωθαλασσιά στο στέρνο του ιγνάτιου, ο οποίος παίρνει φόρα:)
-ναί! ήρθα να σας πω τα κάλαντα!
-πέστα!
-ποια;
-τα κάλαντα;
-ποια να πω;
-αυτά που θες!
-να πω τα τρίγωνα κάλαντα;
(προφανώς έχει κάνει άπειρες πρόβες με τη μαμά του, η οποία τον είχε προμηθεύσει και με το τριγωνάκι, οπότε ο μικρός, στην αγωνία του, συνδυάζει το 'τρίγωνα κάλαντα', και σου λέει αυτό είναι!)
η αγωνία του είναι εμφανής, αρχίζει το τραγούδι!
εγώ βέβαια εμφανίζομαι ως ντίβα που την κάλεσε το άσμα του καλού της, ο καλός μου είναι το γειτονάκι που μένει στο ίδιο σπίτι μ' εμάς.
ο λουκάς του δίνει ένα ευρώ, ο πιτσιρικάς το παίρνει, κι εγώ του λέω:
αγοράκι μου! χρόνια πολλά και του χρόνου! να πάρει η ευχή εγώ δεν έχω λεφτά να σου δώσω σήμερα!
και τότε, ο μικρός φαλλοκράτης, με το θράσος του 'ουφ, τα κατάφερα, τώρα πια δε φοβάμαι κανέναν!', μου λέει:
δεν έχεις λεφτάαα; τι λες κυρά μου; να πας στον άντρα σου και να του πεις 'άντε πήγαινε δούλεψε να μου φέρεις λεφτά! άκου κει!'
αν τον βλέπατε θα είχατε λυθεί στα γέλια σαν κι εμένα...
σκέτη απόλαυση, και με πολλά μαθήματα κοινωνικού περιεχομένου το τυπάκι μας!!!!!
να ζήσει και να έχει καλό, κι αυτός κι όλα τα παιδιά του κόσμου...
Πέμπτη 24 Δεκεμβρίου 2009
το βιβλίο που δε βγήκε ποτέ
σας το έχω πει; όλα χατηρικά σε μένα.
χατηρικά τέλειωσα το λύκειο, χατηρικά έπαιρνα κι ένα βαθμό που και που στο πανεπιστήμιο.
αν δλδ ζούσα εδώ στην ελλάδα, όπου όλα βασίζονται στο νόμο, δε θα είχα καταφέρει ίσως και πολλά πράματα, ποιος ξέρει.
χατηρικά με πέρασαν στο λύκειο, όταν έγραψα 33 στα 100 μαθηματικά.
κι όμως, πριν φύγω από την ελλάδα, στην άλγεβρα ήμουνα η καλύτερη μαθήτρια.
και στο τεστ νοημοσύνης που μου έκαναν στο βέλγιο, μόνο το μαθηματικό κομμάτι πήγε καλά, σ' όλο το υπόλοιπο ήμουν κάτω από τη θάλασσα. όμως στις εξετάσεις, μαθηματικά, γιοκ...
όμως με πέρασαν. πώς; ήξεραν εκείνοι. εγώ, κι η μαμά μου, κι ο αδελφός μου, δεν ξέραμε τίποτα.
μετά πέρασα εξετάσεις, τις λεγόμενες εξετάσεις ωριμότητας, για το πανεπ. μια χαρά τα πήγα.
γράφτηκα στη ρωμανική φιλολογία, γιατί με ενδιέφερε η ανάλυση των κειμένων.
κι αυτά τα πράματα, στις μητρικές γλώσσες αναπτύσσονται περσότερο. όταν με ρωτούσαν οι βέλγοι πού γράφτηκα, κι έλεγα 'ρομάν', με κοίταζαν και ξεροκατάπιναν με σιγουριά, δλδ ότι αποκλείεται να τα καταφέρω. είχε φήμη ότι ήταν δύσκολη σχολή. δεν καταλάβαινα γιατί κάτι που το αγαπάς να είναι δύσκολο.
δεν είχα επίγνωση, και δεν έχω ακόμη.
είναι καλό αυτό...
τα μαθήματα που είχαμε ήταν χωρισμένα σε ομάδες, και θυμάμαι τον πουγιάρ, που μας έκανε ιστορία της γαλλικής λογοτεχνίας. δεν είχε χρειαστεί να διαβάσω ούτε ένα βιβλίο σ' αυτό το μάθημα. με είχε προετοιμάσει η λίνα μακρή, όταν στα 13 μου είχα την τύχη να την έχω καθηγήτρια στο γαλλικό ινστιτούτο της αθήνας. τα 3 χρόνια που έμεινα στην ελλάδα ακόμη, από τότε που τη γνώρισα, στάθηκαν χρόνια εκπαίδευσης απ'αυτό το φωτισμένο άνθρωπο: σκαλί σκαλί, όλη η γαλλική λογοτεχνία είχε περάσει από πάνω μου, ακόμη και το έπος του ρολάνδου γνώριζα πριν φύγω στα δεκαπέντε-δεκάξι μου για το βέλγιο!
αιωνία της η μνήμη μέρες που είναι.
είχαμε και μάθημα με το ζακ, τι μάθημα ήταν αυτό δε θυμάμαι. ίσως ανάλυση κειμένου, και κάναμε μαζί του μπαρτ. θυμάμαι μόνο πως τον αγαπούσαν όλα τα παιδιά, κι αυτός άφηνε να εκδηλωθεί η ειρωνεία του για έναν άλλο καθηγητή, τον οτέν.
ο οτέν ήταν ένας κοντός καθηγητής με μούσι. ο μόνος που μιλούσε στον ενικό στους φοιτητές, κι ήθελε κι αυτοί να του μιλούν στον ενικό,
δεν ξέρω τον τίτλο των μαθημάτων του. πάντως μ'αυτόν εγώ θυμάμαι την ανάλυση κειμένων. μ' αυτόν, που έμαθα για τον γιάκομπσον, την κρίστεβα, τον μπακτίν, και χίλιους δυο άλλους που έχω ξεχάσει.
ο οτέν έκανε διαδραστικό μάθημα, κινητοποιούσε τους φοιτητές, περίμενε, άκουγε, μαρτυρούσε, ...
το λάτρευα το μάθημά του.
απαντούσα τόσο πολύ σ'ό,τι ρώταγε, που με άφηνε πάντα τελευταία, περιμένοντας με σιγουριά να του πω το σωστό. ο έρωτας και των δυο μας, πρώτα αυτού και μετά εμένα που φαίνεται είχα μυηθεί σ' αυτά που ήθελε αυτός, ήταν η ύφανση ανάμεσα στον ήχο και τις έννοιες. -παρονομάζ- και χίλια δυο άλλα.
μια μέρα μου είχε πει: είμαι πολύ ευχαριστημένος με σένα, φαίνεσαι να καταλαβαίνεις το μάθημα'. κι εγώ του είχα πει 'κι εμένα μ' αρέσει πολύ αυτός ο τρόπος να κοιτάζω τα κείμενα'...
φτάσαν οι εξετάσεις.
σιγά μη και δεν έγραφα εξετάσεις, εγώ η φυτούκλα. που όσο ήταν ανοιχτή η βιβλιοθήκη είμουνα μέσα, κι όταν έκλεινε, δυσκολεύονταν να με βγάλουνε.
ασχολούμουνα με τη λογοτεχνία από μόνη μου τότε, που και που είχα αλληλογραφία με τον ελύτη. τα μόνα μαθήματα που δε φοβόμουνα ήταν 'συγκριτική φιλολογία' και 'ανάλυση κειμένων'. πήρα και στα δύο 13 στα 20! μου κακοφάνηκε.
μια μέρα, που έβγαινα από τη βιβλιοθήκη, πετυχαίνω στο δρόμο τον οττέν. μου λέει:
-έλα δω εσύ! άκου να σου πω. τι χάλια εξετάσεις ήταν αυτές! ειλικρινά, αν έπρεπε να σε περάσω βάσει των εξετάσεων, πάνω από 6/20 δε θα μπορούσα να σου βάλω. σου έβαλα όμως 13 γιατί ξέρω πόσο καλή είσαι από τις επεμβάσεις σου στο μάθημα!
!!!
ακόμη τότε, δεν είχα καταλάβει ίσως πόσα πράγματα με είχε διδάξει αυτός ο καθηγητής μ'αυτή την ατάκα.
στα άλλα μαθήματα που δε με ενδιέφεραν και πολύ είχα πάει τόσο καλά ώστε να περάσω με την πρώτη -ιούνιο είχαμε περάσει 17 από τους 120 φοιτητές του πρώτου έτους!...
στα μαθήματα που είχα πάρει πολύ καλό βαθμό ήταν τα 'ιστορία τέχνης' και 'λαογραφία'.
ήθελα να κάνω την πτυχιακή μου, το λεγόμενο μεμουάρ, σε ανάλυση κειμένου που να αφορά είτε λαϊκή λογοτεχνία, είτε κάτι συνδυαστικό, δεν ήξερα τι.
μου λέει ο βαντεβίβερε ο συχωρεμένος: 'φακτέρ σεβάλ'!!!
μα δεν μπορούσα να το κάνω με τον βαντεβίβερε, γιατί αυτός δεν ήταν στο τμήμα της ρομάν, ήταν στην ιστορία τέχνης.
το κείμενο του φακτέρ ήταν 3 σελίδες. ανάλυση κειμένου και οικοδομήματος.
κανένας καθηγητής στη ρομάν δε συμφωνούσε. 'τι να γράψεις πάνω σ' αυτό, δε γίνεται'
όμως να ο οττέν και η ψυχανάλυση.
ελέν, να δουλέψεις με τη βοηθό μου τη ζινέτ μισό, θα την ενδιαφέρει πολύ, αυτή ειδικεύεται στην ψυχανάλυση και το κείμενό σου βασίζεται πάνω σ' ένα όνειρο.
α ρε οττέν...
αν ζεις, να είσαι καλά. αν πέθανες, ας ξεκουράζεσαι με τα βάσανα που τράβαγες στο πανεπ!
έτσι, ενώ όλοι οι άλλοι αρνούνταν, βρέθηκα να δουλεύω το μεμουάρ με θέμα: 'ανάγνωση ενός περιθωριακού κειμένου: αυτοβιογραφία του φακτέρ σεβάλ -μάρτιος 1903- και περιγραφή του ιδανικού παλατιού'
το κείμενο ήταν 3 σελιδίτσες. πάνω σ'αυτό έπρεπε να βγει ένα μεμουάρ το λιγότερο 70 σελίδων. βγήκε ένα μεμουάρ γύρω στις 170 σελίδες, βέβαια είχε μέσα και φωτο από το παλάτι.
οπλισμός για τη διερεύνηση του κειμένου: η αγαπημένη μου τότε κρίστεβα και ο αγαπημένος μου πάντα μπαρτ. μια μπέιμπι γραφομηχανή. ένας παιδεμός της ζινέτ μισό και του βαντεβίβερε, που ανέλαβαν το μεμουάρ.
σας διαβεβαιώ, πως όταν τύχει να το ανοίγω ακόμη σήμερα, το βρίσκω καλό.
η επιτροπή από όπου πέρασε χωρίς την παρουσία μου, έβαλε άριστα. σπάνιο για μεμουάρ της εποχής. έτσι πήρα καλό βαθμό στο πτυχία 'μεγάλη διάκριση', γιατί στα μαθήματα ο μέσος όρος ήταν σαφώς κατώτερος...
έγινε θέμα αυτο το μεμουάρ, και βρέθηκαν άλλοι καθηγητές πέραν της επιτροπής που μου το ζήτησαν, κι είπαν ότι δε φαντάζονταν πώς ένα τόσο μικρό κείμενο θα μπορούσε να βγάλει τόσο πράμα...
σαχλαμάρες...
ναι
το πρώτο μου βιβλίο. η πρώτη μου ανάσα και άνεση, να γράφω κάτι χωρίς να σκέπτομαι εξετάσεις και ιερά εξέταση.
η αγαπημένη, παιδική ελευθερία...
το πρώτο μου βιβλίο που δεν ήταν βιβλίο. η πρώτη δομή σκέψης που ήταν δομή γιατί δεν ήταν απέναντι στους άλλους, αλλά απέναντι σε μένα και στη χαρά του πλησιάσματος...
το πλησίασμα
να κοιτάς ένα κείμενο και να το αγαπάς ίσως, να θες να βρεις ένα τρόπο να σου μιλήσει...
να βρεις ένα τρόπο να ανοίξεις κουβέντα, πραγματικό τρόπο όμως, αλώβητο όσο μπορείς από δεδομένα πριν. ουτοπία, ε...
όχι, όχι. το παρόν του κειμένου δεν είναι ουτοπία, τόπος είναι όπου δεν υπάρχει άλλο απ' αυτό το ξαπλωμένο μπροστά σου κείμενο, μια κουρελού να την αγαπήσεις και να τη δεις και να κοιμηθείς πάνω της και να διαβάσεις τις γραμμές της κάθετα να μπλέκονται με τις οριζόντες γραμμές, ένα κείμενο είναι ένα έργο τέχνης, είναι ένα υφαντό, τεξτ...
τεξτ
η παρθένος τέξεται Υιόν, χριστούγεννα
μπορεί να τρελάθηκα κι εγώ, δεν πειράζει και τόσο
ο Λόγος Σαρξ
τι σχέση μπορεί να έχει αυτό που έγραψα με τα χριστούγεννα
κι όμως αυτό είχα ΑΝΑΓΚΗ να γράψω
τίποτα πιο κοντινό
μπορεί να είμαι μακριά
μα βλέπω ένα φωσάκι αιωνιότητας.
χρόνια πολλά, όλοι! χρόνια πολλά!
χατηρικά τέλειωσα το λύκειο, χατηρικά έπαιρνα κι ένα βαθμό που και που στο πανεπιστήμιο.
αν δλδ ζούσα εδώ στην ελλάδα, όπου όλα βασίζονται στο νόμο, δε θα είχα καταφέρει ίσως και πολλά πράματα, ποιος ξέρει.
χατηρικά με πέρασαν στο λύκειο, όταν έγραψα 33 στα 100 μαθηματικά.
κι όμως, πριν φύγω από την ελλάδα, στην άλγεβρα ήμουνα η καλύτερη μαθήτρια.
και στο τεστ νοημοσύνης που μου έκαναν στο βέλγιο, μόνο το μαθηματικό κομμάτι πήγε καλά, σ' όλο το υπόλοιπο ήμουν κάτω από τη θάλασσα. όμως στις εξετάσεις, μαθηματικά, γιοκ...
όμως με πέρασαν. πώς; ήξεραν εκείνοι. εγώ, κι η μαμά μου, κι ο αδελφός μου, δεν ξέραμε τίποτα.
μετά πέρασα εξετάσεις, τις λεγόμενες εξετάσεις ωριμότητας, για το πανεπ. μια χαρά τα πήγα.
γράφτηκα στη ρωμανική φιλολογία, γιατί με ενδιέφερε η ανάλυση των κειμένων.
κι αυτά τα πράματα, στις μητρικές γλώσσες αναπτύσσονται περσότερο. όταν με ρωτούσαν οι βέλγοι πού γράφτηκα, κι έλεγα 'ρομάν', με κοίταζαν και ξεροκατάπιναν με σιγουριά, δλδ ότι αποκλείεται να τα καταφέρω. είχε φήμη ότι ήταν δύσκολη σχολή. δεν καταλάβαινα γιατί κάτι που το αγαπάς να είναι δύσκολο.
δεν είχα επίγνωση, και δεν έχω ακόμη.
είναι καλό αυτό...
τα μαθήματα που είχαμε ήταν χωρισμένα σε ομάδες, και θυμάμαι τον πουγιάρ, που μας έκανε ιστορία της γαλλικής λογοτεχνίας. δεν είχε χρειαστεί να διαβάσω ούτε ένα βιβλίο σ' αυτό το μάθημα. με είχε προετοιμάσει η λίνα μακρή, όταν στα 13 μου είχα την τύχη να την έχω καθηγήτρια στο γαλλικό ινστιτούτο της αθήνας. τα 3 χρόνια που έμεινα στην ελλάδα ακόμη, από τότε που τη γνώρισα, στάθηκαν χρόνια εκπαίδευσης απ'αυτό το φωτισμένο άνθρωπο: σκαλί σκαλί, όλη η γαλλική λογοτεχνία είχε περάσει από πάνω μου, ακόμη και το έπος του ρολάνδου γνώριζα πριν φύγω στα δεκαπέντε-δεκάξι μου για το βέλγιο!
αιωνία της η μνήμη μέρες που είναι.
είχαμε και μάθημα με το ζακ, τι μάθημα ήταν αυτό δε θυμάμαι. ίσως ανάλυση κειμένου, και κάναμε μαζί του μπαρτ. θυμάμαι μόνο πως τον αγαπούσαν όλα τα παιδιά, κι αυτός άφηνε να εκδηλωθεί η ειρωνεία του για έναν άλλο καθηγητή, τον οτέν.
ο οτέν ήταν ένας κοντός καθηγητής με μούσι. ο μόνος που μιλούσε στον ενικό στους φοιτητές, κι ήθελε κι αυτοί να του μιλούν στον ενικό,
δεν ξέρω τον τίτλο των μαθημάτων του. πάντως μ'αυτόν εγώ θυμάμαι την ανάλυση κειμένων. μ' αυτόν, που έμαθα για τον γιάκομπσον, την κρίστεβα, τον μπακτίν, και χίλιους δυο άλλους που έχω ξεχάσει.
ο οτέν έκανε διαδραστικό μάθημα, κινητοποιούσε τους φοιτητές, περίμενε, άκουγε, μαρτυρούσε, ...
το λάτρευα το μάθημά του.
απαντούσα τόσο πολύ σ'ό,τι ρώταγε, που με άφηνε πάντα τελευταία, περιμένοντας με σιγουριά να του πω το σωστό. ο έρωτας και των δυο μας, πρώτα αυτού και μετά εμένα που φαίνεται είχα μυηθεί σ' αυτά που ήθελε αυτός, ήταν η ύφανση ανάμεσα στον ήχο και τις έννοιες. -παρονομάζ- και χίλια δυο άλλα.
μια μέρα μου είχε πει: είμαι πολύ ευχαριστημένος με σένα, φαίνεσαι να καταλαβαίνεις το μάθημα'. κι εγώ του είχα πει 'κι εμένα μ' αρέσει πολύ αυτός ο τρόπος να κοιτάζω τα κείμενα'...
φτάσαν οι εξετάσεις.
σιγά μη και δεν έγραφα εξετάσεις, εγώ η φυτούκλα. που όσο ήταν ανοιχτή η βιβλιοθήκη είμουνα μέσα, κι όταν έκλεινε, δυσκολεύονταν να με βγάλουνε.
ασχολούμουνα με τη λογοτεχνία από μόνη μου τότε, που και που είχα αλληλογραφία με τον ελύτη. τα μόνα μαθήματα που δε φοβόμουνα ήταν 'συγκριτική φιλολογία' και 'ανάλυση κειμένων'. πήρα και στα δύο 13 στα 20! μου κακοφάνηκε.
μια μέρα, που έβγαινα από τη βιβλιοθήκη, πετυχαίνω στο δρόμο τον οττέν. μου λέει:
-έλα δω εσύ! άκου να σου πω. τι χάλια εξετάσεις ήταν αυτές! ειλικρινά, αν έπρεπε να σε περάσω βάσει των εξετάσεων, πάνω από 6/20 δε θα μπορούσα να σου βάλω. σου έβαλα όμως 13 γιατί ξέρω πόσο καλή είσαι από τις επεμβάσεις σου στο μάθημα!
!!!
ακόμη τότε, δεν είχα καταλάβει ίσως πόσα πράγματα με είχε διδάξει αυτός ο καθηγητής μ'αυτή την ατάκα.
στα άλλα μαθήματα που δε με ενδιέφεραν και πολύ είχα πάει τόσο καλά ώστε να περάσω με την πρώτη -ιούνιο είχαμε περάσει 17 από τους 120 φοιτητές του πρώτου έτους!...
στα μαθήματα που είχα πάρει πολύ καλό βαθμό ήταν τα 'ιστορία τέχνης' και 'λαογραφία'.
ήθελα να κάνω την πτυχιακή μου, το λεγόμενο μεμουάρ, σε ανάλυση κειμένου που να αφορά είτε λαϊκή λογοτεχνία, είτε κάτι συνδυαστικό, δεν ήξερα τι.
μου λέει ο βαντεβίβερε ο συχωρεμένος: 'φακτέρ σεβάλ'!!!
μα δεν μπορούσα να το κάνω με τον βαντεβίβερε, γιατί αυτός δεν ήταν στο τμήμα της ρομάν, ήταν στην ιστορία τέχνης.
το κείμενο του φακτέρ ήταν 3 σελίδες. ανάλυση κειμένου και οικοδομήματος.
κανένας καθηγητής στη ρομάν δε συμφωνούσε. 'τι να γράψεις πάνω σ' αυτό, δε γίνεται'
όμως να ο οττέν και η ψυχανάλυση.
ελέν, να δουλέψεις με τη βοηθό μου τη ζινέτ μισό, θα την ενδιαφέρει πολύ, αυτή ειδικεύεται στην ψυχανάλυση και το κείμενό σου βασίζεται πάνω σ' ένα όνειρο.
α ρε οττέν...
αν ζεις, να είσαι καλά. αν πέθανες, ας ξεκουράζεσαι με τα βάσανα που τράβαγες στο πανεπ!
έτσι, ενώ όλοι οι άλλοι αρνούνταν, βρέθηκα να δουλεύω το μεμουάρ με θέμα: 'ανάγνωση ενός περιθωριακού κειμένου: αυτοβιογραφία του φακτέρ σεβάλ -μάρτιος 1903- και περιγραφή του ιδανικού παλατιού'
το κείμενο ήταν 3 σελιδίτσες. πάνω σ'αυτό έπρεπε να βγει ένα μεμουάρ το λιγότερο 70 σελίδων. βγήκε ένα μεμουάρ γύρω στις 170 σελίδες, βέβαια είχε μέσα και φωτο από το παλάτι.
οπλισμός για τη διερεύνηση του κειμένου: η αγαπημένη μου τότε κρίστεβα και ο αγαπημένος μου πάντα μπαρτ. μια μπέιμπι γραφομηχανή. ένας παιδεμός της ζινέτ μισό και του βαντεβίβερε, που ανέλαβαν το μεμουάρ.
σας διαβεβαιώ, πως όταν τύχει να το ανοίγω ακόμη σήμερα, το βρίσκω καλό.
η επιτροπή από όπου πέρασε χωρίς την παρουσία μου, έβαλε άριστα. σπάνιο για μεμουάρ της εποχής. έτσι πήρα καλό βαθμό στο πτυχία 'μεγάλη διάκριση', γιατί στα μαθήματα ο μέσος όρος ήταν σαφώς κατώτερος...
έγινε θέμα αυτο το μεμουάρ, και βρέθηκαν άλλοι καθηγητές πέραν της επιτροπής που μου το ζήτησαν, κι είπαν ότι δε φαντάζονταν πώς ένα τόσο μικρό κείμενο θα μπορούσε να βγάλει τόσο πράμα...
σαχλαμάρες...
ναι
το πρώτο μου βιβλίο. η πρώτη μου ανάσα και άνεση, να γράφω κάτι χωρίς να σκέπτομαι εξετάσεις και ιερά εξέταση.
η αγαπημένη, παιδική ελευθερία...
το πρώτο μου βιβλίο που δεν ήταν βιβλίο. η πρώτη δομή σκέψης που ήταν δομή γιατί δεν ήταν απέναντι στους άλλους, αλλά απέναντι σε μένα και στη χαρά του πλησιάσματος...
το πλησίασμα
να κοιτάς ένα κείμενο και να το αγαπάς ίσως, να θες να βρεις ένα τρόπο να σου μιλήσει...
να βρεις ένα τρόπο να ανοίξεις κουβέντα, πραγματικό τρόπο όμως, αλώβητο όσο μπορείς από δεδομένα πριν. ουτοπία, ε...
όχι, όχι. το παρόν του κειμένου δεν είναι ουτοπία, τόπος είναι όπου δεν υπάρχει άλλο απ' αυτό το ξαπλωμένο μπροστά σου κείμενο, μια κουρελού να την αγαπήσεις και να τη δεις και να κοιμηθείς πάνω της και να διαβάσεις τις γραμμές της κάθετα να μπλέκονται με τις οριζόντες γραμμές, ένα κείμενο είναι ένα έργο τέχνης, είναι ένα υφαντό, τεξτ...
τεξτ
η παρθένος τέξεται Υιόν, χριστούγεννα
μπορεί να τρελάθηκα κι εγώ, δεν πειράζει και τόσο
ο Λόγος Σαρξ
τι σχέση μπορεί να έχει αυτό που έγραψα με τα χριστούγεννα
κι όμως αυτό είχα ΑΝΑΓΚΗ να γράψω
τίποτα πιο κοντινό
μπορεί να είμαι μακριά
μα βλέπω ένα φωσάκι αιωνιότητας.
χρόνια πολλά, όλοι! χρόνια πολλά!
Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2009
οι λέξεις που μοιάζουν
εδώ και καιρό, χρονάκια δλδ, φεύγει ο εαυτός από τη θήκη του και δεν ξέρω πού πάει.
στο νου μου έρχεται ο καθηγητής ευάγγελος χρυσός. πάντα διακριτικός, ευγενής, και ίσως μερικές φορές με μια αυστηρή καλοσύνη.
τον είχα γνωρίσει μόλις είχα τελειώσει το μεταπτυχιακό μου, σ' ένα συνέδριο στην αθήνα. αθήνα, τότε, ίσον για μένα η νεραϊδόπολη που μου έλειπε τόσο, όσο ξαφνικά την είχα αποχωριστεί στα 15 μου.
με προσκάλεσαν να μιλήσω σ' ένα συνέδριο, όπου είχα πάει απλώς να παρακολουθήσω. 'θα σας καλέσουμε σε κάποια στιγμή ν'ανεβείτε στο βήμα έτσι, να μας πείτε δυο πράματα για το τι κάνετε στο ντοκτορά που ετοιμάζετε, κι ίσως σας κάνουμε κανα δυο ερωτήσεις'.
τόσο όμορφα ειπωμένο, που είπα 'ναι, βεβαίως, γιατί όχι'.
τον χρυσό τον έβλεπα τότε πρώτη φορά, μαζί κι όλους τους άλλους.
-θα μιλήσετε; με ρώτησε.
-δεν ήρθα για να μιλήσω αλλά μου ζήτησαν, κι άρα ναι...
κλπ, ό,τι διαβάσατε παραπάνω.
κινητοποιημένος από το επάγγελμά του, καθηγητής δλδ πραγματικός, ο χρυσός μου λέει:
-τι λέτε δεσποινίς, δεν κάνουν έτσι οι σωστοί επιστήμονες!
εγώ είμαι καθηγητής χρόνια, και πάντα ανεβαίνω στο βήμα προετοιμασμένος. εσείς, για πρώτη φορά θα ανεβείτε στο βήμα σε διεθνές συνέδριο και θα είσαστε χωρίς χαρτιά; κι αν σας πιάσει τρακ; αν χάσετε τον ειρμό των σκέψεών σας; όχι, όχι, δε γίνονται έτσι αυτά τα πράγματα. κυρίως που είσαστε τόσο νέα και δε θα πρέπει να κάνετε άσχημο όνομα στην πρώτη σας ανακοίνωση. εγώ θα έφευγε τώρα, θα πήγαινα σπίτι μου να ετοιμάσω όσο πιο καλά μπορώ το κείμενό μου, και μετά θα επέτρεπα στον εαυτό μου να με καλέσει στο βήμα.
κι έπειτα είναι και το άλλο: πώς θα ανεβείτε χωρίς να είστε στο πρόγραμμα; θα πάρετε τη θέση κάποιου άλλου; θα κάνετε εχθρούς χωρίς να το καταλάβετε; α, πρέπει να είστε προσεκτική, εγώ στη θέση σας θα πρόσεχα περισσότερο.
φυσικά και με έπεισε.
ας έχει καλό, αυτό ήταν ένα μεγάλο μάθημα, που το φύλαξα μέχρι πολλά χρόνια.
έτσι κι έκανα: ετοιμάστηκα όπως για το βάπτισμα του πυρός, κι ακολούθησε ό,τι ακολούθησε.
από τότε αρχή μου είναι ετοιμάζομαι όσο μπορώ καλύτερα σε ανακοινώσεις ομιλίες κλπ. όσο μπορώ δλδ.
πέρασαν όμως τα χρόνια και μέσα μου γίνανε συμφύσεις.
συμφύσεις, ιατρικός όρος.
μου τον εξήγησαν, μιας κι έχω κάνει δυο τουλάχιστον χειρουργεία στο λαιμό: συμφύσεις είναι να γιάνει το τάδε κομμάτι, και να απλώνει κάπως και να μπερδεύεται με τα γύρω-γύρω, και μετά να είναι κάπως αχταρμάς κι όλα μαζί.
ε, συμφύσεις γίνονται και στο μυαλό τελικά: να θες να είσαι διανοούμενος τρομάρα σου, να νομίζεις ότι είσαι ή να προσπαθείς να πείσεις τους άλλους ότι είσαι και να προσπαθείς να δουλεύεις όπως στα μαθηματικά: με ένα κι ένα ίσον δύο. λατρευτική μέθοδος, λατρεμένη και λατρευτική, να υποβάλεις στη φιλολογία την άλγεβρα. σκέτη μαγεία.
κι ακριβώς, οι συμφύσεις είναι τα συναισθήματα: στο τέλος να αγαπάς τόσο πολύ αυτή την υποτιθέμενη έρευνα, να το φχαριστιέσαι τόσο πολύ, ...
όπως μικρή παρακολουθούσα το δρόμο με τα μυρμήγκια κι αναζητούσα από πού έρχονταν και πού πήγαιναν φορτωμένα, κι έβγαζα ένα από την αλυσίδα να δω τι θα γίνει... τους μπαχάλευα τη σειρά κι αυτά την ξαναέβρισκαν... ε, ναι, έτσι, απίθανη ενασχόληση.
αγάπη λοιπόν...
οι συμφύσεις δεν είναι ίσως φυσιολογικό πράγμα, είναι ωστόσο αναμενόμενη εξέλιξη.
οι συμφύσεις ανάμεσα στην περίπου επιστήμη μου και τα συναισθήματά μου ήταν λοιπόν μάλλον αναμενόμενες.
έτσι, εδώ και λίγα χρόνια, ίσως μετά το 2005, μου είναι αδύνατον να σεβαστώ ένα χαρτί σε μια ομιλία.
ακόμη κι όταν το έχω μαζί μου.
η κόρη μου λέει: μαμά, τι ετοιμάζεις ομιλίες; αφού το ξέρεις, το χαρτί θα το χάσεις στο τέλος, προς τι το ετοιμάζεις;
και γελάμε, καμαρώνω κι εγώ για τη βλακεία μου.
όμως έχει και μια δόση σοβαρής αλήθειας αυτό.
μαζί μ' όσα λίγα φυτρώνουν στο κεφάλι μου και προσπαθώ να τα γράψω, να τα βάλω σε τάξη κλπ, διαχέεται και η βαθιά κατάσταση ότι 'πω πω, ευτυχισμένη που είμαι μέσα σ' αυτά - δε γίνεται να ξεφουρνιστούν χωρίς το φούρνο τους - δε γίνεται να περάσουν χωρίς τη γλύκα της ομορφιάς με την οποία με έχουν ποτίσει - δε μπορούν να βγουν χωρίς την αγάπη που έχουν φέρει μέσα μου - δεν έχουν νόημα χωρίς το τεράστιο έργο που έχουν επιτελέσει σ' ένα μικρό τσόλι σαν κι εμένα, που χαίρεται τόσο πάνω σ' αυτά - κλπ κλπ κλπ...
συγκινήθηκα την πρώτη φορά που πήγα στην αλεξανδρούπολη, στο εθνολογικό μουσείο. παράτησα το χαρτί μου και τους είπα: αδύνατον να πω ό,τι έχω γράψει εδώ, δεν έχει νόημα μπροστά σας. διάδραση με το κοινό, όπως η νοικοκυρά που φέρνει το συκαλάκι της και το προσφέρει με χαμόγελο ιδιαίτερο στον επισκέπτη που αποδέχεται την τέχνη της...
τι γράφω τώρα...
σκέτος νασκισισμός
μα τι να γίνει
τα γράφω εξαιτίας μιας μετάφρασης.
ετοίμαζα μια υποτιθέμενη ομιλία, η οποία δεν υπήρξε καν.
ωστόσο υπήρχε προετοιμασία, λόγω των συμφύσεων με την αγάπη, με τη χαρά, με την αίσθηση της βλακείας, με το μεγάλο θαυμασμό κάποιου κειμένου. η προετοιμασία για την ομιλία αυτή ήταν μια μετάφραση. φαντάσου τώρα να κάνεις μια μετάφραση σε μια γλώσσα που δε μιλάς!!!
αρπάζεις το κείμενο που πάει να σου φύγει, το βάζεις κάτω, ρίχνεις όλο το βάρος σου πάνω του, το παρακαλείς να μείνει, αυτό θέλει να λακίσει, εσύ εκεί, γρήγορα γρήγορα ανοίγεις λεξικά, γρήγορα γρήγορα φτιάχνεις ένα χαρμάνι με ιστορίες παρόμοιες, με λέξεις που έχουν παρελθόν, κι αποφασίζεις να του χτίσεις ένα μικρό τοίχο μπας και λακίσει και άντε μετά να το ξαναβρεις.
για να χτίσεις δλδ μια τέτοια μετάφραση, φτιάχνεις καταχθόνια εκρηκτικά που διαλύουν την τριμένη από τα χρόνια λέξη, και την κάνουν να υποφέρει μέχρις ότου σου φανερώσει από πού ήρθε και πώς ήταν πριν...
στο τέλος το κείμενο υποφέρει τόσο πολύ, αιμόφυρτο όπως το κατήντησες, που παραδίνεται. ησυχάζει κάπως μπρος σου
κι εσύ έχει την ενοχή ότι το χτύπησες, το κράτησες, είσουνα βάναυσος/η απέναντί του, μέχρις ότου τα'φτυσε, άρχισε να σου μιλάει, και μέσα απ' αυτά που αρχίζει να σου λέει, ομολογεί με κλάμμα και δυσαρέσκεια τους θησαυρούς που κρατούσε έτσι ξαπλωμένο στο χαρτί, τόσους αιώνες...
γιατί ένα κείμενο είναι πάντα ξαπλωμένο, όπως οι πόλεις του σελίν...
οι πόλεις, πάντα ξαπλωτές δίπλα σ'ένα ποτάμι, σαν κοπελιές που ζωγράφιζε ο σεζάν, ανάμεσα στην πρασινάδα
έτσι και τα κείμενα
ξαπλωμένα πάνω στα κόκκαλα των αγίων τους
τρέφονται με το βλέμμα τόσων και τόσων αναγνωστών-θανάτων...
θεριεύουν στην πολιτεία τους που αρδεύεται αιώνες από νάματα και νάματα...
μπερδεύεται το πανηγύρι με τις λέξεις...
όλα γίνονται ένα...
ανάγνωση
γνώση
γνόφος
αγνωσία (κάτι σας λέει αυτό, έτσι δεν είναι;)
απερισκεψία μαλακωμένη από το θησαυρό που έχεις μπροστά σου κι αρχίζει και κουνιέται...
βία και χαρά της βίας που γεννά ησυχία
ησυχία που κρατά τη χαρά του 'κάτι έκανα'
ένα κείμενο που βγαίνει με άλλες λέξεις
ένα μετάφραση-κείμενο
με πολλά λάθη που μοιάζουν μπολιάσματα για καινούριους βλαστούς...
τόση χαρά στη μετάφραση του τρελού της λάιλα.
καλημέρα σας, χρόνια πολλά, και τι να πω! αν διαβάσατε μέχρις εδώ... χαρά στο κουράγιο σας! εγώ από ανάγκη έγραφα. ευχαριστώ γιατί είμαι ένα μυρμήγκι στο δρόμο της ανάγκης.
στο νου μου έρχεται ο καθηγητής ευάγγελος χρυσός. πάντα διακριτικός, ευγενής, και ίσως μερικές φορές με μια αυστηρή καλοσύνη.
τον είχα γνωρίσει μόλις είχα τελειώσει το μεταπτυχιακό μου, σ' ένα συνέδριο στην αθήνα. αθήνα, τότε, ίσον για μένα η νεραϊδόπολη που μου έλειπε τόσο, όσο ξαφνικά την είχα αποχωριστεί στα 15 μου.
με προσκάλεσαν να μιλήσω σ' ένα συνέδριο, όπου είχα πάει απλώς να παρακολουθήσω. 'θα σας καλέσουμε σε κάποια στιγμή ν'ανεβείτε στο βήμα έτσι, να μας πείτε δυο πράματα για το τι κάνετε στο ντοκτορά που ετοιμάζετε, κι ίσως σας κάνουμε κανα δυο ερωτήσεις'.
τόσο όμορφα ειπωμένο, που είπα 'ναι, βεβαίως, γιατί όχι'.
τον χρυσό τον έβλεπα τότε πρώτη φορά, μαζί κι όλους τους άλλους.
-θα μιλήσετε; με ρώτησε.
-δεν ήρθα για να μιλήσω αλλά μου ζήτησαν, κι άρα ναι...
κλπ, ό,τι διαβάσατε παραπάνω.
κινητοποιημένος από το επάγγελμά του, καθηγητής δλδ πραγματικός, ο χρυσός μου λέει:
-τι λέτε δεσποινίς, δεν κάνουν έτσι οι σωστοί επιστήμονες!
εγώ είμαι καθηγητής χρόνια, και πάντα ανεβαίνω στο βήμα προετοιμασμένος. εσείς, για πρώτη φορά θα ανεβείτε στο βήμα σε διεθνές συνέδριο και θα είσαστε χωρίς χαρτιά; κι αν σας πιάσει τρακ; αν χάσετε τον ειρμό των σκέψεών σας; όχι, όχι, δε γίνονται έτσι αυτά τα πράγματα. κυρίως που είσαστε τόσο νέα και δε θα πρέπει να κάνετε άσχημο όνομα στην πρώτη σας ανακοίνωση. εγώ θα έφευγε τώρα, θα πήγαινα σπίτι μου να ετοιμάσω όσο πιο καλά μπορώ το κείμενό μου, και μετά θα επέτρεπα στον εαυτό μου να με καλέσει στο βήμα.
κι έπειτα είναι και το άλλο: πώς θα ανεβείτε χωρίς να είστε στο πρόγραμμα; θα πάρετε τη θέση κάποιου άλλου; θα κάνετε εχθρούς χωρίς να το καταλάβετε; α, πρέπει να είστε προσεκτική, εγώ στη θέση σας θα πρόσεχα περισσότερο.
φυσικά και με έπεισε.
ας έχει καλό, αυτό ήταν ένα μεγάλο μάθημα, που το φύλαξα μέχρι πολλά χρόνια.
έτσι κι έκανα: ετοιμάστηκα όπως για το βάπτισμα του πυρός, κι ακολούθησε ό,τι ακολούθησε.
από τότε αρχή μου είναι ετοιμάζομαι όσο μπορώ καλύτερα σε ανακοινώσεις ομιλίες κλπ. όσο μπορώ δλδ.
πέρασαν όμως τα χρόνια και μέσα μου γίνανε συμφύσεις.
συμφύσεις, ιατρικός όρος.
μου τον εξήγησαν, μιας κι έχω κάνει δυο τουλάχιστον χειρουργεία στο λαιμό: συμφύσεις είναι να γιάνει το τάδε κομμάτι, και να απλώνει κάπως και να μπερδεύεται με τα γύρω-γύρω, και μετά να είναι κάπως αχταρμάς κι όλα μαζί.
ε, συμφύσεις γίνονται και στο μυαλό τελικά: να θες να είσαι διανοούμενος τρομάρα σου, να νομίζεις ότι είσαι ή να προσπαθείς να πείσεις τους άλλους ότι είσαι και να προσπαθείς να δουλεύεις όπως στα μαθηματικά: με ένα κι ένα ίσον δύο. λατρευτική μέθοδος, λατρεμένη και λατρευτική, να υποβάλεις στη φιλολογία την άλγεβρα. σκέτη μαγεία.
κι ακριβώς, οι συμφύσεις είναι τα συναισθήματα: στο τέλος να αγαπάς τόσο πολύ αυτή την υποτιθέμενη έρευνα, να το φχαριστιέσαι τόσο πολύ, ...
όπως μικρή παρακολουθούσα το δρόμο με τα μυρμήγκια κι αναζητούσα από πού έρχονταν και πού πήγαιναν φορτωμένα, κι έβγαζα ένα από την αλυσίδα να δω τι θα γίνει... τους μπαχάλευα τη σειρά κι αυτά την ξαναέβρισκαν... ε, ναι, έτσι, απίθανη ενασχόληση.
αγάπη λοιπόν...
οι συμφύσεις δεν είναι ίσως φυσιολογικό πράγμα, είναι ωστόσο αναμενόμενη εξέλιξη.
οι συμφύσεις ανάμεσα στην περίπου επιστήμη μου και τα συναισθήματά μου ήταν λοιπόν μάλλον αναμενόμενες.
έτσι, εδώ και λίγα χρόνια, ίσως μετά το 2005, μου είναι αδύνατον να σεβαστώ ένα χαρτί σε μια ομιλία.
ακόμη κι όταν το έχω μαζί μου.
η κόρη μου λέει: μαμά, τι ετοιμάζεις ομιλίες; αφού το ξέρεις, το χαρτί θα το χάσεις στο τέλος, προς τι το ετοιμάζεις;
και γελάμε, καμαρώνω κι εγώ για τη βλακεία μου.
όμως έχει και μια δόση σοβαρής αλήθειας αυτό.
μαζί μ' όσα λίγα φυτρώνουν στο κεφάλι μου και προσπαθώ να τα γράψω, να τα βάλω σε τάξη κλπ, διαχέεται και η βαθιά κατάσταση ότι 'πω πω, ευτυχισμένη που είμαι μέσα σ' αυτά - δε γίνεται να ξεφουρνιστούν χωρίς το φούρνο τους - δε γίνεται να περάσουν χωρίς τη γλύκα της ομορφιάς με την οποία με έχουν ποτίσει - δε μπορούν να βγουν χωρίς την αγάπη που έχουν φέρει μέσα μου - δεν έχουν νόημα χωρίς το τεράστιο έργο που έχουν επιτελέσει σ' ένα μικρό τσόλι σαν κι εμένα, που χαίρεται τόσο πάνω σ' αυτά - κλπ κλπ κλπ...
συγκινήθηκα την πρώτη φορά που πήγα στην αλεξανδρούπολη, στο εθνολογικό μουσείο. παράτησα το χαρτί μου και τους είπα: αδύνατον να πω ό,τι έχω γράψει εδώ, δεν έχει νόημα μπροστά σας. διάδραση με το κοινό, όπως η νοικοκυρά που φέρνει το συκαλάκι της και το προσφέρει με χαμόγελο ιδιαίτερο στον επισκέπτη που αποδέχεται την τέχνη της...
τι γράφω τώρα...
σκέτος νασκισισμός
μα τι να γίνει
τα γράφω εξαιτίας μιας μετάφρασης.
ετοίμαζα μια υποτιθέμενη ομιλία, η οποία δεν υπήρξε καν.
ωστόσο υπήρχε προετοιμασία, λόγω των συμφύσεων με την αγάπη, με τη χαρά, με την αίσθηση της βλακείας, με το μεγάλο θαυμασμό κάποιου κειμένου. η προετοιμασία για την ομιλία αυτή ήταν μια μετάφραση. φαντάσου τώρα να κάνεις μια μετάφραση σε μια γλώσσα που δε μιλάς!!!
αρπάζεις το κείμενο που πάει να σου φύγει, το βάζεις κάτω, ρίχνεις όλο το βάρος σου πάνω του, το παρακαλείς να μείνει, αυτό θέλει να λακίσει, εσύ εκεί, γρήγορα γρήγορα ανοίγεις λεξικά, γρήγορα γρήγορα φτιάχνεις ένα χαρμάνι με ιστορίες παρόμοιες, με λέξεις που έχουν παρελθόν, κι αποφασίζεις να του χτίσεις ένα μικρό τοίχο μπας και λακίσει και άντε μετά να το ξαναβρεις.
για να χτίσεις δλδ μια τέτοια μετάφραση, φτιάχνεις καταχθόνια εκρηκτικά που διαλύουν την τριμένη από τα χρόνια λέξη, και την κάνουν να υποφέρει μέχρις ότου σου φανερώσει από πού ήρθε και πώς ήταν πριν...
στο τέλος το κείμενο υποφέρει τόσο πολύ, αιμόφυρτο όπως το κατήντησες, που παραδίνεται. ησυχάζει κάπως μπρος σου
κι εσύ έχει την ενοχή ότι το χτύπησες, το κράτησες, είσουνα βάναυσος/η απέναντί του, μέχρις ότου τα'φτυσε, άρχισε να σου μιλάει, και μέσα απ' αυτά που αρχίζει να σου λέει, ομολογεί με κλάμμα και δυσαρέσκεια τους θησαυρούς που κρατούσε έτσι ξαπλωμένο στο χαρτί, τόσους αιώνες...
γιατί ένα κείμενο είναι πάντα ξαπλωμένο, όπως οι πόλεις του σελίν...
οι πόλεις, πάντα ξαπλωτές δίπλα σ'ένα ποτάμι, σαν κοπελιές που ζωγράφιζε ο σεζάν, ανάμεσα στην πρασινάδα
έτσι και τα κείμενα
ξαπλωμένα πάνω στα κόκκαλα των αγίων τους
τρέφονται με το βλέμμα τόσων και τόσων αναγνωστών-θανάτων...
θεριεύουν στην πολιτεία τους που αρδεύεται αιώνες από νάματα και νάματα...
μπερδεύεται το πανηγύρι με τις λέξεις...
όλα γίνονται ένα...
ανάγνωση
γνώση
γνόφος
αγνωσία (κάτι σας λέει αυτό, έτσι δεν είναι;)
απερισκεψία μαλακωμένη από το θησαυρό που έχεις μπροστά σου κι αρχίζει και κουνιέται...
βία και χαρά της βίας που γεννά ησυχία
ησυχία που κρατά τη χαρά του 'κάτι έκανα'
ένα κείμενο που βγαίνει με άλλες λέξεις
ένα μετάφραση-κείμενο
με πολλά λάθη που μοιάζουν μπολιάσματα για καινούριους βλαστούς...
τόση χαρά στη μετάφραση του τρελού της λάιλα.
καλημέρα σας, χρόνια πολλά, και τι να πω! αν διαβάσατε μέχρις εδώ... χαρά στο κουράγιο σας! εγώ από ανάγκη έγραφα. ευχαριστώ γιατί είμαι ένα μυρμήγκι στο δρόμο της ανάγκης.
Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2009
το ξυλοπάπουτσο. χριστουγεννιάτικο παραμύθι της δυτικής ευρώπης
ο ροδινός, είναι αλήθεια, δεν ένιωθε και πολύ άνετα.
πρώτον, τα ρουχαλάκια του δεν ήταν και πολύ ζεστά μ' αυτό το κρύο, αλλά τι να έκανε; είχε συνηθίσει.
δεύτερον, τέτοιες γιορτιάτικες μέρες, τα παιδιά του σχολείου τον είχαν βάλει ακόμη πιο πολύ στην άκρη. ακόμη κι επίτηδες να μην το έκαναν, τι μπορούσαν να του πουν; αυτοί μιλούσαν για τα δώρα που περίμεναν, τα ρούχα που ετοιμάζονταν, τις προετοιμασίες του τραπεζιού των χριστουγέννων, τα ξύλα στο τζάκι για τη γιορτή, και, κυρίως! για το παπούτσι που θα άφηναν στο τζάκι, να το γεμίσει ο αγιο-βασίλης του τόπου τους με τα δώρα! όλοι θα πήγαιναν στην εκκλησία τη νύχτα των χριστουγέννων! με τα πιο καλά τους ρούχα! μετά θα έτρωγαν και θα έπιναν με τη φασαρία της γιορτής, των συγγενών, την ευωχία της πιο χειμωνιάτικης και ζεστής γιορτής!
Και προπαντός ΔΕ ΘΑ ΞΕΧΝΟΥΣΑΝ!!! θα άφηναν ένα παπουτσάκι στο τζάκι, και το πρωί των χριστουγέννων θα έβρισκαν εκεί τα δώρα του παπα-χριστούγεννου! ΤΟ ΠΑΠΟΥΤΣΆΚΙ ΘΑ ΞΕΧΕΙΛΙΖΕ ΠΑΙΔΙΚΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΕ ΚΑΡΑΜΕΛΛΕΣ ΜΕ ΣΟΚΟΛΑΤΕΣ ΜΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΕΥΧΕΣ και ποιος ξέρει με πόσα καλούδια ακόμη...
τι να πουν στο ροδινό;
ο οίκτος τους είχε και μια δόση απαξίωσης: ορφανός, στα χέρια μιας τσιγγούνας θειάς που ποτέ δεν ερχόταν να πει μια καλή κουβέντα γι' αυτό το παιδάκι στους δασκάλους. κι οι δάσκαλοι, με τη βαρεμάρα της αδιαφορίας, σαν είχαν νεύρα, σ' αυτό το αγγελούδι τα βγαζαν. Το προστάτευε κανείς αυτό το παιδί; θα τους μίλαγε κανείς; ούτε καν η συνείδησή τους...
παραγκωνισμένος ο ροδινός, έπαιζε κουτσό, χάζευε τα περιστέρια που έτρωγαν τα ψίχουλα των συμμαθητών, τους άκουγε να μιλούν για προετοιμασίες γιορτινές... χαιρόταν όμως που έβλεπε χιόνι και ήλιο μαζί, κι ας κρύωνε! κυνήγαγε τα πουλιά μιλούσε στους συμμαθητές, που του απαντούσαν με τη βία... φορτωμένος δάκρυα σχεδόν έφτασε στην εκκλησία για τη χριστουγεννιάτικη λειτουργία. αταίριαστος. με τα καθημερινά του ρούχα. η γρια θειά θεωρούσε μεγάλο δώρο να τον ταϊζει κάθε μέρα, του το τόνιζε αυτό, πως χωρίς εκείνη θα ήταν πεταμένος στα δρόμο και να κάνει το σταυρό του που, όσο ανάποδος και να ήταν, όσο κι αν της κόστιζε αυτή η καθημερνή θρέψη του, αυτή τον είχε στο σπίτι της κι έπρεπε αυτός να το ξέρει καλά και να λέει 'ευχαριστώ το θεό που βρέθηκες καλή μου θεία και με τρέφεις, και να βοηθάω κι εγώ στο σπίτι, όχι να λες 'θεία, πόσο θα 'θελα κι εγώ κάτι ακόμη για τα χριστούγεννα' ντροπή είναι'... ο ροδινός μπήκε στην εκκλησία, με το βλέμμα των συμμαθητών καρφιτσωμένο στην πλάτη του... με την αδιάφορη συμπόνοια των άλλων, που του έκαναν χώρο να περάσει μόνο και μόνο να μην αγγίξει τα πλούσια ρούχα τους τυχόν και λερωθούν... νύχτα και οι καμπάνες χτυπούσαν γιορταστικά, όλοι μαζί στην εκκλησιά . στο τέλος της λειτουργίας, όλοι έβγαιναν χαρούμενοι προς το σπίτι και τη γιορή που τους περιμενε.
τα σκαλοπάτια της εκκλησίας ο ροδινός είδε ένα παράξενο θέαμα:
στο χιόνι που είχε κάτσει κι αυτό να γιορτάσει χριστούγεννα όπως πάντα,
πάνω στο χιόνι που είχε καλύψει το περβάζι στο πλατύσκαλο της εκκλησιάς ένα παιδί! ναι, ένα παιδί! κοιμόταν!
δεν ήταν ζητιανάκι, αφού δε ζητούσε τίποτα. κι αφού δε ζητούσε τίποτα, τον κοίταζαν, προσπέρναγαν όλοι χαιρετώντας και ευχόμενοι καλά χριστούγεννα ο ένας στον άλλον.
ο ροδινός, που δεν είχε εδώ που τα λέμε και πού να ευχηθεί, κοίταξε το παιδί με συμπαθεια και ενδιαφέρον.
πώς κοιμόταν εκεί αυτός ο μικρός φίλος; δεν κρύωνε; το πρόσωπό του δε φαινόταν να κρυώνει, αντίθετα, είχε κόκκινα μαγουλάκια, τα μαλλάκια του ακουμπούσαν στο χιόνι και προστάτευαν ίσως από μόνα τους το μικρό πρόσωπο. όμορφος πού ήταν...
ο ροδινός κοιτάζοντάς τον όπως ένα παιδί κοιτά τη χαρά του κόσμου, συνεπάρθηκε από το εξής θέαμα:
αυτό το παιδάκι δεν είχε παπούτσια. δεν είχε παπούτσια! τα ποδαράκια του πρέπει να κρύωναν που ακουμπούσαν τη χιονισμένη γη και το χιονισμένο πρεβάζι, κόκκινα ήταν...
αυτό ήταν συμπάθεια για το ροδινό: φορούσε ξυλοπάπουτσα, κρύωναν και τα δικά του ποδαράκια.
μα πιο πολύ ο ροδινός σκέφτηκε με το απίθανο μυαλό των παιδιών:
ο αγιο-βαίλης, ο παπα-χριστούγεννος, ΠΟΎ ΘΑ ΕΒΑΖΕ ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΆΚΙ;
γιατί ο ροδινός, όσο δύσκολα κι αν περνούσε, σκεφτόταν τη γλύκα της απαντοχής:
και αυτός θα άφηνε το παπουτσάκι του, έστω το ξυλοπάπουτσο, στο τζάκι! δεν μπορεί! κα΄τι θα άφηνε και σ' αυτόν ο παπα χριστούγεννος αγιοβασίλης... αυτή η σιγουριά και η ελπίδα τον έκανε να νιώσει πιο αλληλλέγγυος με το παιδάκι που κοιμόταν στο χιόνι.
χωρίς δεύτερη σκέψη, έβγαλε με ευκολία το ένα ξυλοπάπουτσο από το ποδαράκι του και το άφησε δίπλα στο ποδαράκι του κοιμισμένου παιδιού.
όταν θα 'ρχόταν ο παπαχριστούγεννος, θα έβρισκε το ξυλοπάπουτσο και θα ακουμπούσε τα δώρα του! ο ροδινός γύρισε σπίτι του χαρούμενος!
περίμενε κάτι, ένα δωράκι! κι επί πλέον, με ένα παπούτσι που του έμεινε, βρήκε την ευκαιρία κι έπαιζε κουτσί μέχρι να φτάσει σπίτι...
η θειά περίμενε με ανησυχία!
είχε ετοιμάσει μια σούπα καλύτερη από τις άλλες μέρες, ήταν καλή αυτή!
τον είδε να φτάνει χαρούμενος κι αυτό λιγάκι την εκνεύρισε. όταν όμως τον είδε με ένα ξυλοπάπουτσο, και τον ρώτησε τι έγινε και χαρούμενος ο ροδινός της είπε το κατόρθωμά του, που άφησε το παπουτσάκι στον άλλον πιτσιρικά που κοιμόταν μόνος του γιατί, πώς θα του άφηνε δώρο ο παπαχριστούγεννος αγιο-βασίλης; Τότε,
η γριά σχεδόν χάρηκε: να η ευκαιρία να βγάλει δικιολογημένα την κακία της!
-τι έκανες εκεί βρε παλιόπαιδο! άφησες το παπούτσι σου! κι εμένα δε με σκέφτηκες; τόσα λεφτά ξοδεύω για πάρτι σου βρε, και θα πρέπει τώρα να βρίσκω κι α΄λλο παπούτσι για να μην παγώνεις εσύ; με τέτοια διαγωγή και περιμένεις δώρο στο ξυλοπάπουτσό σου; με σύγχυσες! για τιμωρία σου να πας να κοιμηθείς νηστικός τώρα, να σου πω εγώ, να δίνεις τα πράγματά σου από δω κι από κει! και το πρωί βέργες για ξύλο θα βρεις στο παπούτσι σου, τόσο άσκεφτο και ανηπάκουο παιδί που είσαι! σα δε ντρέπεσαι!
…
ο ροδινός κοιμήθηκε χωρίς να καταπιεί τα δάκρυά του. το προσωπάκι του λούστηκε στην απονοιά της θείας, μα και τόσων ανθρώπων γύρω του.
μα το παιδί, πάντα είναι παιδί... το παιδί έχει ελπίδα, ναι, κοιμήθηκε κι απλώθηκε το χαμόγελο με τα όνειρα γύρω του
και σ' αυτόν ίσως, ας κοιμηθεί τουλάχιστον, ας κοιμηθεί κι ας παίζει ταμπούρλο η κοιλίτσα από την πείνα, ας κοιμηθεί γιατί μόνο αν κοιμόταν θα ερχόταν ο παπαχριστούγεννος...
...
Πρωί πια, κι ο ήλιος του χάιδεψε τη μύτη!
ξύπνησε με αγωνία χαρούμενη, έξω ακουγόταν φασαρία! περίεργη φασαρία, κι ο ροδινός άνοιξε γρήγορα τα ματάκια του.
τι να δει! το ξυλοπαπουτσάκι του!!!! ναι! ξεχείλιζε!
ένα ζεστό πανωφόρι, ένα καλάθι παιχνίδια, γλυκά, καραμέλες, δώρα, δώρα, δώρα!!!
το κρύο τζάκι ήταν ξεχειλισμένο δώρα!
ο ροδινός δεν πίστεψε πως ονειρευόταν, γιατί, το περίμενε η αθώα καρδιά του. αυτό ήταν τα χριστούγεννα: η χαρά του.
η γριά θειά δεν πίστευε στα μάτια της! πώς; ποιος, από πού...
ήξερε αυτή με τη σιγουριά των λογαριασμών της ότι αυτά τα πράγματα δε γίνονται...
κοίταξαν μαζί έξω:
τα παιδιά διαμαρτύρονταν και κουβέντιαζαν μεταξύ τους:
το πρωί ξύπνησαν κι είχαν βρει βέργες ξερές μέσα στα παπούτσια τους, έτσι έλεγαν.
ο ροδινός έγινε σφαίρα:
έτρεξε το πλατύσκαλο της εκκλησιάς, να ρωτήσει το φίλο του, τι έγινε, εντάξει με τον παπαχριστούγεννο αγιοβασίλη και το ξυλοπάπουτσο;
βρέθηκε σε μια μεγάλη παρέα μπροστά που κοίταζαν σα χαζοί: δεν υπήρχε παιδί πάνω στο χιόνι. το χιόνι όμως βαστούσε το σχήμα από ένα παιδικό κορμάκι: από τη μια μεριά, ένα φτωχό ξυλοπάπουτσο που κανείς δεν είχε αγγίξει.
από την άλλη, στη μεριά του κεφαλιού, ένα χρυσό φωτοστεφανάκι πάνω στο χιόνι...
όλοι έκαναν χώρο με σεβασμό στον φτωχό χαρούμενο:
εκείνος πήρε το παπουτσάκι του, κι όλοι κατάλαβαν πού, ακριβώς, είχαν γίνει τα χριστούγεννα στον τόπο τους...
είθε και μέσα μας φίλοι μου.
----------------------- το παραμύθια αυτό, με υπέροχη εικονγράφηση μονόχρωμη, μου το είχε κάνει δώρο όταν ήμουν φοιτήτρια ο αγαπημένος μου κύριος χούσμαν, ο γερμανός μουσικολόγος που φόρτωσε την ψυχή μου με το δώρο της αγάπης. κάπου δάνεισα αυτό το βιβλίο και δε μου επεστράφη ποτέ. βάστηξα όπως όπως στην καρδιά μου την ιστορία. σας την αφηγούμαι ως μητέρα, ναι, και μην κοροϊδέψετε, δεν είμαι η μάρθα βούρτση, απλώς, μια μαμά είμαι.
που πιστεύει στα χριστούγεννα (αλλά όχι στα λαμπάκια, χα χα χα)
πρώτον, τα ρουχαλάκια του δεν ήταν και πολύ ζεστά μ' αυτό το κρύο, αλλά τι να έκανε; είχε συνηθίσει.
δεύτερον, τέτοιες γιορτιάτικες μέρες, τα παιδιά του σχολείου τον είχαν βάλει ακόμη πιο πολύ στην άκρη. ακόμη κι επίτηδες να μην το έκαναν, τι μπορούσαν να του πουν; αυτοί μιλούσαν για τα δώρα που περίμεναν, τα ρούχα που ετοιμάζονταν, τις προετοιμασίες του τραπεζιού των χριστουγέννων, τα ξύλα στο τζάκι για τη γιορτή, και, κυρίως! για το παπούτσι που θα άφηναν στο τζάκι, να το γεμίσει ο αγιο-βασίλης του τόπου τους με τα δώρα! όλοι θα πήγαιναν στην εκκλησία τη νύχτα των χριστουγέννων! με τα πιο καλά τους ρούχα! μετά θα έτρωγαν και θα έπιναν με τη φασαρία της γιορτής, των συγγενών, την ευωχία της πιο χειμωνιάτικης και ζεστής γιορτής!
Και προπαντός ΔΕ ΘΑ ΞΕΧΝΟΥΣΑΝ!!! θα άφηναν ένα παπουτσάκι στο τζάκι, και το πρωί των χριστουγέννων θα έβρισκαν εκεί τα δώρα του παπα-χριστούγεννου! ΤΟ ΠΑΠΟΥΤΣΆΚΙ ΘΑ ΞΕΧΕΙΛΙΖΕ ΠΑΙΔΙΚΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΕ ΚΑΡΑΜΕΛΛΕΣ ΜΕ ΣΟΚΟΛΑΤΕΣ ΜΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΕΥΧΕΣ και ποιος ξέρει με πόσα καλούδια ακόμη...
τι να πουν στο ροδινό;
ο οίκτος τους είχε και μια δόση απαξίωσης: ορφανός, στα χέρια μιας τσιγγούνας θειάς που ποτέ δεν ερχόταν να πει μια καλή κουβέντα γι' αυτό το παιδάκι στους δασκάλους. κι οι δάσκαλοι, με τη βαρεμάρα της αδιαφορίας, σαν είχαν νεύρα, σ' αυτό το αγγελούδι τα βγαζαν. Το προστάτευε κανείς αυτό το παιδί; θα τους μίλαγε κανείς; ούτε καν η συνείδησή τους...
παραγκωνισμένος ο ροδινός, έπαιζε κουτσό, χάζευε τα περιστέρια που έτρωγαν τα ψίχουλα των συμμαθητών, τους άκουγε να μιλούν για προετοιμασίες γιορτινές... χαιρόταν όμως που έβλεπε χιόνι και ήλιο μαζί, κι ας κρύωνε! κυνήγαγε τα πουλιά μιλούσε στους συμμαθητές, που του απαντούσαν με τη βία... φορτωμένος δάκρυα σχεδόν έφτασε στην εκκλησία για τη χριστουγεννιάτικη λειτουργία. αταίριαστος. με τα καθημερινά του ρούχα. η γρια θειά θεωρούσε μεγάλο δώρο να τον ταϊζει κάθε μέρα, του το τόνιζε αυτό, πως χωρίς εκείνη θα ήταν πεταμένος στα δρόμο και να κάνει το σταυρό του που, όσο ανάποδος και να ήταν, όσο κι αν της κόστιζε αυτή η καθημερνή θρέψη του, αυτή τον είχε στο σπίτι της κι έπρεπε αυτός να το ξέρει καλά και να λέει 'ευχαριστώ το θεό που βρέθηκες καλή μου θεία και με τρέφεις, και να βοηθάω κι εγώ στο σπίτι, όχι να λες 'θεία, πόσο θα 'θελα κι εγώ κάτι ακόμη για τα χριστούγεννα' ντροπή είναι'... ο ροδινός μπήκε στην εκκλησία, με το βλέμμα των συμμαθητών καρφιτσωμένο στην πλάτη του... με την αδιάφορη συμπόνοια των άλλων, που του έκαναν χώρο να περάσει μόνο και μόνο να μην αγγίξει τα πλούσια ρούχα τους τυχόν και λερωθούν... νύχτα και οι καμπάνες χτυπούσαν γιορταστικά, όλοι μαζί στην εκκλησιά . στο τέλος της λειτουργίας, όλοι έβγαιναν χαρούμενοι προς το σπίτι και τη γιορή που τους περιμενε.
τα σκαλοπάτια της εκκλησίας ο ροδινός είδε ένα παράξενο θέαμα:
στο χιόνι που είχε κάτσει κι αυτό να γιορτάσει χριστούγεννα όπως πάντα,
πάνω στο χιόνι που είχε καλύψει το περβάζι στο πλατύσκαλο της εκκλησιάς ένα παιδί! ναι, ένα παιδί! κοιμόταν!
δεν ήταν ζητιανάκι, αφού δε ζητούσε τίποτα. κι αφού δε ζητούσε τίποτα, τον κοίταζαν, προσπέρναγαν όλοι χαιρετώντας και ευχόμενοι καλά χριστούγεννα ο ένας στον άλλον.
ο ροδινός, που δεν είχε εδώ που τα λέμε και πού να ευχηθεί, κοίταξε το παιδί με συμπαθεια και ενδιαφέρον.
πώς κοιμόταν εκεί αυτός ο μικρός φίλος; δεν κρύωνε; το πρόσωπό του δε φαινόταν να κρυώνει, αντίθετα, είχε κόκκινα μαγουλάκια, τα μαλλάκια του ακουμπούσαν στο χιόνι και προστάτευαν ίσως από μόνα τους το μικρό πρόσωπο. όμορφος πού ήταν...
ο ροδινός κοιτάζοντάς τον όπως ένα παιδί κοιτά τη χαρά του κόσμου, συνεπάρθηκε από το εξής θέαμα:
αυτό το παιδάκι δεν είχε παπούτσια. δεν είχε παπούτσια! τα ποδαράκια του πρέπει να κρύωναν που ακουμπούσαν τη χιονισμένη γη και το χιονισμένο πρεβάζι, κόκκινα ήταν...
αυτό ήταν συμπάθεια για το ροδινό: φορούσε ξυλοπάπουτσα, κρύωναν και τα δικά του ποδαράκια.
μα πιο πολύ ο ροδινός σκέφτηκε με το απίθανο μυαλό των παιδιών:
ο αγιο-βαίλης, ο παπα-χριστούγεννος, ΠΟΎ ΘΑ ΕΒΑΖΕ ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΆΚΙ;
γιατί ο ροδινός, όσο δύσκολα κι αν περνούσε, σκεφτόταν τη γλύκα της απαντοχής:
και αυτός θα άφηνε το παπουτσάκι του, έστω το ξυλοπάπουτσο, στο τζάκι! δεν μπορεί! κα΄τι θα άφηνε και σ' αυτόν ο παπα χριστούγεννος αγιοβασίλης... αυτή η σιγουριά και η ελπίδα τον έκανε να νιώσει πιο αλληλλέγγυος με το παιδάκι που κοιμόταν στο χιόνι.
χωρίς δεύτερη σκέψη, έβγαλε με ευκολία το ένα ξυλοπάπουτσο από το ποδαράκι του και το άφησε δίπλα στο ποδαράκι του κοιμισμένου παιδιού.
όταν θα 'ρχόταν ο παπαχριστούγεννος, θα έβρισκε το ξυλοπάπουτσο και θα ακουμπούσε τα δώρα του! ο ροδινός γύρισε σπίτι του χαρούμενος!
περίμενε κάτι, ένα δωράκι! κι επί πλέον, με ένα παπούτσι που του έμεινε, βρήκε την ευκαιρία κι έπαιζε κουτσί μέχρι να φτάσει σπίτι...
η θειά περίμενε με ανησυχία!
είχε ετοιμάσει μια σούπα καλύτερη από τις άλλες μέρες, ήταν καλή αυτή!
τον είδε να φτάνει χαρούμενος κι αυτό λιγάκι την εκνεύρισε. όταν όμως τον είδε με ένα ξυλοπάπουτσο, και τον ρώτησε τι έγινε και χαρούμενος ο ροδινός της είπε το κατόρθωμά του, που άφησε το παπουτσάκι στον άλλον πιτσιρικά που κοιμόταν μόνος του γιατί, πώς θα του άφηνε δώρο ο παπαχριστούγεννος αγιο-βασίλης; Τότε,
η γριά σχεδόν χάρηκε: να η ευκαιρία να βγάλει δικιολογημένα την κακία της!
-τι έκανες εκεί βρε παλιόπαιδο! άφησες το παπούτσι σου! κι εμένα δε με σκέφτηκες; τόσα λεφτά ξοδεύω για πάρτι σου βρε, και θα πρέπει τώρα να βρίσκω κι α΄λλο παπούτσι για να μην παγώνεις εσύ; με τέτοια διαγωγή και περιμένεις δώρο στο ξυλοπάπουτσό σου; με σύγχυσες! για τιμωρία σου να πας να κοιμηθείς νηστικός τώρα, να σου πω εγώ, να δίνεις τα πράγματά σου από δω κι από κει! και το πρωί βέργες για ξύλο θα βρεις στο παπούτσι σου, τόσο άσκεφτο και ανηπάκουο παιδί που είσαι! σα δε ντρέπεσαι!
…
ο ροδινός κοιμήθηκε χωρίς να καταπιεί τα δάκρυά του. το προσωπάκι του λούστηκε στην απονοιά της θείας, μα και τόσων ανθρώπων γύρω του.
μα το παιδί, πάντα είναι παιδί... το παιδί έχει ελπίδα, ναι, κοιμήθηκε κι απλώθηκε το χαμόγελο με τα όνειρα γύρω του
και σ' αυτόν ίσως, ας κοιμηθεί τουλάχιστον, ας κοιμηθεί κι ας παίζει ταμπούρλο η κοιλίτσα από την πείνα, ας κοιμηθεί γιατί μόνο αν κοιμόταν θα ερχόταν ο παπαχριστούγεννος...
...
Πρωί πια, κι ο ήλιος του χάιδεψε τη μύτη!
ξύπνησε με αγωνία χαρούμενη, έξω ακουγόταν φασαρία! περίεργη φασαρία, κι ο ροδινός άνοιξε γρήγορα τα ματάκια του.
τι να δει! το ξυλοπαπουτσάκι του!!!! ναι! ξεχείλιζε!
ένα ζεστό πανωφόρι, ένα καλάθι παιχνίδια, γλυκά, καραμέλες, δώρα, δώρα, δώρα!!!
το κρύο τζάκι ήταν ξεχειλισμένο δώρα!
ο ροδινός δεν πίστεψε πως ονειρευόταν, γιατί, το περίμενε η αθώα καρδιά του. αυτό ήταν τα χριστούγεννα: η χαρά του.
η γριά θειά δεν πίστευε στα μάτια της! πώς; ποιος, από πού...
ήξερε αυτή με τη σιγουριά των λογαριασμών της ότι αυτά τα πράγματα δε γίνονται...
κοίταξαν μαζί έξω:
τα παιδιά διαμαρτύρονταν και κουβέντιαζαν μεταξύ τους:
το πρωί ξύπνησαν κι είχαν βρει βέργες ξερές μέσα στα παπούτσια τους, έτσι έλεγαν.
ο ροδινός έγινε σφαίρα:
έτρεξε το πλατύσκαλο της εκκλησιάς, να ρωτήσει το φίλο του, τι έγινε, εντάξει με τον παπαχριστούγεννο αγιοβασίλη και το ξυλοπάπουτσο;
βρέθηκε σε μια μεγάλη παρέα μπροστά που κοίταζαν σα χαζοί: δεν υπήρχε παιδί πάνω στο χιόνι. το χιόνι όμως βαστούσε το σχήμα από ένα παιδικό κορμάκι: από τη μια μεριά, ένα φτωχό ξυλοπάπουτσο που κανείς δεν είχε αγγίξει.
από την άλλη, στη μεριά του κεφαλιού, ένα χρυσό φωτοστεφανάκι πάνω στο χιόνι...
όλοι έκαναν χώρο με σεβασμό στον φτωχό χαρούμενο:
εκείνος πήρε το παπουτσάκι του, κι όλοι κατάλαβαν πού, ακριβώς, είχαν γίνει τα χριστούγεννα στον τόπο τους...
είθε και μέσα μας φίλοι μου.
----------------------- το παραμύθια αυτό, με υπέροχη εικονγράφηση μονόχρωμη, μου το είχε κάνει δώρο όταν ήμουν φοιτήτρια ο αγαπημένος μου κύριος χούσμαν, ο γερμανός μουσικολόγος που φόρτωσε την ψυχή μου με το δώρο της αγάπης. κάπου δάνεισα αυτό το βιβλίο και δε μου επεστράφη ποτέ. βάστηξα όπως όπως στην καρδιά μου την ιστορία. σας την αφηγούμαι ως μητέρα, ναι, και μην κοροϊδέψετε, δεν είμαι η μάρθα βούρτση, απλώς, μια μαμά είμαι.
που πιστεύει στα χριστούγεννα (αλλά όχι στα λαμπάκια, χα χα χα)
Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2009
ίσως χρειάζεται γενnαιότητα για να κρατάς τους φίλους.
ναι, ίσως χρειάζεται γενναιότητα για να κρατάς τους φίλους.
να μη σταματάς μπρος στη διαφορά.
ή ακριβώς, να στέκεσαι μπροστά στη διαφορά, και να αγαπάς τον άλλον πέρα απ' αυτήν, δλδ μέσα απ' αυτήν.
έτσι ζύγιασα πολύ, δλδ όσο μπορούσε το φτωχό μου το μυαλουδάκι, τούτη την ανάρτηση.
κι αποφάσισα να γράψω.
μου ήρθαν ευχές για τα χριστούγεννα και τη νέα χρονιά, από φίλους αλλόθρησκους.
σίγουρα αυτό είναι πολύ ευγενικό.
κι εγώ, που μένουν κοντά μου φίλοι μουσουλμάνοι, σπεύδω να τους ευχηθώ 'κουλ αμ ουα άντουμ μπιχάιρ' κλπ όταν έχουν κάποια γιορτή.
αυτό που με ξένισε όμως ήταν το εξής, στην κάρτα που έλαβα:
από τη μια οι ευχές για τα χριστούγεννα, κι από την άλλη μια παράθεση του κορανίου όπου αναφέρεται:
'ο χριστός ιησούς, ο γιος της μαριάμ, δεν είναι περισσότερο από απόστολος του αλλάχ, και ο λόγος του προς τη μαριάμ και ένα πνεύμα από αυτόν (τον αλλάχ). πιστεύεται λοιπόν στον αλλάχ και στους αποστόλους του. (ιερό κοράνιο 4, 171)'
μα, αν εγώ γιορτάζω χριστούγεννα με θρησκευτικό τρόπο, τότε θα παρακαλούσα να μην βασιζόμαστε πάνω στη διαφορά μας για να μου ευχηθούν οι φίλοι μου που δεν πιστεύουν στην ίδια θρησκεία με μένα. για μένα, που θέλω να είμαι χριστιανή, ο χριστός δεν είναι απόστολος, είναι θεάνθρωπος, γιος του θεού και πρόσωπο της αγίας τριάδος.
αν πάλι δε γιορτάζω χριστούγεννα με θρησκευτικό τρόπο, γιατί ας πούμε δεν έχω επαφή με τη θρησκεία του τόπου μου, και πάλι δε χρειάζομαι την αναφορά στο τι πιστεύεται από το ισλάμ για τον χριστό.
έτσι δεν είναι;
παρακαλώ, αν κάποιος γράψει τη γνώμη του εδώ, ας σκεφτεί να μην πληγώσει κανέναν με τις τοποθετήσεις του. ο καθένας μας ας σεβαστεί τη γνώμη και τη θρησκεία του άλλου.
δε θέλω την πόλωση, μα θέλω τη συ-ζήτηση...
να μη σταματάς μπρος στη διαφορά.
ή ακριβώς, να στέκεσαι μπροστά στη διαφορά, και να αγαπάς τον άλλον πέρα απ' αυτήν, δλδ μέσα απ' αυτήν.
έτσι ζύγιασα πολύ, δλδ όσο μπορούσε το φτωχό μου το μυαλουδάκι, τούτη την ανάρτηση.
κι αποφάσισα να γράψω.
μου ήρθαν ευχές για τα χριστούγεννα και τη νέα χρονιά, από φίλους αλλόθρησκους.
σίγουρα αυτό είναι πολύ ευγενικό.
κι εγώ, που μένουν κοντά μου φίλοι μουσουλμάνοι, σπεύδω να τους ευχηθώ 'κουλ αμ ουα άντουμ μπιχάιρ' κλπ όταν έχουν κάποια γιορτή.
αυτό που με ξένισε όμως ήταν το εξής, στην κάρτα που έλαβα:
από τη μια οι ευχές για τα χριστούγεννα, κι από την άλλη μια παράθεση του κορανίου όπου αναφέρεται:
'ο χριστός ιησούς, ο γιος της μαριάμ, δεν είναι περισσότερο από απόστολος του αλλάχ, και ο λόγος του προς τη μαριάμ και ένα πνεύμα από αυτόν (τον αλλάχ). πιστεύεται λοιπόν στον αλλάχ και στους αποστόλους του. (ιερό κοράνιο 4, 171)'
μα, αν εγώ γιορτάζω χριστούγεννα με θρησκευτικό τρόπο, τότε θα παρακαλούσα να μην βασιζόμαστε πάνω στη διαφορά μας για να μου ευχηθούν οι φίλοι μου που δεν πιστεύουν στην ίδια θρησκεία με μένα. για μένα, που θέλω να είμαι χριστιανή, ο χριστός δεν είναι απόστολος, είναι θεάνθρωπος, γιος του θεού και πρόσωπο της αγίας τριάδος.
αν πάλι δε γιορτάζω χριστούγεννα με θρησκευτικό τρόπο, γιατί ας πούμε δεν έχω επαφή με τη θρησκεία του τόπου μου, και πάλι δε χρειάζομαι την αναφορά στο τι πιστεύεται από το ισλάμ για τον χριστό.
έτσι δεν είναι;
παρακαλώ, αν κάποιος γράψει τη γνώμη του εδώ, ας σκεφτεί να μην πληγώσει κανέναν με τις τοποθετήσεις του. ο καθένας μας ας σεβαστεί τη γνώμη και τη θρησκεία του άλλου.
δε θέλω την πόλωση, μα θέλω τη συ-ζήτηση...
για τους μετανάστες. κάποτε ήμουν κι εγώ.
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
ΣΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ
Με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας των Μεταναστών
που καθιερώθηκε από τον ΟΗΕ να τιμάται στις 18 Δεκεμβρίου,
η Ελληνική Εταιρεία Δημογραφικών Μελετών (ΕΔΗΜ) θα δώσει Συνέντευξη Τύπου
την Τρίτη 15 Δεκεμβρίου 2009
ώρα 12:00 μ. στα γραφεία της, Ακαδημίας 17, 2ος όροφος,
για να παρουσιάσει τον Α΄ τόμο από το δίτομο συγγραφικό-ερευνητικό έργο της
κ. Ήρας ΄Εμκε-Πουλοπούλου, με τίτλο: «Η ζωή των μεταναστών στην Ελλάδα»,
ΕΔΗΜ, Εκδόσεις Βογιατζή, Αθήνα, 2009
Ο παρόν πρώτος τόμος εξετάζει το νομικό καθεστώς, τη γνώση της ελληνικής γλώσσας,
την απασχόληση, τις συνθήκες εργασίας, την κοινωνική ασφάλιση και τα ατυχήματα των μεταναστών.
Ιδιαίτερη μνεία γίνεται σε θέματα προσφύγων.
Για το βιβλίο θα μιλήσει ο Πρόεδρος της ΕΔΗΜ κ. Μιχαήλ Παπαδάκης.
ΣΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ
Με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας των Μεταναστών
που καθιερώθηκε από τον ΟΗΕ να τιμάται στις 18 Δεκεμβρίου,
η Ελληνική Εταιρεία Δημογραφικών Μελετών (ΕΔΗΜ) θα δώσει Συνέντευξη Τύπου
την Τρίτη 15 Δεκεμβρίου 2009
ώρα 12:00 μ. στα γραφεία της, Ακαδημίας 17, 2ος όροφος,
για να παρουσιάσει τον Α΄ τόμο από το δίτομο συγγραφικό-ερευνητικό έργο της
κ. Ήρας ΄Εμκε-Πουλοπούλου, με τίτλο: «Η ζωή των μεταναστών στην Ελλάδα»,
ΕΔΗΜ, Εκδόσεις Βογιατζή, Αθήνα, 2009
Ο παρόν πρώτος τόμος εξετάζει το νομικό καθεστώς, τη γνώση της ελληνικής γλώσσας,
την απασχόληση, τις συνθήκες εργασίας, την κοινωνική ασφάλιση και τα ατυχήματα των μεταναστών.
Ιδιαίτερη μνεία γίνεται σε θέματα προσφύγων.
Για το βιβλίο θα μιλήσει ο Πρόεδρος της ΕΔΗΜ κ. Μιχαήλ Παπαδάκης.
Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2009
802 asteia.
Αναγωγή στη μονάδα όταν ένας κλάδος δέντρου, έστω γενεαλογικού, εκλείπει.
Κόβει ο ξυλοκόπος το κλαδί να μη γέρνει το δέντρο,
Μα το δέντρο
Σα συλλαβές μετέωρες στο κρουστό του ανέμου δέρμα
Σωπαίνει με φρικτή προσπάθεια,
Μην ακουστεί
Το άγγιγμα το ανήθικο του κάθε πιθανού διαβάτη
Πιθανώς.
Άρρωστος
Άμορφος
Άγνωστος\
Ένας αν
Άνθρωπος
Ανασαίνει πίστη βλέποντας την ενασχόληση με το τίποτα.
Θα ήθελα να μπορούσα να προσευχόμουν στη ζωή που φεύγει και πάει πιο μακριά
Θα ήθελα να γονατίσω στα τερτίπια της άμμου και σαν παιδί να μαζέψω ξανά τα κοχύλια που μάζευα παιδί
Να κοιτάξω ξανά
Τη ζωή μέσα στο θόρυβο του ανύποπτου και του οικείου.
Όμως
Ζαλίστηκα στην προσπάθεια.
Άδειασαν τα μαγικά κουτιά με τη μουσική, ο αγέρας θύμωσε σε κοίταξε
Το δέντρο σώπασε ντροπιασμένο
Σε θέλω
Μα δε θα μπορούσα να περιμένω ποτέ κάτω απ’ αυτό το κομμένο δέντρο.
eleni kondyli.2009-12-13
Κόβει ο ξυλοκόπος το κλαδί να μη γέρνει το δέντρο,
Μα το δέντρο
Σα συλλαβές μετέωρες στο κρουστό του ανέμου δέρμα
Σωπαίνει με φρικτή προσπάθεια,
Μην ακουστεί
Το άγγιγμα το ανήθικο του κάθε πιθανού διαβάτη
Πιθανώς.
Άρρωστος
Άμορφος
Άγνωστος\
Ένας αν
Άνθρωπος
Ανασαίνει πίστη βλέποντας την ενασχόληση με το τίποτα.
Θα ήθελα να μπορούσα να προσευχόμουν στη ζωή που φεύγει και πάει πιο μακριά
Θα ήθελα να γονατίσω στα τερτίπια της άμμου και σαν παιδί να μαζέψω ξανά τα κοχύλια που μάζευα παιδί
Να κοιτάξω ξανά
Τη ζωή μέσα στο θόρυβο του ανύποπτου και του οικείου.
Όμως
Ζαλίστηκα στην προσπάθεια.
Άδειασαν τα μαγικά κουτιά με τη μουσική, ο αγέρας θύμωσε σε κοίταξε
Το δέντρο σώπασε ντροπιασμένο
Σε θέλω
Μα δε θα μπορούσα να περιμένω ποτέ κάτω απ’ αυτό το κομμένο δέντρο.
eleni kondyli.2009-12-13
τα 39 σκαλοπάτια
μπορεί να πνίγομαι στη δουλειά, αλλά χάρη στο διαδικτυακό περιοδικό 'βακχικόν', πήγα θέατρο!
ζήτησα και πήρα δύο προσκλήσεις για το
το θέατρο βρίσκεται στην οδό κνωσσού, που είναι διασταύρωση με την πατησίων κοντά στην πλατεία αμερικής.
μπαίνεις μέσα και η θεατρικότητα εμφανίζεται απλά, συντηρητικά και μεγαλειωδώς στην αρχιτεκτονική του χώρου.
υπάρχει σαφώς θεατρικότητα και θεατρική ατμόσφαιρα σε όλο το χώρο.
ως άμουσος ίσως, ή πολυαπασχολημένη με διάφορα κι όχι πάντα ευχάριστα, δε γνώριζα τίποτα για τα 39 σκαλοπάτια. όταν κέρδισα τις προσκλήσεις κι αποφάσισα να πάω, πάτησα κι ένα κλικ στο διαδίκτυο και λυπήθηκα όταν είδα κάποιον, ανώνυμο (φυσικά) να γράφει ότι 'κι αν το δείτε κι αν δε το δείτε, το ίδιο κάνει, δε σας προσφέρει τίποτα', κάπως έτσι. η ίδια η εμπάθεια αυτής της γραφής ακύρωνε από μόνη της το περιεχόμενο και στεναχωρήθηκα.
είχα πει όμως ότι θα πήγαινα να ξεσκάσω και να δω από μόνη μου αν θα έχανα την ώρα μου.
τη σκηνοθεσία να σας την περιγράψω ανάμεσα στο εκκρεμές της τρομερής αγγλικής θεατρικής ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ και τη σουρεαλιστική σκηνοθεσία του μεταμοντέρνου όπου ο ηθοποιός κουβαλά μαζί του το σκηνικό του και φεύγει με αυτό, ή αλλάζει σκηνικό μπροστά στο θεατή και τον μεταφέρει ετσιθεληματικά και αγέρωχα από τον έναν τόπο σε έναν άλλον ΑΥΤΟΜΑΤΑ, ή από το ένα πρόσωπο στο άλλο, μπροστά σου, όπου τα πρόσωπα δε ζητούν συγγραφέα αλλά επιβάλλονται στον τσιτωμένο θεατή:
ως θεατής είσαι τσιτωμένος
εν εγρηγόρσει: η σκηνοθεσία είναι τόσο καλή, αβρή, οικεία, παράξενη, τολμηρή, οδυνηρή, ξύπνια, έξυπνη, τερτιπιάρικη, που εσύ δε σταματάς να γελάς, να εκλπλήσσεσαι, να φοβάσαι (ακούς και κάτι αναπάντεχα μπαμ που έχουν πολύ πλάκα και πολύ ξάφνιασμα) και ως θεατής
ως θεατής, βλέπεις, χαίρεσαι, ζεις, ξυπνάς!
παιρνώντας η ώρα βλέπεις και χαίρεσαι και θαυμάζεις κι ένα άλλο θετικό στο ανέβασμα αυτού του έργου:
το παίξιμο.
τι λες μωρή, 'παίξιμο';
να, θέλω να πω πώς σιγά-σιγά ξυπνάς στην 'αλληλουχία' των ρόλων που μόνο πολύ καλοί ηθοποιοί μπορούν να ανεβάσουν με τέτοια γρηγοράδα μπροστά σου. τέσσερις ηθοποιοί ρυθμίζουν μια αλυσίδα ρόλων.
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΠΑΙΞΙΜΟ!
ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ
θέλω να γράψω κι άλλα αλλά δεν προλαβαίνω τώρα,
γράφω κάτι για ισλαμική τέχνη με πολλά νεύρα και επίσης μεγάλη τσίτα, καλημέρα καλή κυριακή σε όλους
ζήτησα και πήρα δύο προσκλήσεις για το
θΕΑΤΡΟ ΚΝΩΣΣΟΣ
και έργο:
ΤΑ 39 ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ
το θέατρο βρίσκεται στην οδό κνωσσού, που είναι διασταύρωση με την πατησίων κοντά στην πλατεία αμερικής.
μπαίνεις μέσα και η θεατρικότητα εμφανίζεται απλά, συντηρητικά και μεγαλειωδώς στην αρχιτεκτονική του χώρου.
υπάρχει σαφώς θεατρικότητα και θεατρική ατμόσφαιρα σε όλο το χώρο.
ως άμουσος ίσως, ή πολυαπασχολημένη με διάφορα κι όχι πάντα ευχάριστα, δε γνώριζα τίποτα για τα 39 σκαλοπάτια. όταν κέρδισα τις προσκλήσεις κι αποφάσισα να πάω, πάτησα κι ένα κλικ στο διαδίκτυο και λυπήθηκα όταν είδα κάποιον, ανώνυμο (φυσικά) να γράφει ότι 'κι αν το δείτε κι αν δε το δείτε, το ίδιο κάνει, δε σας προσφέρει τίποτα', κάπως έτσι. η ίδια η εμπάθεια αυτής της γραφής ακύρωνε από μόνη της το περιεχόμενο και στεναχωρήθηκα.
είχα πει όμως ότι θα πήγαινα να ξεσκάσω και να δω από μόνη μου αν θα έχανα την ώρα μου.
τη σκηνοθεσία να σας την περιγράψω ανάμεσα στο εκκρεμές της τρομερής αγγλικής θεατρικής ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ και τη σουρεαλιστική σκηνοθεσία του μεταμοντέρνου όπου ο ηθοποιός κουβαλά μαζί του το σκηνικό του και φεύγει με αυτό, ή αλλάζει σκηνικό μπροστά στο θεατή και τον μεταφέρει ετσιθεληματικά και αγέρωχα από τον έναν τόπο σε έναν άλλον ΑΥΤΟΜΑΤΑ, ή από το ένα πρόσωπο στο άλλο, μπροστά σου, όπου τα πρόσωπα δε ζητούν συγγραφέα αλλά επιβάλλονται στον τσιτωμένο θεατή:
ως θεατής είσαι τσιτωμένος
εν εγρηγόρσει: η σκηνοθεσία είναι τόσο καλή, αβρή, οικεία, παράξενη, τολμηρή, οδυνηρή, ξύπνια, έξυπνη, τερτιπιάρικη, που εσύ δε σταματάς να γελάς, να εκλπλήσσεσαι, να φοβάσαι (ακούς και κάτι αναπάντεχα μπαμ που έχουν πολύ πλάκα και πολύ ξάφνιασμα) και ως θεατής
ως θεατής, βλέπεις, χαίρεσαι, ζεις, ξυπνάς!
παιρνώντας η ώρα βλέπεις και χαίρεσαι και θαυμάζεις κι ένα άλλο θετικό στο ανέβασμα αυτού του έργου:
το παίξιμο.
τι λες μωρή, 'παίξιμο';
να, θέλω να πω πώς σιγά-σιγά ξυπνάς στην 'αλληλουχία' των ρόλων που μόνο πολύ καλοί ηθοποιοί μπορούν να ανεβάσουν με τέτοια γρηγοράδα μπροστά σου. τέσσερις ηθοποιοί ρυθμίζουν μια αλυσίδα ρόλων.
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΠΑΙΞΙΜΟ!
ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ
θέλω να γράψω κι άλλα αλλά δεν προλαβαίνω τώρα,
γράφω κάτι για ισλαμική τέχνη με πολλά νεύρα και επίσης μεγάλη τσίτα, καλημέρα καλή κυριακή σε όλους
Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2009
τα έτυμα.
τα έρημα τα έτοιμα!
πάς στο τάδε πολυκατάστημα, κι ανάλογα με τα φράγκα που έχεις, το φοράς το πράμα.
πάς και στο λεξικό, κι ανάλογα με το λεξικό, και το λεξιλόγιο, και τις γνώσεις που έχεις, την ξέρεις τη λέξη.
παλιά λέγανε πως μόνο 'συρ μεζύρ' έρχονταν καλά τα ρούχα.
και μόνο σαν έβγαζες ανάσα, ρόγχο, επιφώνημα, φυσικό θόρυβο είσαι αληθινός, όπως ίσως όταν κάνεις έρωτα, κι έχεις ανάγκη να σκούξεις. να βγάλεις από μέσα σου ό,τι νιώθεις, όωπς το νιώθεις.
ή όταν γεννάς, κι εγώ γεννάω σαν τις γύφτισσες, ή φωνάζω ή ανασαίνω χλιμιντρίζοντας,
μα πάνε αυτά,
δε γεννάω πια, γέρασα.
αλήθεια, κι όταν μιλάω, μπορώ ακόμη να μιλήσω ή έχω περάσει στο χλιμίντρισμα, στο χρεμέτισμα,
ή στο ασβέστωμα, και τα λογάκια μου τα 'χω μετρήσει τώρα ανάλογα με της ηλικίας τα χρόνια και τα χρώματα, στο πηλίκον μιας ζωής με το ένα πόδι στον τάφο και το άλλο να χορεύει απέξω και να παίζει...
τι να πεις
η μανία με τα έτυμα που έχουν ένα ύψιλον ποτήρι γεμάτο που ξεχειλίζει
είναι ένα πρόβλημα.
μου τρώει το κεφάλι.
το κεφάλι μου είναι άδειο σούπερ μάρκετ, ό,τι έχει μείνει μέσα είναι μάλλον άχρηστο, δεν το έχει πάρει κανείς. κάποιοι μπορεί να μπουν να πάρουν ό,τι θέλουν.
στην αδειοσύνη του θυμάμαι το 'τάμπουλα ράζα'
τάμπουλα ράζα
τάμπουλα ράζα
ναι, μπορείς να ξεχάσεις το παρελθόν μα δεν μπορείς να ξεχάσεις το μέλλον, που έλεγε κι ο τρελλός βέλγος που δε θυμάμαι πια πώς τον λενε.
όταν μεταφράζω πολλές φορές το μυαλό σταματάει.
βρίσκεται διαρκώς αντιμέτωπο με το κενό του.
και διαρκώς δεν ξέρει.
είναι μαγεία να μην ξέρεις!
δεν αναγνωρίζεις τίποτα, είσαι σε μια πόλη που δεν ξέρεις πού, από πού, τίποτα. πού είσαι, πού πάς, τι στο καλό...
ΚΟΙΤΑ
κοίτα, είναι μια αρχή.
δεν υπάρχει καλύτερο νήμα της αριάδνης απ' αυτό. κι ο μινώταυρος μικραίνει, και μικραίνουν κι οι δαγκωνιές του, άσε που δε σε νοιάζει πια.
κι άμα πας σε κάθε λέξη και την κοιτάζεις σαν πόρνη πόλη που σε γέλασε και σε οδήγησε στην ηδονή και μετά σε παράτησε στα κρύα του λουτρού;
τι γίνεται;
πουτάνες λέξεις!
-ήρθε κι ο λακάν τώρα, και ψιθυρίζει στο διπλανό του τον κλασικό ψυχίατρο πως όντως πρέπει να με μαζέψουνε έτσι που μιλάω, αλλά ο άλλος δεν έχει καταλάβει και χαζεύει αμέριμνα-
κι εγώ από εκδίκηση βάζω τον καφέ μου πάνω στο αραβικό λεξικό μου.
του αφήνω σημάδια, όπως αυτά που κουβαλάω μέσα μου, όταν σαπίζω τον εαυτό μου στο ξύλο καθώς του λέω: 'να μωρή, πάρε και τη μία, πάρε και την άλλη, που θες να μου παραστήσεις τη μεταφράστρια και δεν ξέρεις τι σου γίνεται', χα χα χα, να ένα αστείο, να δέρνεσαι μέσα σου όταν σε πιάνει ο οίστρος της μετά
ταξης
από το λέω στο καταλαβαίνω
κι από το 'καταλαβαίνω;'
στο 'πώς να το πω;'
όλη η φασαρία γιατί πριν καμιά δεκαριά μέρες πλησίασα, κόρταρα, τσούγκρισα, κόρναρα, έβρισα, δάκρυσα, τράκαρα μετωπικά μ' ένα κείμενο.
'μαζνούν' είναι ο τρελός.
μα τρελός, πώς;
ξέρετε σεις, εγώ όχι. τώρα πάω να κάνω δουλειές. γυναικεία γραφή βλέπετε και θ' ασχοληθώ με το γιο μου. καλή κυριακή.
πάς στο τάδε πολυκατάστημα, κι ανάλογα με τα φράγκα που έχεις, το φοράς το πράμα.
πάς και στο λεξικό, κι ανάλογα με το λεξικό, και το λεξιλόγιο, και τις γνώσεις που έχεις, την ξέρεις τη λέξη.
παλιά λέγανε πως μόνο 'συρ μεζύρ' έρχονταν καλά τα ρούχα.
και μόνο σαν έβγαζες ανάσα, ρόγχο, επιφώνημα, φυσικό θόρυβο είσαι αληθινός, όπως ίσως όταν κάνεις έρωτα, κι έχεις ανάγκη να σκούξεις. να βγάλεις από μέσα σου ό,τι νιώθεις, όωπς το νιώθεις.
ή όταν γεννάς, κι εγώ γεννάω σαν τις γύφτισσες, ή φωνάζω ή ανασαίνω χλιμιντρίζοντας,
μα πάνε αυτά,
δε γεννάω πια, γέρασα.
αλήθεια, κι όταν μιλάω, μπορώ ακόμη να μιλήσω ή έχω περάσει στο χλιμίντρισμα, στο χρεμέτισμα,
ή στο ασβέστωμα, και τα λογάκια μου τα 'χω μετρήσει τώρα ανάλογα με της ηλικίας τα χρόνια και τα χρώματα, στο πηλίκον μιας ζωής με το ένα πόδι στον τάφο και το άλλο να χορεύει απέξω και να παίζει...
τι να πεις
η μανία με τα έτυμα που έχουν ένα ύψιλον ποτήρι γεμάτο που ξεχειλίζει
είναι ένα πρόβλημα.
μου τρώει το κεφάλι.
το κεφάλι μου είναι άδειο σούπερ μάρκετ, ό,τι έχει μείνει μέσα είναι μάλλον άχρηστο, δεν το έχει πάρει κανείς. κάποιοι μπορεί να μπουν να πάρουν ό,τι θέλουν.
στην αδειοσύνη του θυμάμαι το 'τάμπουλα ράζα'
τάμπουλα ράζα
τάμπουλα ράζα
ναι, μπορείς να ξεχάσεις το παρελθόν μα δεν μπορείς να ξεχάσεις το μέλλον, που έλεγε κι ο τρελλός βέλγος που δε θυμάμαι πια πώς τον λενε.
όταν μεταφράζω πολλές φορές το μυαλό σταματάει.
βρίσκεται διαρκώς αντιμέτωπο με το κενό του.
και διαρκώς δεν ξέρει.
είναι μαγεία να μην ξέρεις!
δεν αναγνωρίζεις τίποτα, είσαι σε μια πόλη που δεν ξέρεις πού, από πού, τίποτα. πού είσαι, πού πάς, τι στο καλό...
ΚΟΙΤΑ
κοίτα, είναι μια αρχή.
δεν υπάρχει καλύτερο νήμα της αριάδνης απ' αυτό. κι ο μινώταυρος μικραίνει, και μικραίνουν κι οι δαγκωνιές του, άσε που δε σε νοιάζει πια.
κι άμα πας σε κάθε λέξη και την κοιτάζεις σαν πόρνη πόλη που σε γέλασε και σε οδήγησε στην ηδονή και μετά σε παράτησε στα κρύα του λουτρού;
τι γίνεται;
πουτάνες λέξεις!
-ήρθε κι ο λακάν τώρα, και ψιθυρίζει στο διπλανό του τον κλασικό ψυχίατρο πως όντως πρέπει να με μαζέψουνε έτσι που μιλάω, αλλά ο άλλος δεν έχει καταλάβει και χαζεύει αμέριμνα-
κι εγώ από εκδίκηση βάζω τον καφέ μου πάνω στο αραβικό λεξικό μου.
του αφήνω σημάδια, όπως αυτά που κουβαλάω μέσα μου, όταν σαπίζω τον εαυτό μου στο ξύλο καθώς του λέω: 'να μωρή, πάρε και τη μία, πάρε και την άλλη, που θες να μου παραστήσεις τη μεταφράστρια και δεν ξέρεις τι σου γίνεται', χα χα χα, να ένα αστείο, να δέρνεσαι μέσα σου όταν σε πιάνει ο οίστρος της μετά
ταξης
από το λέω στο καταλαβαίνω
κι από το 'καταλαβαίνω;'
στο 'πώς να το πω;'
όλη η φασαρία γιατί πριν καμιά δεκαριά μέρες πλησίασα, κόρταρα, τσούγκρισα, κόρναρα, έβρισα, δάκρυσα, τράκαρα μετωπικά μ' ένα κείμενο.
'μαζνούν' είναι ο τρελός.
μα τρελός, πώς;
ξέρετε σεις, εγώ όχι. τώρα πάω να κάνω δουλειές. γυναικεία γραφή βλέπετε και θ' ασχοληθώ με το γιο μου. καλή κυριακή.
τα έτυμα και τα ...
μεγάλη μανία έχει ο κόσμος ο απλός με την ετυμολογία
κι εγώ βέβαια στον απλό κόσμο ανήκω, όπως όλοι μας.
να λες δλδ 'πολιτισμός' και να σκέφτεσαι από πού ξεφύτρωσε αυτή η λέξη;
εντάξει, εύκολο (όχι και τόσο)
και να σκεφτεσαι
πόλη
πόλεμο
πολ
όπου πολλοί μαζί, ειρήνη ή πόλεμο
πόλη ή πόλεμο
τέλος πάντων. άλλο ήθελα να γράψω, αλλού κατέληξα.
δεν πειράζει, η κούραση και η υπερένταση γύρω από κάτι σκέψεις-ζουζούνια που μου τριβελίζουν το λίγο μυαλουδάκι εξαιτίας μιας αγαπημένης μετάφρασης που έκανα πριν δέκα μέρες, και μου έχει μείνει...
κι εγώ βέβαια στον απλό κόσμο ανήκω, όπως όλοι μας.
να λες δλδ 'πολιτισμός' και να σκέφτεσαι από πού ξεφύτρωσε αυτή η λέξη;
εντάξει, εύκολο (όχι και τόσο)
και να σκεφτεσαι
πόλη
πόλεμο
πολ
όπου πολλοί μαζί, ειρήνη ή πόλεμο
πόλη ή πόλεμο
τέλος πάντων. άλλο ήθελα να γράψω, αλλού κατέληξα.
δεν πειράζει, η κούραση και η υπερένταση γύρω από κάτι σκέψεις-ζουζούνια που μου τριβελίζουν το λίγο μυαλουδάκι εξαιτίας μιας αγαπημένης μετάφρασης που έκανα πριν δέκα μέρες, και μου έχει μείνει...
Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου 2009
η κασσιανή της τετάρτης, χα χα χα
Πώς να διαβάσω μαμά
Χωρίς χέρια
Αδύνατον να ψιλαφήσω αυτά που λες. Εσύ μιλάς με την αυστηρότητα της γενιάς σου κι εγώ κατατρύχομαι αφού παλεύω με τα όνειρα του σπιτιού που με γέννησε
Μαμά το σπίτι που με γέννησε έχει τέσσερα δωμάτια: σ’ ανατολή και δύση παίζω, καθώς κοιμάμαι υποχρεωτικά τη μέρα και τη νύχτα, και τι μου λες για τους μεσημβρινούς τους τοίχους και τα πρωινά με τη σόμπα και το γάλα σε πλαστικό πιατάκι
Ένα γατάκι να ήμουνα μαμά και τι στον κόσμο
Τώρα ένα τίποτα με κράζει
οι βλαστήμιες πέφτουνε σα χαλάζι και πονά το σώμα μου στον κάθε πόρο.
Ανάμεσα σε θλίψη κι ελευθερία μια γυναίκα πλένει τα πιάτα της και μαγειρεύει. Οι ποιητές τρομάζουν. Σα γράφει ποιήματα η γυναίκα αυτοί δε θέλουν γιατί φοβούνται μήπως χαλάσει η σούπα με τα πράματα, και βγουν αυτοί απέξω να φωνάζουν ότι ξεχάσαν τα κλειδιά και πώς να τραγουδήσουν, σκασίλα μου, η γυναίκα συνεχίζει τη ζωή της
Άλλο περιθώριο δεν έχει παρά να μην τους δώσει σημασία. Αυτοί, τη σημασία τη θέλουν.
Χαράζουν στον αέρα σύστημα μπράι για να βλέπουν.
Ένας κρότος
Κρότος τοις ωσίν.
Ήταν άραγε ο πυροβολισμός του θεού ή να ‘ταν ένα απλό χειροκρότημα;
ελένη κονδύλη 2009-12-02
Χωρίς χέρια
Αδύνατον να ψιλαφήσω αυτά που λες. Εσύ μιλάς με την αυστηρότητα της γενιάς σου κι εγώ κατατρύχομαι αφού παλεύω με τα όνειρα του σπιτιού που με γέννησε
Μαμά το σπίτι που με γέννησε έχει τέσσερα δωμάτια: σ’ ανατολή και δύση παίζω, καθώς κοιμάμαι υποχρεωτικά τη μέρα και τη νύχτα, και τι μου λες για τους μεσημβρινούς τους τοίχους και τα πρωινά με τη σόμπα και το γάλα σε πλαστικό πιατάκι
Ένα γατάκι να ήμουνα μαμά και τι στον κόσμο
Τώρα ένα τίποτα με κράζει
οι βλαστήμιες πέφτουνε σα χαλάζι και πονά το σώμα μου στον κάθε πόρο.
Ανάμεσα σε θλίψη κι ελευθερία μια γυναίκα πλένει τα πιάτα της και μαγειρεύει. Οι ποιητές τρομάζουν. Σα γράφει ποιήματα η γυναίκα αυτοί δε θέλουν γιατί φοβούνται μήπως χαλάσει η σούπα με τα πράματα, και βγουν αυτοί απέξω να φωνάζουν ότι ξεχάσαν τα κλειδιά και πώς να τραγουδήσουν, σκασίλα μου, η γυναίκα συνεχίζει τη ζωή της
Άλλο περιθώριο δεν έχει παρά να μην τους δώσει σημασία. Αυτοί, τη σημασία τη θέλουν.
Χαράζουν στον αέρα σύστημα μπράι για να βλέπουν.
Ένας κρότος
Κρότος τοις ωσίν.
Ήταν άραγε ο πυροβολισμός του θεού ή να ‘ταν ένα απλό χειροκρότημα;
ελένη κονδύλη 2009-12-02
Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2009
ομιλία για τη μεσαιωνική αραβική λογοτεχνία
Η Ελληνική Επιστημονική Εταιρεία Σπουδών Μέσης Ανατολής
και
το Τμήμα Τουρκικών Σπουδών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών
σας προσκαλούν
σε εκδήλωση που θα γίνει στις 2 Δεκεμβρίου 2009, ημέρα Τετάρτη, ώρα 7μμ στο Τμήμα Τουρκικών Σπουδών, οδός Καπλανών 6
(Καπλανών είναι η οδός ανάμεσα στη Σκουφά και τη Σόλωνος οριζοντίως, και καθέτως προς τη Μασσαλίας και Σίνα, μετρό Πανεπιστήμιο)
με θέμα
Εερωτική ή/και μυστική αραβική ποίηση του πρώιμου μεσαίωνα;
την ομιλία θα επιχειρήσει η Ελένη Κονδύλη,
αν. καθηγήτρια κλασικού αραβικού πολιτισμού και λογοτεχνίας Πανεπιστημίου Αθηνών
η κυρία Φαντίλα Μονζέρ θα μας διαβάσει αποσπάσματα από αριστουργήματα της εποχής στα αραβικά
ο κύριος Νίκος Κεφαλάς, ηθοποιός, θα απαγγείλει αποσπάσματα Αράβων ποιητών της εποχής σε ελληνική γλώσσα (μετάφραση δική μου).
μπορεί, αν θέλετε, να ακολουθήσει συζήτηση.
και
το Τμήμα Τουρκικών Σπουδών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών
σας προσκαλούν
σε εκδήλωση που θα γίνει στις 2 Δεκεμβρίου 2009, ημέρα Τετάρτη, ώρα 7μμ στο Τμήμα Τουρκικών Σπουδών, οδός Καπλανών 6
(Καπλανών είναι η οδός ανάμεσα στη Σκουφά και τη Σόλωνος οριζοντίως, και καθέτως προς τη Μασσαλίας και Σίνα, μετρό Πανεπιστήμιο)
με θέμα
Εερωτική ή/και μυστική αραβική ποίηση του πρώιμου μεσαίωνα;
την ομιλία θα επιχειρήσει η Ελένη Κονδύλη,
αν. καθηγήτρια κλασικού αραβικού πολιτισμού και λογοτεχνίας Πανεπιστημίου Αθηνών
η κυρία Φαντίλα Μονζέρ θα μας διαβάσει αποσπάσματα από αριστουργήματα της εποχής στα αραβικά
ο κύριος Νίκος Κεφαλάς, ηθοποιός, θα απαγγείλει αποσπάσματα Αράβων ποιητών της εποχής σε ελληνική γλώσσα (μετάφραση δική μου).
μπορεί, αν θέλετε, να ακολουθήσει συζήτηση.
Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2009
ελένη νανοπούλου, ολόγραμμα, παρουσίαση-γιορτή 20-11-09
η ελένη είναι φίλη μου, αλλά δε θα μιλήσω για τη φιλία. η φιλία, λέει ο γκιμπράν, είναι στρωμένο τραπέζι, πάντα. σε περιμένει και χορταίνουν όλοι. έστω με σιωπή.
ολόγραμμα είναι μια παράξενη λέξη, μιλάει για 'γράμμα', αλλάν ντύνει μια πραγματικότητα που είναι 'εικόνα σε βάθος'.
το βιβλίο της ελένης δικιολογεί τον τίτλο του. θα δείτε: κάθε σελίδα είναι παιχνίδισμα ανάμεσα στην εικόνα του βάθους και τους στίχους, χυμένους στην επιφάνεια της εικόνας.
οι στίχοι, ξέρετε τι είναι:
είναι μιρκές γραμμμές με λόγια μουσικής που φτιάχνουν σιγά σιγά ένα φράχτη.
ποίημα είναι ο φράχτης ανάμεσα στη δημιουργία και το όνειρο.
ο αναγνώστης ανεβαίνει στο φράχτη και βλέπει.
ο φράχτης χωρίζει τον κόμσο ή σε βαηθάει να δεις πέρα απ' τη μύτη σου,
να γελάσεις, που πριν δεν έβλεπες και φοβόσουν τα όρια του φράχτη,
τώρα σκαρφάλωσες και βλέπεις αλλού.
ένα ολόγραμμα είναι το ποίημα με το χτες και το αύριο.
ένα ποίημα είναι η κατασκευή ενός καινούριου παράξενου, αρμονικού κόσμου, μέσα από τις γραμμές των στίχων.
οι στίχοι της ελένης έχουν αρμονία και σοφία.
θέλουν να πουν το ανείπωτο.
το πιο ανείπωτο και το πιο αληθινό στον άνθρωπο, είναι η αγάπη.
μιλούν για την αγάπη και τη χτίζουν μέσα από τη βία της γέννας, είναι ποιήματα γυναίκας.
την αναπτύσσουν μέσα από τον πόνο της καθημερινότητας όταν αλλάζει.
γιατί, ευτυχώς, αλλάζει η ζωή.
γι' αυτό και το θεατρικό δρώμενο που θα δείτε είναι από ανθρώπους που αλλάζουν: έφηβοι που φεύγουν από την παιδικότητα και μπάίνουν στις ιστορίες της αγάπης.
είναι παιδιά της, δυο από τα αγόρια. να ζήσετε όλα σας, και τα τέσσερα!
είναι δικό μου γειτονάκι το κορίτσι! καλοτάξιδο στο ταλέντο σου στεφανάκι!
και το βιβλίο σου, ελένη νανοπούλου, καλοτάξιδο!
γνωρίζω την ποιητική παραγωγή της ελένης από το διαδίκτυο,
μέσω της ισοτσελίδας 'σταγόνες από μελάνι'.
έτσι σε γνώρισα ως εκλεκτή ποιήτρια, πριν ακόμη βγει αυτό το πρώτο σου βιβλίο.
εύχομαι να ακολουθήσουν κι άλλα. αξίζει!
-------------
η γραφή της ελένης είναι προεσεγμένη, ήπια λυρική. μαζί όμως με τη γραφή, η ποιότητα και αγάπη προς ό,τι είναι ωραίο και καλό, φαίνεται και στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζει τα ποιήματά της η ελένη.
το βιβλίο που έχετε ανά χείρας, ή θα πάρετε να δείτε, είναι όλο δικό της. τα σχέδια, τα γράμματα, οι ιδέες, η αγάπη. όλο δικό της.
ολόγραμμα.
ολόγραμμα είναι μια παράξενη λέξη, μιλάει για 'γράμμα', αλλάν ντύνει μια πραγματικότητα που είναι 'εικόνα σε βάθος'.
το βιβλίο της ελένης δικιολογεί τον τίτλο του. θα δείτε: κάθε σελίδα είναι παιχνίδισμα ανάμεσα στην εικόνα του βάθους και τους στίχους, χυμένους στην επιφάνεια της εικόνας.
οι στίχοι, ξέρετε τι είναι:
είναι μιρκές γραμμμές με λόγια μουσικής που φτιάχνουν σιγά σιγά ένα φράχτη.
ποίημα είναι ο φράχτης ανάμεσα στη δημιουργία και το όνειρο.
ο αναγνώστης ανεβαίνει στο φράχτη και βλέπει.
ο φράχτης χωρίζει τον κόμσο ή σε βαηθάει να δεις πέρα απ' τη μύτη σου,
να γελάσεις, που πριν δεν έβλεπες και φοβόσουν τα όρια του φράχτη,
τώρα σκαρφάλωσες και βλέπεις αλλού.
ένα ολόγραμμα είναι το ποίημα με το χτες και το αύριο.
ένα ποίημα είναι η κατασκευή ενός καινούριου παράξενου, αρμονικού κόσμου, μέσα από τις γραμμές των στίχων.
οι στίχοι της ελένης έχουν αρμονία και σοφία.
θέλουν να πουν το ανείπωτο.
το πιο ανείπωτο και το πιο αληθινό στον άνθρωπο, είναι η αγάπη.
μιλούν για την αγάπη και τη χτίζουν μέσα από τη βία της γέννας, είναι ποιήματα γυναίκας.
την αναπτύσσουν μέσα από τον πόνο της καθημερινότητας όταν αλλάζει.
γιατί, ευτυχώς, αλλάζει η ζωή.
γι' αυτό και το θεατρικό δρώμενο που θα δείτε είναι από ανθρώπους που αλλάζουν: έφηβοι που φεύγουν από την παιδικότητα και μπάίνουν στις ιστορίες της αγάπης.
είναι παιδιά της, δυο από τα αγόρια. να ζήσετε όλα σας, και τα τέσσερα!
είναι δικό μου γειτονάκι το κορίτσι! καλοτάξιδο στο ταλέντο σου στεφανάκι!
και το βιβλίο σου, ελένη νανοπούλου, καλοτάξιδο!
γνωρίζω την ποιητική παραγωγή της ελένης από το διαδίκτυο,
μέσω της ισοτσελίδας 'σταγόνες από μελάνι'.
έτσι σε γνώρισα ως εκλεκτή ποιήτρια, πριν ακόμη βγει αυτό το πρώτο σου βιβλίο.
εύχομαι να ακολουθήσουν κι άλλα. αξίζει!
-------------
η γραφή της ελένης είναι προεσεγμένη, ήπια λυρική. μαζί όμως με τη γραφή, η ποιότητα και αγάπη προς ό,τι είναι ωραίο και καλό, φαίνεται και στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζει τα ποιήματά της η ελένη.
το βιβλίο που έχετε ανά χείρας, ή θα πάρετε να δείτε, είναι όλο δικό της. τα σχέδια, τα γράμματα, οι ιδέες, η αγάπη. όλο δικό της.
ολόγραμμα.
Σάββατο 28 Νοεμβρίου 2009
Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2009
οι γυναίκες, οι άντρες, ο θάνατος, διάφορα.
ερωτική αραβική λογοτεχνία είναι κάτι που ακούγεται και είναι μαγικό.
ήταν το μάθημά μου στην αραβική λογοτεχνία, να μιλήσω γι' αυτό, και σκέφτηκα να του δώσω άλλη μορφή, να καλέσω και το φίλο μου εκλεκτό ηθοποιό για τις απαγγελίες τριών υπέροχων κειμένων, το ένα από το άσμα ασμάτων και τα άλλα δύο από αραβικά ποιήματα του 8ου αι. μ.Χ.
στο κεφάλι μου μέσα διοργανωνόταν ένας στρατός από κινήσεις, όπλα, πηγαινέλα στις αποθήκες των κειμένων, διαταγές βιβλιογραφίας, κλπ κλπ.
αναθυμιάσεις επιστημονικών κινήσεων, που έτσι που γίνονται, δεν έχουν τίποτε το 'καθαρώς επιστημονικό'. τίποτε 'καθαρώς' κάτι, εκτός από το 'καθαρώς ανθρώπινο', δλδ ατελές, ειλικρινές, όσο μπορεί κούτσα κούτσα τίμιο. αυτό προσπαθώ.
ομιλία γιοκ, μα εστιαζόμουνα όλο και περσότερο στην ανάλυση ενός καταπληκτικού αποσπάσματος. κάτι με έκανε κάπως άνω κάτω.
χτες μετά τις 1 το μεσημέρι, έλαβα όπως ξέρετε ειδοποίηση, ότι το τμήμα αναβάλλει όλες τις δραστηριότητές του λόγω του θανάτου ενός φοιτητή μας, του σπύρου.
τι να πω! σπύρο, σπύρο... δεν ξέρω γιατί πέθανες. ξέρω πως θα αφήσεις μεγάλο κενό γύρω σου, πόνο μεγάλο ιδιαιτέρως στους γονείς και τα τυχόν αδέλφια σου. στέλνε παρηγορία από εκεί που είσαι, και να αναπαύεσαι σε τόπο χλοερό.
έτσι, στις 7 το απόγευμα εγώ μεν ήμουν εκεί, αλλά για να μετέχω απλώς στο σεβασμό και τη λύπη για το γεγονός.
έτσι βρεθήκαμε μια παρέα να πίνουμε καφέ στο καφενεδάκι έξω από το τμήμα: ένα αγόρι κι ένα κορίτσι από το τουρκικών, ένας θωρακοχειρουργός, μια παιδοψυχίατρος, μια ψυχολόγος, μια παλιά μου φοιτήτρια νυν καθηγήτρια γερμανικής φιλολογίας, ένας επικείμενος διδάκτορας αραβικής ιστορίας, μια δημοσιογράφος φίλη...
τα θέματα που ήρθαν στη συζήτηση ήταν πολλά, λίγο το ένα λίγο το άλλο,
ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΗΚΕ Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΤΕΤΑΡΤΗ.
μετά, με μέρος της παρέας, πήγαμε και είδαμε το έργο 'τι απέγινε η έλλυ', ιρανική παραγωγή 2008 ή 9, δε θυμάμαι.
πρόκειται για δράμα.
οι φωτο του έργου είναι απίθανες.
οι συμβολισμοί του μεγάλοι: το δράμα ετοιμάζεται και δημιουργείται σε όλα τα επίπεδα την ώρα που πετά ένας χαρταετός.
μια γυναίκα βοηθά ένα παιδί να παίξει.
απολαμβάνει κι αυτή το παιχνίδι για κείνην.
εκεί σκαλί-σκαλί μπλέκει το δράμα. ένα άλλο παιδί υπό την επίβλεψή της κινδυνεύει, η ίδια χάνεται. μια άλλη γυναίκα αποκαλύπτει σιγά-σιγά πώς προσπαθούσε να ελευθερώσει την έλλι με το δικό της αδύναμο τρόπο.
οι άντρες της παρέας αποδεικνύονται τελικώς σχεδόν τόσο θύματα ή τόσο ανήμποροι όσο και οι γυναίκες.
η αποκάλυψη της αλήθειας παρόλο που επιχειρείται είναι αδύνατον να γίνει ολόκληρη.
κοινωνία όπου τα δεσμά της βαραίνουν το ίδιο όλα τα μέλη.
ο ρόλος των παιδιών πολύ καλός.
πολλά με έκανε να σκεφτώ αυτή η ταινία. ήταν ό,τι έπρεπε για μια τόσο παράξενη βραδιά όσο η χτεσινή.
όταν κανείς μιλάει για το 'ρόλο της γυναίκας' στη μέση ανατολή, κάνει λάθος.
σεξιστικές (όχι σεξουαλικές) σχέσεις, ή διαφυλικές σχέσεις είναι πιο σωστό ίσως. όταν καταπιέζεται ένα μέλος της κοινωνίας, καταπιέζεται η κοινωνία ολόκληρη.
αυτό το έργο νομίζω πως αξίζει.
επιτρέπει τη σκέψη και το συναίσθημα διακριτικά και αληθινά. όπως στη ζωή.
ήταν το μάθημά μου στην αραβική λογοτεχνία, να μιλήσω γι' αυτό, και σκέφτηκα να του δώσω άλλη μορφή, να καλέσω και το φίλο μου εκλεκτό ηθοποιό για τις απαγγελίες τριών υπέροχων κειμένων, το ένα από το άσμα ασμάτων και τα άλλα δύο από αραβικά ποιήματα του 8ου αι. μ.Χ.
στο κεφάλι μου μέσα διοργανωνόταν ένας στρατός από κινήσεις, όπλα, πηγαινέλα στις αποθήκες των κειμένων, διαταγές βιβλιογραφίας, κλπ κλπ.
αναθυμιάσεις επιστημονικών κινήσεων, που έτσι που γίνονται, δεν έχουν τίποτε το 'καθαρώς επιστημονικό'. τίποτε 'καθαρώς' κάτι, εκτός από το 'καθαρώς ανθρώπινο', δλδ ατελές, ειλικρινές, όσο μπορεί κούτσα κούτσα τίμιο. αυτό προσπαθώ.
ομιλία γιοκ, μα εστιαζόμουνα όλο και περσότερο στην ανάλυση ενός καταπληκτικού αποσπάσματος. κάτι με έκανε κάπως άνω κάτω.
χτες μετά τις 1 το μεσημέρι, έλαβα όπως ξέρετε ειδοποίηση, ότι το τμήμα αναβάλλει όλες τις δραστηριότητές του λόγω του θανάτου ενός φοιτητή μας, του σπύρου.
τι να πω! σπύρο, σπύρο... δεν ξέρω γιατί πέθανες. ξέρω πως θα αφήσεις μεγάλο κενό γύρω σου, πόνο μεγάλο ιδιαιτέρως στους γονείς και τα τυχόν αδέλφια σου. στέλνε παρηγορία από εκεί που είσαι, και να αναπαύεσαι σε τόπο χλοερό.
έτσι, στις 7 το απόγευμα εγώ μεν ήμουν εκεί, αλλά για να μετέχω απλώς στο σεβασμό και τη λύπη για το γεγονός.
έτσι βρεθήκαμε μια παρέα να πίνουμε καφέ στο καφενεδάκι έξω από το τμήμα: ένα αγόρι κι ένα κορίτσι από το τουρκικών, ένας θωρακοχειρουργός, μια παιδοψυχίατρος, μια ψυχολόγος, μια παλιά μου φοιτήτρια νυν καθηγήτρια γερμανικής φιλολογίας, ένας επικείμενος διδάκτορας αραβικής ιστορίας, μια δημοσιογράφος φίλη...
τα θέματα που ήρθαν στη συζήτηση ήταν πολλά, λίγο το ένα λίγο το άλλο,
ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΗΚΕ Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΤΕΤΑΡΤΗ.
μετά, με μέρος της παρέας, πήγαμε και είδαμε το έργο 'τι απέγινε η έλλυ', ιρανική παραγωγή 2008 ή 9, δε θυμάμαι.
πρόκειται για δράμα.
οι φωτο του έργου είναι απίθανες.
οι συμβολισμοί του μεγάλοι: το δράμα ετοιμάζεται και δημιουργείται σε όλα τα επίπεδα την ώρα που πετά ένας χαρταετός.
μια γυναίκα βοηθά ένα παιδί να παίξει.
απολαμβάνει κι αυτή το παιχνίδι για κείνην.
εκεί σκαλί-σκαλί μπλέκει το δράμα. ένα άλλο παιδί υπό την επίβλεψή της κινδυνεύει, η ίδια χάνεται. μια άλλη γυναίκα αποκαλύπτει σιγά-σιγά πώς προσπαθούσε να ελευθερώσει την έλλι με το δικό της αδύναμο τρόπο.
οι άντρες της παρέας αποδεικνύονται τελικώς σχεδόν τόσο θύματα ή τόσο ανήμποροι όσο και οι γυναίκες.
η αποκάλυψη της αλήθειας παρόλο που επιχειρείται είναι αδύνατον να γίνει ολόκληρη.
κοινωνία όπου τα δεσμά της βαραίνουν το ίδιο όλα τα μέλη.
ο ρόλος των παιδιών πολύ καλός.
πολλά με έκανε να σκεφτώ αυτή η ταινία. ήταν ό,τι έπρεπε για μια τόσο παράξενη βραδιά όσο η χτεσινή.
όταν κανείς μιλάει για το 'ρόλο της γυναίκας' στη μέση ανατολή, κάνει λάθος.
σεξιστικές (όχι σεξουαλικές) σχέσεις, ή διαφυλικές σχέσεις είναι πιο σωστό ίσως. όταν καταπιέζεται ένα μέλος της κοινωνίας, καταπιέζεται η κοινωνία ολόκληρη.
αυτό το έργο νομίζω πως αξίζει.
επιτρέπει τη σκέψη και το συναίσθημα διακριτικά και αληθινά. όπως στη ζωή.
Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2009
αναβάλλεται από απόφαση της σχολής, για λόγους πένθους. γύρω από την μεσαιωνική αραβική λογοτεχνία
αφήνω την ανάρτηση αλλά συμπληρώνω ότι δε θα γίνει, μου το είπαν σήμερα, αποφασίστηκε να μη γίνει καμιά εκδήλωση στο τμήμα τουρκικών σπουδών επειδή ένα παλλικάρι ταξιδεύει στον άλλο κόσμο αυτή την ώρα. ο θεός να είναι μαζί του και να παρηγορηθούν οι γονείς του.
βρίσκομαι σε δύσκολη θέση, γιατί δε θα μπορώ να ειδοποιήσω όσους τυχόν έρθουν, αλλά θεωρώ ότι δεν είναι πρέπον να αλλάξω αίθουσα ή κτίριο.
το πένθος είναι πένθος, είμαι καθηγήτρια σ' αυτό το τμήμα.
--------
Η Ελληνική Επιστημονική Εταιρεία Σπουδών Μέσης Ανατολής
και
το Τμήμα Τουρκικών Σπουδών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών
σας προσκαλούν
σε εκδήλωση που θα γίνει στις 25 Νοεμβρίου 2009, ημέρα Τετάρτη, ώρα 7μμ στο Τμήμα Τουρκικών Σπουδών, οδός Καπλανών 6
(Καπλανών είναι η οδός ανάμεσα στη Σκουφά και τη Σόλωνος οριζοντίως, και καθέτως προς τη Μασσαλίας και Σίνα, μετρό Πανεπιστήμιο)
με θέμα
την ομιλία θα επιχειρήσει η Ελένη Κονδύλη,
αν. καθηγήτρια κλασικού αραβικού πολιτισμού και λογοτεχνίας Πανεπιστημίου Αθηνών
ο κύριος Νίκος Κεφαλάς, ηθοποιός, θα απαγγείλει αποσπάσματα Αράβων ποιητών της εποχής
μπορεί, αν θέλετε, να ακολουθήσει συζήτηση.
---------------
η μεσαιωνική λογοτεχνία έχει τόσες πτυχές, όσες ξεχάστηκαν σ' ένα αρχαίο μάρμαρο, όσο φως σε μια βυζαντινή πτύχωση, όσο λευκό σε μια σκιά του γκρέκο, όσο αραβούργημα σε μια αραβική λέξη κρεμασμένη πάνω σ' έναν τοίχο.
το διαπίστωσα και σήμερα σε μια ομιλία που έκανε μια σουηδή γύρω από το βυζαντινό μυθιστόρημα του 12ου αιώνα.
ποιήματα του 8ου αραβικού αιώνα, δλδ επτακόσια και κάτι, είναι κάνιστρα με πολλούς θησαυρούς...
τι να πρωτοπείς.
βρίσκομαι σε δύσκολη θέση, γιατί δε θα μπορώ να ειδοποιήσω όσους τυχόν έρθουν, αλλά θεωρώ ότι δεν είναι πρέπον να αλλάξω αίθουσα ή κτίριο.
το πένθος είναι πένθος, είμαι καθηγήτρια σ' αυτό το τμήμα.
--------
Η Ελληνική Επιστημονική Εταιρεία Σπουδών Μέσης Ανατολής
και
το Τμήμα Τουρκικών Σπουδών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών
σας προσκαλούν
σε εκδήλωση που θα γίνει στις 25 Νοεμβρίου 2009, ημέρα Τετάρτη, ώρα 7μμ στο Τμήμα Τουρκικών Σπουδών, οδός Καπλανών 6
(Καπλανών είναι η οδός ανάμεσα στη Σκουφά και τη Σόλωνος οριζοντίως, και καθέτως προς τη Μασσαλίας και Σίνα, μετρό Πανεπιστήμιο)
με θέμα
Ερωτική ή/και μυστική, η αραβική ποίηση του πρώιμου μεσαίωνα;
την ομιλία θα επιχειρήσει η Ελένη Κονδύλη,
αν. καθηγήτρια κλασικού αραβικού πολιτισμού και λογοτεχνίας Πανεπιστημίου Αθηνών
ο κύριος Νίκος Κεφαλάς, ηθοποιός, θα απαγγείλει αποσπάσματα Αράβων ποιητών της εποχής
μπορεί, αν θέλετε, να ακολουθήσει συζήτηση.
---------------
η μεσαιωνική λογοτεχνία έχει τόσες πτυχές, όσες ξεχάστηκαν σ' ένα αρχαίο μάρμαρο, όσο φως σε μια βυζαντινή πτύχωση, όσο λευκό σε μια σκιά του γκρέκο, όσο αραβούργημα σε μια αραβική λέξη κρεμασμένη πάνω σ' έναν τοίχο.
το διαπίστωσα και σήμερα σε μια ομιλία που έκανε μια σουηδή γύρω από το βυζαντινό μυθιστόρημα του 12ου αιώνα.
ποιήματα του 8ου αραβικού αιώνα, δλδ επτακόσια και κάτι, είναι κάνιστρα με πολλούς θησαυρούς...
τι να πρωτοπείς.
ένα λάθος (και πάλι, χε χε...)
Υπάρχουν κατευναστικοί πόνοι που δεν ξέρεις τι να τους κάνεις
Κόβουν την ανάσα στα δύο, τη μισή την προσφέρουν στα σεντόνια σου τη νύχτα, με την άλλη μισή μυρίζεις την όσμωση των πεθαμένων πάνω σου.
Τότε η βροχή σε παρασύρει να σκεφτείς πως είναι άνοιξη και η άνοιξη γίνεται μια εποχή σποράς κι η απομόνωση απλώνει έναν καινούριο υγρόν ορίζοντα στα μέλη σου
Είναι στιγμές που κόβεται στα δύο η ανάσα και το σώμα σου.
Το μισό κατηφορίζει στα μεριά των αισθήσεων, κάπου ανάμεσα σκέλια, υπογάστριο, αιματοδοσία του τίποτα πάνω σ’ ένα βλέμμα ή μια σκέψη ενοχική.
Το άλλο μισό είναι το φεγγάρι που συνομοτεί ακούγοντας μακριά κάποια σκυλιά, ένα πέρασμα, ένα θόρυβο από το διπλανό δωμάτιο,
Ένα μεγάλο ασυγράτητο φορτίο σιωπής που πλακώνει με την ησυχία του τα πάντα και τα αναιρεί.
Εδώ, τα πάντα είναι λιωμένα.
Εσύ, έκαψες μια και καλή τα υπόλοιπα όλα. Μη νομίσεις. Κι αυτό, μια λάθος στιγμή έγινε. Μια λάθος.
eleni kondyli.2009-11-24
Κόβουν την ανάσα στα δύο, τη μισή την προσφέρουν στα σεντόνια σου τη νύχτα, με την άλλη μισή μυρίζεις την όσμωση των πεθαμένων πάνω σου.
Τότε η βροχή σε παρασύρει να σκεφτείς πως είναι άνοιξη και η άνοιξη γίνεται μια εποχή σποράς κι η απομόνωση απλώνει έναν καινούριο υγρόν ορίζοντα στα μέλη σου
Είναι στιγμές που κόβεται στα δύο η ανάσα και το σώμα σου.
Το μισό κατηφορίζει στα μεριά των αισθήσεων, κάπου ανάμεσα σκέλια, υπογάστριο, αιματοδοσία του τίποτα πάνω σ’ ένα βλέμμα ή μια σκέψη ενοχική.
Το άλλο μισό είναι το φεγγάρι που συνομοτεί ακούγοντας μακριά κάποια σκυλιά, ένα πέρασμα, ένα θόρυβο από το διπλανό δωμάτιο,
Ένα μεγάλο ασυγράτητο φορτίο σιωπής που πλακώνει με την ησυχία του τα πάντα και τα αναιρεί.
Εδώ, τα πάντα είναι λιωμένα.
Εσύ, έκαψες μια και καλή τα υπόλοιπα όλα. Μη νομίσεις. Κι αυτό, μια λάθος στιγμή έγινε. Μια λάθος.
eleni kondyli.2009-11-24
Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2009
ο νίκος αϊβαλής, ένας άνθρωπος. ο ορέστης του ρίτσου.
γνώρισα τον νίκο αϊβαλή στο σπίτι της ζωγράφου ειρήνης γκόνου.
η αιτία ήταν η απαγγελία του άδωνη, στη μετάφρασή μου 'οι αναλογίες και οι αρχές'.
παρόλο που δε φαίνεται με την πρώτη (πάντα), είμαι αρκετά στριμμένη, τόσο ώστε να έχω παρατηρήσεις και για την απαγγελία και για τη μουσική. βλέπεις, άμα αγαπάς κάτι τόσο πολύ όσο εγώ τον άδωνη, όλα φαίνονται αλλιώτικα.
ο μιχάλης ανδρονίκου ο μουσικός, νέος κιόλας, πήρε μάλλον ανάποδες. ασφαλώς είχε τόσο το δικαίωμα να πει τη γνώμη του, όσο κι εγώ τη δική μου.
ο αϊβαλής; φυσικά, ασφαλώς το ίδιο δικαίωμα έχουμε όλοι. ο νίκος όμως άνοιξε ακόμη πιο πολύ τα μεγάλα του μάτια κι άκουγε τις σαχλαμάρες μου.
χωρίς να κρίνει ή να κατακρίνει τίποτα. ήταν ένα βλέμμα που σε τραβούσε μέσα και μια ακοή που σε γέμιζε σοβαρότητα, ακόμη κι αν δεν την είχες από πριν.
εκεί γνώρισα το νίκο.
ο νίκος αϊβαλής είναι άνθρωπος.
αν όλοι είμαστε διογένηδες και ψάχνουμε άνθρωπο με φανάρι, θα τον φωτίζαμε όλοι από πολλές πλευρές.
σε κάποια στιγμή, ο νίκος μου έστειλε ένα μήνυμα: είσαι να κάνουμε μαζί μια εκπομπή στο τρίτο;
μεταφράστε την ευγένεια: αυτός κάνει μια εκπομπή. ήταν ο τρόπος του να με καλέσει.
'ναι χωρίς επιφύλαξη', απάντησα, διαισθητικά, και μετά έλεγα στον εαυτό μου 'πού πας ρε καραμήτρο, τι να πεις εσύ;'
η ευαισθησία αυτού του ανθρώπου ήταν τρομερή.
τον συνάντησα 15 λεπτά πριν την εκπομπή 'λάιβ', στην κουβέντα μου είπε: 'σας παρακαλώ, δε θα συζητήσουμε καθόλου για την εκπομπή, γιατί κάποιοι άνθρωποι, κι εσείς μάλλον, διστάζουν να πουν στον αέρα κάτι που έχουν συζητήσει και το ξέρω εγώ. θα κάνουμε την εκπομπή έτσι, χωρίς προετοιμασία'.
η λεπτότητά του και η ευγένειά του δε λέγονται.
και όντως, ως γνήσιος οικοδεσπότης, μ' έκανε να νιώσω τόσο άνετα, ...
τόσο, που χάρη σ' εκείνη την εκπομπή έκανα πολλούς φίλους.
το σάββατο, πήγα και είδα στο θέατρο ΄έναστρον' τον νίκο. Ορέστης, του γιάννη ρίτσου.
μουσική ο μιχάλης ανδρονίκου.
σκηνοθεσία ο νίκος αϊβαλής.
τα λόγια του ορέστη, ο νίκος αϊβαλής.
ο λόγος του ρίτσου, ο νίκος αϊβαλής.
ο νίκος αϊβαλής μόνος στη σκηνή, μπροστά μας.
όχι.
δεν ήταν ο νίκος.
ήταν ένας άνθρωπος-ρίτσος.
οι στίχοι ξέφευγαν από το στόμα του με τέτοια δεσιά, που σε έπαιρναν και σε πήγαιναν από το χέρι, στον τόπο όπου κατανοείς όσα η τέχνη ώρες-ώρες σου στερεί, όταν είσαι τόσο κυριολεκτικό άτομο όσο εγώ ας πούμε, και χάνεσαι στο κενό ανάμεσα στις λέξεις και τους στίχους και τις στροφές και τις παύλες και τις ανάπαυλες.
εκεί
είχες μπροστά σου έναν ηθοποιό γεμάτο φως που έβγαινε ο λόγος του ρίτσου από τη στάση του εκεί μπροστά σου, και δε σ' άφηνε να κουνηθείς, δεν άφηνε το μυαλό σου να φύγει από αυτή την απίστευτη ερμηνεία του ρίτσου.
απίστευτη ερμηνεία.
να νιώθεις ρίτσο επειδή τον ένιωσε ο νίκος, έτσι άπλετα, έτσι οδυνηρά, έτσι συνεχόμενα και δημιουργικά. ο λόγος, οι παύσεις, οι ακοές πίσω, στην προετοιμασία του έργου, τα εικαστικά συμπληρώματα που δυνάμωναν την παρουσία του νίκου,
δεν είχα ξαναδεί ρίτσο τόσο απόλυτο.
ούτε καν όταν άκουγα τον ίδιο, δεν είμουνα τόσο υποταγμένη στην ακοή.
ο νίκος με έκανε να νιώθω υποταγμένη στην ακοή του κάθε στίχου, να ακούω και ναι, να καταλαβαίνω, εγώ η αδαής, στον τρόπο της σιωπής του νίκου την έννοια των στροφών του ρίτσου.
απόλυτη ερμηνεία.
απόλυτη ερμηνεία.
νομίζω ότι όσοι είδαν αυτή την παράσταση δεν πρόκειται να την ξεχάσουν ποτέ.
ο νίκος αϊβαλής ανέβασε ρίτσο.
μέσα μας.
εύχομαι στο νίκο καλή συνέχεια, και σ' εμάς να τον βλέπουμε και να καμαρώνουμε που γνωρίσαμε και είδαμε το νίκο στην έκφρασή του όλη.
η αιτία ήταν η απαγγελία του άδωνη, στη μετάφρασή μου 'οι αναλογίες και οι αρχές'.
παρόλο που δε φαίνεται με την πρώτη (πάντα), είμαι αρκετά στριμμένη, τόσο ώστε να έχω παρατηρήσεις και για την απαγγελία και για τη μουσική. βλέπεις, άμα αγαπάς κάτι τόσο πολύ όσο εγώ τον άδωνη, όλα φαίνονται αλλιώτικα.
ο μιχάλης ανδρονίκου ο μουσικός, νέος κιόλας, πήρε μάλλον ανάποδες. ασφαλώς είχε τόσο το δικαίωμα να πει τη γνώμη του, όσο κι εγώ τη δική μου.
ο αϊβαλής; φυσικά, ασφαλώς το ίδιο δικαίωμα έχουμε όλοι. ο νίκος όμως άνοιξε ακόμη πιο πολύ τα μεγάλα του μάτια κι άκουγε τις σαχλαμάρες μου.
χωρίς να κρίνει ή να κατακρίνει τίποτα. ήταν ένα βλέμμα που σε τραβούσε μέσα και μια ακοή που σε γέμιζε σοβαρότητα, ακόμη κι αν δεν την είχες από πριν.
εκεί γνώρισα το νίκο.
ο νίκος αϊβαλής είναι άνθρωπος.
αν όλοι είμαστε διογένηδες και ψάχνουμε άνθρωπο με φανάρι, θα τον φωτίζαμε όλοι από πολλές πλευρές.
σε κάποια στιγμή, ο νίκος μου έστειλε ένα μήνυμα: είσαι να κάνουμε μαζί μια εκπομπή στο τρίτο;
μεταφράστε την ευγένεια: αυτός κάνει μια εκπομπή. ήταν ο τρόπος του να με καλέσει.
'ναι χωρίς επιφύλαξη', απάντησα, διαισθητικά, και μετά έλεγα στον εαυτό μου 'πού πας ρε καραμήτρο, τι να πεις εσύ;'
η ευαισθησία αυτού του ανθρώπου ήταν τρομερή.
τον συνάντησα 15 λεπτά πριν την εκπομπή 'λάιβ', στην κουβέντα μου είπε: 'σας παρακαλώ, δε θα συζητήσουμε καθόλου για την εκπομπή, γιατί κάποιοι άνθρωποι, κι εσείς μάλλον, διστάζουν να πουν στον αέρα κάτι που έχουν συζητήσει και το ξέρω εγώ. θα κάνουμε την εκπομπή έτσι, χωρίς προετοιμασία'.
η λεπτότητά του και η ευγένειά του δε λέγονται.
και όντως, ως γνήσιος οικοδεσπότης, μ' έκανε να νιώσω τόσο άνετα, ...
τόσο, που χάρη σ' εκείνη την εκπομπή έκανα πολλούς φίλους.
το σάββατο, πήγα και είδα στο θέατρο ΄έναστρον' τον νίκο. Ορέστης, του γιάννη ρίτσου.
μουσική ο μιχάλης ανδρονίκου.
σκηνοθεσία ο νίκος αϊβαλής.
τα λόγια του ορέστη, ο νίκος αϊβαλής.
ο λόγος του ρίτσου, ο νίκος αϊβαλής.
ο νίκος αϊβαλής μόνος στη σκηνή, μπροστά μας.
όχι.
δεν ήταν ο νίκος.
ήταν ένας άνθρωπος-ρίτσος.
οι στίχοι ξέφευγαν από το στόμα του με τέτοια δεσιά, που σε έπαιρναν και σε πήγαιναν από το χέρι, στον τόπο όπου κατανοείς όσα η τέχνη ώρες-ώρες σου στερεί, όταν είσαι τόσο κυριολεκτικό άτομο όσο εγώ ας πούμε, και χάνεσαι στο κενό ανάμεσα στις λέξεις και τους στίχους και τις στροφές και τις παύλες και τις ανάπαυλες.
εκεί
είχες μπροστά σου έναν ηθοποιό γεμάτο φως που έβγαινε ο λόγος του ρίτσου από τη στάση του εκεί μπροστά σου, και δε σ' άφηνε να κουνηθείς, δεν άφηνε το μυαλό σου να φύγει από αυτή την απίστευτη ερμηνεία του ρίτσου.
απίστευτη ερμηνεία.
να νιώθεις ρίτσο επειδή τον ένιωσε ο νίκος, έτσι άπλετα, έτσι οδυνηρά, έτσι συνεχόμενα και δημιουργικά. ο λόγος, οι παύσεις, οι ακοές πίσω, στην προετοιμασία του έργου, τα εικαστικά συμπληρώματα που δυνάμωναν την παρουσία του νίκου,
δεν είχα ξαναδεί ρίτσο τόσο απόλυτο.
ούτε καν όταν άκουγα τον ίδιο, δεν είμουνα τόσο υποταγμένη στην ακοή.
ο νίκος με έκανε να νιώθω υποταγμένη στην ακοή του κάθε στίχου, να ακούω και ναι, να καταλαβαίνω, εγώ η αδαής, στον τρόπο της σιωπής του νίκου την έννοια των στροφών του ρίτσου.
απόλυτη ερμηνεία.
απόλυτη ερμηνεία.
νομίζω ότι όσοι είδαν αυτή την παράσταση δεν πρόκειται να την ξεχάσουν ποτέ.
ο νίκος αϊβαλής ανέβασε ρίτσο.
μέσα μας.
εύχομαι στο νίκο καλή συνέχεια, και σ' εμάς να τον βλέπουμε και να καμαρώνουμε που γνωρίσαμε και είδαμε το νίκο στην έκφρασή του όλη.
Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2009
ήσουν, και ήταν κι αυτή, ήταν ο χρόνος. Πρόσκληση σε ομιλία για την αραβική μεσαιωνική ποίηση
Η Ελληνική Επιστημονική Εταιρεία Σπουδών Μέσης Ανατολής
και
το Τμήμα Τουρκικών Σπουδών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών
σας προσκαλούν
σε εκδήλωση που θα γίνει στις 25 Νοεμβρίου 2009, ημέρα Τετάρτη, ώρα 7μμ στο Τμήμα Τουρκικών Σπουδών, οδός Καπλανών 6
(Καπλανών είναι η οδός ανάμεσα στη Σκουφά και τη Σόλωνος οριζοντίως, και καθέτως προς τη Μασσαλίας και Σίνα, μετρό Πανεπιστήμιο)
με θέμα
την ομιλία θα επιχειρήσει η Ελένη Κονδύλη,
αν. καθηγήτρια κλασικού αραβικού πολιτισμού και λογοτεχνίας Πανεπιστημίου Αθηνών
ο κύριος Νίκος Κεφαλάς, ηθοποιός, θα απαγγείλει αποσπάσματα Αράβων ποιητών της εποχής
μπορεί, αν θέλετε, να ακολουθήσει συζήτηση.
το θέμα αυτό με παθιάζει, κι είναι υπέροχο. παρόλο που σκοπεύω να σας μιλήσω εγώ, θεωρώ ότι αξίζει! σας προσκαλώ και σε προσωπικό επίπεδο με πολλή χαρά!
και
το Τμήμα Τουρκικών Σπουδών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών
σας προσκαλούν
σε εκδήλωση που θα γίνει στις 25 Νοεμβρίου 2009, ημέρα Τετάρτη, ώρα 7μμ στο Τμήμα Τουρκικών Σπουδών, οδός Καπλανών 6
(Καπλανών είναι η οδός ανάμεσα στη Σκουφά και τη Σόλωνος οριζοντίως, και καθέτως προς τη Μασσαλίας και Σίνα, μετρό Πανεπιστήμιο)
με θέμα
Ερωτική ή/και μυστική, η αραβική ποίηση του πρώιμου μεσαίωνα;
την ομιλία θα επιχειρήσει η Ελένη Κονδύλη,
αν. καθηγήτρια κλασικού αραβικού πολιτισμού και λογοτεχνίας Πανεπιστημίου Αθηνών
ο κύριος Νίκος Κεφαλάς, ηθοποιός, θα απαγγείλει αποσπάσματα Αράβων ποιητών της εποχής
μπορεί, αν θέλετε, να ακολουθήσει συζήτηση.
το θέμα αυτό με παθιάζει, κι είναι υπέροχο. παρόλο που σκοπεύω να σας μιλήσω εγώ, θεωρώ ότι αξίζει! σας προσκαλώ και σε προσωπικό επίπεδο με πολλή χαρά!
Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2009
ε-μισσοσ τελεία τζι άρ, ΙΙ.
αποφάσισα λοιπόν να στείλω ποιήματά μου εκεί. έλαβα ένα αυτόματο μέιλ ότι τα έλαβαν, χάζευα το σάιτ για να καμαρώσω τη στιγμή που θα τα έβλεπα αναρτημένα. έβλεπα ότι είχε 'φόρουμ'.
εγώ το 'φόρουμ' δεν ήξερα τι είναι.
'αίθουσα συζητήσεων'.
είχα δει και αλλού, αλλά, χαμπάρι.
σ' αυτούς όμως χάζευα πιο πολύ. η συζήτηση είχε κάτι ξεκάθαρο. απλό. κανείς δε φαινόταν να κάνει τον έξυπνο. τα θέματά τους με κράτησαν.
ο θαν σίγμα, καλή του ώρα, με μέιλ με προσκάλεσε να μπω κι εγώ στην αίθουσα συζητήσεων, αν το θέλω.
μμμ, ναι, το ήθελα. δεν ήξερα πώς.
μα, αφού με προσκάλεσε, αφού δλδ κάποιος μου είπε 'ψιτ! έλα!', βρήκα τον τρόπο να μπω στην αίθουσα συζητήσεων.
στέλνοντας εκεί τα ποιήματά μου, έβαλα το ψευδώνυμο ελένη κάππα, μιας και το επώνυμό μου αρχίζει από κάππα.
στην αίθουσα συζητήσεων ζητούσε 'νικ', που τότε δεν ήξερα τι είναι.
ε, με την ίδια λογική, έβαλα ως 'νικ' το αρχικό του μικρού μου ονόματος.
έψιλον.
αχ, αυτό το έψιλον...
τελικά τα ψευδώνυμα λένε πολύ περσότερα απ' αυτά που υποψιαζόμαστε.
έψιλον, αφού καλέ, ούφο είμαι.
έ ψιλόν, τελείως ψιλόν, ψίχουλο του διαδικτύου, ένα χαμένο πράμα.
έψιλον, χωρίς γένος, να μην ξέρει ο άλλος τι μπορεί να είμαι. οι θεωρίες περί γυναικείας γραφής να μπορούν να απορρίπτονται ή να ευσταθούν πέραν ονόματος (μεγάλη κουβέντα κι αυτή)
στην αίθουσα συζητήσεων άρχισα να μιλάω λίγο
(λίγο, εσύ; θα μου πείτε, μιας και με ξέρετε. ε ναι, στην αρχή, λίγο. άλλωστε τις πρώτες μέρες ίσως και να μη μου απαντούσαν. ήμουν σα γατάκι σε ξένη σκεπή).
ήταν πολύ λίγα τα άτομα, οι κουβέντες ξεκάθαρες.
σε κάποια φάση αντιλήφθηκα ότι αυτοί που έγραφαν ήταν περίπου φοιτητές, μεταξύ 19 και κάτω από τριάντα, ή έτσι μου φαινόταν.
αυτό με προβλημάτισε πολύ.
σήμερα, με την εμπειρία που διαθέτω πια, αυτό ήταν κάτι πολύ θετικό.
τότε όμως με ανησύχησε. δλδ, από όλες τις αίθουσες συζητήσεων, εμένα μου έκατσε αυτή που δεν είχε ανθρώπους της ηλικίας μου;
ποια ήμουνα λοιπόν;
ανήσυχα, τους έγραψα: μπήκα εδώ και μ' αρέσει, αλλά βλέπω ότι εσείς είσαστε σχεδόν σε ηλικία παιδιών μου! εγώ τότε ήμουνα περίπου 44-45. νιώθω τώρα που το κατάλαβα σαν τη μύγα μες στο γάλα. με δεχόσαστε τώρα που σας το λέω;
κάπως έτσι.
η απάντηση ήταν πολύ θετική από όλους αυτούς τους λίγους.
έπεσαν βροχή οι ερωτήσεις 'πώς είναι να έχεις παιδιά' και διάφορα.
άρχισε έτσι μια πραγματική επαφή εκεί μέσα.
είδα ότι βασίλευε δημοκρατία.
άρχισα κι εγώ να πατάω κουμπάκια και να αναρτώ 'νέα θέματα'.
ο πρώτος που μου είχε γράψει ήταν ο θαν σίγμα.
έτσι τον είχα συμπαθήσει πολύ. μια φορά του έγραψα ένα ιδιωτικό μήνυμα, τότε: θέλω να είσαι καλά και όλα να πηγαίνουν καλά με την υγεία σου'. κάπως έτσι.
σημειωτέον να σας πω ότι μέχρι σήμερα ποτέ δεν έχουμε μιλήσει ούτε καν στο τηλέφωνο μ' αυτό τον άνθρωπο. μου απήντησε τότε: μόλις βγήκα από το νοσοκομείο.
κοιτάχτε.
μετρήστε πόσες αισθήσεις έχει ο άνθρωπος για να πλησιάζει τον άλλον.
ίσως μια αίσθηση να μην είναι η έκτη αλλά να είναι η ψυχική επαφή που βασίζεται στην ειλικρίνεια και την απλότητα.
να είσαι καλά θαν, είτε διαβάζεις αυτές τις γραμμές, είτε όχι.
το σάιτ μεγάλωνε σιγά-σιγά.
άλλαξε.
μετά από μερικούς μήνες, εμφανίστηκε εκεί ένα άλλο νικ, 'περτρι'.
όσοι με διαβάζετε, μπορεί να ξέρετε ήδη τι εστί 'περτρι'. ούτως ή άλλως θα ξαναγράψω. 'και πάλι από την αρχή', που λέει το τραγούδι. γιατί όταν κάτι δεν τελειώνει, νομίζω πως ούτε καν αρχίζει. είναι. και είσαι μέσα.
η περτρι έγινε όχι φίλη μου, αλλά αδελφή μου. κυριολεκτικά.
μην σας τα πολυλογώ, μετά σε κάποια φάση, γύρω στο χρόνο από την καθημερνή μου ενασχόληση με το
ε-μισσος 'δημιούργησε ακόμη κι αν σε κυνηγούν', το υπόστεγο της ανησυχίας,
την έπεσε στο ε-μισσοσ ένα σμήνος με μεγάλα πουλιά της ηλικίας μου. θυμάμαι από την παρέα την ροζ τατού, που γνωριστήκαμε και πηγαίναμε μαζί στο πανεπιστήμιο γιατί είμαστε γειτόνισσες, το γιατρό το μαντρούκ, τον γλύκα το δηλητηριώδη τον ασπίκ, τη δούναι την υπέροχη ποιήτρια, αυτή μικρότερη από μας, μα μεγάλο αλητάκι, έναν άλλον που με κορόιδευε συστηματικά μέχρις ότου μου ζήτησε δημόσια συγγνώμη με τον πιο γλυκό, τον πιο συγκινητικό τρόπο που φανταζόσαστε, τον κούκο, το δημοσιογράφο, το κίτρινο σύννεφο, επίσης δημοσιογράφα, ... ου κι άλλοι που δε θυμάμαι.
αυτοί ήταν όλοι μια παρέα που μας σνόμπαρε για να διεκδικήσει ίσως θέση.
η άφιξη αυτού του σμήνους έδιωξε μερικούς που δεν κατάλαβαν ότι εντάξει, θα τους πέρναγε το σύνδρομο της αλληλλεγγύης του ξένου και θα ενσωματώνονταν, ένα αστείο ήταν όλο, όπως και ενσωματώθηκαν κι έγιναν ψυχή στην παρέα...
τότε έχασα ένα φίλο. σταμάτησε να μπαίνει, να μου γράφει. ήταν ο άρτμαν ή κάπως έτσι, καλή του ώρα. πριν φύγει, μου ζιπάρισε την αλληλογραφία μας.
πριν, δημιούργησα μια άλλη φιλία που ζει ακόμη. με τον βας. ο βασ έγινε φίλος μου σχολιάζοντας τα 'πράματα' που έχω για ποιήματα στο ε-μισσοσ.
ξέρετε αλήθεια τι θα πει μισσοσ;
θα πει 'μίσινγκ σοσ'
αυτά σας γράφει μια χαμένη
και θα συνεχίσει.
χαμένη για χαμένη που είναι, νομίζετε τώρα θα σταματήσει;
(συνεχίζεται)
εγώ το 'φόρουμ' δεν ήξερα τι είναι.
'αίθουσα συζητήσεων'.
είχα δει και αλλού, αλλά, χαμπάρι.
σ' αυτούς όμως χάζευα πιο πολύ. η συζήτηση είχε κάτι ξεκάθαρο. απλό. κανείς δε φαινόταν να κάνει τον έξυπνο. τα θέματά τους με κράτησαν.
ο θαν σίγμα, καλή του ώρα, με μέιλ με προσκάλεσε να μπω κι εγώ στην αίθουσα συζητήσεων, αν το θέλω.
μμμ, ναι, το ήθελα. δεν ήξερα πώς.
μα, αφού με προσκάλεσε, αφού δλδ κάποιος μου είπε 'ψιτ! έλα!', βρήκα τον τρόπο να μπω στην αίθουσα συζητήσεων.
στέλνοντας εκεί τα ποιήματά μου, έβαλα το ψευδώνυμο ελένη κάππα, μιας και το επώνυμό μου αρχίζει από κάππα.
στην αίθουσα συζητήσεων ζητούσε 'νικ', που τότε δεν ήξερα τι είναι.
ε, με την ίδια λογική, έβαλα ως 'νικ' το αρχικό του μικρού μου ονόματος.
έψιλον.
αχ, αυτό το έψιλον...
τελικά τα ψευδώνυμα λένε πολύ περσότερα απ' αυτά που υποψιαζόμαστε.
έψιλον, αφού καλέ, ούφο είμαι.
έ ψιλόν, τελείως ψιλόν, ψίχουλο του διαδικτύου, ένα χαμένο πράμα.
έψιλον, χωρίς γένος, να μην ξέρει ο άλλος τι μπορεί να είμαι. οι θεωρίες περί γυναικείας γραφής να μπορούν να απορρίπτονται ή να ευσταθούν πέραν ονόματος (μεγάλη κουβέντα κι αυτή)
στην αίθουσα συζητήσεων άρχισα να μιλάω λίγο
(λίγο, εσύ; θα μου πείτε, μιας και με ξέρετε. ε ναι, στην αρχή, λίγο. άλλωστε τις πρώτες μέρες ίσως και να μη μου απαντούσαν. ήμουν σα γατάκι σε ξένη σκεπή).
ήταν πολύ λίγα τα άτομα, οι κουβέντες ξεκάθαρες.
σε κάποια φάση αντιλήφθηκα ότι αυτοί που έγραφαν ήταν περίπου φοιτητές, μεταξύ 19 και κάτω από τριάντα, ή έτσι μου φαινόταν.
αυτό με προβλημάτισε πολύ.
σήμερα, με την εμπειρία που διαθέτω πια, αυτό ήταν κάτι πολύ θετικό.
τότε όμως με ανησύχησε. δλδ, από όλες τις αίθουσες συζητήσεων, εμένα μου έκατσε αυτή που δεν είχε ανθρώπους της ηλικίας μου;
ποια ήμουνα λοιπόν;
ανήσυχα, τους έγραψα: μπήκα εδώ και μ' αρέσει, αλλά βλέπω ότι εσείς είσαστε σχεδόν σε ηλικία παιδιών μου! εγώ τότε ήμουνα περίπου 44-45. νιώθω τώρα που το κατάλαβα σαν τη μύγα μες στο γάλα. με δεχόσαστε τώρα που σας το λέω;
κάπως έτσι.
η απάντηση ήταν πολύ θετική από όλους αυτούς τους λίγους.
έπεσαν βροχή οι ερωτήσεις 'πώς είναι να έχεις παιδιά' και διάφορα.
άρχισε έτσι μια πραγματική επαφή εκεί μέσα.
είδα ότι βασίλευε δημοκρατία.
άρχισα κι εγώ να πατάω κουμπάκια και να αναρτώ 'νέα θέματα'.
ο πρώτος που μου είχε γράψει ήταν ο θαν σίγμα.
έτσι τον είχα συμπαθήσει πολύ. μια φορά του έγραψα ένα ιδιωτικό μήνυμα, τότε: θέλω να είσαι καλά και όλα να πηγαίνουν καλά με την υγεία σου'. κάπως έτσι.
σημειωτέον να σας πω ότι μέχρι σήμερα ποτέ δεν έχουμε μιλήσει ούτε καν στο τηλέφωνο μ' αυτό τον άνθρωπο. μου απήντησε τότε: μόλις βγήκα από το νοσοκομείο.
κοιτάχτε.
μετρήστε πόσες αισθήσεις έχει ο άνθρωπος για να πλησιάζει τον άλλον.
ίσως μια αίσθηση να μην είναι η έκτη αλλά να είναι η ψυχική επαφή που βασίζεται στην ειλικρίνεια και την απλότητα.
να είσαι καλά θαν, είτε διαβάζεις αυτές τις γραμμές, είτε όχι.
το σάιτ μεγάλωνε σιγά-σιγά.
άλλαξε.
μετά από μερικούς μήνες, εμφανίστηκε εκεί ένα άλλο νικ, 'περτρι'.
όσοι με διαβάζετε, μπορεί να ξέρετε ήδη τι εστί 'περτρι'. ούτως ή άλλως θα ξαναγράψω. 'και πάλι από την αρχή', που λέει το τραγούδι. γιατί όταν κάτι δεν τελειώνει, νομίζω πως ούτε καν αρχίζει. είναι. και είσαι μέσα.
η περτρι έγινε όχι φίλη μου, αλλά αδελφή μου. κυριολεκτικά.
μην σας τα πολυλογώ, μετά σε κάποια φάση, γύρω στο χρόνο από την καθημερνή μου ενασχόληση με το
ε-μισσος 'δημιούργησε ακόμη κι αν σε κυνηγούν', το υπόστεγο της ανησυχίας,
την έπεσε στο ε-μισσοσ ένα σμήνος με μεγάλα πουλιά της ηλικίας μου. θυμάμαι από την παρέα την ροζ τατού, που γνωριστήκαμε και πηγαίναμε μαζί στο πανεπιστήμιο γιατί είμαστε γειτόνισσες, το γιατρό το μαντρούκ, τον γλύκα το δηλητηριώδη τον ασπίκ, τη δούναι την υπέροχη ποιήτρια, αυτή μικρότερη από μας, μα μεγάλο αλητάκι, έναν άλλον που με κορόιδευε συστηματικά μέχρις ότου μου ζήτησε δημόσια συγγνώμη με τον πιο γλυκό, τον πιο συγκινητικό τρόπο που φανταζόσαστε, τον κούκο, το δημοσιογράφο, το κίτρινο σύννεφο, επίσης δημοσιογράφα, ... ου κι άλλοι που δε θυμάμαι.
αυτοί ήταν όλοι μια παρέα που μας σνόμπαρε για να διεκδικήσει ίσως θέση.
η άφιξη αυτού του σμήνους έδιωξε μερικούς που δεν κατάλαβαν ότι εντάξει, θα τους πέρναγε το σύνδρομο της αλληλλεγγύης του ξένου και θα ενσωματώνονταν, ένα αστείο ήταν όλο, όπως και ενσωματώθηκαν κι έγιναν ψυχή στην παρέα...
τότε έχασα ένα φίλο. σταμάτησε να μπαίνει, να μου γράφει. ήταν ο άρτμαν ή κάπως έτσι, καλή του ώρα. πριν φύγει, μου ζιπάρισε την αλληλογραφία μας.
πριν, δημιούργησα μια άλλη φιλία που ζει ακόμη. με τον βας. ο βασ έγινε φίλος μου σχολιάζοντας τα 'πράματα' που έχω για ποιήματα στο ε-μισσοσ.
ξέρετε αλήθεια τι θα πει μισσοσ;
θα πει 'μίσινγκ σοσ'
αυτά σας γράφει μια χαμένη
και θα συνεχίσει.
χαμένη για χαμένη που είναι, νομίζετε τώρα θα σταματήσει;
(συνεχίζεται)
Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2009
στο κλαρί του διαδικτύου και η οφειλή μου στο ι-μισσός e-missos.gr
ανέκαθεν ήμουνα μουρόχαυλη.
από τη δευτέρα δημοτικού, που θυμάμαι τον εαυτό μου να πηγαίνει από το ιδιωτικό στο δημόσιο σχολείο.
από τον καρναβαλίστικο χορό στο ιδιωτικό νηπιαγωγείο που ποτέ δεν πήγαινα, αλλά πήγαινε ο αδελφός μου και με παίρνανε και μένα στο καρναβάλι, με την τυρολέζικη στολή που είχε ράψει η μαμά μου. από τότε,
μεγάλωσα και γαϊδούρεψα.
αλλά έμεινα μουρόχαυλο.
δούλευα σαν το σκυλί, να μπορέσω να φέρω βόλτα ό,τι όλοι οι άλλοι κατάφερναν με φυσιολογικούς ρυθμούς και φυσιολογικούς τρόπους...
τους τυχερούς.
δούλευα πάντα με την ακρίβεια ενός μυρμηγκιού που είχε χάσει την αλυσίδα με τους άλλους.
το διαδίκτυο ήταν για μένα η δουλειά.
το εργασιακό μέιλ, η στενή αρακολούθηση εργασικακών θεμάτων.
παράλληλα, υποτίθεται ότι έγραφα ποιήματα από την ηλικία των 13 ετών.
ο ελύτης μου είχε πει στα 17 μου: 'μη δημοσιεύσετε ακόμη, δεν έχετε βρει την πραγματική σας φωνή'. κι εγώ τον είχα ακούσει και δε δημοσίευσα παρά μια ή δυο φορές στο περιοδικό 'ευθύνη'.
σε κάποια στιγμή μου ήρθε η έμπνευση να παύσω να ασχολούμαι μόνο με τα επιστημονικά μου στο διαδίκτυο.
κοίταξα λίγο για 'ποίηση' ως μέλλουσα εμμηνοπαυσική.
στα άπειρα, λίγα πράματα επισκέφτηκα.
έμεινα σε΄ένα που είχε ένα μαυροκόκκινο φόντο, με μια γυναίκα κι ένα κοράκι, ή κάτι τέτοιο.
μου άρεσε.
κοίαξα κι αλλού, αλλά αυτό μου άρεσε περισσότερο.
(συνεχίζεται, είμαι πτώμα τώρα)
από τη δευτέρα δημοτικού, που θυμάμαι τον εαυτό μου να πηγαίνει από το ιδιωτικό στο δημόσιο σχολείο.
από τον καρναβαλίστικο χορό στο ιδιωτικό νηπιαγωγείο που ποτέ δεν πήγαινα, αλλά πήγαινε ο αδελφός μου και με παίρνανε και μένα στο καρναβάλι, με την τυρολέζικη στολή που είχε ράψει η μαμά μου. από τότε,
μεγάλωσα και γαϊδούρεψα.
αλλά έμεινα μουρόχαυλο.
δούλευα σαν το σκυλί, να μπορέσω να φέρω βόλτα ό,τι όλοι οι άλλοι κατάφερναν με φυσιολογικούς ρυθμούς και φυσιολογικούς τρόπους...
τους τυχερούς.
δούλευα πάντα με την ακρίβεια ενός μυρμηγκιού που είχε χάσει την αλυσίδα με τους άλλους.
το διαδίκτυο ήταν για μένα η δουλειά.
το εργασιακό μέιλ, η στενή αρακολούθηση εργασικακών θεμάτων.
παράλληλα, υποτίθεται ότι έγραφα ποιήματα από την ηλικία των 13 ετών.
ο ελύτης μου είχε πει στα 17 μου: 'μη δημοσιεύσετε ακόμη, δεν έχετε βρει την πραγματική σας φωνή'. κι εγώ τον είχα ακούσει και δε δημοσίευσα παρά μια ή δυο φορές στο περιοδικό 'ευθύνη'.
σε κάποια στιγμή μου ήρθε η έμπνευση να παύσω να ασχολούμαι μόνο με τα επιστημονικά μου στο διαδίκτυο.
κοίταξα λίγο για 'ποίηση' ως μέλλουσα εμμηνοπαυσική.
στα άπειρα, λίγα πράματα επισκέφτηκα.
έμεινα σε΄ένα που είχε ένα μαυροκόκκινο φόντο, με μια γυναίκα κι ένα κοράκι, ή κάτι τέτοιο.
μου άρεσε.
κοίαξα κι αλλού, αλλά αυτό μου άρεσε περισσότερο.
(συνεχίζεται, είμαι πτώμα τώρα)
μια υπέροχη εκδρομή και το οδικό μας σύστημα
λοιπόν, σάββατο πρωί στις 7. ξεκίνημα για βόλο.
υπέροχος καιρός, η παρέα στο αυτοκίνητο απίθανη, τι άλλο θα ήθελα;
καλή μουσική, κουβεντούλα, μπλα μπλα και χα χα...
έξυπνη καθώς είμαι, έβλεπα τα κεντήματα στην εθνική οδό που ήτταν σταυροβελονιά! κίτρινο και κόκκινο γύρω γύρω, μια λουρίδα μαύρο που επιτρέπεται σε κάποια σημεία λόγω έργων.
ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΡΓΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΛΎΤΕΡΟΣ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΣΑΣ
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΣΑΣ.
σάββατο πρωί, ψυχή ζώσα στις λουρίδες της εθνικής που ήταν κλεισμένες λόγω έργων, φυσικό είναι.
θυμάμαι και στη γιουκοσλαβία του τίτο πάλαι ποτέ, τα έργα στο οδικό δίκτυο-καρμανιόλα, όταν γυρνούσαμε οδικώς από βέλγιο. ό,τι μέρα και να περνάγαμε, άνθρωποι δούλευαν να τα τελειώσουν.
εμείς μπήκαμε στα υπέροχα τούνελ του κάβο μαλλιά, σύγγνώμη, του πέταλου του μαλλιακού...
για ένα τόσο υπέροχο έργο, άρα και τόσο χρήσιμο, χρειάστηκε να πεθάνει τόσος κόσμος. για να γίνει!
έτσι κι έγινε.
με ένα και μοναδικό κουρσάκι στην εθνική έστω και μιας λουρίδας, όλα υπέροχα.
και μετά η επιστροφή.
κυριακή μεσημέρι ο φίλος μου πανεπιστημιακού επιπέδου, με κανονικό αεκιού αν όχι από τα υψηλότερα, που έχει έρθει στο βόλο μια και μοναδική φορά, αυτήν, αποφασίζει να βρει το δρόμο για την αθήνα μόνος...
μόνος. χωρίς το άνοιγμα του παραθύρου και το 'θα πας δεξιά θα πας αριστερά και στην τρίτη στρούγκα ίσα', λέει: θα βασιστώ στις πινακίδες.
συνοδηγός κι εγώ, με άι κιού ραδικιού, όμως κοίταζα.
ίσως χάσαμε την μοναδική πινακίδα ή τις μοναδικές πινακίδες για 'ατίνα' στην πόλη 'βόλος', και αποφασίσαμε, αφού δε βρεθήκαμε στην εθνική οδό από όπου είχαμε έρθει, να κάνουμε μια παράκαμψη για φάρσαλα για να πάρουμε αυθεντικό ορίτζιναλ χαλβά.
σκεφτόμασταν βέβαια, πώς να νιώθει ένας ξένος τουρίστας που νομίζει ότι θα βρει το δρόμο του μόνος του στο ελλάντα.
πάσο. δικαίωμα.
ας είναι έξυπνος, στη χώρα του φωτός που έχει έρθει. εμείς πάντως χαθήκαμε και μας άρεσε, φάγαμε στα φάρσαλα στο 'σπιτικό' της κυρίας γιάννας, αγοράσαμε και χαλβά, και αποφασίσαμε πλέον να ρωτήσουμε πώς πάνε 'ατίνα'.
μας συνέστησαν να πάμε από δομοκό, είναι πιο απλό.
η κυρία ελένη η περιπτερού της πλατείας δομοκού όντως ήταν σαφέστατη: πάτε κάτω, τρίτο φανάρι αριστερά και όλο ευθεία μετά βγαίνετε δομοκο. εμείς έτσι πάμε αθήνα, πού να σας εξηγώ τώρα περιφερειακό φαρσάλων (ακόμη και η ίδια απηυδησμένη ήταν).
ο οδηγός κι εγώ είχαμε τα μάτια μας εντελώς μα εντελώς στο δρόμο.
όντως δεν τον χάσαμε. φτάσαμε δομοκό.
ωστόσο, σ'αυτόν το δρόμο που πήραμε και που ήταν ο σωστός,
ΔΕΝ ΕΙΔΑΜΕ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΠΙΝΑΚΙΔΑ ΝΑ ΛΕΕΙ 'ΠΡΟς ΔΟΜΟΚΟ' Ή ΠΡΟς ΑΘΉΝΑ Ή ΚΑΤΙ ΆΛΛΟ.
μήπως στα οικονομικά μέτρα των εκάστοτε κυβερνήσεων γίνεται περικοπή στις πινακίδες;
είναι ένα ζήτημα.
φύγαμε από τα φάρσαλα στις 6.
δε χαθήκαμε πουθενά. κάναμε πολλές προευχές γιατί θέλαμε να φτάσουμε σπίτια μας. δόξα τω θεώ.
από κάποιο σημείο και μετά, σ'ένα πέταλο του δρόμου, στροφή αρκετά μεγάλη, φαρδιά, χωρίς όμως κανένα σταυροδρόμι, μετρήσαμε ΠΕΝΤΕ πινακίδες σε ξεχωριστά σημεία, στον ίδιο δρόμο, που έλεγαν 'αθήνα'.
είδαμε και μια μοναδική ταμπελίτσα ριγμενη κάτω στο χώμα που έλεγε 'λαμία'.
φτωχιά λαμία! κάτω η λαμία, πάνω η αθήνα! σαν τα τεστ οφθαλμίατρου, αλλά με διαφορά δύο μέτρων από τη θέση που θα έπρεπε να είναι η επιγραφή λαμία, κι εκεί που την είχαν ακουμπήσει ΣΤΟ ΧΩΜΑ κάποια χεράκια. άραγε δεν περνάει από κει κανένας ιθύνων νους με λίγο σπάγγο έστω, να την βάλει στη θέση της, αυτή τη μοναδική προς λαμία πινακίδα; ή θεωρείτε ότι μόνο όσοι ξέρουν πρέπει να περνούν από κει;
χαρήκαμε όταν βρεθήκαμε ως δια θαύματος στην εθνική μας οδό.
αυτή για την οποία πληρώσαμε 'αθήνα - βόλος' περίπου δέκα ευρώ, μη σας πω και λίγο παραπάνω.
είχαμε φύγει από φάρσαλα στις 6.
πολύ πριν τη θήβα, δε θυμάμαι πού, σε μια στροφή της εθνικής προλάβαμε να φρενάρουμε.
ο δρόμος ήταν ΞΑΦΝΙΚΆ ΓΕΜΑΤΟΣ.
σκεφτήκαμε ατύχημα, ανοίξαμε αλαρμ αμέσως, δόξα τω θεώ.
ναι, δεν ήταν ατύχημα.
μπαίναμε στο κέντημα που είχαμε δει:
μια ή δυο λουρίδες γεμάτες αυτοκίνητα.
σήματα από δω κι απο κει, φώτα, να προσέχουμε.
φαντάσου τώρα να χρειάζεται να περάσει ένα νοσοκομειακό από κει, με μια επείγουσα κατάσταση, αυτό σκεφτόμασταν, ο γιατρός κι εγώ, και παρακαλούσαμε όλοι οι κάτοικοι αυτού του τόπου να είναι καλά και να μη χρειάζονται τίποτα επείγον, διότι θα την είχαν εντελώς βαμμένη.
φτάσαμε η ώρα 11 στην αθήνα, χωρίς να χαθούμε πουθενά.
στις κενές λουρίδες 'για το καλό μας', δεν υπήρχε ψυχή ζώσα.
τα διόδια, σχεδόν τόσα όσα και η βενζίνη μας για να διασχίσουμε την ίδια ζώνη.
κλειστές οι λουρίδες χωρίς εργάτες το σάββατο το πρωί.
κλειστές οι λουρίδες με απηυδησμένους οδηγούς που μερικοί πιο ασυνείδητοι από τους άλλους μπορεί να εκνευρίζονται και να δημιουργούν ατυχήματα λόγω νεύρων και βιασύνης.
για το καλό μας
όταν κλείνεις στην εθνική λουρίδες, αγαπητό ξεχασμένο κράτος, θα έπρεπε να σπεύδεις να τις αποτελειώσεις.
όχι να σκορπάς τα χρηματάκια μας στις μίζες και να αφήνεις απλήρωτους εργάτες, μπας και σάββατο πρωί έχουν πάει όλοι γουικέντ στα χωράφια τους παραδίπλα, κι αφήνεις τον έρημο λαό σου 'ελέω θεού' να φτάσει στον προορισμό του!
αιδώς, άγρια διοίκηση του δόλιου αργού κράτους μας!
δε χρειάζεται κάθε 'πέταλλο μαλλικού' να είναι μνημόσυνο πολλών νεκρών.
λίγη τσίπα και λίγη συστηματική δουλειά χρειάζεται!
αμάν πια!
ουφ, νευρίασα που το θυμήθηκα! μαρούσκααααα! το εβιάν μου φέρε!
υπέροχος καιρός, η παρέα στο αυτοκίνητο απίθανη, τι άλλο θα ήθελα;
καλή μουσική, κουβεντούλα, μπλα μπλα και χα χα...
έξυπνη καθώς είμαι, έβλεπα τα κεντήματα στην εθνική οδό που ήτταν σταυροβελονιά! κίτρινο και κόκκινο γύρω γύρω, μια λουρίδα μαύρο που επιτρέπεται σε κάποια σημεία λόγω έργων.
ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΡΓΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΛΎΤΕΡΟΣ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΣΑΣ
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΣΑΣ.
σάββατο πρωί, ψυχή ζώσα στις λουρίδες της εθνικής που ήταν κλεισμένες λόγω έργων, φυσικό είναι.
θυμάμαι και στη γιουκοσλαβία του τίτο πάλαι ποτέ, τα έργα στο οδικό δίκτυο-καρμανιόλα, όταν γυρνούσαμε οδικώς από βέλγιο. ό,τι μέρα και να περνάγαμε, άνθρωποι δούλευαν να τα τελειώσουν.
εμείς μπήκαμε στα υπέροχα τούνελ του κάβο μαλλιά, σύγγνώμη, του πέταλου του μαλλιακού...
για ένα τόσο υπέροχο έργο, άρα και τόσο χρήσιμο, χρειάστηκε να πεθάνει τόσος κόσμος. για να γίνει!
έτσι κι έγινε.
με ένα και μοναδικό κουρσάκι στην εθνική έστω και μιας λουρίδας, όλα υπέροχα.
και μετά η επιστροφή.
κυριακή μεσημέρι ο φίλος μου πανεπιστημιακού επιπέδου, με κανονικό αεκιού αν όχι από τα υψηλότερα, που έχει έρθει στο βόλο μια και μοναδική φορά, αυτήν, αποφασίζει να βρει το δρόμο για την αθήνα μόνος...
μόνος. χωρίς το άνοιγμα του παραθύρου και το 'θα πας δεξιά θα πας αριστερά και στην τρίτη στρούγκα ίσα', λέει: θα βασιστώ στις πινακίδες.
συνοδηγός κι εγώ, με άι κιού ραδικιού, όμως κοίταζα.
ίσως χάσαμε την μοναδική πινακίδα ή τις μοναδικές πινακίδες για 'ατίνα' στην πόλη 'βόλος', και αποφασίσαμε, αφού δε βρεθήκαμε στην εθνική οδό από όπου είχαμε έρθει, να κάνουμε μια παράκαμψη για φάρσαλα για να πάρουμε αυθεντικό ορίτζιναλ χαλβά.
σκεφτόμασταν βέβαια, πώς να νιώθει ένας ξένος τουρίστας που νομίζει ότι θα βρει το δρόμο του μόνος του στο ελλάντα.
πάσο. δικαίωμα.
ας είναι έξυπνος, στη χώρα του φωτός που έχει έρθει. εμείς πάντως χαθήκαμε και μας άρεσε, φάγαμε στα φάρσαλα στο 'σπιτικό' της κυρίας γιάννας, αγοράσαμε και χαλβά, και αποφασίσαμε πλέον να ρωτήσουμε πώς πάνε 'ατίνα'.
μας συνέστησαν να πάμε από δομοκό, είναι πιο απλό.
η κυρία ελένη η περιπτερού της πλατείας δομοκού όντως ήταν σαφέστατη: πάτε κάτω, τρίτο φανάρι αριστερά και όλο ευθεία μετά βγαίνετε δομοκο. εμείς έτσι πάμε αθήνα, πού να σας εξηγώ τώρα περιφερειακό φαρσάλων (ακόμη και η ίδια απηυδησμένη ήταν).
ο οδηγός κι εγώ είχαμε τα μάτια μας εντελώς μα εντελώς στο δρόμο.
όντως δεν τον χάσαμε. φτάσαμε δομοκό.
ωστόσο, σ'αυτόν το δρόμο που πήραμε και που ήταν ο σωστός,
ΔΕΝ ΕΙΔΑΜΕ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΠΙΝΑΚΙΔΑ ΝΑ ΛΕΕΙ 'ΠΡΟς ΔΟΜΟΚΟ' Ή ΠΡΟς ΑΘΉΝΑ Ή ΚΑΤΙ ΆΛΛΟ.
μήπως στα οικονομικά μέτρα των εκάστοτε κυβερνήσεων γίνεται περικοπή στις πινακίδες;
είναι ένα ζήτημα.
φύγαμε από τα φάρσαλα στις 6.
δε χαθήκαμε πουθενά. κάναμε πολλές προευχές γιατί θέλαμε να φτάσουμε σπίτια μας. δόξα τω θεώ.
από κάποιο σημείο και μετά, σ'ένα πέταλο του δρόμου, στροφή αρκετά μεγάλη, φαρδιά, χωρίς όμως κανένα σταυροδρόμι, μετρήσαμε ΠΕΝΤΕ πινακίδες σε ξεχωριστά σημεία, στον ίδιο δρόμο, που έλεγαν 'αθήνα'.
είδαμε και μια μοναδική ταμπελίτσα ριγμενη κάτω στο χώμα που έλεγε 'λαμία'.
φτωχιά λαμία! κάτω η λαμία, πάνω η αθήνα! σαν τα τεστ οφθαλμίατρου, αλλά με διαφορά δύο μέτρων από τη θέση που θα έπρεπε να είναι η επιγραφή λαμία, κι εκεί που την είχαν ακουμπήσει ΣΤΟ ΧΩΜΑ κάποια χεράκια. άραγε δεν περνάει από κει κανένας ιθύνων νους με λίγο σπάγγο έστω, να την βάλει στη θέση της, αυτή τη μοναδική προς λαμία πινακίδα; ή θεωρείτε ότι μόνο όσοι ξέρουν πρέπει να περνούν από κει;
χαρήκαμε όταν βρεθήκαμε ως δια θαύματος στην εθνική μας οδό.
αυτή για την οποία πληρώσαμε 'αθήνα - βόλος' περίπου δέκα ευρώ, μη σας πω και λίγο παραπάνω.
είχαμε φύγει από φάρσαλα στις 6.
πολύ πριν τη θήβα, δε θυμάμαι πού, σε μια στροφή της εθνικής προλάβαμε να φρενάρουμε.
ο δρόμος ήταν ΞΑΦΝΙΚΆ ΓΕΜΑΤΟΣ.
σκεφτήκαμε ατύχημα, ανοίξαμε αλαρμ αμέσως, δόξα τω θεώ.
ναι, δεν ήταν ατύχημα.
μπαίναμε στο κέντημα που είχαμε δει:
μια ή δυο λουρίδες γεμάτες αυτοκίνητα.
σήματα από δω κι απο κει, φώτα, να προσέχουμε.
φαντάσου τώρα να χρειάζεται να περάσει ένα νοσοκομειακό από κει, με μια επείγουσα κατάσταση, αυτό σκεφτόμασταν, ο γιατρός κι εγώ, και παρακαλούσαμε όλοι οι κάτοικοι αυτού του τόπου να είναι καλά και να μη χρειάζονται τίποτα επείγον, διότι θα την είχαν εντελώς βαμμένη.
φτάσαμε η ώρα 11 στην αθήνα, χωρίς να χαθούμε πουθενά.
στις κενές λουρίδες 'για το καλό μας', δεν υπήρχε ψυχή ζώσα.
τα διόδια, σχεδόν τόσα όσα και η βενζίνη μας για να διασχίσουμε την ίδια ζώνη.
κλειστές οι λουρίδες χωρίς εργάτες το σάββατο το πρωί.
κλειστές οι λουρίδες με απηυδησμένους οδηγούς που μερικοί πιο ασυνείδητοι από τους άλλους μπορεί να εκνευρίζονται και να δημιουργούν ατυχήματα λόγω νεύρων και βιασύνης.
για το καλό μας
όταν κλείνεις στην εθνική λουρίδες, αγαπητό ξεχασμένο κράτος, θα έπρεπε να σπεύδεις να τις αποτελειώσεις.
όχι να σκορπάς τα χρηματάκια μας στις μίζες και να αφήνεις απλήρωτους εργάτες, μπας και σάββατο πρωί έχουν πάει όλοι γουικέντ στα χωράφια τους παραδίπλα, κι αφήνεις τον έρημο λαό σου 'ελέω θεού' να φτάσει στον προορισμό του!
αιδώς, άγρια διοίκηση του δόλιου αργού κράτους μας!
δε χρειάζεται κάθε 'πέταλλο μαλλικού' να είναι μνημόσυνο πολλών νεκρών.
λίγη τσίπα και λίγη συστηματική δουλειά χρειάζεται!
αμάν πια!
ουφ, νευρίασα που το θυμήθηκα! μαρούσκααααα! το εβιάν μου φέρε!
Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2009
ποιος ανακάλυψε την αμερική, της χρύσας σπηλιώτη
λοιπόν, να μην πολυλογούμε.
τετάρτη και πέμτη παίζεται, στο 'ράγιες' ή κάπως έτσι, κωνσταντινουπόλεως και ιεράς οδού.
μόλις το είδα, γύρισα πριν λίγο.
σπαρακτικό.
2 ηθοποιοί, γυναίκες, ντύνουν και ξεντύνουν όλη τη ζωή τους από τα παιδικά χρόνια ως τα βαθιά γεράματα.
οι ατάκες φοβερές
η δυναμικότητα συνεχής,
η ψυχολογία του γυναικείου φύλου εντελώς μα εντελώς σωστή και περιγραφική
η σκηνοθεσία τόσο γυμνή όσο και η έκθεση των ρόλων της γυναίκας
πικρό γλυκό κωμικό συγκινητικό παθιάρικο έξυπνο...
να πάτε να το δείτε. αξίζει!
τετάρτη και πέμτη παίζεται, στο 'ράγιες' ή κάπως έτσι, κωνσταντινουπόλεως και ιεράς οδού.
μόλις το είδα, γύρισα πριν λίγο.
σπαρακτικό.
2 ηθοποιοί, γυναίκες, ντύνουν και ξεντύνουν όλη τη ζωή τους από τα παιδικά χρόνια ως τα βαθιά γεράματα.
οι ατάκες φοβερές
η δυναμικότητα συνεχής,
η ψυχολογία του γυναικείου φύλου εντελώς μα εντελώς σωστή και περιγραφική
η σκηνοθεσία τόσο γυμνή όσο και η έκθεση των ρόλων της γυναίκας
πικρό γλυκό κωμικό συγκινητικό παθιάρικο έξυπνο...
να πάτε να το δείτε. αξίζει!
Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2009
κάποιος που δε γελάει.
ένας από τους καθηγητές του σχολείου, βγήκε σοβαρός σοβαρός και μου είπε:
τώρα αρχίζουν τα δύσκολα!
τώρα θα φανεί ποιος από μας είναι δημόσιος υπάλληλος και εκπαιδευτικός, και ποιος είναι δημόσιος υπάλληλος.
!...
ας έχει καλό, αυτός ο αγέλαστος ζεστός άνθρωπος...
ήταν η μέρα του αγιασμού των σχολείων, 11 σεπτέμβρη.
ήρθαν κάμποσοι και μου είπαν:
ελένη, εδώ, θα έχουμε το σεραφείμ σαν παιδί μας.
με έπιασαν τα κλάματα. τους είπα:
μετά από τοση απόρριψη μου 'ρχεται να βάλω τα κλάματα. φανταστείτε το σεραφείμ που θέλει να μείνει με τα παιδιά που γνωρίζει...
ήταν σαν ένα θαύμα.
ο διευθυντής του σχολείου χαμογελούσε.
παλιές εικόνες που σβήνουν μέσα μου τώρα.
και γιατί τα γράφω αυτά;
ε, μυθιστόρημα είναι.
εναλλαγές συναισθημάτων. αραβική ποίηση, τι τίτλος...
ναι ναι, θα είναι το σημερνό μάθημα
το μάθημα, θα είναι αυτό: προϊσλαμική ποίηση.
εγώ, όμως; ποια να είμαι σήμερα;
τα μυθιστορήματα σμιλεύουν τη δράση και τα συναισθήματα σε ωραία τοπία.
έξω έχει όμορφο ουρανό. υγρασία, όλα βρεμένα, 'το πέλαγο είναι γλυκό ... μαζί και δάκρυ' μουρμουρίζει καζατζίδης και χατζιδάκης από το επέκεινα.
κάτι είναι, 'το πέλαγο είναι παιδί, τρέχει και δεν το φτάνω...'
το παιδί κοιμάται.
τα χάνω τώρα.
τώρα αρχίζουν τα δύσκολα!
τώρα θα φανεί ποιος από μας είναι δημόσιος υπάλληλος και εκπαιδευτικός, και ποιος είναι δημόσιος υπάλληλος.
!...
ας έχει καλό, αυτός ο αγέλαστος ζεστός άνθρωπος...
ήταν η μέρα του αγιασμού των σχολείων, 11 σεπτέμβρη.
ήρθαν κάμποσοι και μου είπαν:
ελένη, εδώ, θα έχουμε το σεραφείμ σαν παιδί μας.
με έπιασαν τα κλάματα. τους είπα:
μετά από τοση απόρριψη μου 'ρχεται να βάλω τα κλάματα. φανταστείτε το σεραφείμ που θέλει να μείνει με τα παιδιά που γνωρίζει...
ήταν σαν ένα θαύμα.
ο διευθυντής του σχολείου χαμογελούσε.
παλιές εικόνες που σβήνουν μέσα μου τώρα.
και γιατί τα γράφω αυτά;
ε, μυθιστόρημα είναι.
εναλλαγές συναισθημάτων. αραβική ποίηση, τι τίτλος...
ναι ναι, θα είναι το σημερνό μάθημα
το μάθημα, θα είναι αυτό: προϊσλαμική ποίηση.
εγώ, όμως; ποια να είμαι σήμερα;
τα μυθιστορήματα σμιλεύουν τη δράση και τα συναισθήματα σε ωραία τοπία.
έξω έχει όμορφο ουρανό. υγρασία, όλα βρεμένα, 'το πέλαγο είναι γλυκό ... μαζί και δάκρυ' μουρμουρίζει καζατζίδης και χατζιδάκης από το επέκεινα.
κάτι είναι, 'το πέλαγο είναι παιδί, τρέχει και δεν το φτάνω...'
το παιδί κοιμάται.
τα χάνω τώρα.
Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2009
ειπώθηκε. ένα μυθιστόρημα.
λοιπόν, στα αρχαία υπήρχε ενεργητική, μέση και παθητική φωνή.
τρεις φωνές.
λούζω με φως τον κόσμο, που μπορεί να πει ένα παιδί, μόνο και μόνο γιατί υπάρχει. ενεργητική φωνή
λούζομαι και παύω να είμαι βρώμικος, λέει κάποιος που πετάει νερό στο κορμί του, κι είναι μέση φωνή
λούζομαι βρισιές και απαξίωση από κάποιους, να κι η παθητική φωνή.
το γκιαουρλίδικο και το χατζιαβάτικο έχει υποτίθεται δύο φωνές, την ενεργητική και την παθητική. στην ουσία μόνο παθητική έχει.
την ενεργητική φωνή τη βάζουμε μακριά μας...
ανάμεσα σ' εμάς και την ενεργητική φωνή υπάρχει μια λεκάνη με νερό που μας μεταμορφώνει σε πόντιο πιλάτο:
εγώ σας το λέω, από αγάπη, να πάρετε το παιδί από το σχολείο, θα το φάνε, θα το ξεσκίσουνε, θα το αφανίσουνε!
-ποιοι θα το αφανίσουνε κύριε χ;
-εγώ από αγάπη σας το λέω!
-γιατί να το ξεσκίσουνε; θηριοτροφείο είναι το σχολείο;
-μα μπορείτε να τον κρατήσετε σπίτι.
το σεραφείμ φυσικά και τον κρατάω σπίτι, όπως όλοι τα παιδιά μας. αλλά είναι παιδί της πόλης και οφείλει να πηγαίνει σχολείο, είναι ο τρόπος να 'μορφώνεται' ακόμη. αν ζούσε σ' ένα ψαροχώρι, ίσως η μόρφωση της κοινωνίας θα ήταν το ψάρεμα. εδώ στην πόλη είναι το σχολείο.
ο σεραφείμ είναι ζωντανός. το τελευταίο του επίτευγμα είναι τρεις πόρτες για τα σπιτάκια των σκύλων στην κατάληψη της γειτονιάς μας.
μαζί με άλλα παιδιά μεγάλωσε εκεί κάποια εγκαταλελειμένα σκυλάκια
τώρα συνεχίζει να πηγαίνει εκεί, να φέρνει τροφή και να παίζει με τα ζώα.
ο σεραφείμ μιλάει ελληνικά και γαλλικά, συνεννοείται σε δύο γλώσσες.
έχει ιδιαίτερη σχέση με τη λογική και τα απλά μαθηματικά των αριθμών.
είχε βαθιά θρησκευτικότητα μικρός. τώρα, δεκαπεντάχρονος, είναι στη φάση της απόρριψης.
μέχρις εδώ καλά.
τα αρνητικά: ο σεραφείμ είναι ένα ιδιαίτερο παιδί.
γεννήθηκε με κάποιο πρόβλημα καρδιολογικής υφής, το ξέρετε όλοι, η βασιλεία πάππας μας βοήθησε στην αμερική. είχα γράψει στο διαδίκτυο, είχατε μπει τότε πολλοί να πείτε τον καλό σας λόγο για την πάππας, τη φοβερή αυτή γυναίκα-άγγελο που βοηθάει τόσα παιδιά.
ο σεραφείμ έχει διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή, δλδ ανήκει στα παιδιά του αυτιστικού φάσματος υψηλής λειτουργικότητας, δλδ αυτοεξυπηρετείται, μιλάει, συνεννοείται, ανήκει δλδ στην κατηγορία του αυτισμού που λέγεται άσπεργκερ. έχει δλδ επίγνωση της δυσκολίας του, και, όπως συμβαίνει ταχτικα, στην εφηβεία τα παιδιά αυτά μπορεί να κάνουν κατάθλιψη γιατί βιώνουν με πολλή ευαισθησία και αλήθεια τη διαφορά τους με τα άλλα παιδιά αφενός, κι ένα ειδικό σχολείο με παιδιά άλλων δυσκολιών τα σπρώχνει ακόμη πιο πίσω. πώς να ταυτιστούν;
πέρσι ο σεραφείμ ρώτησε τη μαρία: γιατί να είμαι διαφορετικός;
πριν απαντήσει η μαρία, ο κωνσταντίνος απάντησε: δεν είσαι εσύ ο διαφορετικός σεραφείμ! όλοι διαφέρουμε!.
τα παιδιά τον αγαπάνε κι αυτός αγαπάει τα παιδιά.
ο καθένας με τον τρόπο του.
ο σεραφείμ έκλεισε τα 15 στις 28/10, έκανε πάρτι, μαζεύτηκε όλη η τάξη. από αγάπη.
συνήθης αντιμετώπιση αυτών των παιδιών όπου λείπει η κοινωνικοποίηση και τα απομονώνει, είναι ο αγώνας ένταξής τους κάπου.
στο σχολείο τους.
ο σεραφείμ κάνει προσπάθειες να ενταχθεί στην τάξη του.
τα βάσανα του σεραφείμ όμως, όπως και άλλων παιδιών, είναι πολλαπλά.
μαζί με αυτό έχει και επιληψία γελαστικού τύπου, που για πολλά χρόνια δεν είχε διαγνωστεί. τον θυμάμαι τεσσάρων χρόνων, όταν τον έπιανε ένα αμήχανο μικρό γελάκι δευτερολέπτων, ο σεραφείμ ρωτούσε, πλήρης ενσυναίσθησης: 'μαμά, γιατί γελάω τώρα, αφού δεν το θέλω;'
όταν έγινε 7μισυ χρόνων, το γελάκι σταμάτησε, και βρήκα πρώτη φορά το σεραφείμ ανάμεσα στα παιχνίδια του να κάνει σπασμούς. μεγάλη πίκρα. μα τι να γίνει, θα το παλέψουμε.
φαρμακοανθεκτική γελαστική επιληψία, δλδ όχι άγρια, αλλά δύσκολη στην εξαφάνιση κρίσεων. η εφηβεία την επιβάρυνε.
η θέληση του σεραφείμ είναι σιδερένια. την ελέγχει τρομακτικά. την παλεύει.
τα φάρμακα της κλασικής ιατρικής που παίρνει είναι πολλά.
δεν κάνουν τίποτα;
μόνα τους δεν κάνουν τίποτα.
όμως έχουμε τώρα έναν ομοιοπαθητκό γιατρό, τον αγαπημένο μας γιώργο λουκά.
από τότε που παίρνει τα ομοιοπαθητικά συμπληρωματικά χάπια, κρίσεις τέλος!
τρίμηνες σειρές χαπιών κι ο σεραφείμ δυνατός.
με μια γιατρό αποφασίσαμε να περικόψουμε τα φάρμακα της κλασικής ιατρικής και να μείνουμε μόνο στα ομοιοπαθητιικά.
αμέσως η σούπα χάλασε, κι ο σεραφείμ έκανε κρίσεις σπίτι.
που σημαίνει ότι ο συνδυασμός ανάμεσα στην κλασική ιατρική και την ομοιοπαθητική πιάνει και πολύ καλά μάλιστα!
θα γράψω άλλοτε για το γιώργο λουκά. αξίζει.
για όλους τους παραπάνω λόγους, κι επειδή 'κουφάλα νεκροθάφτη όσο ζούμε δε θα παριστάνουμε τους πεθαμένους και τα ξόανα στυλ πόντιος πιλάτος'
λέμε ναι
υποφέρουμε οικογενειακά
αλλά αν ο σεραφείμ πέθαινε θα είμαστε μαύροι σταυροί δυστυχίας
ζούμε μαζί
είμαστε ευτυχισμένοι που σε έχουμε σεραφείμ, εσένα, το λουκά και την άννα μας,
και πληρώνουμε συνοδό να είναι όλες τις ώρες στο σχολείο ώστε να μην υπάρχει πρόβλημα κανένα και να μην στεναχωριούνται και οι καθηγητές ή έχουν άγχος για το πρόβλημα του σεραφείμ.
επειδή μου αρέσουν τα καθαρά πράματα, σας λέω ότι είμαι ζάπλουτη! τόσο ζάπλουτη που πέρσι δεν αγόρασα ούτε ένα πράσινο φύλλο για μένα, όμως ψώνισα λίγο με τις εκπτώσεις.
ο μισός ακριβώς μισθός μου πάει στη συνοδό του σεραφείμ. καταλαβαίνετε τι εννοώ 'ζάπλουτη', αλλά σκασίλα μου.
ο κόσμος πρέπει να είναι ανοιχτός, όχι κάλυκας σφαίρας που σκοτώνει, αλλά κάλυκας λουλουδιού που επιτρέπει σε όλους να ανθίσουν.
'ειπώθηκε' λοιπόν από κάποιο γονιό μάλλον'
μου είπε κάποιος που μπορεί όντως να αγαπάει τα παιδιά
ότι 'η παρουσία του σεραφείμ ενοχλεί το σχολείο'.
του είπα: αν ήταν έτσι, γιατί η μαμά του σεραφείμ στις εκλογές του συλλόγου γονέων βγήκε πρώτη στους σταυρούς;
θεσμικό όργανο ο σύλλογος γονέων. ρώτησα και έμαθα: άγνωστο κάτι τέτοιο μεταξύ τους.
'ειπώθηκε', λοιπόν.
'έγινε καταγγελία'.
ΦΕΡΤΕ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΙΑ ΚΟΥΚΟΥΛΑ ΠΡΟΔΟΤΗ ΑΠΌ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ.
δεν τις έζησα, τις κουκούλες με τους προδότες. τις είδα όμως στο σινεμά, όταν ήμουν παιδί, με τη λοχαγό νατάσα.
στεναχωρήθηκα, μα χαίρομαι που δε ζούμε πια σε τέτοιες κοινωνίες.
ναι, όσο κι αν μερικοί νομίζουν ότι η παθητική είναι η φωνή της κοινωνίας σήμερα,
εμείς,
εγώ, εσύ, κι ο άλλος
είμαστε άνθρωποι.
ο καθένας ας κουβαλάει το σταυρό του.
αν ο σταυρός είναι ανθρώπινος, είναι γέφυρα μεταξύ των ανθρώπων.
να μας ζήσει ο σεραφείμ, και ο κάθε σεραφείμ λοιπόν.
τώρα ο αγώνας συνεχίζεται. και όλα βαίνουν καλώς.
δόξα τω θεώ.
τρεις φωνές.
λούζω με φως τον κόσμο, που μπορεί να πει ένα παιδί, μόνο και μόνο γιατί υπάρχει. ενεργητική φωνή
λούζομαι και παύω να είμαι βρώμικος, λέει κάποιος που πετάει νερό στο κορμί του, κι είναι μέση φωνή
λούζομαι βρισιές και απαξίωση από κάποιους, να κι η παθητική φωνή.
το γκιαουρλίδικο και το χατζιαβάτικο έχει υποτίθεται δύο φωνές, την ενεργητική και την παθητική. στην ουσία μόνο παθητική έχει.
την ενεργητική φωνή τη βάζουμε μακριά μας...
ανάμεσα σ' εμάς και την ενεργητική φωνή υπάρχει μια λεκάνη με νερό που μας μεταμορφώνει σε πόντιο πιλάτο:
εγώ σας το λέω, από αγάπη, να πάρετε το παιδί από το σχολείο, θα το φάνε, θα το ξεσκίσουνε, θα το αφανίσουνε!
-ποιοι θα το αφανίσουνε κύριε χ;
-εγώ από αγάπη σας το λέω!
-γιατί να το ξεσκίσουνε; θηριοτροφείο είναι το σχολείο;
-μα μπορείτε να τον κρατήσετε σπίτι.
το σεραφείμ φυσικά και τον κρατάω σπίτι, όπως όλοι τα παιδιά μας. αλλά είναι παιδί της πόλης και οφείλει να πηγαίνει σχολείο, είναι ο τρόπος να 'μορφώνεται' ακόμη. αν ζούσε σ' ένα ψαροχώρι, ίσως η μόρφωση της κοινωνίας θα ήταν το ψάρεμα. εδώ στην πόλη είναι το σχολείο.
ο σεραφείμ είναι ζωντανός. το τελευταίο του επίτευγμα είναι τρεις πόρτες για τα σπιτάκια των σκύλων στην κατάληψη της γειτονιάς μας.
μαζί με άλλα παιδιά μεγάλωσε εκεί κάποια εγκαταλελειμένα σκυλάκια
τώρα συνεχίζει να πηγαίνει εκεί, να φέρνει τροφή και να παίζει με τα ζώα.
ο σεραφείμ μιλάει ελληνικά και γαλλικά, συνεννοείται σε δύο γλώσσες.
έχει ιδιαίτερη σχέση με τη λογική και τα απλά μαθηματικά των αριθμών.
είχε βαθιά θρησκευτικότητα μικρός. τώρα, δεκαπεντάχρονος, είναι στη φάση της απόρριψης.
μέχρις εδώ καλά.
τα αρνητικά: ο σεραφείμ είναι ένα ιδιαίτερο παιδί.
γεννήθηκε με κάποιο πρόβλημα καρδιολογικής υφής, το ξέρετε όλοι, η βασιλεία πάππας μας βοήθησε στην αμερική. είχα γράψει στο διαδίκτυο, είχατε μπει τότε πολλοί να πείτε τον καλό σας λόγο για την πάππας, τη φοβερή αυτή γυναίκα-άγγελο που βοηθάει τόσα παιδιά.
ο σεραφείμ έχει διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή, δλδ ανήκει στα παιδιά του αυτιστικού φάσματος υψηλής λειτουργικότητας, δλδ αυτοεξυπηρετείται, μιλάει, συνεννοείται, ανήκει δλδ στην κατηγορία του αυτισμού που λέγεται άσπεργκερ. έχει δλδ επίγνωση της δυσκολίας του, και, όπως συμβαίνει ταχτικα, στην εφηβεία τα παιδιά αυτά μπορεί να κάνουν κατάθλιψη γιατί βιώνουν με πολλή ευαισθησία και αλήθεια τη διαφορά τους με τα άλλα παιδιά αφενός, κι ένα ειδικό σχολείο με παιδιά άλλων δυσκολιών τα σπρώχνει ακόμη πιο πίσω. πώς να ταυτιστούν;
πέρσι ο σεραφείμ ρώτησε τη μαρία: γιατί να είμαι διαφορετικός;
πριν απαντήσει η μαρία, ο κωνσταντίνος απάντησε: δεν είσαι εσύ ο διαφορετικός σεραφείμ! όλοι διαφέρουμε!.
τα παιδιά τον αγαπάνε κι αυτός αγαπάει τα παιδιά.
ο καθένας με τον τρόπο του.
ο σεραφείμ έκλεισε τα 15 στις 28/10, έκανε πάρτι, μαζεύτηκε όλη η τάξη. από αγάπη.
συνήθης αντιμετώπιση αυτών των παιδιών όπου λείπει η κοινωνικοποίηση και τα απομονώνει, είναι ο αγώνας ένταξής τους κάπου.
στο σχολείο τους.
ο σεραφείμ κάνει προσπάθειες να ενταχθεί στην τάξη του.
τα βάσανα του σεραφείμ όμως, όπως και άλλων παιδιών, είναι πολλαπλά.
μαζί με αυτό έχει και επιληψία γελαστικού τύπου, που για πολλά χρόνια δεν είχε διαγνωστεί. τον θυμάμαι τεσσάρων χρόνων, όταν τον έπιανε ένα αμήχανο μικρό γελάκι δευτερολέπτων, ο σεραφείμ ρωτούσε, πλήρης ενσυναίσθησης: 'μαμά, γιατί γελάω τώρα, αφού δεν το θέλω;'
όταν έγινε 7μισυ χρόνων, το γελάκι σταμάτησε, και βρήκα πρώτη φορά το σεραφείμ ανάμεσα στα παιχνίδια του να κάνει σπασμούς. μεγάλη πίκρα. μα τι να γίνει, θα το παλέψουμε.
φαρμακοανθεκτική γελαστική επιληψία, δλδ όχι άγρια, αλλά δύσκολη στην εξαφάνιση κρίσεων. η εφηβεία την επιβάρυνε.
η θέληση του σεραφείμ είναι σιδερένια. την ελέγχει τρομακτικά. την παλεύει.
τα φάρμακα της κλασικής ιατρικής που παίρνει είναι πολλά.
δεν κάνουν τίποτα;
μόνα τους δεν κάνουν τίποτα.
όμως έχουμε τώρα έναν ομοιοπαθητκό γιατρό, τον αγαπημένο μας γιώργο λουκά.
από τότε που παίρνει τα ομοιοπαθητικά συμπληρωματικά χάπια, κρίσεις τέλος!
τρίμηνες σειρές χαπιών κι ο σεραφείμ δυνατός.
με μια γιατρό αποφασίσαμε να περικόψουμε τα φάρμακα της κλασικής ιατρικής και να μείνουμε μόνο στα ομοιοπαθητιικά.
αμέσως η σούπα χάλασε, κι ο σεραφείμ έκανε κρίσεις σπίτι.
που σημαίνει ότι ο συνδυασμός ανάμεσα στην κλασική ιατρική και την ομοιοπαθητική πιάνει και πολύ καλά μάλιστα!
θα γράψω άλλοτε για το γιώργο λουκά. αξίζει.
για όλους τους παραπάνω λόγους, κι επειδή 'κουφάλα νεκροθάφτη όσο ζούμε δε θα παριστάνουμε τους πεθαμένους και τα ξόανα στυλ πόντιος πιλάτος'
λέμε ναι
υποφέρουμε οικογενειακά
αλλά αν ο σεραφείμ πέθαινε θα είμαστε μαύροι σταυροί δυστυχίας
ζούμε μαζί
είμαστε ευτυχισμένοι που σε έχουμε σεραφείμ, εσένα, το λουκά και την άννα μας,
και πληρώνουμε συνοδό να είναι όλες τις ώρες στο σχολείο ώστε να μην υπάρχει πρόβλημα κανένα και να μην στεναχωριούνται και οι καθηγητές ή έχουν άγχος για το πρόβλημα του σεραφείμ.
επειδή μου αρέσουν τα καθαρά πράματα, σας λέω ότι είμαι ζάπλουτη! τόσο ζάπλουτη που πέρσι δεν αγόρασα ούτε ένα πράσινο φύλλο για μένα, όμως ψώνισα λίγο με τις εκπτώσεις.
ο μισός ακριβώς μισθός μου πάει στη συνοδό του σεραφείμ. καταλαβαίνετε τι εννοώ 'ζάπλουτη', αλλά σκασίλα μου.
ο κόσμος πρέπει να είναι ανοιχτός, όχι κάλυκας σφαίρας που σκοτώνει, αλλά κάλυκας λουλουδιού που επιτρέπει σε όλους να ανθίσουν.
'ειπώθηκε' λοιπόν από κάποιο γονιό μάλλον'
μου είπε κάποιος που μπορεί όντως να αγαπάει τα παιδιά
ότι 'η παρουσία του σεραφείμ ενοχλεί το σχολείο'.
του είπα: αν ήταν έτσι, γιατί η μαμά του σεραφείμ στις εκλογές του συλλόγου γονέων βγήκε πρώτη στους σταυρούς;
θεσμικό όργανο ο σύλλογος γονέων. ρώτησα και έμαθα: άγνωστο κάτι τέτοιο μεταξύ τους.
'ειπώθηκε', λοιπόν.
'έγινε καταγγελία'.
ΦΕΡΤΕ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΙΑ ΚΟΥΚΟΥΛΑ ΠΡΟΔΟΤΗ ΑΠΌ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ.
δεν τις έζησα, τις κουκούλες με τους προδότες. τις είδα όμως στο σινεμά, όταν ήμουν παιδί, με τη λοχαγό νατάσα.
στεναχωρήθηκα, μα χαίρομαι που δε ζούμε πια σε τέτοιες κοινωνίες.
ναι, όσο κι αν μερικοί νομίζουν ότι η παθητική είναι η φωνή της κοινωνίας σήμερα,
εμείς,
εγώ, εσύ, κι ο άλλος
είμαστε άνθρωποι.
ο καθένας ας κουβαλάει το σταυρό του.
αν ο σταυρός είναι ανθρώπινος, είναι γέφυρα μεταξύ των ανθρώπων.
να μας ζήσει ο σεραφείμ, και ο κάθε σεραφείμ λοιπόν.
τώρα ο αγώνας συνεχίζεται. και όλα βαίνουν καλώς.
δόξα τω θεώ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)