λαμόγια και γιουσούφια, 2. η αγένεια και ο φόβος.

η κόρη ενός φίλου μου έκανε αυτή τη δουλειά: είχε προσληφθεί από μια τράπεζα για να παίρνει τηλέφωνα:
- χαίρετε, η κυρία χ;
-μάλιστα.
-τηλεφωνώ από χτράπεζα, για ένα ληξιπρόθεσμο λογαριασμό κλπκλπκλπκλπκλπ....

εάν εσείς δεν ξέρετε τι είναι αυτά, εγώ, ξέρω. εδώ και μερικούς μήνες ξέρω.

πριν αρκετό καιρό διαπιστώθηκε ότι η εταιρεία τηλεφωνίας με την οποία είχα αγαστή έως πρότινος συνεργασία, έκανε λάθος και μου φούσκωνε τους λογαριασμούς. όταν διαπιστώθηκε το λάθος, προς τιμήν τους το κατάλαβαν, και περίμενα κι εγώ, πριν τους πληρώσω ξανά, να έχει αλαφρύνει το φέσι.
περίμενα βεβαίως, και δε θα ξαναπλήρωνα μέχρι να γίνει εκκαθάριση.
η εκκαθάριση έγινε, αν έγινε σωστά τώρα αρχίζω να αμφιβάλω αλλά δε βαριέσαι, και έχω τον τελευταίο λογαριασμό στα χέρια μου: ΠΛΗΡΩΤΕΟ Ως ΤΗΝ 26.4.2012
προχτές δλδ 17.4.2012 δέχομαι ένα τηλέφωνο:

- χαίρετε, η κυρία χ;
-μάλιστα.
-τηλεφωνώ από την χ τηλεφωνία, για ένα ληξιπρόθεσμο λογαριασμό κλπκλπκλπκλπκλπ....ΘΑ ΣΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΦΡΑΓΗ ΕΙΣΕΡΧΟΜΕΝΩΝ ΚΛΗΣΕΩΝ ΑΥΡΙΟ!!!
-ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΕΤΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ, γιατί ευγενώς φερόμενη δέχτηκα ότι έγινε λάθος και περίμενα την εκκαθάριση. αλοίμονο αν τολμούσατε να πιστέψετε ότι θα συνέχιζα να πληρώνω κερατιάτικα. τώρα που έγινε η εκκαθάριση, θα πληρώσω το λογαριασμό στις 26.4. διαβιβάστε το στους ανωτέρους σας.
εχτές 18.4. το τηλέφωνο, το ίντερνετ, και δουλεύω μ' αυτό, ήταν κομμένο.
πάω στην εταιρεία, ζητώ να μιλήσω με έναν υπεύθυνο. προκύπτει ο υπεύθυνος, του δείχνω το χαρτί και του λέω: απαιτώ να γίνει η σύνδεση ΤΩΡΑ, αλλιώς χάνετε έναν πελάτη σας με δύο τηλέφωνα.
η τύπισα (δεν μπορώ να κρυφτώ όταν γράφω, γυναίκα ήταν, νεότερή μου, είμαι 56 χρόνων, εννοείται 23 ετών και θεά), κοιτάζει, βλέπει το 26.4., τι να πει, γυρνάει τη σελίδα, διαβάζει τα ψιλά γράμματα από πίσω, κάτω κάτω, και χωρίς να μιλήσει μου τα βάζει στα μούτρα.
- έχετε την καλοσύνη να μου διαβάσετε αυτά τα ψιλά γράμματα γιατί δε φορώ γυαλιά;
Η ΤΎΠΙΣΑ, ΤΟΤΕ, ΧΩΡΊΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ!!!!
ΒΑΖΕΙ ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΛΙΓΟ ΜΑΚΡΥΤΕΡΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΜΟΎΡΗ ΜΟΥ!!!!
υψώνω τον τόνο της φωνής μου και της λέω:
θέλετε να μου πείτε ότι η εταιρεία σας στην πρώτη σελίδα και ευκρινώς γράφει 'ΠΛΗΡΩΤΕΟ Ως ΤΗΝ 26.4.2012, αλλά εγώ θα τιμωρηθώ σύμφωνα με τα ψιλά γράμματα της πίσω σελίδας; δλδ θέλετε να πείτε ότι πρόκειται για μια ανέντιμη συναλλαγή;
-μη φωνάζετε! 
-ΝΑ ΜΗ ΦΩΝΆΖΩ! θέλω έναν ανώτερό σας!
ΔΕΝ υπάρχει, μου λέει.
κάντε γραπτώς παράπονα.

και πάει με το πάσο της, μου δίνει ένα χαρτί που λέει 'σχόλια πελατών', να συμπληρώσω.

με πνίγει το δίκιο μου. τόσο καιρό, από 5.12.2011 πλήρωνα λογαριασμούς με λάθος βάση, απίστευτα υψηλούς, και δεν έκανα τίποτε για να τιμωρήσω τη συμπεριφορά τους, και τώρα τολμάνε έτσι! είμουν έξαλλη.
δεν είπα τίποτε άλλο.
βγαίνοντας όμως, της είπα απλώς:
πάντως, θα με βρείτε και στο διαδίκτυο. χωρίς να υψώνω τον τόνο της φωνής μου.

σε 20' λεπτά, μια βρεμένη γάτα με πήρε στο κινητό:

- χαίρετε, η κυρία χ;
-μάλιστα.
-τηλεφωνώ από την χ τηλεφωνία, το τηλέφωνό σας λειτουργεί, έγινε η σύνδεση, μας συγχωρείτε, κάναμε λάθος.
-ευτυχώς που το καταλάβατε.
-ναι, μας συγχωρείτε, το καταλάβαμε, λίγο αργά βέβαια...
-όντως.

ξέρετε τι με πίκρανε πολύ;
με πίκρανε, που είπα στην τύπισσα: 'δεν έχω τα γυαλιά μου, έχετε την καλοσύνη να μου το διαβάσετε;'
κι αυτή, χωρίς να μιλήσει, το απεμάκρυνε από τα μάτια μου, υπονοώντας, το κάθαρμα, ότι εγώ, η νεαρά, είχα πρεσβυωπία! άκουσον άκουσον!!!!

πώς μπορεί να είναι κανείς τόσο αγενής, με μια απλή κίνηση,
πώς μπορεί κανείς να πιστεύει σήμερα ότι έχει το δικαίωμα να γαμάει και να δέρνει.

ΟΟΟΟΟΧΧΧΧΙ. ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΦΕΡΕΤΑΙ ΆΔΙΚΑ ΚΑΙ ΆΠΡΕΠΑ.
ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΚΆΝΟΥΜΕ ΚΑΤΑΝΟΗΤΟ: ΛΊΓΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.
ΑΥΤΗΝ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΣΕ ΚΆΘΕ ΣΥΝΑΛΛΑΓΗ. ΣΑΣ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩ ΌΤΙ ΤΑ ΛΑΜΌΓΙΑ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ.
ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΑΠΟ ΜΑΣ.

λαμόγια και γιουσουφάκια είναι ένα. ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΣΑΣ.

τι αστείο! φυσικά και είναι πολιτικό το κείμενο, γραμμένο από μία άννα παναγιωταρά.
λοιπόν, παίρνω το νούμερο 269 με αναμονή 45 λεπτά στο ταχυδρομείο χαλανδρίου.
βγάζω το βιβλιαράκι μου κι αρχίζω μελέτη, διότι ο χρόνος είναι πάντα πιεσμένος. μπορεί να είμαι μια πενηντάρα θεά χωρίς αξιώσεις, τυγχάνω όμως μητέρα τριών παιδιών με κάποια συγκεκριμένα ζητήματα, έχω μια απαιτητική δουλειά, συν κάτι συμπληρωματικά τύπου να γράψουμε και κανα βιβλίο κλπ.
δλδ: Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΧΡΟΝΟ.
η ουρά πάει αργά.
λέω δυνατά και όχι εκνευρισμένα: μήπως μπορείτε να ανοίξετε κι άλλο ταμείο, γιατί η ουρά πάει πολύ αργά;
δε μιλάει κανείς.
που και που ανοίγει επιλεκτικά ένα φωτάκι ακόμη, ενώ ουσιαστικά η ουρά είναι για ένα και μόνο γκισέ!
ένας φτηνιάρης 45άρης, με αριστερού τύπου γένια και μαλλί στο κάπως, πλησιάζει χωρίς χαρτί προτεραιότητος έναν ταμία, κι ο ταμίας του εξηγεί πως πρέπει να έχει αριθμό προτεραιότητος.
σκέφτομαι: ασφαλώς κι ο φτηνιάρης είναι φτηνιάρης, αν παριστάνει ότι δεν ξέρει ότι χρειάζεται αριθμός προτεραιότητας στην ηλικία του...
πηγαίνει, παίρνει αριθμό και κάθεται δίπλα μου. αρχίζει: αργούμε!
του λέω: απευθυνθείτε κι εσείς στον διευθυντή ν' ανοίξει κι άλλα ταμεία για το κοινό.
δεν του αρέσει αυτό.
είναι αποφασισμένος αλλιώς.
πλησιάζει σε ένα ταμείο και δίνει τα έγγραφα της συναλλαγής του. λέω στην υπάλληλο: ο κύριος υποσκελίζει ένα κάρο κόσμο! παρακαλώ ρωτήστε τον κύριο τι αριθμό προτεραιότητος έχει!
-ουφ, τι θες εσύ;
-θέλω τον αριθμό προτεραιότητός σας!
-σιγά!
-δείχτε τώρα το χαρτάκι που έχετε γιατί θα πάρω τα χρήματα που ακουμπήσατε στο γκισέ!
το πράγμα χοντραίνει.
-το χαρτάκι!
-ωχού!
μου δίνει το χαρτάκι. φυσικά είναι 289, ενώ βρισκόμαστε στο 250.
ο διευθυντής είναι λίγο πιο μέσα:
-κύριε διευθυντά καλημέρα σας και χριστός ανέστη! σας θέλω τώρα δίπλα!
μπροστά σε όλα τα κουρασμένα, μπαϊλντισμένα, αφημένα, στεγνά πρόσωπα του λέω:
ειδοποίησα την υπάλληλό σας ότι ο κύριος δεν είχε προτεταιότητα αυτή τη στιγμή, αυτή δεν είπε τίποτε, και ορίστε! μήπως πρέπει κι εγώ να υποσκελίσω όλο αυτόν το κόσμο γιατί έχω θράσος; αν νομίζετε ότι μπορώ να το κάνω, γελιόσαστε. ο καθένας μας οφείλει να έχει συνείδηση και να μην ευνοεί την αδικία.
λίγο ξυπνήσανε.
άρχισε η ουρά να τρέχει.
περίμενα τη σειρά μου.
όταν έφυγα, δυο τρεις με ευχαρίστησαν.
βέβαια ο φτηνιάρης είχε φύγει.

τελικά, τι λέτε;
μπορούμε να γίνουμε φτηνιάρηδες. ΜΑ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ.

ΑΣ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΜΑΣ.
ΣΕ ΛΙΓΟ ΜΑΛΙΣΤΑ ΕΚΛΟΓΕΣ ΕΧΟΥΜΕ.
ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ ΚΙ ΌΧΙ ΟΦΣΟΡ ΕΤΑΙΡΕΊΕΣ.

ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ ΚΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ

δε φτάνει που στην ακριτική ζώνη οι άνθρωποι υπέφεραν φέτος όχι μόνο από το υπερβολικό ψύχος αλλά και από την έλλειψη χρημάτων για να ζεσταθούν, δε φτάνει που φέτος ο ΟΣΕ αποφάσισε να μην είναι οργανισμός σιδηροδρόμων ελλόδος αλλά οργανισμός σιδηροδρόμων μισής Ελλάδος -εκτός κι αν η Φλώριναδε θεωρείται πιαι πρωτεύουσα νομού της Ελλάδος, και πια δε φτάνει το τρένο μέχρις εκεί!!!

να που τώρα, προσπαθώντας κάποιες σκοτεινές δυνάμεις να κόψουν κάθε επαφή των ακριτών με την υπόλοιπη χώρα, διέταξαν σκοταδιστικές πρακτικές που διαλύουν τον κοινωνικό ιστό της περιοχής: αφενός η αστυνομία υποστηρίζοντας τις γραμμές κάποιων πολιτικάντιδων αποφάσισε να στηρίξει την γκετοποίηση μεταναστών προς αυτά τα μέρη, και αφετέρου η ίδια αστυνομία, προσπαθεί να διαλύσει κάθε ειρηνική συμβίωση μεταξύ μόνιμων κατοίκων της περιοχής και φοιτητών. φοιτητών δε της καλών τεχνών, που προσπαθούν να δώσουν ένα χρώμα ζωής και ανταλλαγής ιδεών σ' αυτήν την πόλη όπου ζουν και μορφώνονται!

έτσι, ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΓΙΟΡΤΗΣ, που είναι γιορτή και τιμή στην ελευθερία για την οποία έδωσαν το αίμα τους τόσοι πρόγονοί μας και τόσοι ακρίτες -και ακριτική ζώνη είναι η Φλώρινα- αυτήν την ηλιόλουστη κυριακή 25 Μαρτίου 2012, η αστυνομία της Φλώρινας τόλμησε να συλλάβει αθώα παιδιά και να τα οδηγήσει στο τμήμα!!!!

πώς τολμούν ανεγκέφαλα να φέρονται και να καταρρακώνουν αξιοπρέπεια και ειρηνική συμβίωση αυτοί οι άνθρωποι! μήπως ήδη θέλουν να κάνουν γκέτο από την υπόλοιπη ελλάδα τη φλώρινα ώστε ευκολώτερα να της πασάρουν ό,τι αυτοί νομίζουν;

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ.

ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΌΤΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΊΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΌΛΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΕΒΌΜΑΣΤΕ ΑΝ ΘΈΛΟΥΜΕ ΝΑ ΛΕΓΟΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ ΚΆΤΟΙΚΟΙ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΓΗ.

ΠΑΡΑΘΕΤΟΥΜΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΦΟΙΤΗΤΏΝ ΤΟΥ ΕΝ ΛΟΓΩ ΤΜΗΜΑΤΟΣ:

Σύλλογος ΦοιτητώνΤμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών  

Καταγγελία κρατικής καταστολής   

Με αφορμή τα όσα συνέβησαν την Κυριακή 25η Μαρτίου του 2012, ημέρα εθνικής εορτής, σε κεντρικό σημείο της Φλώρινας στην οδό Στεφάνου Δραγούμη και ώρα περίπου 11:00, δεκαοχτάχρονος συμφοιτητής μας δέχθηκε απροκάλυπτα επίθεση από τρία αστυνομικά όργανα ντυμένα με πολιτικά, ενώ παράλληλα έγιναν πολλές άλλες προσαγωγές οι οποίες δε βασίζονταν σε κανένα στοιχείο.Αναλυτικότερα, ο συμφοιτητής μας ενώ είχε την απλή πρόθεση να φωτογραφίσει στιγμιότυπα της παρέλασης για την Εθνική μας εορτή καθώς και κομμάτια του αστικού τοπίου της Φλώρινας, δέχθηκε την επίθεση των οργάνων τα οποία με βίαιο τρόπο του απέσπασαν την φωτογραφική μηχανή, τον κακοποίησαν σωματικά αλλά και ψυχολογικά και στην συνέχεια τον μετέφεραν δεμένο με χειροπέδες στο αστυνομικό τμήμα.Δυστυχώς δεν είναι η πρώτη φορά που φοιτητές του Τ.Ε.Ε.Τ. δέχονται τις παράνομες αλλά και παράλογες επιθέσεις των αστυνομικών οργάνων της Φλώρινας. Έχουν υπάρξει πολλά περιστατικά που φοιτητές της σχολής έχουν συρθεί αναίτια, με υποτιμητικό τρόπο στο τμήμα, όπου έχουν υποστεί την εξευτελιστική διαδικασία του σωματικού ελέγχου.Θα θέλαμε να σημειώσουμε ότι ο προαναφερόμενος φοιτητής επιθυμεί την ανωνυμία του, καθώς στο παρελθόν έχει καταγγείλει σε κλειστό κύκλο συμφοιτητών του ότι οι  αστυνομικές αρχές έχουν παρανόμως εισβάλει και στο σπίτι του, ενώ βρισκόταν ο ίδιος μέσα, γεγονός που τον έχει τρομοκρατήσει .Γνωρίζουμε πολλαπλές περιπτώσεις συμφοιτητών μας που λόγω της παράνομης συμπεριφοράς των οργάνων της “τάξης”, φοβούνται να καταγγείλουν ανάλογα περιστατικά που τα τελευταία χρόνια όλο και πιο συχνά παρατηρούνται στη Φλώρινα.Εμείς, ως σύλλογος φοιτητών του Τ.Ε.Ε.Τ. Φλώρινας, καταγγέλλουμε την κακώς εννοούμενη άσκηση εξουσίας από πλευράς της αστυνομίας Φλώρινας, κάνοντας έκκληση στην κοινή λογική, επικαλούμενοι τους θεσμούς της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης.Ζητάμε:1) Την ηθική αποκατάσταση του συμφοιτητή μας μέσω δημόσιας συγνώμης από πλευράς της διοίκησης της Αστυνομίας της Φλώρινας.2) Να σταματήσει η ρατσιστική αντιμετώπιση των συμφοιτητών μας από τις αστυνομικές αρχές, που υποθέτουμε ότι στηρίζεται στις ενδυματολογικές, αισθητικές και ιδεολογικές τους αντιλήψεις.3) Από όλους τους αρμόδιους φορείς της Εκπαίδευσης, του Πολιτισμού και της Δημόσιας Διοίκησης, να έχουν τα αντανακλαστικά τους σε ετοιμότητα ώστε να μην επαναληφθούν παρόμοια περιστατικά. 

'δρακόντια μέτρα για την παρέλαση της 25ης Μαρτίου'

ν' αρχίσουμε ανάποδα στην ανάποδη χώρα που είμαστε:
ανάποδη: κι απ' την καλή και την ανάποδη, νίψονανομήματαμημόνανόψιν
η χώρα που οργάνωσε τη δύναμη του λόγου, δλδ που οργάνωσε διάφανη γραφή, φιλοσοφία, άρα ελευθερία και δημοκρατία, είναι η χώρα που περιμένει δικαίως το 4ο ράιχ να την ελεήσει μπανάνες.
διότι η μπανανία έχει έλλειψη από μπανάνες.
όπως η ελλάδα έχει έλλειψη από έλληνες.
και έλληνες είναι 'οι της ελληνικής παιδείας μετέχοντες'
εδώ οι της ελληνικής παιδείας μετέχοντες είναι κάποια όντα αποτραβηγμένα στις στοές του παραδείσου, όπως καλή ώρα ο κωστής τσιρόπουλος, η αείμνηστη μαργαρίτα δαλμάτη, και διάφοροι άλλοι ζωντανοί και πεθαμένοι που σνομπάρουν οι τεχνοκράτες της αγγλικής παραμυθίας, τα λαμόγια της χειραγωγούμενης πληροφόρησης, τα εκτελεστικά όργανα των ατομικών και φυσικά πάντα ξένων προς την πολιτεία συμφερόντων.

25η Μαρτίου.
1821.
φυσικά και ξέρουμε ότι η ελληνική επανάσταση δεν έγινε τότε, αλλά λίγο νωρίτερα κλπ.
και είναι προς τιμήν του ελληνικού λαού που όρισε να θυμάται την ελευθερία του αφιερώνοντάς την στα ιερά και τα όσια της εποχής του, και θέττοντας τον αγώνα του ως όραμα πέρα από τα ανθρώπινα.
(βέβαια αρκεί να θυμηθούμε τι έγινε 100 χρόνια μετά, για να συνειδητοποιήσουμε το δρόμο που τράβηξε το ελληνικό κράτος αργότερα: κάντε το συνειρμό: 1821+100, άντε κι άλλα δύο ακόμη...)
πάντως η 25 Μαρτίου είναι μέρα/γιορτή της ελευθερίας, του οράματος, της ταυτότητας.

δεν είναι τα δρακόντια μέτρα γι' αυτήν: η παρέλαση, η γαλανόλευκη, η γιορτή, ο μπακαλιάρος-σκορδαλιά, η ρετσίνα.
αυτό είναι η παράδοση που κάνει μια γιορτή, Γιορτή.

τα δρακόντια μέτρα είναι για το βιασμό της γιορτής.
και τη γιορτή δε τη βιάζουν οι κουκουλοφόροι, οι αλήτες, οι κλέφτες.
τη βιάζουν αυτοί που με τις πράξεις τους δίνουν το σήμα στους κλέφτες, τους αλήτες, τους 'κουκουλοφόρους' (κι είναι αντίθετης φοράς οι λέξεις που χρησιμοποιώ με απόλυτο νόημα: όταν κάποιος δεν έχει να φάει, θα στραφεί να φάει το φαί του διπλανού, κι από άνθρωπος θα γίνει θηρία, γιατί θα έχει ήδη καταρρεύσει δίπλα του και μέσα του κάθε έννομη πραγματικότητα).
και θα γίνει κουκουλοφόρος όχι γιατί έχω τίποτα με τα φούτερ με κουκούλα, αλλά με την έννοια ότι πολλοί από μας φοράμε τις κουκούλες μας και κρύβουμε τον εαυτό μας από όλους, ακόμη κι από μας τους ίδιους.
πώς τολμάνε και βγαίνουν στην τηλεόραση κι από κει μπαίνουν και βιάζουν την ησυχία μας αυτοί που για δεκαετίες 'ψηφίσαμε' γιατί μας είχαν υποσχεθεί ότι θα πράξουν 'για το καλό του τόπου' διάφορα!
οι δεκαετίες εξανέμισαν κάθε όραμα του ελληνικού λαού.
ψώρισασαν ακόμη και τη χαρά της λύσης της δικτατορίας, πούλησαν κάθε τι ΣΤΟ ΌΝΟΜΆ ΤΟΥΣ, ΚΙ ΌΧΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ.
σιγά σιγά μας αμαύρωσαν και αμαυρωθήκαμε
έτσι ώστε το καλό του τόπου να γίνει 'λεφτά', κι όπως ψέμματα έλεγαν 'για το καλό  του τόπου', έτσι μετά ψέμματα έλεγαν μιλώντας 'για λεφτά', κι εμείς τους ψηφίζαμε 'για τα λεφτά'...

όταν ο ιωνάς πήγε στη βαβυλώνα, ο βασιλιάς ντύθηκε στάχτη, νήστεψε και παρακάλεσε να συγχωρήσει ο θεός τα λάθη του κα να σώσει το λαό του.

πόση διαφορά από κάποιο δικό μας πολιτικό αντίστοιχο, που στους εξωτερικούς φονιάδες έλεγε 'δε με ακούει ο λαός μου' και στον υποβαθμισμένο λαό του μέσα έλεγε 'θα κουβαλήσω το σταυρό μου'
...
τον κουβαλούσε άραγε μαζί με τα ευρώ που συνιστούν την προσωπική και οικογενειακή περιουσία του;

και τώρα τολμάνε τα ανεγκέφαλα

και λένε

δρακόντια μέτρα για την παρέλαση της 25ης Μαρτίου!

ρε ουστ!
πως λένε 'δρακόντια μέτρα στα μούτρα σας'!!!!
για τα μούτρα σας είναι τα δρακόντια μέτρα, γιατί είστε δράκοι!.



ουφ, τα είπα και ξεθύμανα.
όλα αυτά μου τα είπε η γιαγιά μου στον ύπνο μου.
ονειρεύτηκα ότι με κούρευαν και μου τα έλεγε.

21 Μαρτίου λαμπερός ήλιος

μπορεί να είχα βάλει τα καλά μου για να βρούμε σπίτι στο βέλγιο. όταν άκουσαν να μιλάμε άλλη γλώσσα, μας είπαν γεια!

ο έλληνας από το κογκό είχε φτάσει με πυροβολημένο τον καρπό στην επανάσταση των 'μαύρων' στο αεροδρόμιο του ζάβεντεμ, βρυξέλλες. παραχώρησαν στην οικογένειά του σπίτι στη λουβαίν, πήγαμε με τη μαμά να τους δούμε. πικρό, να έχεις χάσει χέρι. πολύς θυμός. κι η κόρη του θυμόταν εκδικητικά: καλά κάναμε κι εμείς, όταν δεν ήταν καλά σιδερωμένο το πουκάμισό μου, γέμιζα την μπανιέρα νερό κι έχωνα το κεφάλι του υπηρέτη μέσα.

ε, η κυρία κονδύλη, καθηγήτρια πανεπιστημίου. κι απάντηση: εμ, από τη γνωστή οικογένεια βλέπεις!

αντ' από δω! αλβανέ! ε αλβανέ!

δεν μπορούν οι βόρειοι να πληρώνουν λεφτά για να περνάνε καλά οι νότιοι. (οι αμερικάνοι τον έκαναν πιο νωρίς αυτό τον πόλεμο, εμείς τον κάνουμε τώρα).

χωριάτη!

να φύγουν οι ξένοι! έχουν κάνει την αθήνα μπάχαλο! χτες πάντως, που έφευγα από το πανεπιστήμιο, ανάμεσα στη νομική σχολή και το δημοτικό κέντρο της αθήνας, μια κυρία μου φώναζε: φύγετε! κινδυνεύετε, δεν το καταλαβαίνετε;! = εις άπταιστον ελληνικήν, προφοράντε και λεξιλόγιο κυνηγούσαν όλοι μαζί κάποιον που βάσταγε μια σύριγγα. ήθελαν να του την πάρουν και τον χτυπούσαν. μπήκα λίγο στη μέση, το έσκασε, παρακάτω βγήκε από τη νομική ένας άλλος, ψηλός δυο μέτρα μα ετοιμόροπος, έκοψε το δρόμο σ'αυτόν που έτρεχε με τη σύριγγα στο χέρι κι άρχισε το ξύλο. κάθησα εκεί μιλώντας και προσπαθώντας να τους χωρίσω. το ψέμα περί ασύλου να λήξει, κανένα θέμα: οι έλληνες ναρκομανείς έχουν καταλάβει το χώρο ανάμεσα στη νομική και το δημοτικό κέντρο, τρυπιούνται μέρα μεσημέρι, βλέπεις χίλια δυο. θα μπορούσαν να είναι τα παιδιά μου και τα παιδιά μας. είναι όλοι τους παιδιά μας. τώρα.

η μαύρη ψυχή είναι σαν τη μαύρη μέρα, δεν έχει σχέση με το δέρμα.

μέρα της ποίησης σήμερα. είχα την τιμή να γνωρίσω από κοντά τον ελύτη. μου είχε χαιδέψει τα μαλλάκια, καθώς καθόμουν και τον άκουγα στη σκουφά. είχα γνωρίσει το βρεττάκο, που μου είχε στείλει μια συλλογή στο βέλγιο. αυτόν τον είχα γνωρίσει χάρη στον φοβερό κωστή τσιρόπουλο.
είχα γνωρίσει τον αγαπημένο μου άραβα, τον άδωνη. κι άλλους πολλούς! πω πω, γνωριμίες! τις λες και χορταίνεις.

όμως χωρίς όνομα, έχω διαβάσει στίχους στο διαδίκτυο που με συγκλόνισαν, που μου έδωσαν κλωτσιά, που με κινητοποίησαν. κι ας είναι ξένος προς τη δόξα ο συγγραφέας τους. αυτός ο μαύρος ποιητής, αυτός που γράφει όπως ο άνεμος τραγουδάει μέσα στις φυλλωσιές,
αυτός ο ξένος ποιητής,
αυτός ο μικρός μπροστά σε κάτι 'παιδιά που τα έλεγαν κριτικούς' και πορεύονται με δικούς τους γνώμονες, και δικά τους αγγούρια, και δικά τους έμπλοκα και σύμπλοκα και κόμπλεξ και σου μου του και να μην πω

τω αγνώστω ποιητή,
αυτόν,
σήμερα εγώ του λέω, όποιος κι αν είναι, ευχαριστώ. και να συνεχίσει.

σήμερα είναι η ημέρα του οποιουδήποτε ρατσισμού.
καλή σας μέρα, να το θυμάστε όχι σήμερα. διαρκώς.
ο ρατσισμός έχει να κάνει και με την αρνητική, αλλά και με τη θετική άποψη για κάτι που δεν είναι από αυτή την οπτική, ουσιώδες.

προχτές ήταν η ημέρα της γυναίκας

ημέρα της γυναίκας
η γυναίκα χωρίς όνομα.
είμα η άννα παναγιωταρά.
εντάξει, προσβάλλομαι που δεν έχω όνομα, όμως σκέπτομαι ότι είναι καλύτερα: πόσες γυναίκες, ανάλογα με το όνομα και την κουλτούρα τους -τι γαμημένη λέξη, μας την επιβάλλουν για λόγους άκρως ενδιαφέροντες και φυσικότατα σκόπιμους- έχουν διαφορετικά θέματα να λύσουν η κάθε μια!

έτσι ήθελα να γράψω κάτι για την ημέρα της γυναίκας χωρίς όνομα.
αλλά δεν πρόλαβα.
ήταν αδύνατον να γράψω, δεν προλάβαινα.

την προηγούμενη, όταν πια δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ για να δουλέψω μετά από ώρες μάθημα και δουλειάς, βλέποντας τηλεόραση είχα προετοιμάσει το φαγητό της ημέρας.
την πέμτπη, ημέρα της γυναίκας φέτος, σηκώθηκα νωρίς να καθαρίσω το σπίτι. 
μετά διάβασα και απάντησα σε κάποια μέηλ μου.
μετά σήκωσα το σεραφείμ για να πάει σχολείο.
μετά έπρεπε επιτέλους να αποτελειώσω μια δουλειά που δε σήκωνε αναβολή: καταγραφή επιδόματος σεραφείμ.
αυτή θα ήταν, αποφασιστικά, η τέταρτη και τελευταία μέρα εργασίας που μου κόστιζε η υπόθεση καταγραφής.:

ημέρα Ι>
1. κι όμως, νόμιζα ότι θα τέλειωνα με την πρώτη, είχα μαζέψει τα χαρτιά: πήγα στο κεπ, όπου έπρεπε, έχοντας αριθμήσει σύμφωνα με τον κατάλογο αιτημάτων εκ μέρους του υπουργείου, τα έγγραφα. ο υπάλληλος τα είδε, του ανάψαν τα λαμπάκια, τα ανακάτωσε όπως κάποιος μια σούπα, μου είπε και είχε δίκιο ότι δεν είναι εγώ ο δικαιούχος. του είπα ότι το επίδομα έρχεται σε μένα, εγώ πάω και το παίρνω, το παιδί είναι ανήλικο ακόμη.
με έστειλε στη νομαρχία να φέρω το χαρτί που έλεγε αυτό που γινόταν: ναι μεν, έβλεπε ότι τα εμβάσματα έρχονται στο όνομά μου, μα έπρεπε να έχει την απόφαση.
2. πήγα στην νομαρχία, πήρα το έγγραφο που χρειαζόταν και γύρισα στο κεπ.
3. εκεί ένας άλλος υπάλληλος μου είπε: θέλουμε να δούμε το παιδί. κρατήθηκα, δεν του είπα να πάει να απαυτωθεί, αλλά του είπα εντελώς αγριεμένη ότι δεν έχει καμιά δικαιοδοσία και κανένα δικαίωμα να ξαναπεί κάτι παρόμοιο. το μάζεψε. όμως
4. έπρεπε να ανοιχτεί λογαριασμός με πρώτο δικαιούχο το παιδί και δεύτερον εμένα. τότε πήγα στο ταχυδρομικό ταμιευτήριο με όλα τα αφιμιά, αμκα, εκκαθαριστικά κλπ κλπ. όπως το χαρτί έγραφε: λόγω διαδήλωσης στο κέντρο, το ταχυδρομικό ταμιευτήριο θα ήταν κλειστό 12 με 2.
απογοήτευση.
βέβαια η ώρα ήταν 11 και 10 όταν πήγα εκεί, μα τι να γίνει...
ημέρα ΙΙ>
την άλλη μέρα πήγα στο ταχυδρομείο, μήπως εκεί βρω άκρη. ο διευθυντής του ταχυδρομείου με εξυπηρέτησε ευγενέστατα. ήταν πέμπτη. 'ελάτε την τρίτη', μου είπε.
ημέρα ΙΙΙ>
την τρίτη δεν είχε παραλάβει ό,τι χρειαζόταν για να τελειώσει η ιστορία. 'ελάτε αύριο', μου είπε. 'δε γίνεται του λέω, αύριο έχω δ.σ. στη δουελιά μου και δε γίνεται να λείψω. 'μεθαύριο' μου είπε.
ημέρα ΙV>
το μεθαύριο ήταν η ημέρα της γυναίκας.

πήγα. μα "το χαρτί δεν είχε έρθει ακόμη". οι δύο γυναίκες υπάλληλοι του ταχυδρομείου, όπως κι ο διευθυντής ήταν ευγενέστατες. είχα αποφασίσει όμως να απαντήσω στο τραγούδι του 'ελάτε αύριο' ότι 'μα δεν υπάρχει αύριο', αθάνατη μαρινέλλα!
-πού είναι τα έγγραφα που είχα καταθέσει για να βγει το χαρτί; σε ποια υπηρεσία;
-στην τάδε.
-πού στεγάζεται, θα πάω εγώ.
-δε γίνεται.
το γραφείο ήταν ευρύχωρο. δε θα έφευγα πριν βρω άκρη.
η υπάλληλος άρχισε να παίρνει τηλέφωνα: -ποιος τα έχει χρεωθεί; η τζένη; ά, πού είναι; τι; ά, πού να πάρω; κλπ κλπ.
με κοίταζε η υπάλληλος με γλύκα και ενδιαφέρον. εκεί κι εγώ, να σωπαίνω και να περιμένω.
-λοιπόν;
με τα πολλά, βρήκαμε ότι το χαρτί είχε σταλεί από αυτούς στα λεγόμενα κεντρικά, από τα κεντρικά έλειπε, σ' αυτούς δεν ήταν, πού ήταν; όταν το 'περάστε αύριο' μεταβληθηκε στην αλήθεια του, ήτοι 'τα χαρτιά εχάθησαν', τότε οι υπάλληλοι σκίστηκαν και σε δυο λεπτά είχα το χαρτί που χρειαζόμουν!!!!
έφυγα βιαστικά, πήγα απέναντι σ' ένα ζαχαροπλαστείο και γύρισα μ΄ένα κουτί γλυκά:
ΕΙΝΑΙ Η ΗΜΈΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΗΜΕΡΑ, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΆ ΣΕ ΌΛΕΣ ΜΑΣ,
 είπα στις υπαλλήλους και το διευθυντή που με ευχαρίστησαν. τότε τους είπα: 'προσέξτε, αν δεν τελειώσω τη δουλειά μου σήμερα, θα 'ρθω να πάρω πίσω τα γλυκά!'
πήγα στο κεπ.
εκεί ένας υπάλληλος-μπουλντόγκ, ψαρομάλλης, μαλάκας αποφασιστικά, ενώ πήρα ένα νούμερο προτετραιότητας, γνωρίζοντας πλέον την παραμικρή διαδικασία, ήρθε ο μαλάκας, το επαναλαμβάνω να με ρωτήσει τι θέλω. μόλις του είπα ότι για την απογραφή επιδόματος, με ρώτησε: 'είστε ο δικαιούχος; - όχι, είμαι η μαμά του. -να πάτε στην αστυνομία να βγάλετε εξουσιοδότηση. -τι λέτε κύριε, για το ανήλικο παιδί μου το λέτε; -αν δεν μπορεί να πάει στην αστυνομία, να έρθει ο αστυνομικός σπίτι σας!'
ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΆΚΟ, του είπα ενθυμούμενη το 'άκου ανθρωπάκο' του συχωρεμένου του πολλαπλού ράιχ
ο υπάλληλος-μαλάκας μπουλντόκ, κατάλοιπο της οθωμανικής γραφειοκρατίας, που φοβόταν το καθήκι μη χάσει τη θέση του, και παρίστανε τον κάποιο, μου λέει με θράσος και τσαμπουκά, άλα τις! 'με λένε τάδε!' (μπράβο του όμως, γιατί πολλοί φοβούνται να πουν το όνομά τους, το έχετε προσέξει;). θέλω τον προιστάμενο σας, του απαντάω με τρόπο που δε σήκωνε άλλη μαλακία.
ο προϊστάμενος εμφανίστηκε στο πι και φι.
'την ξέρουμε την κυρία' λέει στο υπάλληλο-μάλακα-μπουλντόγκ (συγγνώμη σκυλάκια μου εσείς μια χαρά είστε), άστην να περάσει!!!!!!!!
όταν έφτασα στο γκισέ, ο υπάλληλος με ρώτησε: 'ΧΑΡΤΙ ΜΕ ΑΡΙΘΜΌ ΠΡΟΤΕΡΑΙΌΤΗΤΟΣ ΈΧΕΤΕ;'
ηταν κωμικοτραγικό, το είχα ΚΑΙ αυτό!!!

κάνοντας την απογραφή, μου ζήτησε να επαληθεύσω τον αριθμό που θα μπαίνουν το χρήματα. το έκανα προσεκτικά.
μετά, όταν τα ετοίμασε όλα, μου ζήτησε να διαβάσω τα πάντα και να του πω αν είναι σωστά.
ε λοιπόν, μου ήταν αδύνατον. τα γράμματα δε μιλούσαν. δεν άντεχα να τα διαβάσω, δεν μπορούσα!
υπέγραψα, του είπα ότι δεν μπορούσα να τα διαβάσω αυτή τη στιγμή, και έφυγα.

γύρισα σπίτι, όπου είχε γυρίσει ο σεραφείμ από το σχολείο.
φάγαμε, κουβεντιάσαμε...

ΕΝΙΩΘΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΊΧΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΣΚΑΨΩ ΚΑΙ ΤΟΝΟΙ ΚΟΥΡΑΣΗΣ ΉΤΑΝ ΠΑΝΩ ΜΟΥ.
κι όμως, θα μπορούσατε να πείτε, δεν έκανες και τίποτα!
και θα είχατε δίκιο.
το απόγευμα έπρεπε να είμαι στις 6 σε μια παρουσίαση βιβλίου.
(...)
γύρισα σπίτι με δυο φίλους. θα τρώγαμε μαζί το βράδυ. το σπίτι ήταν έτοιμο και ο σεραφείμ ένιωθε τόσο άνετα που βοήθησε να στρώσουμε τραπέζι, πράγμα πολύ σημαντικό, όχι τόσο γιατί μπορούσε να το κάνει, μα γιατί το έκανε. μη νομίζετε ότι κι αυτό δε θέλει την προετοιμασία του.
έφυγαν οι φίλοι. όλα πολύ όμορφα ήταν. ήταν όντως μια πολύ πολύ όμορφη μέρα, όλα είχαν τελειώσει με την απογραφή, μια παρουσίαση βιβλίου, ένα φαγητό το βράδυ...
κι όμως! ΕΝΙΩΘΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΊΧΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΣΚΑΨΩ ΚΑΙ ΤΟΝΟΙ ΚΟΥΡΑΣΗΣ ΉΤΑΝ ΠΑΝΩ ΜΟΥ. 
γιατί; 
έ, εμείς οι γυναίκες είμαστε το αδύναμο φύλο, θα μπορούσες να πεις. πώς αλλιώς να το εξηγήσεις; 
το έχετε σκεφτεί;
ε, σκεφτείτε το.


υγ. καλημέρα σας.
έχω ήδη τελειώσει τη βαθμολογία από τις χτεσινες εξετάσεις, ήδη πλύνει το ταψί, στρώσει το κρεβάτι, και η ώρα σε λίγο θα είναι 7 το πρωί.
καταλάβατε;
καλημέρα σε όλους!!! ΚΑΛΌ ΣΑΒΒΑΤΟΚΎΡΙΑΚΟ!
ΤΟ ΕΡΏΤΗΜΑ ΕΊΝΑΙ: να ασχοληθώ με το γιο μου, να πάω σε μια ημερίδα, να διορθώσω πτυχιακές, να στείλω ένα άρθρο που το περιμένουν στο εξωτερικό; εκτός από το τελευταίο, ακούω προτάσεις για τα υπόλοιπα, χα χα χα!
ή να φτιάξω τα νύχια μου;

το project και η ευτυχία.

Ιστορικό: 

φέτος ο Σεραφείμ πηγαίνει ξανά πρώτη λυκείου, έχοντας επανέλθει στο οικείο σχολικό του περιβάλλον. Συνοδεύεται από τη Γιούλη τρεις μέρες την εβδομάδα στο σχολείο, και από το Σταύρο, με τον οποίο δουλεύει στο σπίτι τις άλλες δυο μέρες, συν τα δεδομένα του ΚΕΔΔΥ.

Φέτος, στην α’ λυκείου έχει μπει ένα καινούριο μάθημα που όλοι ονομάζουν ‘πρότζεκτ’ και είναι μια ομαδική ερευνητική εργασία. Κάθε τάξη χωρίζεται σε ομάδες, τα παιδιά δουλεύουν μαζί ένα θέμα, και μετά εκθέτουν τα αποτελέσματά τους στο αμφιθέατρο του σχολείου. Ο σεραφείμ λοιπόν μπήκε σε μια ομάδα, όπου βέβαια τα παιδιά χρειάστηκε κάπως να τον δεχτούν. Κι ενώ λέμε συνήθως ότι τα παιδιά είναι σκληρά, επειδή είναι αληθινά, τα παιδιά δέχτηκαν το σεραφείμ στην ομάδα τους όπου ο τυπικά ασπεργκερικός σεραφείμ ανέλαβε αυτό που γνωρίζει καλύτερα, δλδ τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και την ιστορία τους. Με το Σταύρο και με τη Γιούλη και τους καθηγητές του σχολείου πείστηκε ότι αξίζει να προσπαθήσει, θα τα καταφέρει. Έτσι ετοίμασε όσο μπορούσε καλύτερα την παρουσίαση αυτής της εργασίας.

Παρά την αναμενόμενη φασαρία όταν δεν είναι μόνο η μια ομάδα, ή ένα τμήμα, αλλά όλα τα παιδιά της πρώτης λυκείου μαζί, δλδ καμιά εβδομηνταριά στο αμφιθέατρο, ο σεραφείμ κατάφερε να σταθεί να ανέβει στο βήμα και να παρουσιάσει με πάουερ πόιντ την εργασία του!!! Τα παιδιά τον χειροκρότησαν, η καθηγήτριά του ήθελε να τον φιλήσει, γενικά τα πήγε τόσο καλά, που πραγματικά κατάλαβε ότι τα είχε καταφέρει! Αυτό ήταν πολύ σημαντικό για το σεραφείμ, γιατί το ζήτημα δεν ήταν να κάνει ή να μην κάνει την εργασία. Το σπουδαίο ήταν να μπορέσει μπροστά σε τόσο κόσμο να κοινοποιήσει την προσπάθειά του! Περνώντας οι μέρες, αφήνει ο σεραφείμ τη χαρά του και την ικανοποίησή του να φανούν…

Την επόμενη βδομάδα πήρε βαθμούς α’ τετραμήνου, όπως και τα άλλα παιδιά. Έχω κατασυγκινηθεί. Και θέλω να γράψω αυτά στους καθηγητές του:

Λοιπόν, ποιος από μας δεν έχει πει ποτέ τη λέξη ‘γαμώτω!’ με θαυμαστικό.

Που πας να στεριώσεις μια κάσα σε πόρτα, και λίγο να πας στραβά, πάει, η κάσα δε στεριώνει. Που θες για λίγο να τα πας καλά με την πεθερά σου, μα, δεν είναι η καλοσύνη πάντα αυτονόητη. Κ.ο.κ…. γιατί πάντα και παντού μπορεί να υπάρχουν δυσκολίες.

Που πας να ρωτήσεις έναν έφηβο ‘γιατί κάνεις κατάληψη;’ Και σου λέει με αφέλεια καμιά φορά: ‘ε, κάτι θα βρούμε!’. Εκπαιδευτικοί είμαστε οι περσότεροι, και μπορούμε να πολλαπλασιάσουμε τα παραδείγματα.

Και κάποτε, πιο βαριά, λες: .΄κρίμα΄.

Κρίμα που παρεξηγήθηκα μ’ αυτόν το συνάδελφο, κρίμα που δε με κατάλαβε, κρίμα που δεν κατάλαβα. Καμιά φορά όμως μπορεί και να πεις: ‘κρίμα που χάθηκε αυτό το παιδί’. Ή: κρίμα που γεννήθηκε έτσι.

Εδώ καπνίζει ένας Καιάδας. Καπνίζει με το ‘δώσε μου ένα τσιγάρο’ στο κρατητήριο, με το ‘με συγχωρείς δε το ‘θελα’ ενός ενήλικα σε σοβαρό παράπτωμα. Ο Καιάδας καπνίζει με το ειρωνικό κοίταγμα ενός από μας σ’ ένα τρελάρα μαθητή.

Μα να τον κοιτάξεις δεν είναι να τον πετάξεις.

Ο καιάδας είναι να θέλεις να τον αγνοήσεις, και γι’ αυτό να βουτήξεις τα χέρια σου στην ψυχή του και να τον πετάξεις στην απόρριψη, για πολλούς λόγους: Γιατί έτσι πρέπει, γιατί έτσι μπορείς εσύ, γιατί έτσι δεν αντέχεις εσύ, γιατί έτσι πρέπει να γίνει γι’ αυτόν.

Γι’ αυτόν; Ποιον; Για ένα παιδί που θα μεγαλώσει χωρίς να μπορεί να κοιτάξει τ’ άστρα.

Πεθαίνω από θλίψη καθώς σκέφτομαι τούτα τα πράματα. Απωθώ τα βήματα της μνήμης σε μονοπάτια που θα ήθελα να μην έχουν περάσει παιδιά.

Αλήθεια σας λέω, έχω πονέσει πολύ. Έχω παρακαλέσει πολύ, μα δεν έχει και πολλή σημασία για μένα, τα ‘χω φάει τα ψωμιά μου, η κοινωνία μου ‘χει χαμογελάσει, μάλιστα και με το πρόσωπο πολλών από σας εδώ μέσα. Όμως έχουν νόημα αυτά τα αδύναμα λόγια γιατί μανάδες κι άλλες θα έρθουν, ήρθαν, έρχονται, με δάκρυα για το παιδί τους. Για ένα παιδί που δεν είναι σαν τα’ άλλα, που πασχίζει και προσπαθεί μα όχι με τον σωστό τρόπο. Που η κοινωνία το κάνει εμετό με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, με το ένα ή το άλλο στόμα. Να θυμηθώ εδώ πως σ’ ένα παιδί σαν το σεραφείμ, οι βαθμοί την προηγούμενη χρονιά ήταν: 1 και 2, ένα και δυο, ένα και δύο, σαν το προπο. Κι όταν είπα στους καθηγητές του: ‘σύμφωνοι, να μείνει. Δε θα έμενε και αν του βάζατε 1, 2, 5, 7. 8, 9, κι ένα δεκάρι κάπου; Δε θα ήταν λιγότερο απάνθρωπο γι’ αυτόν;

Για ένα παιδί που έχει μάθει να ταυτίζεται με την απόκλιση, τι χρειάζεται αλήθεια για να μη γίνεται η απόκλιση απόρριψη;

ΧΡΕΙΆΖΕΤΑΙ ΝΑ ΤΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΧΩΡΟ.

ΝΑ ΤΟ ΑΚΟΥΣ.

ΔΛΔ, ΝΑ ΤΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙΣ ΝΑ ΖΕΙ, όσο δύσκολο κι αν είναι κάποιες ώρες αυτό, ΚΥΡΊΩΣ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ, ΚΑΙ ΓΙΑ τους ΆΛΛΟΥΣ.

‘Γύρισα στη φωνή, κι έμεινα έκπληκτος: ο Σεραφείμ ήταν πάνω στην εξέδρα και μιλούσε .’ Είπε ένας καθηγητής από σας τις προάλλες, στην παρουσίαση του πρότζεκτ.

Αυτός ο Σεραφείμ, που πέρασε τη μέρα εκείνη κάτω από τις κουβέρτες, γιατί τόση προσπάθεια είχε βάλει για να μιλήσει και να κερδίσει εκείνη την ημέρα, αυτός ο σεραφείμ που τρία χρόνια πριν είχε πει ‘ο Θεός ακούει τις προσευχές όλων, εκτός απ’ αυτές που βγαίνουν απ’ αυτό το σπίτι’.  Ο σεραφείμ που είχε ρωτήσει τη συμμαθήτριά του ‘γιατί να είμαι διαφορετικός’, κι ο συμμαθητής του είπε: ‘όλοι είμαστε διαφορετικοί σεραφείμ’, αυτός ο σεραφείμ, ο φοβισμένος έφηβος, χάρη σ’ εσάς φέτος, ξανάρχισε να πιστεύει στον εαυτό του.

Ο λόγος του δασκάλου μπορεί να είναι κάλυκας όπλου που έχει πυροβολήσει, μα μπορεί και να είναι ΣΤΗΡΙΓΜΑ ΕΝΟΣ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΥ ΚΑΛΥΚΑ ΠΟΥ ΑΝΘΙΖΕΙ ΦΟΒΙΣΜΈΝΑ, αλλά όσο πιο πραγματικά μπορεί.

Δεν ξέρω τι να πω. Είμαι μια μάνα που ερχόμουν πριν τρία χρόνια εδώ, κι ένιωθα να με πνίγουν οι ερινύες που έχω γιο μου ένα ευαίσθητο αγγελούδι, ναι αγγελούδι λένε ένα έστω παλιόπαιδο που ξέρεις ότι υποφέρει κάθε στιγμή της ζωής του, από τώρα έως τότε που θα κλείσει τα μάτια του, γιατί πάντα θα πρέπει να παλεύει με το ‘αλλιώς’ του εαυτού του και της κοινωνίας. Πάντα θα πεθαίνει με τη γρηγοράδα των γεγονότων και την διαφορετική ταχύτητα του πληγωμένου του εαυτού, που δύσκολα θα πιστεύει στον εαυτό του, έχοντας φάει μέρα τη μέρα, χρόνο το χρόνο, στιγμή τη στιγμή, το περίεργο βλέμμα, το απορριπτικό χαμόγελο, την πισώπλατη απόρριψη.

Κι είδα φέτος αυτό το παιδί να μιλάει στο τηλέφωνο με ελπίδα. Να ξυπνάει, παρά τα φάρμακα και τις πολύπλοκες δοσολογίες, για να πάει σχολείο. Είδα φέτος αυτό το παιδί να ελπίζει. ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;

ΌΧΙ, ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ. ΚΑΙ ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΜΕ ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΕΣΕΤΕ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΠΟΤΕ, γιατί το μαθαίνει κανείς αυτό με την εμπειρία.

Εγώ τώρα, μ’ αυτήν την εμπειρία, με μικρά και δακρυσμένα γράμματα σας ευχαριστώ όλους. Γίνατε η γη που ανθίζει η ελπίδα για το Σεραφείμ. Η ελπίδα του 

‘προσπαθώ και το βλέπουν’, του 

‘προσπαθώ και το καταλαβαίνουν’, του 

‘προσπαθώ και το περιμένουν’.

Σας ευχαριστώ για το Σεραφείμ, γιατί του επιτρέπεται χάρη στη δική σας παιδαγωγική κυριολεκτικά στάση,  να βλέπει μια θετική πλευρά της κοινωνίας! Σας ευχαριστώ για μένα, που για πρώτη φορά περνώ τα κάγκελα του λυκείου χωρίς να νιώθω ένοχος που είμαι μαμά ενός διαφορετικού παιδιού.

Και κυρίως σας ευχαριστώ εν ονόματι της κοινωνίας. Της κοινωνίας που χάρη σε προσπάθειες σαν τις δικές σας θα ενσωματώσει καλύτερα ένα ‘δύσκολο παιδί’, αφού οπλίζετε το παιδί αυτό με υπομονή, και οπλίζετε και τα άλλα παιδιά με την ωριμότητα του ‘τι κάνω πριν να απορρίψω και να φθάσω στην πόλωση, θέτοντας τον εαυτό μου απέναντι και εναντίον των άλλων, δυστυχώς πολλές φορές τόσο εύκολα, απρόσωπα, απόλυτα».

Νιώθω σαν να γράφω μια απολογία σήμερα, επειδή δε βρίσκω τα λόγια για να σας πω ευχαριστώ. Στον καθέναν από σας ξεχωριστά. Και πάνω από όλους, στο διευθυντή του σχολείου, τον κύριο Δρόσο. Γιατί όλοι εσείς είσαστε μια ζωντανή, ελεύθερη, κοινωνική ομάδα. Μέσα από όλους σας, πέρασε το μήνυμα της ανθρωπιάς για το παιδί μου και για το κάθε παιδί. Ως συνάδελφός σας, μα προπαντός ως πονεμένη μητέρα, ταπεινά σας λέω πως δεν έχω λόγια να πω το ευχαριστώ που σας οφείλω για όσα κάνετε για το παιδί μου, και για όλα τα παιδιά που βλέπουν να λειτουργεί η κοινωνική ένταξη χάρη στο έργο σας. Με ταπείνωση και αγάπη σας λέω πως το παράδειγμά σας δε θα πάει χαμένο. Αγνή ευχή είναι η ανταπόδοση. Ναι, είμαι σίγουρη ότι για όλα τα καλά που κάνετε φέτος σ’ ένα παιδί, η ανταπόδοση θα έρθει σίγουρα άνωθεν και θα αγγίξει τη ζωή σας στο πιο μύχιο, στον πιο βαθύ, πιο μυστικό σας πόθο. Είθε.

Με τη σιγουριά της ευγνωμοσύνης,

Η μαμά του

ποιος κοιμάται απόψε, της χρύσας σπηλιώτη. αξίζει!

πέρασα υπέροχα το σάββατο! μιάμιση ώρα γέλιο και σκέψη, έξυπνο, απίστευτα πρωτότυπο, 

Α-ΛΗ-ΘΙ-ΝΟ

η σκηνοθεσία  σκηνοθετεί τη γραφή και η γραφή γράφεται για τη σκηνοθεσία. όταν είδα ότι ο συγγραφέας είναι και ο σκηνοθέτης, δλδ η συγγραφέας είναι και η σκηνοθέτης κατάλαβα γιατί το δέσιμο ανάμεσα στη γραφή το έργο ήταν απίστευτα ισχυρό.

αυτό επέτρεπε και στους τέσσερις ηθοποιούς να είναι τόσο άμεσα πολλοί! ο καθένας έπαιζε με μια απίστευτη συνέχεια, χωρίς ηλίθιες σκηνοθετικές ανάπαυλες ρόλους τόσο διαφορετικούς όσο αυτούς που ζητά η κοινωνία από τον καθένα μας. 

εξαιρετικό σύμπλήρωμα η μουσική και το βίντεο γουόλ με τον χιπ χοπ Παλαμά.

πραγματικά, μην το χάσετε. αξίζει. θα διασκεδάσετε αφάνταστα, κι αυτό θα σας κάνει να σκεφτείτε.

πραγματικά πολύ πετυχημένο.

15 ευρώ, και μειωμένο 10. αξίζει, πραγματικά, το χάρηκα!

παραθέττω δελτίο τύπου και όλες τις πληροφορίες.

Δελτίο τύπου

“Ποιος κοιμάται απόψε;”

της Χρύσας Σπηλιώτη

"Κανείς" απαντούν οι άστεγοι έλληνες που έχουν κατακλύσει τις πλατείες της Αθήνας. Και είναι εκατομμύρια πια αυτοί, μια που το έργο παρακολουθεί τα δεινά μας σε λίγο πιο μελλοντικά χρονικά καρέ. Όσοι έχουν ακόμη στέγη πάνω απ' το κεφάλι τους, προσπαθούν να δραπετεύσουν με κάθε τρόπο. Οι πιο τυχεροί με κανένα αεροπλάνο κι η πλειονότητα με τη φαντασία και την ψευδαίσθηση. Όσο για το ιστορικό κέντρο της πόλης και την Ακρόπολη αυτά προστατεύονται σθεναρά απ' τα τζάνκια και τους εθνοσωτήρες.

Μια αστεία, άγρια, λυτρωτική κωμωδία για τα όσα ζούμε και θα ζήσουμε. Κοιτώντας όχι λοξά, αλλά κάθετα την πραγματικότητα που αν μη τι άλλο δεν πρόκειται να μας αφήσει να πλήξουμε ούτε δευτερόλεπτο από δω και πέρα.

Με κεντρικό μοτίβο ένα ακτιβιστικό δρώμενο συμπαράστασης στους αναξιοπαθούντες των Αθηνών, που έχουν διοργανώσει κάποιες ευαίσθητες κυρίες των βορείων προαστίων στο Λόφο του Στρέφη, παρακολουθούμε εκ παραλλήλου τις ιδιωτικές και μυστικές στιγμές πολλών διαφορετικών ελλήνων στα σπίτια και τις δουλειές τους.

Ταυτότητα της παράστασης

Παίζουν, με αλφαβητική σειρά :  Λένα Γιάκα

                                                            Αγγελική Δημητρακοπούλου

                                                            Καλλιρρόη Μυριαγκού

                                                            Σήφης Πολυζωίδης

Κείμενο-σκηνοθεσία:          Χρύσα Σπηλιώτη

Μουσική:                   Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος

Τραγούδι:                   Νίκος Καρίμαλης

Σκηνικά-κοστούμια:            Δήμητρα Παναγιωτοπούλου

Φωτισμοί:                  Κώστας Σταμούλης

Χορογραφίες:                      Άρτεμις Ιγνατίου

Φωτογραφίες:                      Χριστίνα Γεωργιάδου

Βοηθός σκηνοθέτη:            Φοίβη Κωνσταντινίδου

Σκηνοθεσία video wall:      Πηγή Δημητρακοπούλου

Πληροφορίες

Σκηνή 104+1 στο 104 των Εκδόσεων Καστανιώτη,

Θεμιστοκλέους 104, Εξάρχεια - Πληροφορίες – κρατήσεις: 2103826185

Πρεμιέρα:  Σάββατο 21 Iανουάριου 2012

Παραστάσεις: Σάββατο & Κυριακή στις 9.30 μμ για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων

Τιμή εισιτηρίου: 15 και 10 μειωμένο

Site: http://www.wix.com/poios_koimatai/poios_koimatai-apopse#!

«Ποιος κοιμάται απόψε;»

                         σημείωμα  της Χρύσας Σπηλιώτη

            Το έργο εκτυλίσσεται στη διάρκεια μιας νύχτας στην Αθήνα ενός αόριστου, αλλά καθόλου μακρινού μέλλοντός της. Μια ακτιβίστρια φωνάζει απ’ το μικρόφωνο σε κεντρική πλατεία. «Ποιος κοιμάται απόψε;».

            «Κανείς!» της απαντούν όσοι συγκεντρώθηκαν για να συμπαρασταθούν στα εκατομμύρια πλέον, των άστεγων Αθηναίων.

            «Κανείς!» φωνάζουν απ’ τα γειτονικά γραφεία, οι υπάλληλοι που κάνουν ολονύχτια ξενύχτια κι αλληλοσκοτώνονται προκειμένου να μην απολυθούν κι αυτοί.

            «Κανείς!» απαντούν επίσης όσοι έχουν τη δυνατότητα να δραπετεύσουν μεσ’ τη νύχτα με κανένα αεροπλάνο.

            Οι πιο άτυχοι κι απροστάτευτοι, οι νέοι και οι συνταξιούχοι μόνο μέσα  απ’ τη φαντασία και την ψευδαίσθηση μπορούν να δραπετεύσουν, σε εικονικές πραγματικότητες.

Όσο για το ιστορικό κέντρο και την Ακρόπολη, αυτά κατακλύζονται αποκλειστικά απ’ τους νέους μόνιμους κατοίκους της πόλης. Τους μετανάστες, τα πρεζόνια και τους εθνοσωτήρες που ονειρεύονται την σωτηρία της πατρίδας. Μιας Ελλάδας που ψυχορραγεί αλλά επιμένει να μας υπενθυμίζει ότι δεν πεθαίνει.

            Εικόνες της αγανακτισμένης πλατείας, της ρατσιστικής βίας, των ναρκωτικών, διασταυρώνονται με την αδιαφορία και τον φόβο. Κατά τη διάρκεια των 21 σκηνών που αποτελούν το έργο, το βλέμμα του θεατή περιφέρεται από επικίνδυνα σοκάκια του αγοραίου έρωτα, σε πολυτελείς βίλες των βορείων προαστίων κι από παιδικά δωμάτια στα υπαίθρια ψυχιατρεία των δρόμων.

            Τέσσερις πρωταγωνιστές επιστρατεύονται σε μια συνεχή μεταμόρφωση επί σκηνής σε  δεκάδες πρόσωπα-φιγούρες στερημένες ατομικότητας.

            Μια κωμωδία χωρίς στοιχεία χαλάρωσης ή φυγής που κοιτάζει όχι λοξά, αλλά κάθετα την πραγματικότητα. Το χιούμορ επιστρατεύεται για να εκτονώσει το βάρος της αίσθησης αδιέξοδου. Η ελπίδα που τρεμοπαίζει, έρχεται μόνο μέσα απ’ ότι δεν μπορούν πια να φανταστούν οι ενήλικοι, αλλά μπορούν οι πολύ νέοι και οι ποιητές. Το έργο κλείνει με τον στίχο του Κ. Παλαμά.

«Φίλε μου άλλο ζωή κι άλλο ψυχή

Ζωή καταγής, ψυχή μου προς τα επάνω

Μα ότι στοχάζομαι είμαι, όχι ότι κάνω».

ΣΑΕ, Σύνδεσμος Αιγυπτιωτών Ελλήνων, 6.2.2012

είπα ότι είχα ξεχάσει τα γυαλιά μου, έτσι άρχισα, δικιολογία για να μιλήσω από στήθους.
για να πω ότι ήμουν πολύ συγκινημένη για την εκδήλωση. αμέσως στο μυαλό μου τρεις αριθμοί, 2003, 1986, 1996, οι άνθρωποι με αυτιστική διάθεση έχουν μια κάποια ιδιαίτερη επαφή με τους αριθμούς, κι εμένα ο νους μου οργανώθηκε απόλυτα για αυτά που είπα από καρδιάς.
νους και καρδία δεν είναι και τόσο άσχετα μεταξύ τους.
το πιο εύκολο είναι να μιλήσεις για ό,τι είναι πιο επιστημονικό. να μιλήσεις για μια οργάνωση. να πεις ειλικρινά ότι τίποτα δεν μπορείς να οργανώσεις μόνος σου, τίποτα δεν μπορείς να κάνεις μόνος σου, αλλά πάντα στηρίζεσαι στους άλλους. το δέχεσαι, κι αυτό είναι το βάλσαμο της ζωής, το παραπέρα, το χαρούμενο παραπέρα από σένα. ο ναρκισισμός είναι να δεις τον εαυτό σου στο ποτάμι των άλλων, κι αν δε θέλεις να πνιγείς, καταλαβαίνεις ότι ζεις μόνο και μόνο γιατί συναργάζεσαι με τους άλλους...
αφού εξήγησα τι ιδρύθηκε το 2003,
έπρεπε να περάσω στις δυο άλλες χρονολογίες, το 1986 και το 1996.
το 86 ή το 85, δε θυμάμαι καλά, βρέθηκα για πρώτη φορά στην αίγυπτο. μόλις πάτησα το πόδι μου στο πορ σάιντ, είπα στον αδελφό μου: άσε με εδώ στο λιμάνι και φύγε. αυτοί όλοι είναι άνθρωποί μου. κανένα κίνδυνο δε θα διατρέξω μαζί τους. ήξερα ότι είχα δίκιο πέρα για πέρα και 100 τα 100. ποτέ δε χάλασε αυτή η σκέψη, ποτέ δεν αμαυρώθηκε, ποτέ δε θα ξεθωριάσει, έστω κι αν κάποιες φορές πικράθηκα από ανθρώπους, σπάνια ομολογουμένως.
εκεί όπου η αξιοπρέπεια δεν αμαυρώνεται ούτε από την ψευτοκουλτουριάρική υποκρισία, ούτε από την κοινωνική εξαθλίωση. ο πολιτισμός αυτό είναι, είναι το μεγάλο βάρος που κουβαλάει ο αχθοφόρος στο λιμάνι και σε κοιτάζει με σεβασμό, κι ο καθένας, που είναι Αιγύπτιος.
μπροστά μου είχα τον νταρουίς, το μορφωτικό ακόλουθο της πρεσβείας της Αιγύπτου, τον αγαπώ τόσο που σ' αυτόν έβλεπα το λαό του. εκεί μέσα ήμουν φιλοξενούμενη. τόλμησα όμως στο τέλος να σηκώσω τον νταρουίς και να του ζητήσω, εγώ η ξένη στο σύνδεσμο αιγυπτιωτών, να έρθει αυτός στο βήμα και να καλέσει τον ομιλητή. βλέπετε, το να περνάς από φιλοξενούμενος στο ρόλο του οικοδεσπότη, και να χάνεις αυτό το ρόλο γιατί από αγάπη τον παραδίδεις ενώ δεν είναι δικός σου, σε κάποιον άλλον κι όλοι χαμογελάνε από κάτω και το δέχονται, κι οι πραγματικοί οικοδεσπότες, κι όλοι, αυτό δεν ξέρετε τι είναι...
η αποδοχή σ' ένα ποτάμι που πάντα γυρίζει πίσω, είναι σαν το νερό του νείλου και το καλάθι του μωυσή... το ποτάμι δεν παίρνει μόνο. φέρνει. φέρνει αγάπη.
τέλος μίλησα για το 1996. τότε που ο καρματζός ζήτησε να με γνωρίσει, γιατί μια φοιτήτριά μου του είχε πει ότι παρακολουθούσε μαζί μου μαθήματα αραβικού πολιτισμού. γνώρισα τότε λοιπόν δυο ανθρώπους, το ζευγαράκι των καρματζών, τη μάγδα και τον τάκη, κι από τότε, δυο συναισθήματα συνεργάζονται μεταξύ τους όπως ο νους κι η καρδιά: ο σεβασμός που τρέφω γι' αυτούς δεν έχει άλλο ταίρι από την αγάπη, αγάπη και σεβασμό εμπνέουν αυτοί οι άνθρωποι. τότε, το 96, ο δάσκαλος, όπως τον έλεγαν όλοι στο ΣΑΕ, με είχε καλέσει να μιλήσω για τον αραβικό πολιτισμό εκεί, στο σύνδεσμο των αιγυπτιωτών ελλήνων. αυτό είναι το ΣΑΕ. οι άνθρωποι μ' έκαναν να νιώσω τότε σαν να ήμουν δικός τους άνθρωπος. πήγαινα έκτοτε με τα παιδιά μου, χαιρόμουνα να τους βλέπω, να βλέπω τους δεσμούς μεταξύ τους. και να λοιπόν, που 15 χρόνια αργότερα, ζήτησα εγώ πια, η ...ξενούλα, να οργανώσω μια ομιλία στο σπίτι τους, στην αίθουσά τους, και να είναι ομιλητής ο δικός τους άνθρωπος, αυτός που με είχε καλέσει να μιλήσω κοντά τους πριν 15 χρόνια...
κι έβρεχε έξω του κερατά.
ο πρώτος που είχε έρθει ήταν ο στασινόπουλος, που δεν είναι αιγυπτιώτης ούτε αυτός. τον ρώτησα: βράχηκες; μου είπε: πλύθηκα. τώρα είμαι μέσα και είμαι καλά.
κι εγώ λέω, όλοι όσοι ήρθαμε εχτές, πλυθήκαμε. ήταν ένα δίωρο που καθάρισε την καρδιά μας. μας έκανε να χαμογελάμε.
μια κυρία είχε έρθει με το σύζυγό της από το ίλιον.
με νοσταλγική φωνή και λίγο δακρυσμένα ματάκια μου είπε: ξέρετε, καμιά φορά, να γνωρίζεις έναν άνθρωπο είναι σαν να ανοίγεις πόρτες στον εαυτό σου, .... και δεν το ξεχνάς ποτέ...
κι εκείνη την ώρα, που όλα είχαν τελειώσει τόσο όμορφα, με φώναξαν ξανά στο βήμα: παρακαλείται η κα Κ να έλθει πάλι στο βήμα. πήγα με τη χαρά του ευτυχισμένου ανθρώπου.
η πρόεδρος του ΣΑΕ κυρία Τρίμη, κι ο έφορος των πολιτιστικών κ. Κωβαίος, μου απένειμαν έναν έπαινο, ένα ενθύμιο της βραδιάς. σε μια φωτο που έλαμψε το φλας στα δάκρυά μου και δεν έβλεπα πια σχεδόν τίποτα, ένιωσα πως στη φωτο με τον καρματζό, την τρίμη, τον κωβαίο, κι εμένα στην άκρη, αυτή η άκρη, που σας γράφει τώρα, για πρώτη φορά στη ζωή της δεν ήξερε τι να πει.
είπα την αλήθεια: μένω άφωνη. ευχαριστώ.

Ναγκίμπ Μαχφούζ. λογοτεχνία και κινηματογράφος

ο Ναγκίμπ Μαχφούζ είναι το ανάλογο του Φλομπέρ ή του Μπαλζάκ στην αραβική μυθιστοριογραφία.
είναι ένας δεξιοτέχνης της δομής, ένας αδέκαστος, ακαταμάχητος, έξοχος ελεύθερος σκοπευτής που βρίσκει πάντα το στόχο του στο νου των αναγνωστών του: το βόλι κατευθείαν στον πιο βαθύ συμβολικό ρεαλισμό.
γι' αυτόν θέλω να μιλήσω κάποτε πολύ, και θα το κάνω.

τώρα όμως αφορμή είναι

ο ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

και ο νομπελίστας ΝΑΓΚΙΜΠ ΜΑΧΦΟΥΖ.

σκηνοθέτες και ηθοποιοί παγκοσμίως γνωστοί έχουν πέσει πάνω του, και με τη λάμπα του εξερευνητή έχουν εξερευνήσει πώς θα λάμψουν στον κινηματογράφο μέσα από την έξοχη πλοκή του Μαχφούζ.

ο Παναγιώτης Καρματζός, χρόνιος εραστής του θεάτρου και του κινηματογράφου, φιλόλογος από τους πιο προσεκτικούς, έχει μαζέψει υλικό (χα χα, κι όταν λέμε υλικό δε λέμε μπούρδες) γύρω από αυτά τα δυο παραπάνω κεφαλαία.
μη χάσετε την ομιλία του, διανθισμένη με εικόνες και άλλα στοιχεία γύρω από το γοητευτικό αυτό θέμα.

ΔΕΥΤΕΡΑ 6 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ, ώρα 7.30 

στο Σύνδεσμο Αιγυπτιωτών Ελλήνων, οδός Γ' Σεπτεβρίου 56, 1ος όροφος.

εννοείται είσοδος ελεύθερη.

την εκδήλωση συνδιοργανώνουν η Ελληνική Επιστημονική Εταιρεία Σπουδών Μέσης Ανατολής και ο Σύνδεσμος Αιγυπτιωτών Ελλήνων.


πραγματικά αξίζει να μην το χάσετε.

καλημέρα. ένα φορτηγάνι με αφγανούς και η λούμα.

η λούμα είναι φίλη μου. κι ας ζει στην αυστραλία τώρα, νομίζω πως κι αυτή που και που θα με θυμάται.
την είχα γνωρίσει τη δεκαετία του 90, στο γαλλικό ινστιτούτο αθηνών, στη σίνα.
πρόσφυγας. χωρίς χαρτιά ακόμη τότε. με τον άντρα της τον Χ και την κόρη της την άγια.
ερχόταν από τη Βαγδάτη, ναι με Β, όχι β. τη Βαγδάτη.
γίναμε φίλες αμέσως. της ζήτησα να μου κάνει μαθήματα προφορικών αραβικών και να την πληρώνω. ανέλαβε μετά χαράς. εγώ βέβαια ποτέ δεν έμαθα να μιλάω. το μπλόκο είναι πολύ παλιό, και νομίζω πλέον αξεπέραστο, έστω κι αν άρχισα να μελετώ αραβικά από το 77, έστω κι αν έχω τελειώσει διδακτορικό στην αραβική λογοτεχνία, έστω κι αν μέχρι τώρα βγάζω τα ματάκια μου μ' αυτή την υπέροχη γλώσσα και πολιτισμό, ποτέ δε θα μάθω να μιλάω, είναι δεδομένο. δε βαριέσαι! ξέρω να κοιτάω. και να καταλαβαίνω. μα γιατί τα γράφω αυτά τώρα, δεν είναι το θέμα, θα επανέλθω.
το σπίτι της λούμας εδώ στην αθήνα ήταν ένα ζεστό υπόγειο πολυκατοικίας. με τον άντρα μου τότε, αφού δε δεχόταν ποτέ πληρωμή η λούμα, αγοράσαμε χαλιά να καλύψουμε το σπίτι. η πεντάχρονη άγια να μπορεί να περιφέρεται χωρίς υγρασία. τα δοντάκια της άγια ήταν φαγωμένα, μα αυτό ήταν το λιγότερο.
η λαθρομετανάστης λούμα κέρδιζε κάποια χρήματα γιατί πληρωνόταν με την ώρα από την αστυνομία ως διερμηνέας, γνώριζε τις γλώσσες της περιοχής της, αραβικά, ουρντού, πέρσικα, συν αγγλικά και γαλλικά, τέλεια!
πώς ήρθατε εδώ λούμα;
με τα πόδια προς την τουρκία, κι από κει 4 μήνες στην άγκυρα, και μετά στην κωνσταντινούπολη. δε θέλω να θυμάμαι τους 6 μήνες που πέρασα εκεί. γι' αυτό σου λέω, δε θέλω χρήματα από σένα...
μου έλεγε με μάτια σκοτεινά.
γιατί έφυγες λούμα; η ερώτηση ήταν δική μου, όταν στο μάθημα περιγράφαμε η κάθε μια το σπίτι της, κι εκείνη μου περιέγραφε ένα διώροφο με κήπο στην βαγδάτη.
γιατί δεν μπορούσαμε να ζήσουμε εκεί: ο άντρας μου είχε έναν ξάδελφο κούρδο, ήρθε στη βαγδάτη, τον φιλοξενήσαμε, και μετά χάσαμε και οι δυο τη δουλειά μας και αγρίεψαν ξαφνικά τα πάντα. πληρώσαμε και φύγαμε μυστικά από τα βουνά...
δε μιλούσε πολύ η λούμα.
με έμμεσο τρόπο έδινε πληροφορίες.
όταν μιλούσαμε για κανόνες γραμματικής, το αγαπημένο δικό μου κομμάτι, η λούμα έφερνε παραδείγματα πάντα με το στρατό.
σε κάποια φάση νευρίασε και μου είπε: συγγνώμη, τα 'χω βάλει με τον εαυτό μου, αλλά όταν μαθαίναμε γραμματική, πάντα με τέτοια παραδείγματα τη μαθαίναμε, και μου έχουν μείνει! ά στο καλό!
η τελευταία ματωμένη οικονομικά διαρροή κόστισε στη λούμα 12.000 δολλάρια, για ένα ψεύτικο διαβατήριο του άντρα της, που σώνει και καλά ήθελε να πάει στον καναδά.
του λέγαμε ότι εκεί δεν είναι όπως εδώ. εδώ σε ξέρουν και δε λένε τίποτα, η λούμα λαθρομετανάστης πληρώνεται από την αστυνομία, εκεί δεν έχει τέτοια...
ο άντρας της όμως ήταν ανυπόμονος κι έλεγε: εδώ όμως είμαστε τόσο καιρό και δε μας δίνουν ούτε χαρτιά ούτε τίποτα. εκεί μόλις πατήσω το πόδι μου θα ζητήσω πολιτικό άσυλο και θα φέρω μετά και τη λούμα με την άγια...
τελικά τον έπιασαν στο ελληνικό αεροδρόμιο, δείχνοντάς του οι ίδιοι οι αστυνομικοί πόσο κακοφτιαγμένο ήταν το διαβατήριο που του είχαν δώσει...
και πού βρήκατε λούμα 12.000 δολλάρια για το ψευτοδιαβατήριο;
πουλήσαμε το σπίτι, έχουμε λεφτά μας τα έστειλαν φίλοι από τη συρία....
ευτυχώς χάρη στη λούμα η ιστορία τέλειωσε καλά: η αυστραλία τους έδωσε πολιτικό άσυλο, έφυγαν όλοι μαζί από την ελλάδα και πήγαν εκεί...
ας είναι καλά!
η άγια τώρα θα έχει σπουδάσει στο πανεπιστήμιο, ίσως να έχει παντρευτεί, ίσως η φίλη μου η λούμα να γράφει πια βιβλία για τις περιπέτειές της, κι ο άντρας της να είναι πιο ευχαριστημένος εκεί, αν δεν έχει τρελαθεί μη αντέχοντας τέτοιες εξελίξεις στη ζωή του...
ποιος ξέρει...
ας είναι καλά αυτοί.
τους αφγανούς δεν τους ξέρω.
ποτέ δε θα γνωρίσω πόσα λεφτά έδωσαν για να στριμωχτούν στο κλεμμένο φορτηγάκι. 45 άτομα στο κλεμμένο, 45 κεφάλια επί πόσα λεφτά για ένα αβέβαιο μέλλον;
η χασούρα πάνω στο χιόνι είναι κάμποσα κεφάλια.
και να δείτε που οι έμποροι των ονείρων παριστάνουν και τους 'καλούς', διαλέγουν κράσεις μεταξύ των σκλάβων που θα μεταφερθούν κι αφήνουν άλλους...
άραγε, τι θα γινόταν αν δεν υπήρχαν αυτοί που μετράνε λεφτά σε κάθε κεφάλι;
που βγάζουν το μαύρο, καρακατάμαυρο χρήμα, με χασούρα ανάμεσα σε βάρκα, αυτοκίνητο, φορτηγάκι κλπ;
που χτίζουν μ' αυτό το χρήμα το γάμο της κόρης τους, την εταιρεία του γιου τους, το μαγαζί τους, το μαγαζί αυτού που θέλει να τον δανείσουν λεφτά, -και κοίτα, εγώ για την ψυχή της μάνας μου το κάνω, δε βγάζω τίποτα εγώ όσα λεφτά και να πληρώσεις πανωτόκια φίλε στηρίζεις το σπίτι σου-, κλπ κλπ κλπ
μέχρι τη στιγμή της θείας δίκης.

μα πριν απ' αυτή, σήμερα στον αστακό κοντά, το χιόνι μπορεί να μην κοκκίνησε από ντροπή. ντροπή.
από αίμα κοκκίνησε κάποιων που αργά ή γρήγορα κάποια μάνα, κάποια αδερφή ή αδερφός, κάποια αγαπητικά θα κλάψει, όταν κάποτε μάθει,
πως πριν βρουν την ελπίδα, στη θέση της, βρήκαν την κόλαση.
ας είναι ελαφρύ το ξένο χώμα που θα σκεπάσει αυτές τις ψυχούλες. ήθελαν να φύγουν από τη δυσκολία του τόπου τους και βρήκαν το θάνατο κάπου αλλού.
δεν ξέρω. πονάει η ψυχή μου.

για τον ιδανικό αναγνώστη. αφιερωμένο στο δικό μου ιδανικό αναγνώστη

Οι λέξεις, σχεδόν με τη σειρά:

Ανάγνωση

Αναγνώστης.

Ξανά- γνώστης;

Πόσο επιπόλαια μπορεί να μιλάμε για ανάγνωση;

Λέω ‘διαβάζω’, δλδ διάβασμα, κάτι σα διάβαση, περιτρέχω ένα χωράφι, έναν κήπο, ας πούμε ένα κήπο με μυστικά…

‘- διάβασες;

-    Διάβασα.

-    Ε, ξανά κάνε μια ανάγνωση’, λέει η μαμά στο παιδί, πάντα μέσα στην υπερβολή.

Ανά-γνωση

Ξανά, βούτα το κεφάλι σου στη θάλασσα, κοντά στον ύφαλο, κάτι νέο ενδεχομένως να δεις.

Εδώ δεν υπάρχει υπερβολή, μα υπάρχει θέση, σύν-θεση και αντί-θεση: για τα τρία αυτά δεν ξέρω από ποιο, από πού να αρχίσω.

Γνώση είναι αυτό που παίρνεις από τον έξω κόσμο κοιτάζοντάς τον και ερευνώντας τον.

Γνώση είναι αυτό που γεννιέται μέσα σου όταν ο ναός του σώματος, ο νούς, αγωνίζεται να δει, να επι οί/εί/δα μέσα μου αυτό εδώ, τώρα δα, που είναι εντός μου, και το

Κατάλαβα, κατανόησα,

Και συνεπώς, αλλά μόνο κατά συνέπεια, γνώρισα: δλδ δημιούργησα μέσα μου μια ιδέα –άυλη- για το προϊόν των αισθήσεων:

αυτό που ένιωσε η αφή,

που οσφράνθηκε η μύτη,

που άκουσε το αυτί,

που είδε το μάτι,

που γεύτηκε η κοιλάδα του στόματος.

Ανά-γνωση λοιπόν μπορεί να είναι η εισχώρηση στο δικό μου ναό μιας γέννας, μιας γνώσης που κάποιος άλλος άφησε κάπου. Η γνώση και η γένεση φέρουν τα ίδια σύμφωνα. Γνωρίζω και γιγνώσκω είναι στην ίδια σφαίρα, μάλιστα στο ‘γα’ ως παρακειμενική επανάληψη, τονίζει κάτι: γιγνώσκω, γνωρίζω ήδη: εμπεδώνω.

Ο ιδανικός αναγνώστης είναι ο αναγνώστης ενός κειμένου.

Κείμενο είναι κάτι που δεν αποτελεί πια ούτε καν προέκταση του χεριού μας ή της πένας ενός ανθρώπου. Είναι ένα αυτοτελές ‘τι’, δημιούργημα, όν, ρπάγμα; Ένα : σύν-ολον.

Φράσεις τύπου ‘τι ήθελε να πει ο ποιητής’ δεν έχουν θέση μπροστά σ’ ένα κείμενο.

Ο ποιητής δεν είναι στο κείμενο. Σωστή ερώτηση θα ήταν: τι λέει, τι θέλει να πει, πώς άραγε ξεκίνησε, αυτή η τελευταία ερώτηση είναι για την κειμενική αρχαιολογία, ή, αν θέλετε, για την ιστορική ανάλυση ενός κειμένου.

Μα το θέμα μας δεν είναι η ανάλυση του κειμένου. Ούτε το κείμενο.

Θάμα μας είναι ο ιδανικός αναγνώστης.

Ιδανικός αναγνώστης για μας τώρα είναι ποιος; Ο αναγνώστης που είναι ιδανικός, όχι εγώ κι εσύ.

Ιδανικός είναι η ιδέα του κατ’ εξ-οχήν αναγνώστη.

Άρα, στην ουσία έχετε δίκιο, δεν υπάρχει έξω.

Αλλά, αφού κέρδισα το φλουρί φέτος (κοιτάξτε πόσα φ στην πρόταση, είναι φανταστικό!), μιλάμε γι’ αυτόν. Αυτός είναι πραγματικός όχι έξω, μέσα μας.

Ιδανικός αναγνώστης για ένα κεί-με/αι-νο/non. Που το βλέπει και το ανασταίνει. Το εισπράττει. Το αγγίζει. το οσφραίνεται.  το γεύεται. το ακούει. το βλέπει.

Ο ιδανικός αναγνώστης δεν είναι αυτός που λέει: α! τι ωραίο!

Είναι αυτός που απέναντι στο κείμενο, ολοκληρώνει μια άποψη, όποια κι αν είναι, τόσο βαθιά, -το γιατί μη με ρωτάτε- που το βλέμμα του σηκώνει το κείμενο από κει που κάθεται και το θεραπεύει. Το κείμενο τότε, αρχίζει και του μιλάει…

Το κείμενο γίνεται μυστήριο για τον ιδανικό αναγνώστη. Τον μυεί στο επέκεινα του νου, και του νου του συγγραφέα ακόμη, και ανά-γνωρίζει σχεδόν τρισδιάστατα μια σελίδα χαρτί: κάτω από τα γράμματα, κάτω από το κενό ένας κόσμος δεν έχει πεθάνει ακόμη. Ζωή και ζόφος αναπαράγουν διαρκώς  το κείμενο που ξεχειλίζει από τους αρμούς του τα λάθη, τη γνώση, τον πόνο της οποιασδήποτε γέννας, την παρουσία ενός σύμπαντος κόσμου.

Αυτός ο ιδανικός αναγνώστης, ανα – καλύπτει το θάνατο του κειμένου και το ζωογονεί: η σχέση του δλδ με το κείμενο είναι μυστηριακή, σχεδόν μοναδική: ως αναγνώστης σε εκδοτικό οίκο, μπορεί να κάνει τον εκδότη να πλουτίσει, υλικά ή πνευματικά,  γιατί θα ανακαλύψει την πραγματικότητα του κειμένου. Αυτός ο ιδανικός αναγνώστης, θα κάνει το κείμενο ‘πράγμα’ χειροπιαστό από τους πολλούς, βιβλίο ας πούμε.

Ο ιδανικός αναγνώστης θα ανα-καλύψει τις αδυναμίες ενός κειμένου, ακόμη και στη μετάφρασή του από μιαν άγνωστη γλώσσα. Ένα παράδειγμα: η χριστίνα γιατζόγλου εντόπιζε δυσκολίες στο κείμενό μου του Άδωνη που μετέφραζα από τα αραβικά, χωρίς να γνωρίζει αραβικά.

Ο ιδανικός αναγνώστης ενός ήδη πραγματικού κειμένου αν γίνει γνωστός, από κάποιο θαύμα, με το συγγραφέα του ενός πραγματικού κειμένου, μπορεί να παίξει μουσική μαζί του: …

Οι δυο τους, δημιουργός ή συγ-γραφέας και ανά-γνώστης, παίζουν πρίμο σιγόντο.

Ο ιδανικός αναγνώστης καλεί το κείμενο να υπάρξει. έχει τόσο σφραγίσει με την ανά-γνωση, ανα-γνώριση το γραφέα, που αυτός επιθυμεί να γίνει ο συγ-γραφέας της ροής για ένα άλλο κείμενο, το επόμενο στην ανά-γνωση.

Αυτή είναι η σπάνια στιγμή της συλλογικότητας ενός κειμένου.

Πριν ακόμη ειδωθεί, δημιουργηθεί, ακουστεί, προ-ορίζεται να σταθεί όρθιο και ζωντανό μπροστά στον ιδανικό αναγνώστη.

Γράφεται, αν όχι σχεδόν μόνο του, γράφεται για τα μάτια του ιδανικού.

Συγ-γράφεται από το χέρι του φερόμενου ως ‘συγγραφέα’ (δια χειρός, που λέγανε κι οι αγιογράφοι στις βυζαντινές εικόνες τους) και από τα βαθιά μάτια της ψυχής του ιδανικού αναγνώστη.

Στην ουσία ο ιδανικός αναγνώστης σέρνει το κείμενο από το χάος στην πρώτη συλλογικότητα, δλδ καθιστά το γραφέα  δημι-ουργό.

ε δε γίνεται, θα πέσω μόνη μου απ' την καρέκλα.

το παιδί δεν είπε αυτό.
άλλωστε το παιδί αυτό δε μιλάει.
δεν ακούει; ακούει.
δεν έχει γλώσσα; έχει.
δεν ξέρει ελληνικά; ξέρει.
δεν πάει σχολείο; πάει.
το παιδί δε μιλάει.
............................. ο εγκέφαλός του δεν ξέρω πώς είναι. δείκτης νοημοσύνης; ίσως μια ευθεία.
ποιος διαπιστώνει το δείκτη νοημοσύνης; κάποιος που θέλει να ξέρει, κι εσύ, εγώ, αυτός, αυτό το παιδί, δε θέλει να πει. κι ο άλλος, που νομίζει ότι έχει το μαχαίρι και το πεπόνι, λέει: ε, κάτω από τριάντα. τριάντα. κάτω από πενήντα. πενήντα. κλπ.
το παιδί είναι μικρό.
από πικρή εμπειρία ξέρει πως όταν σε λένε μικρό, μάλλον μαλάκα θέλουν να σε πουν. τόσο πολύ έχει εισπράξει την απόρριψη, που είναι η ταυτότητά του, άλλο όνομα δεν έχει. δε λέει ούτε το όνομά του.

κι όμως.
το παιδί δεν είπε αυτό, εγώ το λέω, σκασμένη.
το παιδί βλέπει τη δασκάλα να πονάει και να πρέπει να κάτσει. ξέρει πως η καρέκλα του είναι πολύ καλή, κι η δασκάλα θα πάψει να πονά.
ξέρει προφανώς πως η δασκάλα θα πάψει να πονά και για κάτι άλλο.
το παιδί, που δε μιλά, δε νοά, φοράει ακόμη πάμπερς στα 11του, παίρνει το μολύβι και της γράφει:
εδώ να κάτσεις θα σου περάσει ο πόνος.
η δασκάλα του γνέφει, δλδ του γράφει: .
θα σηκωθείς εσύ για να κάτσω εγώ;
και το μικρό γνέφει κι αυτό, δλδ γράφει:

ΠΕΤΑΞΈ ΜΕ ΑΠ' ΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ

κι η δασκάλα κλαίει.
δε θα σε πετάξω εγώ από καμιά καρέκλα εσένα.
για μένα είσαι πεταλούδα που με δένεις με τα φτερά σου
για μένα είσαι άθροισμα της ζωής των άλλων, κι εγώ ένα συν προσθετικό για να κατέβει καλά ο λογαριασμός, δε θα σε πετάξω εγώ από την καρέκλα, που έτσι έχεις μάθει.

η δασκάλα πάει λίγο πιο μακριά να δεί πόσο γαλάζιο έχει ο ουρανός πίσω από τις πιο μαύρες κι άραχλες καταιγίδες.
κι ο μικρός που δε νογά και δε μιλά, σηκώνεται και δίνει τη θέση του στη δασκάλα που πονάει. στη δασκάλα που τον πονάει.

έμενα τώρα γκρέμισέ με, νόημα άλλο δε βρήκα πουθενά μέσα μου. παρεκτός σ' ότι άκουσα. εσύ μίλα τώρα.