ο δάσκαλος και η τιμωρία

είχανε γίνει μαλλιά κουβάρια.

και δεν έφτανε μόνο αυτό, αλλά και όλοι γύρω τους είχαν πολωθεί. πέφτανε οι μπουνιές ανάμεσα στους δυο, και οι άλλοι όλοι, μαζί με τον έναν ή τον άλλον, τρώγονταν για την αδικία.

το θέμα ήταν το ποδόσφαιρο.

στο διάλλειμα της σχολής, στο ματς, μια στραβοτιμωνιά από κάποιον, ένας λόγος παραπάνω, και δυο συμμαθητές, και μάλιστα μαθητές εκκλησιαστικής σχολής, πιάστηκαν στα χέρια, το πράμα πήγε μακριά και βρέθηκαν ως βρεγμένες γάτες μπροστά στο διευθυντή.

νέκρα.

οι έφηβοι δε μιλούσαν πια

μαι αυτός που έπρεπε να μιλήσει για να δει πού είναι το δίκιο και πού το άδικο, δε μιλούσε επίσης!

πάγος.

αφού έμειναν έτσι για κάμποσο διάστημα, όσο να γίνει τεταμένη η ατμόσφαιρα,

ο διευθυντής τους επέπληξε για τη βία που έδειξαν, τους είπε ότι η τιμωρία θα είναι σοβαρή, και τους έστειλε στην τάξη τους.

ναι, η τιμωρία ήταν αξέχαστη:

ο διευθυντής του σχολείου δε θα έτρωγε φαγητό για ένα μήνα.

αυτή ήταν η τιμωρία των μαθητών!!!

να μένει νηστικός ο διευθυντής.

το μάθημα και η τιμωρία ήταν όντως μεγάλη.

σιγά σιγά κατάλαβαν και το νόημα για το ποιος θα είχε δίκιο ή άδικο.

και τα παιδιά πρόσεχαν όλο και πιο πολύ να μην κατατρακυλήσουν στη βία.

τι δάσκαλος!

σήμερα είναι του αγίου Νεκταρίου.

αυτός ήταν ο διευθυντής της ριζαρείου σχολής, ο εκπληκτικός δάσκαλος.

'είναι για να γα@%$$$$$$με καλύτερα τα κορίτσια κυρία!'

-ΙΙΙΙ!!!!!! ναι, έτσι μου είπε!!!!

το τέρας!

το σκηνικό είναι το εξής: είμαι καθηγήτρια στο γαλλικό ινστιτούτο παράρτημα πλατεία αμερικής (έχει κλείσει τώρα, ήταν πολύ όμορφα και εκλεκτοί οι συνάδελφοι), οι τάξεις μικρές, κι εγώ στην πόρτα μέχρι να βγουν όλοι οι μαθητές.

περνά κι ένας πανύψηλος δεκαπεντάρης που μοιάζω νάνος μπροστά του.

-πώ πω ύψος τα παιδιά!, λέω εγώ. κι αυτός μου απαντάει με τον τίτλο.

έγινα ράκος.

μεταβλήθηκα σε ερινύα εναντίον του εαυτού μου που το άφησα έτσι, και, φυσικά, δεν το ξέχασα.

ήθελα να ισοπεδώσω το όντως θρασύτατο αυτό παιδί.

είχα μπει για μια αναπλήρωση στην τάξη τους.

την επόμενη χρονιά τον είχα στην τάξη μου.

το θυμόταν κι αυτός, προφανώς, κι ήταν έτοιμος για την καζούρα.

ΑΛΛΑ, ήμουνα έτοιμη κι εγώ. μόλις τόλμησε κάτι να μασουλίσει ανάμεσα στα δόντια του, τον κατακεραύνωσα με τέτοια μαεστρία, που φοβόταν και τη σκιά του μέσα στην τάξη.

για να ακούσει μια καλή κουβέντα έπρεπε να ιδρώσει ο δόλιος... και ΠΟΤΈ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΑΠΌ ΜΕΝΑ.

επειδή σα δασκάλα είμαι μάλλον αυτοδίδακτη, ενώ όλοι έβαζαν κείμενα από περιοδικά, εγώ, παλιομοδίτισα, έβαζα κείμενα λογοτεχνίας και ερωτήσεις σ' αυτά.

σε κάποια φάση, ζήτησα να δώ τη μητέρα του. είπα στη διευθύντρια να βάλει τη γραμματέα της να την καλέσει.

η γυναίκα ήρθε έντρομη, κι άρχισε να μου λέει ότι τι παιδί είναι αυτό, πόσο τους έχει στεναχωρήσει, και του το λένε να διαβάζει κι αυτός δε διαβάζει, κλπ κλπ, αλαφιασμένη, πιστεύοντας τι θα της ξεφουρνίσω.

της είπα ότι καταλαβαίνω την αγωνία της.

ο έφηβος δίπλα, ήδη σε δυσάρεστη θέση.

κι εγώ της είπα: γι' αυτό, όπως καταλαβαίνετε, σας κάλεσα. έχω ένα ζήτημα με τον ΧΧΧ.

(πάγος από όλους).

θα σας δείξω.

και βγάζω το γραπτό του.

εξηγώ: ο βαθμός του όπως βλέπετε είναι πολύ μέτριος.

--... ναι, εγώ του το λέω, ... ψελλίζει η μαμά.

και μετά εγώ λέω:

ο βαθμός του είναι ο καλύτερος στην τάξη. κανένα παιδί δεν απάντησε με τέτοιο τρόπο στη λογοτεχνία. αυτό με κάνει να σας παρακαλέσω για το εξής:

το παιδί αυτό έχει δυνατότητες που πρέπει να σεβαστεί. να του το πείτε!

...

ξέρετε τι έγινε μετά;

το πιο γλυκό αγόρι, το πιο ευγενικό σχεδόν απίστευτο, ήταν αυτό το αγόρι.

το σκίσιμο που έκανε στην τάξη;

δεν περιγράφεται.

τον έβλεπα για χρόνια. δεν ήταν ψηλός μόνο για να ... χμ χμ. είχε γίνει ένας μίσχος που άνοιγε τα φτερά και τα πέταλά του με αγάπη και με ελπίδα...

το παλιόπαιδο! με πήραν τα ζουμιά. ας έχει καλό!

χάσιμο χρόνου;

ενώ συνήθως γράφω αυτόματα, γι' αυτό κι έτσι απρόσεκτα, ε λοιπόν, σήμερα με τρώει, θέλω να γράψω αυτό που θέλω να γράψω, μα δε μου είναι εύκολο, μπερδεύομαι.

είμαι θαμπωμένη από το εξάμηνο που πέρασα, ένα τρίωρο κάθε τρίτη πρωί στη φιλοσοφική.

ίσως να είναι γιατί γέρασα, και είμαι πιο ευσυγκίνητη. ίσως όμως, και δεν πρέπει να πάει χαμένο και στα αζήτητα και ασχολίαστα, και κάτι εξαιρετικό:

η φετεινή χρονιά με 'τα παιδιά του αγγλικού' (κι ίσως όχι μόνο, μα ήταν η κύρια μάζα) είναι από τις πιο όμορφες χρονιές που έχω ζήσει, και σας διαβεβαιώ πως έχω ζήσει πολλές όμορφες χρονιές με παιδιά.

όχι μόνο ένιωθα ωραία όταν πήγαινα για μάθημα, γιατί έβλεπα τη συμμετοχή, την προσπάθεια, την ευγένεια, το χαμόγελο, την επαφή που σου γεμίζει την ψυχή ελπίδα, αλλά γιατί κάτι έμεινε ανεξίτηλο και σε μένα, μα νομίζω και στα παιδιά, για ό,τι έγινε εκεί, στο αμφιθέατρο δε θυμάμαι πιο νούμερο.

να μιλήσω για χημεία; για αλχημεία; για δέσιμο; δεν ξέρω. πάντως αυτά τα παιδιά τα αγάπησα και θα μου λείψουν.

ίσως μάλιστα να μη μου λείψουν γιατί θα τα ξαναδώ, ή γιατί θα τα κουβαλάω μέσα μου για καιρό. έτσι γίνονται οι αγαθές καμπούρες άλλωστε.

λοιπόν, είμαι θαμπωμένη γιατί διορθώνω γραπτά.

τα γραπτά μου είναι συνήθως ένα 'συνοθύλλευμα' αλλοπρόσαλλων ερωτήσεων που ξεκινάνε από απλές ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής, προχωράνε σε αιτιολογήσεις, ζητάω και μικρά θεματάκια μιας παραγράφου, το σύνολο φτάνει περί τις 60 με 120, ανάλογα, και καλύπτεται όλη η εξεταστέα ύλη. αυτό μου επιτρέπει να εκτιμήσω κάθε τύπου προσπάθεια: το γενικο και αδιάφορο διάβασμα που κάτι θυμάται και παίρνει το 5, ως το διάβασμα που καλύπτει τα πάντα με τον α' ή β' τρόπο, και παίρνει δέκα, πράγμα το οποίο με τόσες πολλές ερωτήσεις δεν είναι κι εύκολο. ο μεγάλος αριθμός ερωτήσεων μου επιτρέπει να αξιολογώ όσο μπορώ κάθε προσπάθεια, και να υπάρχει διαφοροποίηση από το 4 έως το 10.

επειδή έχω μέσα μου και την κληρονομικότητα του "χωροφυλάκου" παναθεμά με, δεν μπορώ να είμαι αδιάφορη στην αντιγραφή. έτσι φέτος έφτιαξα 4 ομάδες θέματα, οπότε δεν ήταν δυνατή η συνεργασία: τι να πρωτοκοιτάξεις όταν έχεις τόσες ερωτήσεις, κι ο διπλανός, ο μπροστινός κι ο μετόπισθεν έχουν άλλα θέματα; βέβαια μην το παρακάνουμε, όλοι υπήρξαμε φοιτητές και μαθητές. εγώ πχ, στο δημοτικό, αν δεν είχα το βιβλίο ανοιχτό κάτω από το θρανίο δεν έγραφα τίποτα! ήταν ένα είδος σιγουριάς, χα χα χα. στο πανεπ όμως, ή στο γυμνάσιο, πάνε αυτά, τίποτα δε γινόταν.

ε λοιπόν, έχω θαμπωθεί γιατί διορθώνω τα γραπτά αυτές τις μέρες. η ευχαρίστηση που νιώθω μπροστά σε τέτοια γραπτά είναι το ωραιότερο δώρο που θα μπορούσα να έχω!

τα παιδιά όχι μόνο απομνημόνευσαν του κόσμου τα πράγματα, μα έβγαλαν τέτοια ηπιότητα στην κριτική σκέψη, τέτοιο τερτίπι σε παρατηρήσεις, τέτοια ευστροφία...

ωραιότερο δώρο δε θα μπορούσα να έχω.

ας συνεχίσω. τα παιδάκια αυτά μου έκαναν το δώρο να νιώθω όχι τελείως άχρηστη. ας έχουν καλό.

καλό βράδυ σε όλους, έχω ακόμη 61 γραπτά να διορθώσω. κι ούτε ένα λευκή κόλα. πραγματική ευτυχία, η ευτυχία του δασκάλου.

λες κι αυτά τα παιδιά φέτος θέλησαν να με στηρίξουν στην ίδια τη ζωή.

δάσκαλος και μαθητής

θυμάμαι την κυρία φανή, δασκάλα της β' δημοτικού όταν ήμουν μαθήτρια, να μπαίνει στην τάξη. ο λύσας, ο τελευταίος μαθητής της τάξης έχει ξαπλώσει στη μέση της τάξης και κάνει τον πεθαμένο. η κυρία φανή βάζει το τακούνι της πάνω στην κοιλιά του.

δε θα το ξεχάσω.

και δε θα ξεχάσω το λύσα, ένα χρόνο αργότερα, να μην έρχεται πια σχολείο: με τον μπαμπά του πάνω σ' ένα τρίκυκλο μαζεύει παλιοσίδερα.

θυμάμαι την κυρία φανή και την κυρία καίτη και μια άλλη κυρία, να με καλούν κοντά τους, εκεί που κάθονταν στον ήλιο, όντας κι εγώ στη β' δημοτικού και να με ρωτάνε:

-τι είναι αυτό το σημάδι στο πρόσωπό σου;

δασκαλεμένη από τη μαμά μου εγώ λέω:

-το λένε αιμαγγείωμα, δεν είναι τίποτα, έτσι γεννήθηκα, δεν πονάει, δεν πειράζει.

-κρίμα... κι είσαι και κοριτσάκι! φύγε τώρα, πήγαινε να παίξεις.

...

θυμάμαι την κυρία λόλη, στο γυμνάσιο, την ώρα της έκθεσης να φωνάζει στην τάξη, συστηματικά σχεδόν:

-κονδύλη! όχι πολλές αρλούμπες!

θυμάμαι δασκάλους να γδύνουν τα παιδιά την αξιοπρέπειά τους.

θυμάμαι την κυρία μακρή, καθηγήτρια γαλλικών, να λέει:

-ένα παιδί από αυτή την τάξη θα μας κάνει όλους περήφανους μια μέρα. εσείς θα χαιρόσαστε που είσαστε συμμαθητής του, κι εγώ που ήμουνα δασκάλα του.

η δασκάλα αυτή δεν είχε καμιά εγγύηση ότι έτσι θα γινόταν. το πόσο όμως εμψύχωνε, και μάλιστα για πρώτη φορά, αυτό το παιδί, δεν έχει καμιά σχέση με το μέλλον του παιδιού. είχε ευεργετική σχέση σε όλη τη ζωή του, δλδ στο παρόν, το ΠΑΡΌΝ του παιδιού...

θυμάμαι τον κύριο λόιξ, καθηγητή πολυτεχνείου της λουβαίν, να χτυπάει το κουδούνι του φτωχικού σπιτιού μας, απρόσκλητος, για να κάνει ιδιαίτερο μάθημα δωρεάν στον αδελφό μου, τότε φοιτητή ιατρικής στη λουβαίν.

θυμάμαι τον οττέν, τον καθηγητή ανάλυσης κειμένων, να με βρίσκει στο δρόμο και να μου λέει: έλα δω εσύ! στις εξετάσεις έγραψες βλακείες. είσαι όμως η καλύτερη φοιτήτρια της χρονιάς, σε ξέρω από τη συμμετοχή σου στο μάθημα. αντί για 6 που άξιζε το γραφτό σου, θα σου βάλω 13, μην παρεξηγηθείς!

(άκου και να μην παρεξηγηθώ!)

θυμάμαι τη βαν ριτ, την αριστοκράτισα καθηγήτρια αραβικής φιλοσοφίας.

να με παίρνει τηλέφωνο στη γειτόνισσα εδώ στην ελλάδα, γιατί όταν γυρίσαμε δεν είχαμε ούτε τηλέφωνο, λέγοντάς μου:

συγγνώμη που θα σας τηλεφωνώ κάθε 15, μα δε θέλω να εγκαταλείψετε με την πρώτη δυσκολία ό,τι έχετε κάνει μέχρι τώρα...

θυμάμαι τον ρεκμάνς, καθηγητή μου στο μεταπτυχιακό, να γράφει στη γερουσία, όταν τελείωσα και μου πρότειναν μια θέση στο πανεπιστήμιο της λουβαίν, μα δεν είχε μπει η ελλάδα ακόμη στην κοινότητα και δεν δικαιούμην: 'αντί να δίνετε υπηκοότητα μόνο σε ποδοσφαιριστές, δώστε και σ' έναν άνθρωπο των γραμμάτων που τον θέλουμε'...

θυμάμαι τον παπαδημητρίου εδώ, να βοηθάει τον αγράμματο πατέρα μου, κατά τύχη, και να με θυμάται αργότερα...

θυμάμαι τον παπαθωμόπουλο, να μου συμπαραστέκεται στις πρώτες ομιλίες μου με το βλέμμα ανθρώπου που αγαπάει...

θυμάμαι δασκάλους και δασκάλους.

μοναξιά και σκέψη.

τώρα πια, στη μέση ζώνη που είμαι, έχοντας ζήσει και ζωή, έχοντας πλησιάσει πολύ και θάνατο, κάθε φορά που έχω την τιμή να βρεθώ σε τάξη, νιώθω ευγνωμοσύνη για τα παιδιά που γνωρίζω, το παιδί που ήμουν κάποτε ξυπνά και μου γνέφει:

ναι,

η καρέκλα είναι για να κάθονται τα παιδιά,

ο λόγος είναι για να μοιραζόμαστε το μέλλον

-κι εγώ τις προάλλες έδωσα τη θέση μου μα βρήκα μια άλλη, όχι μόνο στην αίθουσα εκείνη, μα στην καρδιά σου κοριτσάκι,

κι η καρδιά των παιδιών είναι το πιο άγριο το πιο ειλικρινές το πιο μυστικό λεω-φορείο.

είθε να έχω πάντα μια θέση εκεί, να παλεύω

έχω δεχτεί τόσα που όσα και να κάνω είναι λίγα.

είμαι κι εγώ λιγοστή. έχω λίγα χρόνια ακόμη. μα θέλω φεύγοντας να έχω μαζί μου ένα χαμόγελο και την αγάπη των παιδιών.

και όσο και να τρέμω, κάτι, έστω κάτι τόσο δα, να έχω προσφέρει στα παιδιά.

έστω και μια θέση μέσα σε μια αίθουσα.

εκείνα μου έχουν δώσει μια θέση να υπάρχω.

ευχαριστώ.

εθνολογικό μουσείο θράκης, σάββατο 9 μαϊου 2009, παρουσίαση του βιβλίου 'αραβικός πολιτισμός', εκδόσεις ελληνικά γράμματα.

τι να πεις για το βιβλίο(σου),
-τι λες τώρα, άκου, βιβλίο (σου)! δε θυμάσαι ότι 'είναι πολλών ανθρώπων τα λόγια μας', ε, το σεφερικό, που μου το έκανε δώρο η ευγενία λαγού;
τίποτε δεν είναι δικό σου, παρεξόν η προσπάθεια για αγάπη.

όταν το 'χεις γράψει υποτίθεται εσύ, ένα βιβλίο, τι να πεις;; ό,τι είχες να πεις, το είπες εκεί μέσα.
ξέρω, λάθος. πρέπει να πεις πρώτα τι έχει μέσα. αυτό δεν το είπα.
ας το πω τώρα:
το βιβλίο για τον αραβικό πολιτισμό,
Α. αρχίζει με το συνηθισμένο πια για μένα τρόπο:
να γίνει κάτι 'αγγιχτό' από όλους μας. έτσι αρχίζω μέσα από το χωρο-χρόνο (άραβες, από πότε, πού, πώς κλπ, λίγη γεωγραφία και λίγη ιστορία, όχι οποιαδήποτε ιστορία, αλλά τα σκαλοπάτια και οι λεπτομέρειες που επιτρέπουν να καταλάβουμε ίσως καλύτερο το κύμα του πολιτισμού
Β. μετά περνάει στην προσπάθεια γνωριμίας με την κοινωνία: θρησκεία: ισλάμ και σχέσεις του ισλάμ με τις άλλες θρησκείες, διαπροσωπικές σχέσεις στην παραδοσιακή κοινωνία, παραδοσιακά πολιτικά σχήματα, διατροφικές συνήθειες, κλπ.
Γ. επιλέγει να σχολιάσει κάποια χαρακτηριστικά από το γοητευτικό και μαγευτικό αραβικό πολιτισμό, όπως τα ιδεολογικά ρεύματα που γέννησε, τη γλώσσα και τη λογοτεχνία του, την τέχνη που γέννησε η ιδεολογία παρέα με την αισθητική, είτε είναι χάρμα οφθαλμών είτε χάρμα μουσικό...
άντε καβάτζα και κάποιοι διαδικτυακοί κόμβοι για νέα πληροφόρηση, πίνακες ονομάτων και όρων, βιβλιογραφία, περιεχόμενα, κλπ.
αυτά όλα συνοδεύονται από κάποιες φωτο, εικόνες, και κάποιες λεγόμενες 'εικονο-λέξεις': κείμενα διαφόρων εποχών (από μετάφραση κάποιας άγνωστης σχεδόν αρχαίας πηγής έως κάποιο μικρό κειμενάκι εφημερίδας του 21ου αιώνα) που επιτρέπουν να έχεις μια εικόνα-στιγμιότυπο από τον κόσμο του αραβικού πολιτισμού.
νομίζω τέλειωσα μ'αυτό. έγινε από μένα η παρουσίαση αυτού του βιβλίου, έτσι όπως μου ήρθε τώρα, με ένα ποτηράκι κόκκινο κρασί εδώ δίπλα μου.

τι είπα στο μουσείο;
είπα γιατί έγραψα αυτό το βιβλίο.
ούτε που θυμάμαι τι είπα, γιατί νιώθω τόσο οικεία εκεί, που μιλάω όπως θα μιλούσα στο σπίτι μου, αν στο σπίτι μου με άκουγαν...

λοιπόν, είπα ότι εκλέχτηκα στο πανεπιστήμιο αθηνών το 95 το μάη, και άρχισα να πληρώνομαι το σεπτέμβρη του 96.
όταν μου είπαν να κάνω μάθημα, τους ρώτησα ποιο μάθημα περιμένουν από μένα για να ετοιμαστώ.
μου είπαν: ό,τι θέλεις!
συσκέφθηκα με τη μεγαλειότητά μου, και αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι που να επιτρέπει μια γενική γνώση, περίπου σταθερή και όσο το δυνατόν άρτια σχετικά με το γνωστικό αντικείμενο της αραβολογίας: αυτοί που θα γίνουν καθηγητές μέσης εκπαίδευσης να έχουν μια γνώση γύρω από τους άραβες έτσι όπως η φιλοσοφική σχολή θα τους έχει προετοιμάσει, κι αυτοί οι λίγοι που θα πάνε στο εξωτερικό για μεταπτυχιακά στον τομέα των αραβικών σπουδών, να έχουν ήδη μια όσο γίνεται πιο σοβαρή κατάρτηση.

(σοβαρή κατάρτηση είναι να γνωρίζεις ότι ξέρεις ελάχιστα και να ξέρεις πως πρέπει να ψάξεις για να έχεις άρτια ή περίπου άρτια γνώμη και γνώση.)

λίγα χρόνια αφ'ότου άρχισα, είδα να έχουν γράψει κοντά στη βιβλιοθήκη του ιστορικού ένα σλόγκαν: ή ελλάς, ή τέφρα.
εκείνη τη χρονιά, δυο ή τρεις μαυροντυμένοι και κοντόμαλλοι είχαν έρθει στο μάθημα.
όφειλα να μην αστειεύομαι, για να μη χάσω το παιχνίδι.
ως εισαγωγή στο μάθημα, ρώτησα πώς κανείς μπορεί να αναγνωρίσει τον εαυτό του; κοιτάζοντας την εικόνα του στα μάτια των άλλων.
κάτι τέτοιο είχα πει, λίγο καλύτερα (τώρα είμαι κουρασμένη, αλλά υποσχέθηκα να τελειώσω), ε, κι αυτά τα παλλικάρια με σεβάστηκαν και σεβάστηκαν και τους φοιτητές που μου κάναν ιδιαίτερη παρέα και ασχολούνταν και ασχολήθηκαν με τα αραβικά)...

ένα άλλο περιστατικό, που ήθελα να αναφέρω, ήταν το εξής:
μια μέρα, μέσα στο λεωφορείο, είχα καθήσει στην τελευταία θέση, και διάβαζα ένα αραβικό βιβλίο. δυστυχώς καθόμουν σταυροπόδι, ήρθε ένας κύριος και κάθησε δίπλα μου, σε μια στιγμή ακούμπησα με το πόδι μου την άκρη του παντελονιού του. αμέσως συμμαζεύτηκα, κατέβασα το πόδι μου, και του ζήτησα συγγνώμη.
εκείνος απάντησε: σταυροπόδι καθόμαστε στο σαλόνι μας, ΑΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΑΛΟΝΙ, είπε τονίζοντας τις λέξεις με κεφαλαία.
-είσαστε αγενέστατος! του είπα!
-διαβάστε τα αραβικά σας, εσείς που δεν έχετε πολιτισμό! μου είπε αυτός.
-πολιτισμό έχουμε, κοιτάχτε να αποκτήσετε κι εσείς, του είπα.

ένιωσα βαθύτατα θιγμένη. τόσα χρόνια είχα περάσει από δεκαπεντάχρονη έφηβη στην ξενητειά, είχα νιώσει το ρατσισμό, αλλά σε τόσο δύσκολη θέση με έφερνε για πρώτη φορά ένας συντοπίτης μου, που με θεωρούσε ξένη στην πατρίδα μου, όπου ήδη ήμουνα καθηγήτρια πανεπιστημίου!

αυτά είναι δυο επεισόδια τα οποία συμβολικά καθορίζουν ότι είναι χρήσιμο να πλησιάσουμε τον άλλον με σοβαρότητα, γιατί μόνο έτσι θα αναγνωρίσουμε και τον εαυτό μας...
κάτι τέτοιο είπα.
εντάξει παιδάκι της ανοιχτής θάλασσας που ήσουν εκεί και όχι μόνο άκουγες και έβλεπες, αλλά πήρες και τις φωτο που θα προσπαθήσω τώρα να ενσωματώσω στην ανάρτηση;
αχ, ωραίο πράμα και ο ύπνος...
θα πάω να κοιμηθώ, να ονειρευτώ πως είμαι πλούσιος,,,,

όχι όχι, έτσι λέει το τραγούδι, εγώ, θέλω να πώ: να ονειρευτώ πως είμουν πλούσιος και γνώριζα πολλά περισσότερα από όσα μου δόθηκε μέχρι τώρα να γνωρίζω.
δεν πειράζει, τόση είμαι.
με πλουτίζουν τα παιδιά που με ρωτάνε κάθε φορά πράματα που δεν ξέρω.
μαθαίνω χάρη στους μαθητές μου, και χαίρομαι!