|
Σάββατο 27 Νοεμβρίου 2010
πολύ ενδιαφέρουσα διαπλοκή!!! πάρε δώσε ασύστολο, αχόρταγο και καλό!
Παρασκευή 26 Νοεμβρίου 2010
θέμα αρχών. όχι αρχές και εξουσίες.
είναι περίεργη λέξη και έκφραση 'είναι θέμα αρχών'.
είναι άνθρωπος που έχει αρχές.
τι καταλαβαίνετε;
εγώ καταλαβαίνω ότι αυτές 'οι αρχές' είναι κάτι σαν βολβοί με λουλούδια στην ψυχή ενός ανθρώπου ή μιας κοινωνίας.
τέτοια αρχή, είναι ας πούμε η φιλοξενία, σε κοινωνικό επίπεδο.
είναι η ανεξαρτησία, σε προσωπικό επίπεδο.
είναι η συνείδηση κι επειδή μπορεί κάποιος να έχει αρχές, τις πληρώνει ακριβά, δεν τις πουλάει.
δε σημαίνει δλδ ότι έχει διαφορετικές αρχές αυτός, και διαφορετικές είναι οι λεγόμενες 'αρχές συνείδησης' στην ουσία, ή 'αρχές ανθρωπισμού'.
Κυριακή 21 Νοεμβρίου 2010
η Αναστασία
- τι κάνει το μωρό;
- μια χαρά είναι Αναστασία μου! μόνο που είναι τεμπέλης: μόλις πιει λίγο γάλα κοιμάται! χα χα χα
- κανείς δεν έχει σταυρό μεγαλύτερο απ' αυτόν που μπορεί να σηκώσει, να το ξέρεις.
μου έμεινε αυτή η πρόταση στο κεφάλι με απορία.
μετά, κατάλαβα. μεγάλες περιπέτειες.
θυμάμαι και το τέλος της τριλογίας του μαχφούζ (υπέροχο τρίτομο μυθιστόρημα, να το διαβάσετε, εκδόσεις ψυχογιός): ο πρώτος τόμος τελειώνει με το θάνατο του αγαπημένου γιου σε μια διαδήλωση.
ο δεύτερος τόμος αρχίζει μ' ένα γλυκόπικρο μονόλογο της μάνας: 'αχ φάχμι, έλεγα πως δε θα ζήσω μετά από σένα... μα πόσα χρόνια τώρα πηγαινοέρχομαι στο μνήμα σου να βάζω λουλούδια...'
πολλές φορές σκέφτομαι αυτή την ατάκα και το λόγο της Αναστασίας...
(η Αναστασία ήταν ένας αγαθός πέρα για πέρα άνθρωπος που αγαπούσε όσους γνώριζε κι ακόμη περσότερους).
μαζί, τώρα μου ήρθε, σκέφτηκα και μια γραμματέα στο πανεπιστήμιο, που είχα γνωρίσει κάποτε, καλή της ώρα, και δε θα πω το όνομά της, ζει ακόμη.
μου είχε πει: ο κύριος Ευαγγελίδης (ο Θεός ας αναπαύει αυτόν τον άνθρωπο, αιωνία του η μνήμη) σας αγαπάει πολύ. να τον έχετε από κοντά. μπορεί να σας χρειαστεί.
κι εγώ, με τη σιγουριά βλαμένου ανθρώπου, της είπα:
σιγά μην έχω από κοντά τον ευαγγελίδη και τον κάθε ευαγγελίδη. αν χρειαστώ τίποτε που να είναι απαραίτητο, θα εμφανίσει ο θεούλης έναν ευαγγελίδη, ή τον ίδιο ή κανέναν άλλο, και θα βοηθήσει. δε θυμάστε που λέει στο ευαγγέλιο 'αν χρειαστείτε, και πέτρες μπορεί να σηκωθούν και να σας υπερασπιστούν', ή κάπως έτσι;
όντως. αυτό γίνεται κάθε φορά.
μερικές φορές όμως σίγουρα λαβωνόμαστε από διάφορα. υπάρχουν και στιγμές κατατρόπωσης.
δεν ξέρεις εύκολα το γιατί. κι ίσως ακριβώς γι' αυτό, δεν πρέπει να σε ενδιαφέρει τόσο το γιατί: καμιά φορά το γιατί σπρώχνει στο κυνήγι μαγισσών, και το κυνήγι μαγισσών μπορεί να είναι εναντίον άλλων, αλλά και εναντίον του εαυτού σου, δλδ να γεμίζεις ενοχές και να λες ότι 'εγώ φταίω, είδες; δεν έκανα έτσι, δεν έκανα αλλιώς' κλπ κλπ.
ζούμε όλοι στιγμές κατατρόπωσης, που σε βάζουν να σκύβεις το κεφάλι. να μην μπορείς άλλο. να μην αντέχεις.
μα η καρδιά είναι μια πεδιάδα. ν' αφήνεις το βλέμμα σου να περιπλανιέται στο μέλλον, ακόμη κι αν το βλέπεις έρημο.
στην έρημο ακουμπάει ο πιο καθαρός ουρανός.
πάντα υπάρχει ένα σημείο ένωσης ανάμεσα στο αύριο και τη ζωή, στο αύριο και την ελπίδα.
στη ζωή και τη ζωή.
αυτό είναι το αίμα.
γι' αυτό η αγάπη έχει κόκκινο χρώμα. κοστίζει μα αξίζει, θα έλεγα γελοιωδώς.
δε βαριέσαι, μπούρδες γράφω. τι να κάνουμε; καλή κυριακή σε όλους!
Σάββατο 20 Νοεμβρίου 2010
δάσκαλος και μαθητής
θυμάμαι την κυρία φανή, δασκάλα της β' δημοτικού όταν ήμουν μαθήτρια, να μπαίνει στην τάξη. ο λύσας, ο τελευταίος μαθητής της τάξης έχει ξαπλώσει στη μέση της τάξης και κάνει τον πεθαμένο. η κυρία φανή βάζει το τακούνι της πάνω στην κοιλιά του.
δε θα το ξεχάσω.
και δε θα ξεχάσω το λύσα, ένα χρόνο αργότερα, να μην έρχεται πια σχολείο: με τον μπαμπά του πάνω σ' ένα τρίκυκλο μαζεύει παλιοσίδερα.
θυμάμαι την κυρία φανή και την κυρία καίτη και μια άλλη κυρία, να με καλούν κοντά τους, εκεί που κάθονταν στον ήλιο, όντας κι εγώ στη β' δημοτικού και να με ρωτάνε:
-τι είναι αυτό το σημάδι στο πρόσωπό σου;
δασκαλεμένη από τη μαμά μου εγώ λέω:
-το λένε αιμαγγείωμα, δεν είναι τίποτα, έτσι γεννήθηκα, δεν πονάει, δεν πειράζει.
-κρίμα... κι είσαι και κοριτσάκι! φύγε τώρα, πήγαινε να παίξεις.
...
θυμάμαι την κυρία λόλη, στο γυμνάσιο, την ώρα της έκθεσης να φωνάζει στην τάξη, συστηματικά σχεδόν:
-κονδύλη! όχι πολλές αρλούμπες!
θυμάμαι δασκάλους να γδύνουν τα παιδιά την αξιοπρέπειά τους.
θυμάμαι την κυρία μακρή, καθηγήτρια γαλλικών, να λέει:
-ένα παιδί από αυτή την τάξη θα μας κάνει όλους περήφανους μια μέρα. εσείς θα χαιρόσαστε που είσαστε συμμαθητής του, κι εγώ που ήμουνα δασκάλα του.
η δασκάλα αυτή δεν είχε καμιά εγγύηση ότι έτσι θα γινόταν. το πόσο όμως εμψύχωνε, και μάλιστα για πρώτη φορά, αυτό το παιδί, δεν έχει καμιά σχέση με το μέλλον του παιδιού. είχε ευεργετική σχέση σε όλη τη ζωή του, δλδ στο παρόν, το ΠΑΡΌΝ του παιδιού...
θυμάμαι τον κύριο λόιξ, καθηγητή πολυτεχνείου της λουβαίν, να χτυπάει το κουδούνι του φτωχικού σπιτιού μας, απρόσκλητος, για να κάνει ιδιαίτερο μάθημα δωρεάν στον αδελφό μου, τότε φοιτητή ιατρικής στη λουβαίν.
θυμάμαι τον οττέν, τον καθηγητή ανάλυσης κειμένων, να με βρίσκει στο δρόμο και να μου λέει: έλα δω εσύ! στις εξετάσεις έγραψες βλακείες. είσαι όμως η καλύτερη φοιτήτρια της χρονιάς, σε ξέρω από τη συμμετοχή σου στο μάθημα. αντί για 6 που άξιζε το γραφτό σου, θα σου βάλω 13, μην παρεξηγηθείς!
(άκου και να μην παρεξηγηθώ!)
θυμάμαι τη βαν ριτ, την αριστοκράτισα καθηγήτρια αραβικής φιλοσοφίας.
να με παίρνει τηλέφωνο στη γειτόνισσα εδώ στην ελλάδα, γιατί όταν γυρίσαμε δεν είχαμε ούτε τηλέφωνο, λέγοντάς μου:
συγγνώμη που θα σας τηλεφωνώ κάθε 15, μα δε θέλω να εγκαταλείψετε με την πρώτη δυσκολία ό,τι έχετε κάνει μέχρι τώρα...
θυμάμαι τον ρεκμάνς, καθηγητή μου στο μεταπτυχιακό, να γράφει στη γερουσία, όταν τελείωσα και μου πρότειναν μια θέση στο πανεπιστήμιο της λουβαίν, μα δεν είχε μπει η ελλάδα ακόμη στην κοινότητα και δεν δικαιούμην: 'αντί να δίνετε υπηκοότητα μόνο σε ποδοσφαιριστές, δώστε και σ' έναν άνθρωπο των γραμμάτων που τον θέλουμε'...
θυμάμαι τον παπαδημητρίου εδώ, να βοηθάει τον αγράμματο πατέρα μου, κατά τύχη, και να με θυμάται αργότερα...
θυμάμαι τον παπαθωμόπουλο, να μου συμπαραστέκεται στις πρώτες ομιλίες μου με το βλέμμα ανθρώπου που αγαπάει...
θυμάμαι δασκάλους και δασκάλους.
μοναξιά και σκέψη.
τώρα πια, στη μέση ζώνη που είμαι, έχοντας ζήσει και ζωή, έχοντας πλησιάσει πολύ και θάνατο, κάθε φορά που έχω την τιμή να βρεθώ σε τάξη, νιώθω ευγνωμοσύνη για τα παιδιά που γνωρίζω, το παιδί που ήμουν κάποτε ξυπνά και μου γνέφει:
ναι,
η καρέκλα είναι για να κάθονται τα παιδιά,
ο λόγος είναι για να μοιραζόμαστε το μέλλον
-κι εγώ τις προάλλες έδωσα τη θέση μου μα βρήκα μια άλλη, όχι μόνο στην αίθουσα εκείνη, μα στην καρδιά σου κοριτσάκι,
κι η καρδιά των παιδιών είναι το πιο άγριο το πιο ειλικρινές το πιο μυστικό λεω-φορείο.
είθε να έχω πάντα μια θέση εκεί, να παλεύω
έχω δεχτεί τόσα που όσα και να κάνω είναι λίγα.
είμαι κι εγώ λιγοστή. έχω λίγα χρόνια ακόμη. μα θέλω φεύγοντας να έχω μαζί μου ένα χαμόγελο και την αγάπη των παιδιών.
και όσο και να τρέμω, κάτι, έστω κάτι τόσο δα, να έχω προσφέρει στα παιδιά.
έστω και μια θέση μέσα σε μια αίθουσα.
εκείνα μου έχουν δώσει μια θέση να υπάρχω.
ευχαριστώ.
Δευτέρα 15 Νοεμβρίου 2010
γεύση νεκρού στο στόμα
αλλοιώνεται η ησυχία των οστών του προσώπου, νομίζεις πως όλα κουνιούνται θες να αποβάλεις τη σκέψη την αίσθηση ξέρεις πως είναι απλώς παραίσθηση ή διαίσθηση.
ή απλώς, πόνος στη μνήμη.
πονάει ένας φίλος που χάθηκε άδικα, και μείναμε εμείς μόνοι μας να κοιτάμε μακριά τη θέση που δεν έχει πια εκείνος.
τον θυμάμαι λεβέντη να με περιμένει στη στάση του μετρό. άγνωστος. εσύ είσαι; εσείς είστε;
γεύση νεκρού στο στόμα, μιας και το περατίκι το βαστά σε χρόνο άδικο, έτσι μου φαίνεται.
με πικραίνει αυτό.
σήμερα τον θυμάμαι πιο πολύ από ποτέ. ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει, φίλε μας. όσο περνά ο καιρός δεν μπορώ να σε ξεχάσω.
Σάββατο 13 Νοεμβρίου 2010
το τώρα και το αύριο
| 868 | Ξανάρχισα να γράφω, Όπως ξαναρχίζουν να πίνουν Πράξη μέσα στην αιθάλη και τη σιωπή Εάν εσού μνησθώ Το αντίθετο Αν σε ξεχάσω μοναξιά, θάλασσα κι αρμυρό νερό Να σε ξεχάσω δεν μπορώ -μα τότε, τώρα;- Η γλώσσα κολληθείη τω λάρυγγί μου Τώρα πια η τρύπα του αέρα για τον ποιητή γίνεται οπή, σφίγγουν τα γεγονότα γύρω οι ειδήσεις είναι απόχη στην τράπεζα τα χρήματα έχουν απλώς τελειώσει Τώρα Νερό οι υποχρεώσεις ξεπλένουν τη ζωή Κι η ζωή Ένα σακκούλι πολύτιμα πετράδια, έκαψαν τον καιρό Στα χέρια κάποιας μάντισσας που κατοικεί σ’ αρχαίες πέτρες και συλλαμβάνει τον καιρό στα χέρια του βενέζη, Αγράμματη πια. Δε με χωρίζει τίποτε παρεκτός αιθάλη Κι όλα κοινά κι όλα καλά Γράφω τις ιστορίες του μετρό ιστορίες λάθος ζευγαριών εικόνες μικρής πυραμίδας που βασίζεται στο αύριο Το αύριο είναι το σημείο 0 της βαρύτητας βουτάω το καλαμάρι και την πέννα και το εμπρός και το πίσω εκεί Ξανθαίνουν οι σκιές πάνω στα δέντρα Μαλακώνουν τα εδάφια των γραφών σαν μπαμπάκι και σύννεφο και σα λάσπη Αδιαφορώ Και μετά Γράφω πάλι ο θυμός Αντικαταστάθηκε από την επίγνωση. --------------------- ελένη κονδύλη2010-11-13 |
Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2010
δεν είμαι περήφανη, είμαι προβληματισμένη.
πού πάμε, που λέει ο κόσμος.
εγώ είχα κουβεντιάσει με την κόρη μου, είχα αφήσει το γιο μου στο νοσοκομείο, είχα πάει να πληρώσω μια πεντακοσάρα σε δικηγόρο για μια μήνυση.
δλδ είμουνα στην τσίτα.
επειδή ο θεούλης αγαπάει, αυτά τα 500 τα βρήκα κρυμμένα σ' ένα ντουλάπι. το φανταζόσαστε;
τώρα έχω λιγότερο από 50.
και είχα πάρει το μετρό.
συνωστισμός.
μεσημέρι, πιτσιρίκια με τσάντες, προσπαθώ να εισχωρήσω ανάμεσα.
ελευθερώνεται μια θέση κι ένας πολύ νεαρός, αμούστακος σχεδόν, την καταλαμβάνει με αγενέστατη ταχύτητα, ενώ ήταν μπροστά στη θέση μια σιτεμένη πιο χοντρούλα από μένα.
μου φαίνεται αγενής η στάση του νεαρού, αλλά, οκ, τι να γίνει.
και ο νεαρός, στα όρια της ψυχογενούς επιθετικότητας, λέει στην χοντρή κυρία: 'υπάρχει και το συγγνώμη όταν πατάμε κάποιον, ε, τι λές;'
γίνομαι έξω φρενών και τον κοιτάζω επιτιμητικά.
στην αγκαλιά του πέφτει αμέσως μια νεαρή, γύρω στα 17 την έκανα, κι αρχίζουν ένα χαμούρεμα απίστευτο.
όπως ήδη έχω τα μάτια μου πάνω στο νεαρό, παρατηρώ τα δικά του: είναι κατακόκκινα, και κλείνουν. τα ανοίγει με δυσκολία, μιλά με δυσκολία.
είναι φανερά ή μαστουρωμένος ή όπως είμαι εγώ σήμερα, άρρωστος με πολύ πυρετό.
η πιτσιρδέλα τον φιλά, τον προσέχει. εκείνος φαίνεται να την αγαπά. τα χέρια του είναι με τόση στοργή πάνω της, ξέρει να βαστά γυναίκα στα χέρια του.
όσο και να προσπαθεί τα μάτια του κλείνουν΄.
κάνω προσευχή. ο θυμός έχει φύγει, το βλέμμα μου παίρνει τον τρίτο της παρέας.
ένας που πρέπει να είναι 23 με 25, στέκει όρθιος μαζί τους, αυτοί κάθονται στην ίδια θέση.
κι αυτός είναι μαστουρωμένος αλλά κρατάει καλά.
η μικρή γυρίζει και με κοιτάει.
της σκάω ένα χαμόγελο και το ανταποδίδει με τέτοια γλυκα... τέτοια γλύκα.
ο νεαρός στον κόσμο του. ο αποπάνω τους από κοντά.
το πράγμα είναι πολύ σοβαρό.
τους σκέφτομαι να βγαίνουν μαζί, να χώνονται σ' ένα δωμάτιο, λυπάμαι τη μικρή που δεν είναι μαστουρωμένη. τα αγόρια δε θα έχουν αναστολή για τίποτα.
ανάβω, σκέφτομαι.
η μικρή είναι στην αγκαλιά του και χαμουρεύεται για να κρυφττεί αυτό που βλέπουν όλοι και κανείς δε μιλάει: ένα παιδί που δεν μπορεί να σταθεί όρθιο.
βουτηγμένο στην πρέζα.
αντί να είναι το θύμα, αυτό το γλυκό κοριτσάκι μπορεί να είναι η συνεργός του μεγαλύτερου, και καλύπτουν τον μικρόν.
όπως και να γίνει είναι σε κίνδυνο, όλοι το βλέπουν και κανείς δε μιλά,
σκέφτομαι τα παιδιά μου και παίρνω την απόφαση να μην κάνω πίσω.
απευθύνομαι στη μικρή και της λέω: πού πάτε;
ξέρεις ότι αυτό το αγόρι είναι άρρωστο; πρέπει να το πας σε γιατρό για να το βοηθήσεις!
εγω; λέει επιθετικά ο καθισμένος. τι τολμάς να πεις;
εσύ, του λέω, βεβαίως εσύ αγόρι μου! μάνα είμαι και ξέρω: τα μάτια σου καίνε, και δεν μπορείς να μιλήσεις! δε βλέπεις; μπερδεύεις τα λόγια σου. φαίνεσαι σαν μαστουρωμένος. η κοπελίτσα είναι καθαρή, πρέπει να σε βοηθήσει.
πριν προλάβω να τελειώσω, έρχεται εξαγριωμένος ο όρθιος.
είμουνα αποφασισμένη να παλέψω και με τα χέρια. θα μπορούσα να τον νικήσω, τέτοια λύσσα είχα μέσα μου!
έρχεται και μου λέει: πώς τολμάτε και προσβάλετε!
κι εσύ του λέω παιδί μου, χάλια είσαι, αλλά αυτός που κάθεται είναι χάλια!
τι χάλια;
είναι σα μαστουρωμένος!
εγώ ήρθα από καλαμάτα ταξίδευα όλη νύχτα, λέει ο όρθιος.
πώς βρίζετε αυτόν που κάθεται;
δεν τον έβρισα!
τον είπατε μαστουρωμένο!
και λοιπόν; έτσι μοιάζει. η ζωή του είναι σε κίνδυνο!
κι εσείς άμα πίνατε ένα μπουκάλι κρασί...
φυσικά, του απαντάω, κι εγώ μαστουρωμένη θα ήμουνα!
μα μαστουρωμένος είναι για ουσίες...
ε, εσύ το είπες για ουσίες. προφανώς κάτι θα ξέρεις.
εμένα με νοιάζει κι αυτή η κοπελίτσα κι αυτό το παλλικάρι που δεν στέκει ορθό.
η κοπελίτσα πάνιασε.
καιρό είχα να δω τέτοια θλίψη.
αποφασιστικά σηκώθηκε προκαλώντας και τους υπόλοιπούς.
όχι παιδάκι μου, αν δεν είναι να κατέβεις εδώ, εγώ θα κατέβω στην επόμενη, δε θα με ξαναδείς.
πρόσεχε τη ζωή σου και τη ζωή του φίλου σου.
όλοι κοίταζαν. ένας ηλικιωμένος μόνο πήρε ευγενικά το μέρος μου, χωρίς να κατηγορήσει τα παιδιά.
μετά όλοι κουνούσαν το κεφάλι.
λίγη ζωή, πατριώτες!
λίγη ζωή, έχετε; δώστε, δώστε....
Τρίτη 2 Νοεμβρίου 2010
ναι ναι, και είμαι και περήφανη!
χα χα χα, γύρισα σπίτι μου τώρα, μα το πρωί πήρα το αεροπλανάκι από το ελευθέριος βενιζέλος και πήγα στο ρέθυμνο. η κάρτα επιβίβασης έλεγε 'πύλη Β19'. έπρεπε να κατέβω έναν όροφο στο αεροδρόμιο, κι εκεί που πήγαινα άκουσα ένα μεταλλικό ρυθμικό θόρυβο: ήταν όμορφος, πιο νέος από μένα, είχε ανάγκη για να περπατάει ένα μεταλλικό μπαστούνι με 4 πόδια. χωρίς να το θέλω, είδα ένα σώμα να πονάει.
κατέβηκα, βρήκα πού έπρεπε να περιμένω.
άκουσα τον ίδιο ρυθμικό θόρυβο.
ο ίδιος άνθρωπος είχε κατέβει κι αυτός, με διαφορά αρκετών λεπτών.
έψαχνε την πύλη Β18, που, παραδόξως δεν ήταν στη σειρά, από το Β15, πήγαινε εκεί στο Β19!
αφού με ρώτησε, κι έβλεπα έναν άνθρωπο σε ανάγκη, προχώρησα και ρώτησα μια υπάλληλο του αεροδρομίου, πού είναι η Β18. η υπάλληλος απάντησε:
δεν ξέρω, να ρωτήσετε αλλού.
πού να ρωτήσω;
να ρωτήσετε την εταιρεία.
δεσποινίς, είναι η πύλη αποβίβασης για κάποιον που χρειάζεται βοήθεια, ποιον να ρωτήσω;
δεν ξέρω, την εταιρεία να ρωτήσετε!
τα πήρα στην κράνα και της είπα:
ακούστε, ούτε εσείς ούτε εγώ θα φύγουμε από δω, αν δε βρούμε πού θα πάει αυτός ο άνθρωπος που χρειάζεται στήριξη.
εν τω μεταξύ, ο άνθρωπος είχε ήδη φτάσει εκεί, κι έλεγε με ευγένεια ότι έψαχνε, του είπαν προς τα δω, κλπ κλπ.
όταν η κοπελίτσα είδε ότι δε θα την έβγαζε καθαρή, τότε πολύ απλά, με τη στολή που φόραγε, ρώτησε δυο τρεις, βρήκε άκρη,
κι έγινε το αυτονόητο:
ειπώθηκε στον άνθρωπο με πολλή ευγένεια προς τα πού να πάει.
δεν ήταν δλδ δύσκολο.
χρειάστηκε όμως πριν να πω στην νεαρά πεταλουδίτσα πως αν δεν βρήσκαμε άκρη δε θα το κούναγε απο κει.
αν ήταν ο αδελφός της με μπαστούνι, θα χρειαζόταν κάποιος να την απειλήσει για να κάνει κάτι τόσο απλό και τόσο γρήγορα.
λίγη σκέψη.
ή λίγη τσίπα;
ε λοιπόν, απλώς: λίγη σκέψη.
μου έκανε μεγάλη εντύπωση.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)