άμεσος απολογισμός.

Πλημμύρισε στάχτη η οργή μου.
Οι ρόγες μου έσταξαν αίμα, καθώς σε σκέφτηκα. Κι η ανάσα, μέσα στον καπνό, τη στάχτη, και τη ζέστη.
Ο θυμός του παιδιού μου ανεβαίνει με λόγια ακατανόητα και περισσές λαβές, που πιάνουν μάνας στήθια και τα σβήνουν.
Αρωγός στους πόνους μου ο έρωτας της ζωής, θυμωμένος, ανικανοποίητος ευτυχώς, ατόφιος, ζωντανός.
Έχει ο έρωτας φλόγα δικαιοσύνης και ανταλλαγής σπερμάτων: έδωσες. Ανταπέδωσα. Ρώτησες. Απάντησα. Είδες και βουβάθηκα εμπρός στα χέρια σου, που δεν έκαναν τίποτε. Τα χέρια σου πεινούν, τα μάτια σου πεινούν.

Δε θα σου δώσω
Θα σε αφήσω ατόφιο να μετράς υπαλλήλους, αθλητικούς συλλόγους, τρύπες στον τοίχο και στη μουσική. Θα δεις, θα φτάσεις κάποτε.
Στου σοφού σου κέντρου τη θλίψη
Και θα είναι αργά.

ελένη κονδύλη.2010-04-27

μια σαχλαμάρα ακόμη.

808
Ένα παιδί τρέχει στα κακοτράχαλα καλντερίμια των ανέμων
Και ζητά
Να σκουπίσει τα δάκρυά του στα μαντήλια τους
Όμως αυτοί, τρέχουν
Τρέχουν
Λοιδορούν το παιδί.
Το παιδί, αποκαμωμένο από την προσπάθεια, δεν πιστεύει πια στους ανέμους.
Πιστεύει στις μάχες με τα φαντάσματα
Πετάει ακόντια στο χρόνο
Ντύνεται δον κιχώτης.
Δον.
Πάντα δικός σου ο άνεμος της αλήθειας, πάντα δικός σου ο αγέρας που τρέχει κι η ματιά που δεν προστατεύεται από κανένα αντικείμενο πόθου,
Αυτή,
Που τυφλή,
Ξένη,
Ποτίζει
Τα δέντρα των άλλων.



ελένη κονδύλη.2010-01-06

η κασσιανή της τετάρτης, χα χα χα

Πώς να διαβάσω μαμά
Χωρίς χέρια
Αδύνατον να ψιλαφήσω αυτά που λες. Εσύ μιλάς με την αυστηρότητα της γενιάς σου κι εγώ κατατρύχομαι αφού παλεύω με τα όνειρα του σπιτιού που με γέννησε
Μαμά το σπίτι που με γέννησε έχει τέσσερα δωμάτια: σ’ ανατολή και δύση παίζω, καθώς κοιμάμαι υποχρεωτικά τη μέρα και τη νύχτα, και τι μου λες για τους μεσημβρινούς τους τοίχους και τα πρωινά με τη σόμπα και το γάλα σε πλαστικό πιατάκι
Ένα γατάκι να ήμουνα μαμά και τι στον κόσμο
Τώρα ένα τίποτα με κράζει
οι βλαστήμιες πέφτουνε σα χαλάζι και πονά το σώμα μου στον κάθε πόρο.
Ανάμεσα σε θλίψη κι ελευθερία μια γυναίκα πλένει τα πιάτα της και μαγειρεύει. Οι ποιητές τρομάζουν. Σα γράφει ποιήματα η γυναίκα αυτοί δε θέλουν γιατί φοβούνται μήπως χαλάσει η σούπα με τα πράματα, και βγουν αυτοί απέξω να φωνάζουν ότι ξεχάσαν τα κλειδιά και πώς να τραγουδήσουν, σκασίλα μου, η γυναίκα συνεχίζει τη ζωή της
Άλλο περιθώριο δεν έχει παρά να μην τους δώσει σημασία. Αυτοί, τη σημασία τη θέλουν.
Χαράζουν στον αέρα σύστημα μπράι για να βλέπουν.
Ένας κρότος
Κρότος τοις ωσίν.
Ήταν άραγε ο πυροβολισμός του θεού ή να ‘ταν ένα απλό χειροκρότημα;

ελένη κονδύλη 2009-12-02