ενθύμιο παιδαγωγικής

η ώρα ήταν τέσσερις το απόγευμα και φυσικά ήταν ήδη σκοτάδι.

η αφεντιά μου, 19 χρονών,

όσο μπορούσε από τσακλοκούδουνο, κι όσο μπορούσε από διανοούμενη.

φοιτήτρια στις λεγόμενες ρομάν, δλδ λατινογενείς φιλολογίες. ανάθεμα αν ήξερα καλά-καλά τι ήταν, όταν τέλειωσα το λύκειο. προσπαθώντας όμως, καθότι εντελώς νικημένη, να ανταποκριθώ στις δυσκολίες μιας εφηβείας διωγμένης από την πατρίδα μου, βγαλμένης από τη γλώσσα μου κι όλα τα καθεστώτα και τις 'τάξεις' της εποχής, γράφτηκα στις ρομάν, γιατί η μόνη μου διέξοδος ήταν μάλλον η λογοτεχνία. γιατί εκεί σώπαινες. ή διάβαζες ή έγραφες, όπως εσύ ήθελες, με κύριο και σταθερό προσόν να είσαι μόνος σου...:)

ρομάν; μου έλεγαν οι αριστοκράτες φίλοι. μα τι λέτε! μπράβο! και είστε και ελληνίδα!

(εγώ δεν καταλάβαινα τι τους εντυπωσίαζε, μετά κατάλαβα. και μου άρεσε κι εμένα.

δευτεροετής φοιτήτρια λοιπόν στα 19 μου, στις 1 το μεσημέρι σταματούσαν τα μαθήματα κι όλοι κατευθυνόμαστε προς το φοιτητικό εστιατόριο ή κάπου αλλού, και μετά, οι φαρνιεντάδες πηγαίναν για καφέ, και οι φυτούκλες στη βιβλιοθήκη μέχρι τις 3 το απόγευμα, που τα μαθήματα ξαναρχίζαν για ένα τρίωρο.

στις 3 η τάξη, καμιά 100ή άτομα, βούιζε περιμένοντας τον καθηγητή.

αντρέ γκός.

μάθημα: 'συντακτικό Ι', 'συντακτικό ΙΙ'. 'λεξικολογία Ι', κλπ. 'γαλλική ορθογραφία Ι' , κλπ...

άσπρη καραφλίτσα, κοιλίτσα λόγω και βελγικής διατροφής, πάντα γραβάτα αν όχι παπιόν, πάντα χαμόγελο και ηπιότητα.

ΕΥΓΈΝΕΙΑ.

η ευγένεια είναι συνώνυμη με την ανωνυμία. να είσαι το ίδιο προσηνής προς όλους, γνωστούς και αγνώστους. να μη χρειάζεται ποτέ μεσάζων για να πεις τα πράγματα έτσι ή αλλιώς.

ευγένεια με κεφαλαίο γιατί η ευ-γένεια δεν υπάρχει πέραν της ευ-συνειδησίας.

αυτά έμαθα τότε από τους δασκάλους μου, κι ακόμη να τους μοιάσω έστω και λιγάκι, αλλά τέλοσπάντων.

εκείνο το απόγευμα εγώ, κάτι με είχε πιάσει: ή οξεία τεμπελίτιδα, ή βιβλιοθηκοφαγούρα, ή μπλα μπλα με κανα πορτογάλλο (τους πήγαινα πολύ τους τύπους που σε λίγο έκαναν την επανάσταση με τα γαρύφαλλα):)

είχα αργήσει μια ολόκληρη ώρα στο μάθημα!!!!

κι αποφάσισα να μπω στην τάξη!!!

φυσικά από την πίσω πόρτα.

ο γκος έκανε μάθημα.

ακροπατώντας έφτασα το τελευταίο θρανίο.

και τότε ο γκος διέκοψε για ένα δευτερόλεπτο το μάθημά του και μου είπε χαμογελαστός:

'χαίρετε δεσποινίς!'

και αμέσως συνέχισε.

καταντράπηκα.

στη συνέχεια ρώτησε κάτι, με ήξερε κιόλας πόσο λάτρευα το μάθημά του, εγώ η ξένη, που είχα μάθει τα γαλλικά αλλιώς, όχι ως μητρική μου γλώσσα, αλλά ως οργανόγραμμα μοναξιάς, και συνεπώς αυτοδιδασκαλίας. για μένα οι γλώσσες είναι μαθηματικά, κι όχι κάτι που το καταφέρνω όπως οι άλλοι. η επαφή μου με τη γλώσσα είναι κάτι σαν μαθηματικά, άλλοτε λύνεις τις ασκήσεις κι άλλοτε όχι, ή σα μουσική, άλλοτε τα πας τα κομμάτια της κι άλλοτε όχι, μα ποτέ δεν κουμαντάρω τη γλώσσα σα να είναι δική μου...

ρώτησε κι εγώ δεν τολμούσα να απαντήσω, αλλά μπροστά στη σιωπή των άλλων, απάντησα εγώ, κι ο τύπος, ως συνήθως, κούνησε με αποδοχή το κεφάλι του, λέγοντας πως δεν το είχε σκεφτεί έτσι, αλλά είναι σωστό.

μετά οι συμφοιτητές μου με αγκάλιασαν: και μπήκες με τέτοια καθυστέρηση, και του απάντησες κιόλας!, και γελάγαμε.

ο παιδαγωγός είναι αυτός. βάζει επί τάπητος τη γνώση και διώχνει την απόγνωση. από τον καθένα μας.

η γνώση είναι ένα φορτίο ειρήνευσης, και ποτέ ένα φορτίο-βόμβα που το κοπανάς στο κεφάλι του άλλου, υπεργείως, ή υπογείως, ή, κυρίως, καταχθονίως.

σοβαρό πράμα η αλήθεια.

ξεσπαθωτικό.

σε ταπεινώνει για να τη ζητιανέψεις,

σε εξυψώνει όταν την αναζητάς με το κεφάλι κάτω, και πάντα έρχεται σαν δώρο.

η γνώση είναι πάντα δωρεάν, γιατί είναι το παραπέρα απ' αυτό που είσαι, κι είναι το δώρο σε μιαν αναζήτηση.

ποτέ η γνώση δεν είναι τέλεια και κλειστή, είναι αδύναμη και τόσο δυνατή, ώστε από μια κλωστή να τραβάει την έρευνα και να τη θρέφει σε κάθε της βήμα.

σήμερα το πρωί βρήκα ένα σάιτ που είχε φωτογραφίες του αντρέ γκος. συγκινήθηκα. καλημέρα σας.

τι με έπιασε τώρα... σχολεία.

θυμήθηκα ένα μπουκάλι κρασί.

μια δασκάλα του σεραφείμ που αποχώρησε από την αθήνα, με κάλεσε στο χωριό που δίδασκε να 'δουν' τα πιτσιρίκια από κοντά ένα συγγραφέα, κι επειδή παριστάνω το συγγραφέα, με σκέφτηκε. τότε ήταν ακόμη εν ζωή ο χάρης σακελλαρίου, επέλεξα λοιπόν να μιλήσω γι' αυτόν στα παιδιά, και να πω τι έκανε αυτός με τους μαθητές του. από κει και το μπουκάλι το κρασί που σας έλεγα, με ετικέτα ενός γονιού με το όνομα και την ημερομηνία της εκδήλωσης...

δλδ φιλοξενία όχι άριστη, αλλά πέρα από λόγια.

στο χωριό όμως αυτό, υπήρχαν δύο δημοτικά σχολεία. είχε προσβληθεί ο άλλος διευθυντής που δεν είχε κάνει την εκδήλωση, γι' αυτό, ναι μεν έπρεπε να πάω και στο άλλο το σχολείο, αλλά έπρεπε να είμαι προετοιμασμένη και για τη σχετική ψυχρολουσία. ε, τι να κάνουμε, δεν πειράζει, είχε και καλό καιρό...:)

με πάνε λοιπόν στο άλλο σχολείο αυτοί που με είχαν καλέσει.

όντως, συναντάμε κάτι ψιλοαδιάφορους δασκάλους, μια μου λέει: να τον συγχωρείτε το διευθυντή, αλλά είχε ανηλειμμένες υποχρεώσεις,

λέω αλοίμονο καταλαβαίνω,

θέτε έναν καφέ

όχι μη σας κουράζω

άντε, τα παιδιά τα μαζεύουμε (μεταφράστε: άντε πάτε να σας φάνε να ησυχάσουμε).

σε δυο λεπτά βρίσκομαι σε μια αίθουσα με απίστευτη βαβούρα.

όμως η αίθουσα ήταν υπέροχη: σχολική αίθουσα μεγάλη, με τοίχους χοντρούς, παράθυρα απ' αυτά που μπορείς να κοιμηθείς στο άνοιγμά τους.

τα πιτσιρίκια, καμιά εξηνταριά, από την πρώτη στην έκτη, και να γίνεται Ο χαμός. δάσκαλος ή δασκάλα μαζί τους ΚΑΝΕΝΑΣ.

η πόρτα έκλεισε πίσω μου, και με άφησαν στο θηριοτροφείο.

τι να κάνω κι εγώ η καημένη; από κάπου έπρεπε να πιαστώ για να επιβιώσω.

μπροστά μπροστά ήταν μια παρέα με τα μαγκάκια του σχολείου κι είχαν ένα χαρτόνι διαστάσεων και το χρησιμοποιούσαν για ξίφος, και το πετούσαν από τον έναν στον άλλο.

να μιλήσω εκεί μέσα;

χα χα χα

βεβαίως και θα μιλήσω.

παίρνω το χαρτόνι έτσι ρολό τεράστιο, το πετάω σ' ένα τυπάκι απ' τα μορτάκια λέγοντάς του: 'πιάστο!'

επ...

άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα η διάδραση. 'πέτα το σε μένα!' του λέω ξανά.

επ... τι τρέχει εδώ, λένε μάλλον. θα το πετάξει και σε μένα;

μην τα πολυλογούμε, σε 5' τα πιτσιρίκια ακούγανε και περιμένανε...

η πίεση είχε καταλαγιάσει

άνοιγε στις ζωηρές καρδούλες ένα κομματάκι ενδιαφέροντος και σοβαρότητας...

σε λίγο δεν ακουγόταν τίποτα, μόνο ματάκια έβλεπες, και πιτσιρίκια να ακούνε και να μιλάνε...

σε μια στιγμή η πόρτα ξανάνοιξε. νομίζω ήταν κάποιοι δάσκαλοι και κοιτούσαν μήπως είχα ρίξει αέριο κι είχαν πεθάνει τα μικρά.

φυσικά καμιά σημασία δεν τους έδωσα, χαμογέλασα μόνο και συνέχισα με τα παιδιά...

απίστευτο.

και το πιο απίστευτο ήταν μια πιτσιρδέλα. πρέπει να 'ταν τετάρτη-πέμπτη, όχι από τα μεγάλα. με το που είπα ' αυτό ήταν παιδιά, σας ευχαριστώ πολύ, τελειώσαμε'

η μικρή ήρθε καρφωτή μ' ένα μολύβι κι ένα τετράδιο.

μπορείτε να μου γράψετε το όνομά μου εδώ στα αραβικά;

η πόρτα άνοιξε να φύγουν στο διάλειμα. μια ουρά όμως πιτσιρικάκια, ίσως όλα; που να ξέρω; ήταν εκεί, μ' ένα κομμάτι χαρτί κομμένο στραβά, μ' ένα τετράδιο, ένα μπλοκ, ένα κάτι, για να γράψω το όνομά τους στα αραβικά...

εμφανίστηκε κι ο πολυάσχολος μεγαλοδιευθυντής.

μου έσφιξε το χέρι.

ήταν ζεστή τώρα πια η επαφή. του λέω κι εγώ:

συγχαρητήρια! τα παιδιά σας σάς έβγαλαν ασπροπρόσωπο!

ήταν αλήθεια αυτό.

ο καθένας μας όμως εισέπραττε την αλήθεια κάπως διαφορετικά.

καλή σου ώρα ελευθερία, δασκάλα...

η πρόοδος

λοιπόν, ήμουνα πολύ ευχαριστημένη. πίστεψα πως αυτό ήταν μια από τις πιο καλές στιγμές της σταδιοδρομίας μου.
βλέπεις, μεγάλωσα με ενοχικά σύνδρομα ων ουκ έστιν αριθμός, κι όταν ήθελα να καμαρώσω που κάποτε παιδάκι ζωγράφιζα όμορφα, με ρωτάγανε 'εσύ το 'κανες αυτό;', εγώ κοκκίνιζα τόσο, οπότε πολλοί δε με πιστεύανε... μετά, όταν μεγάλωσα, το πρώτο βραβείο που είχα πάρει κάποτε, το 93, αποφάσισα να μην πάω να το πάρω, έτσι για να τη σπάσω στον εαυτό μου (και στους άλλους προφανώς), αργότερα, όταν διάβασα κάπου μια πολύ καλή κριτική για ένα βιβλίο μου είπα μέσα μου 'ωχ! πώς τους ξεγέλασα έτσι', κλπ. κλπ.
αυτά τα παραπάνω, για να σας περιγράψω πώς νιώθω όταν παριστάνω ή γίνομαι σκύλα στις εξετάσεις: από τη μια μεριά εγώ, από την άλλη οι φοιτητές. νιώθω ενοχές που είμαι απέναντί τους, κι αυτό με κάνει πιο πολύ σκύλα, ξέρω γω...
σ' αυτό το πλαίσιο λοιπόν, ήταν μεγάλη ευτυχία αυτό που μου έτυχε, ή μάλλον ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ τις προάλλες:
είπα στα παιδιά να μελετήσουν το κεφάλαιο περί οικονομίας του βυζαντίου στο βιβλίο της χριστοφιλοπούλου, και να περάσουν πρόοδο αν θέλουν, την επομένη εβδομάδα.
το κεφάλαιο είχε 50 σελίδες. διαβάζοντάς το εγώ ξανά, έβαζα ερωτήσεις από την κάθε σελίδα. έτσι υπήρξε ένα μικρό 'συνολάκι' 72 ερωτήσεων, αν θυμάμαι καλά.
το 'πώς' τίθενται οι ερωτήσεις είναι επίσης ένα θέμα, το αφήνω για άλλοτε.
είπα στα παιδιά, που ήρθαν για να γράψουν πρόοδο:
παιδιά, πρόοδο, δεν έχω ξαναγράψει. (τουλάχιστον για ελληνικά πανεπ.), εσείς λοιπόν θα είσαστε σήμερα τα πειραματόζωα. θέλω να μη συνεργαστείτε.
όσοι θέλετε βιβλίο, έχετε το δικαίωμα να το χρησιμοποιήσετε.
όσοι δεν έχετε βιβλίο, σας παρακαλώ να μη χρησιμοποιήσετε το βιβλίο του διπλανού σας γιατί θα γίνετε βαβούρα.
γράψτε πάνω στην πρόοδο αν χρησιμοποιήσατε βιβλίο ή όχι.
σας υπόσχομαι ότι πριν περάω το βαθμό θα κουβεντιάσω μαζί σας και θα κάνουμε μαζί αυτό ακριβώς που θα αποφασίσουμε όλοι μαζί. σύμφωνοι;
τα παιδιά δέχτηκαν.

μπροστά μου λοιπόν, ακολούθησε 1 ώρα και κάτι (ψεύτικη μιάμισυ ώρα) η πρόοδος. σε μια τάξη όπου υπήρχαν πολλά παιδιά κι όπου δεν ακουγόταν σχεδόν τίποτα!
συγκινητικό.
κάτι έγινε σε κάποια φάση, και με την πόρτα μεν ανοιχτή, αλλά εγώ, η μόνη του 'αντίθετου στρατοπέδου, δλδ μη φοιτήτρια' βγήκα έξω, αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή.
ΣΑΣ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩ ΠΩΣ ΕΙΧΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΒΟΜΒΟ ΣΙΩΠΗΣ ΣΑΝ ΝΑ ΗΜΟΥΝΑ ΜΕΣΑ.
τρία μόνο στα 50 περίπου παιδιά δεν έγραψαν στην πρόοδο αν είχαν ή δεν είχαν βιβλίο, όπως τους είχα παρακαλέσει. μπορεί να ήταν και θέμα αβλεψίας.
ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΜΟΥ.
ήταν από τις καλύτερες στιγμές μιας δασκάλας, όπου δεν υπήρχε 'κενό' ανάμεσα στα παιδιά και σε μένα. όπου δεν χρειάστηκε να είμαι σκύλα, δλδ τι τα βρίζω τα ζωάκια τα καημένα, μα με τις εξετάσεις νιώθω μεταφορικά σκύλα γιατί όντως οι εξετάσεις είναι μια μορφή βίας, αφού από καθηγητής γίνεσαι ελεγκτής, αστυνομικός που επιβάλεις τη μη αντιγραφή, μυστικός πράκτορας που ανακαλύπτεις σκονάκια, αυστηρός επιτηρητής να μη σου πάρουν τον αέρα, αντιστταθμιστής της ώρας που δεν πρέπει να ξεπεράσουν, κι όλα αυτά.

το πράγμα έχει και συνέχεια, μα πρέπει να φύγω!

ΙΙΙΙΙιιιιι!!!!

αποσύρω το παραπάνω, γιατί έμαθα ότι δεν ήταν ακριβή όλα τα στοιχεία που είχα δώσει.
τα παιδιά μπορεί να μην κατάλαβαν καλά.
έτσι αποσύρω το κείμενο και τα σχόλια.

κλήρωσε σήμερα η αγάπη

ποια αγάπη καλέ;
τι χαζή ερώτηση!
η αγάπη, όλη.
η αγάπη είναι εν-θου-σ-ιασμός.

τις πέμπτες έχω ένα μάθημα λογοτεχνίας.
λόγω βλακείας, αρχίζω πάντα το μάθημα με μια ασχετοσύνη. αυτό, όπως καταλαβαίνετε με εκφράζει. είναι μαγεία η ασχετοσύνη. γιατί μας βοηθάει να φτιάχνουμε γέφυρες και σχέσεις, πώς αλλιώς να έρθει η γνώση κοντά σου;
διαβάζω λοιπόν στα παιδιά ένα άσχετο προς το περιεχόμενο του μαθήματος κείμενο. δεν το έχουν μπροστά στα μάτια τους, το ακούνε μονάχα δυο φορές, και μετά το σχολιάζουμε.
έχω την αίσθηση ότι αυτό δίνει αποτέλεσμα, όχι μόνο όταν τα παιδιά απαντάνε, αλλά, κυρίως, κι από αυτά που ρωτάνε κι έτσι εντοπίζουν.
σήμερα αναρωτιόμουν αν θα επέλεγα κάποιο κείμενο, μήπως έπεφτε πολύ, μιας και το θέμα μας ήταν σήμερα οι χίλιες και μία νύχτες.
πριν το μάθημα όμως διάβασα στο διαδίκτυο το σχόλιο του ξένου.
και σκέφτηκα: τις περισσότερες φορές μαθαίνουμε στους φοιτητές τη λογοτεχνία ως παρελθόν. ή ως προϊόν προώθησης.
να που το διαδίκτυο σπάει αυτή την αλυσίδα.
ένα κείμενο μπορεί να έρθει μπροστά μας ζωντανό, ζεστό: να απλωθεί μέσω διαδικτύου αμέσως.
η αμεσότητα του πολλού πρέπει να φέρει μπροστά μας τη σκέψη πόσο δεσμεύει το χτες την ιδέα της λογοτεχνίας, και πόσο το σήμερα μπορεί να μιλήσει για τη λογοτεχνία που θα αφήσει στο αύριο.
νομίζω πως τα παιδιά χάρηκαν την κουβέντα.
και να, ενώ είχαμε αρχίσει την κανονικότητα του μαθήματος, έφτασε η μαρία παπανικολάου η παραμυθού.
σε λίγο μας ξετύληξε το παραμύθι του αμπού κιρ και του αμπού σιρ, από τις 1001 νύχτες.
το απόλαυσα πραγματικά, το χάρηκα κι εγώ, σαν τα παιδιά.
έκανα δώρο στη μαρία ένα μπακιρένιο μπρίκι για καφέ, με τη ζαχαριέρα του και τα φλυτζάνια του, έτσι, γιατί βρισκόταν με όλη του τη σκόνη στο γραφείο μου, δώρο μιας φοιτήτριας κάποτε που περίμενε τη μαρία τόσα χρόνια...
συγκινηθηκε και η μαρία.
εγώ πάντως είμαι πολύ περήφανη. ποιος άλλος καθηγητής έφερε μπροστά στους φοιτητές μια παραμυθού, να δουν από κοντά την προφορικότητα να καροποφορεί όπως παλιά;
η μαρία τους μίλησε και για τις τεχνικές της αφήγησης και για τη χρήση τους. ξέρω, λίγα κάνω, μα είμαι περήφανη για τα λίγα.
ωστόσο συγκινηση και κούραση μπορεί να πηγαίνουν και μαζί,
με είχε πιάσει να λύσω ένα σουντόκου για να αδειάσει το κεφάλι μου, καθώς γύρναγα σπίτι. νάσου ένας δικηγόρος γείτονας, και κουβεντιάζουμε για πανεπιστήμιο και φοιτητές.
του λέω: παρόλο που καμιά βοήθεια δεν έχουν τα παιδιά, μερικά είναι τόσο ευσυνείδητα και σοβαρά, κλπ κλπ, και μιλώντας γι' αυτό, έχω στο νου μου ένα παιδάκι από τα φετεινά του τμήματος τουρκικών σπουδών, ένα γλυκύτατο πλάσμα, που έχει μπει στην καρδιά μου από την προσπάθεια που βλέπω να καταβάλει.
!
ενώ η Χ είναι στο νου μου, τη βλέπω εκείνη την ώρα: εργάζεται στο χαλάνδρι!
συγκινητικό! να έχεις στο νου σου ένα παιδί, που σε σκλαβώνει με τον τρόπο του στο μάθημα, και την ίδια στιγμή να το βλέπεις να δουλεύει το βράδυ για να βγάλει κάποια χρήματα ή όλα, δεν ξέρω, για τον επιούσιο...

καλά δεν έκανα που σας τα έγραψα; ήταν μια όμορφη μέρα για μένα. γεμάτη δώρα.
ευχαριστώ.
μη ρωτήσετε ποιον.

παροχή υπηρεσιών και καθηγητές ή δάσκαλοι σχολείων

τι είναι παροχή υπηρεσιών;
νομίζω είναι 'πράματα' που δεν είναι υλικά, και που κάνουν κάποιοι για να είναι καλύτερη η υποτιθέμενη ζωή μας2.
πολύ απλά, παροχή υπηρεσιών είναι ένα γκαρσόνι, -τι κάνει το γκαρσόνι- για να δίνει αυτό που είναι υλική παροχή, πχ ένα σουβλάκι ή μια σαλάτα αγγουροντομάτα ή 'ένα σουτζουκάκια' κ.ο.κ.

θέλω λοιπόν να σας ρωτήσω: οι δάσκαλοι δίνουν γνώση ως ύλη, ή ως διδακτέα ύλη;
αν δίνουν ύλη όπως τα γκαρσόνια δίνουν 'μία γεμιστά'
ή αν κάνουν κάτι άλλο, και δε δίνουν μόνο 'μία φυσική' ή 'μία ααρχαία'
τι στο καλό δίνουν στα παιδιά μας;

ΔΛΔ ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ;






αν θέτε, πείτε.

για τις διάφορες προσωπικές εξετάσεις. αφιερωμένο στον τάιλερ.1.

δλδ, του υποσχέθηκα πως θέλω να μιλήσω για τις εξετάσεις στο σχολείο, όποιας βαθμίδας.
γιατί με καίνε και σκέφτηκα, πριν μιλήσω για το στάδιο που είμαι τώρα, από πού βλέπω τις εξετάσεις, ως καθηγήτρια,
ας θυμηθώ καλύτερα τις δικές μου εφιαλτικές εξετάσεις.
και μετά,
σκεπτόμενη αυτό, κατάλαβα ότι αυτό με το οποίο μέμφομαι τις εξετάσεις, δεν είναι το περιβάλλον ή το πώς γίνονται, ή η αδικία (ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΙΣΙΟ ΠΡΑΜΑ ΤΗΝ ΕΧΩ ΦΑΕΙ ΣΤΗ ΜΑΠΑ ΚΙ ΙΣΩΣ ΚΙ ΕΓΩ ΝΑ ΕΧΩ ΑΔΙΚΗΣΕΙ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ, ΌΛΟΙ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΖΑΝΙ ΒΡΑΖΟΥΜΕ)

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΩΡΩ ΠΟΛΥ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΤΙΚΟ

ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΕΞΕΤΑΣΤΗ ΚΑΙ ΕΞΕΤΑΖΟΜΕΝΟΥ

Η ΑΛΛΑΓΗ ΡΟΛΩΝ.

ΈΤΣΙ ΟΙ ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΛΙΓΟ ΚΑΙ ΜΕ ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ,
όπου, ένας άνθρωπος, ο γιατρός ή ο νοσοκόμος, παίρνουν ρόλο αφ' υψηλού, σε κοιτάνε σαν παράξενο μυρμήγκι.
δεν γίνεται πάντα, αλλά δεν είναι ανθρώπινο.
έστω κι αν το κουβεντιάζαμε και μερικές φορές είναι αναγκαίο, όπως έλεγε ένας υπέροχος γιατρός στο συνέδριο εντατικολογίας που είχα μιλήσει. αυτός ήταν διευθυντής για χρόνια σε μια από τις εντατικές του αγίου σάββα, και έλεγε ότι όντως 'σας βλέπουμε σα σακούλια με πατάτες' -η έκφραση είναι δική μου- γιατί όταν ένας άνθρωπος έρχεται αμίλητος ακούνητος αγέλαστος στην εντατική, αδύνατον να σκεφτείς ανθρώπινα. θα σκεφτείς καθαρά επιστημονικά για να μη χάσεις τίποτα απ' όσα πρέπει να κάνεις με σκοπό να σώσεις αυτό το σακούλι με πατάτες που σου έρχεται.

όταν όμως είσαι φέις του φέις με κάποιον που σου μιλά και του μιλάς,
είναι αλλιώς.

σκέψου λίγο ότι αυτόν τον μαθητή τον είχες απέναντί σου, του μιλούσες, του γκρίνιαζες ή του χαμογέλαγες, και κάτι προσπαθούσεες να κάνεις με δαύτον, όπως ένας ας πούμε υδραυλικός πάει να βγάλει το ψωμί του μ' ΄΄ενα σωλήνα και νερό. (μην πω και τίποτα χειρότερο, αλλά επιλογή του είναι, σχεδόν!!!). ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΒΓΑΖΕΙ ΤΟ ΨΩΜΙ ΤΟΥ ΕΤΣΙ.
ΕΓΩ ΕΊΜΑΙ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΤΥΧΕΡΗ, ΓΙΑΤΊ ΔΕ ΒΓΆΖΩ ΤΟ ΨΩΜΊ ΜΟΥ ΣΤΡΑΒΩΝΟΝΤΑς ΣΩΛΗΝΕΣ, ΑΛΛΆ ΜΕ
ΠΡΟΣΩΠΑ
ΠΡΟΣΩΠΑ

ΠΡΟΣΩΠΑ ΧΩΡΙΣ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ ΡΥΤΙΔΕΣ.

ΔΛΔ ΕΙΜΑΙ ΤΟΣΟ ΤΥΧΕΡΗ
(παιδιά, αστείο είναι, αλλά πέρασα αρκετή ώρα για να γράψω αυτή τη μικρή πρόταση, ΄'δλδ είμαι τόσο τυχερη', ξέρετε γιατί; γιατί συγκινήθηκα όχι με δάκρυα, αλλά μέσα μου, και τα έγραφα όλα ανάποδα, δηλαδή περίπου ειλικρινά, όπως ε΄ναι μέσα μου, σαν χαρούμενος αγριόκηπος με όλα ανακατεμένα)

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΡΥΤΙΔΕΣ΄, ΔΛΔ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΖΩΝΤΑΝΑ ΑΠΟ ΜΑΣ.
ΚΙΝΟΥΝΤΑΙ ΨΥΧΙΚΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ ΣΩΜΑΤΙΚΑ
ΕΝΩ ΟΙ ΡΥΤΙΔΕΣ ΔΕ ΦΕΥΓΟΥΝ, έχουν λίγο θάνατο, κι όλα κινούνται λιγότερο μ' εμάς τους μεγαλύτερους. αρα το να έχεις να κάνεις με παιδιά είναι ένας πλούτος για τον οποίο χρωστάς ευγνωμοσύνη στο θεό και σε όλο το σύμπαν.

και μετά εσύ γίνεσαι χωροφύλακας, αντί για καθηγητής...
έχει συζήτηση το πράγμα αλλά πρέπει να φύγω, μίλαγα και με το παιδί της ανοιχτής θαλασσας, η οποία βεβαίως βεβαίως είναι τέτοιο πλάσμα: δλδ πολύ πιο ζωντανό από μένα.

καλημέρα,

............................................... χα χα χα (συνεχίζεται)