δύσκολη μέρα. ΆΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΆΚΟ.

διόρθωνα γραπτά.
σταμάτησα όταν διάβασα 'η πρωτεύουσα του βυζαντινού κράτους ήταν η ραβένα και μετά η μέση ανατολή'.
άλλο γραπτό: 'συμπερασματικά λοιπόν διαπιστώνουε ότι το Βυζάντιο συνδέεεται άμεσα με το χώρο της ιταλικής χερσονήσου, ύστερα από την τοποθέτησή του στη Μέση Ανατολή, άμεσος και κύριος στόχος δεν έπαυε να είναι η κατάκτηση του δυτικου κόσμου και ιδιαίτερα της Ιταλίας όπου και ήταν πιο εύκολη η πρόσβαση του βυζαντινού στρατού'.

ο φοιτητής που έγραψε αυτά έχει τελειώσει το πρώτο έτος σε τμήμα που ενδιαφέρει όλως ιδιαιτέρως η Μικρά Ασία. σ'αυτό το πρώτο έτος το παιδί έχει διδαχθεί κι ένα μάθημα που λέγεται 'βυζάντιο και ισλαμικός κόσμος'. το μάθημα -για να μην κατακρίνω ή δίνω την εντύπωση ότι κατακρίνω, άλλους συναδέλφους-, το δίδαξα εγώ. δε θα ήθελα να πω αν είμαι καλή δασκάλα, το λένε και συνάδελφοί μου και φοιτητές. προσπαθώ τουλάχιστον να είμαι έντιμη και ενσυνείδητη, φυσικά και έχω αναφερθεί σε πλήθος θέματα που θεωρώ βασικά για τη 'μόρφωση' της επιστημονικής παιδείας στους φοιτητές. ένα θέμα που προσέχω πάντα ιδιαίτερα, είναι η απόσταση από πράξεις προπαγάνδας υπέρ ή κατά, κοινωνικών, ιστορικών και θρησκευτικών θεμάτων.
ενδέχεται όμως τα παιδιά να έχουν δεχθεί τόσο στρεβλή 'μόρφωση' στα σχολεία, που αν δεν λάβεις μέτρα 'προπαγάνδας', δλδ δεν τους πιπιλίσεις το μυαλό, δε συμ-μορφώνονται με επιστημονική σκέψη.
ποιος φταίει;
οι καθηγητές τους; μπορεί ρε παιδί μου, αλλά όχι όλοι! πώς γίνεται λοιπόν και η γενική εικόνα είναι τόσο απογοητευτική;
φταίει ότι τα παιδιά είναι 'φραπεδιά κι έτσι'; και πάλι δε γίνεται η φραπεδιά να στερεί φαιά ουσία από τον εγκέφαλο, να σου γεμίζει ο άλλος καλόπιστα 5 σελίδες χωρίς καμιά πραγματική αναφορά σε κάτι. δλδ να σου γράφει για να μη σου λέει τίποτε. δεν έχουμε χαμένα κορμιά για παιδιά, αν το δεχόμασταν αυτό θα σκεφτόμασταν ότι είμαστε οι γονείς τους.
πώς γίνεται όμως ότι για να μας ακούσουν -ενώ στην τάξη βασιλεύει σιγή και ενδιαφέρον- για να δεχτούν να σκεφτούν κάπως διαφορετικά, κάπως δημιουργικά- θα πρέπει να χρησιμοποιείται λόγος προπαγανδιστικός και άρα ανέντιμος;
πώς γίνεται τα παιδιά να μην καταλαβαίνουν ότι άλλο πράξη -και η γνώση είναι πράξη- και άλλο θεωρία του τίποτα όπου μιλάω χωρίς να ξέρω, και κρατώ το λόγο με το συνειρμό των γενικεύσεων σαν ασκό του αιόλου;

νομίζω πως φταίει η υποταγή που το σύστημά μας τους έχει βάλει στο κεφάλι.
όχι ότι οι γάλλοι, ας πούμε, είναι καλύτεροι κι έχουν καλύτερο σύστημα, όχι. δεν ξέρω για το αμερικάνικο σύστημα από κοντά οπότε δε μιλώ. άλλωστε, στο παγκοσμιοποιημένο πλανήτη γη ζούμε, εμείς οι λεγόμενοι 'δυτικοί κι ανεπτυγμένοι', βλέπουμε δε και τους άλλους τους 'ανατολίτες' ή 'ανατολικούς' αν είναι διαφορετικοί ...!
πάντως, με το να εμφυσάς από την α' γυμνασίου στα παιδιά ότι πρέπει να κυνηγάνε μόρια και βαθμουλάκια,  με τους βαθμούς και τις χιλιάδες μονάδες, έχουμε υποτάξει τα παιδιά, τα έχουμε σκλαβώσει, υποδουλώσει, εξουθενώσει στο 'κοίτα ανθρωπάκο, μάζεψε μονάδες, αυτό είναι το μυστικό. δλδ το μυστικό είναι ΜΉ ΣΚΈΠΤΕΣΑΙ. απλώς, να αποστηθίζεις και να 'σαι λίγο πονηρούλης.

άκου ανθρωπάκο.

συνάδελφε γονιέ και συνάδελφε δάσκαλε. βγάζεις τυποποιημένα προϊόντα, το κατάλαβες; απέτυχες.

άκου ανθρωπάκο, συνάδελφε του υπουργείου παιδείας. κι εσύ, ο όποιος εσύ που υποτάσσεται στα προηγούμενα της τελευταίας 50ετίας γιατί φοβάσαι να μιλήσεις, φοβάσαι να καταλάβεις, δε σε ενδιαφέρει ρε παιδί μου, απέτυχες.

βρες λύση, ξαναβάλε το μυαλό σου, αν έχεις, να δουλέψει. δε γίνεται η κοινωνία να βασίζεται σε χιλιάδες μονάδες που μαζεύουν τα παιδιά μας όπως οι ρακοσυλλέκτες μαζεύουν από τα σκουπίδια. πρέπει η παιδεία μας να πάρει το χρώμα της ζωής. το χρώμα της ζωής δεν είναι οι βρωμερές θεωρίες του κάθε ιστορικού της αποδόμησης. πριν την αποδόμηση, πρέπει να υπάρξει δομή - γνώση - λογική, πρέπει να υπάρχει αγάπη για αυτό που σπουδάζεις και διδάσκεις, όχι μίσος, εμπάθεια, υποκειμενισμός, κυνισμός.
πρέπει να ντύσεις την ψυχή του ανθρώπου με τη γνώση, κι όχι να την απογυμνώσεις με την αγωνία του 'στον κόσμο της ανεργίας βρες μια δουλειά, ζεις γι'αυτό και μόνο'.

Ανθρωπάκο, πρέπει κάτι να κάνεις, αλλιώς τρίζει ακόμη και η καρέκλα σου.
ευτυχώς που τρίζει, αυτήν, τουλάχιστον την ακούς, διότι ενδεχομένως σε ενδιαφέρει.

σαχλαμάρες δασκάλας

Όπως παλιά, που αντιγραφή ήταν σεβασμός
Όπως παλιά, τα ρούχα μου θυμίζαν ζέστη, κρύο, αμαρτία
Τώρα και πάλι αναζητώ ένα εκμαγείο
Που θα χωρέσω
Θα κλειδωθώ
Για να προσμένω.
Είναι δύσκολο
Να προσμένεις χωρίς χώρο, να θες χωρίς όριο να αναζητάς χωρίς ανάγκη,
Είναι πολύ δύσκολο
Να τρίζεις σα δέντρο που καίγεται στη μοναξιά του
Και να ελπίζεις ότι καρποί θα μείνουν σε μια τάξη τα λόγια σου μπρος στα παιδιά.
Δύσκολο, τα λόγια λέει είναι πουλιά και τα πουλιά καράβια.
Κι όποιος τα δένει με σκοινιά μένει η καρδιά του άδεια,
Μένει η καρδιά του άδεια.


ελένη κονδύλη.2010-06-14

ένα θέμα. χωρίς να αφορά πρόσωπο συγκεκριμένο.

εξετάζοντας χτες προφορικά, είχα και κάποιους 'ξένους'. τι σχέση έχουν βέβαια οι 'ξένοι' με τους 'ω ξειν αγγέλειν' κλπ, είναι ένα ουσιαστικό θέμα.
εγώ χάρηκα που είχα τέτοιους 'ξένους': έναν απίστευτο βούλγαρο, που έγραφε ελληνικά τέτοια που θα έπρεπε να τον ζηλεύουν κι οι καθηγητές του. ήταν μάλιστα το τελευταίο του μάθημα. του είπα: μην τυχόν σε χάσουμε! σε ποιον να μιλήσω για να κάνεις ντοκτορά εδώ; χάρηκε κι αυτός, ένιωσα κι εγώ χρήσιμη και ωφελιμίστρια,
κι είχα κι έναν ιταλό, κι αυτός μιλούσε καταπληκτικά ελληνικά. στο μάθημα του αραβικού πολιτισμού ρώτησα τον ιταλό για την πατρίδα του τη σικελία και τους άραβες.
ήξερε λίγο ως πολύ αυτά που θα ήθελα. δε με εντυπωσίασε αυτό, όσο το γεγονός ότι θυμόταν από την ιταλική παιδεία του προφανώς, τη σχέση μεταξύ Πάπα και Νορμανδών. έβλεπες την παιδεία του καθενός.
στο μάθημα του αραβικού πολιτισμού, ρωτάς κι ένα 'πότε οι άραβες κατέλαβαν τη δαμασκό', σου πετάνε ένα χρόνο στο πρώτο μισό του 7ου μετά χριστόν αιώνα, σωστά, και μετά, ρωτάω κι εγώ, πριν μερικά χρόνια μια φοιτήτρια του ιστορικού τμήματος.
λέω λοιπόν στη διαβασμένη επιφανειακά εκείνη φοιτήτρια του ιστορικού: πότε κατέλβαν οι άραβες τη δαμασκό; 634 μου λέει.
εντάξει της λέω. από ποιούς την κατέλαβαν;
τότε η φοιτητριούλα αυτή ένιωσε σαν να προσπαθούσες να της βγάλεις το σκάφανδρο που φοράει η σίντυ στον μπομπ σφουγγαράκη, με κοιτάζει με άπειρη απορία, σκέφτεται και μου λεει, η φοιτήτρια του ιστορικού: μμμ...από τους τούρκους μάλλον!'
αχτύπητο αυτό, αλλά εγώ χτυπιέμαι μέχρι σήμερα.
νά σου λοιιπόν χτες, που είχα τέτοια μυαλά με τη δική τους κουλτούρα και παιδεία, έκανα την ίδια ερώτηση σε 2 φοιτήτριες.
περίπου το ίδιο απάντησαν, η μια ελληνίδα ελλάδας κι η άλλη ελληνοκύπρια. δε θέλω να φανώ ούτε ρατσίστρια ούτε κακιά (πιο πολύ από όσο είμαι), μα να η απάντηση από τη δεύτερη:
- από ποιους την κατέλαβαν; ειλικρινά δεν ξέρω.
για σκεφτείτε τα μαθήματα της ιστορίας που έχετε κάνει στο σχολείο, λέω εγώ.
-δεν κάναμε τέτοια.
σύμφωνοι, της λέω, αλλά απλώς, ας κάνουμε μια βόλτα σ' αυτά που μαθαίνατε. κάνατε ποτέ αρχαία ιστορία;
-ναι.
ωραία, πότε περίπου ήταν αυτό;
-δλδ;
να: άμα σας πω 330π.Χ. τι θα πείτε; αρχαία ιστορία δεν είναι;
-ναι.
τη ρωμαϊκή ιστορία; την ξέρετε; πότε ήταν, στο περίπου; με τη ρώμη, την ιταλία, κλπ
-...
εξηγώ περίπου ρωμαϊκή ιστορία, και μετά βυζαντινή. (ο βούλγαρος είχε τεντώσει τα μάτια του και πάθαινε εξόφθαλμη βρογχοκήλη).
αφού είναι η βυζαντινή μετά τη ρωμαϊκή, θυμάστε καμιά χρονολογία, έτσι, χοντρικά, από το μάθημα της βυζαντινής ιστορίας;
-... 453.
453; τι έγινε τότε;
-...
μάλλον θα θυμάστε 1453. θυμάστε τι έγινε τότε;
-μια επανάσταση νομίζω, μου είπε!!!!
δε μου εξήγησε βέβαια ποια επανάσταση. ντραπήκαμε όλοι πολύ.
μου κάνει εντύπωση πόσο οριενταλιστικά βλέπουμε την ιστορία μας. τη μαθαίνουμε με τέτοιο τρόπο, λες κι είμαστε ένας λαός χωρίς γείτονες, και λες και πρέπει να μάθουμε για την ελλάδα όσα ξέρει ένας μέσος αμερικάνος, χωρίς καμιά μέριμνα ουσιαστική για το πότε και πού.
απίστευτο. τι λέτε γι'αυτά;
είμαι υπερβολική;

μερικά χρόνια πριν

μερικά χρόνια πριν έλεγες: κυρία ξέχασα το τετράδιο σπίτι μου.
να το φέρεις αύριο, ήταν η απάντηση.
επίσης, δεν είχα καταλάβει γιατί μια ζωή η τότε έκτη γυμνασίου στο γαλλικό καθολικό σχολείο που πήγαινα στη φλαμανδόφωνη λουβαίν, όπου με έριξαν τυχαία στα δεκαπέντε μου, η 6η γυμνασίου έπλενε καθημερινά τα πιάτα του μεσημεριανού όλου του σχολείου. να πω ότι το σχολείο ήταν το πρότυπο του γαλλόφωνου πανεπιστημίου, και οι περσότεροι μαθητές, 85% τουλάχιστον ήταν παιδιά καθηγητών του, με τίτλους και πλούτη (δε θα ξεχάσω κι εκείνα τα 'μπον γουικέντ, εγώ θα πάω στο σατώ της γιαγιάς'...
αυτή ήταν καλή της ώρα η μαρί ντε μονπελιέ...
κι όμως, η μαρί και η κάθε μαρί, κι ο νταμιάν με τον πατέρα στο οηε, και ο λυκ με τον πατέρα πρόεδρο των οικονομικών του πανεπιστημίου λουβαίν κλπ κλπ, πλένανε πιάτα κάθε μέρα.
τα αποφάγια τα βάζαμε σ' ένα ξεχωριστό βαρέλι. μια κυρία περνούσε και τα πήγαινε στα γουρούνια της φάρμας του καθολικού μοναστηριού που ήταν δίπλα, μάλλον παραπέρα από το σχολείο, στον τεράστιο χώρο με τα απίστευτα κτίρια, από εκκλησία ως σχολείο και πισίνα και σταύλους και λιβάδια και νεκροταφείο... τι όμορφα που ήταν, δεν το ξεχνάω.
μετά έμαθα γιατί κι εγώ η χαμένη έπλενα τα πιάτα: όλοι, μαθητές και καθηγητές, νόμιζαν ότι θα πήγαινα μαζί τους στη ρώμη. ρώμη, ήταν το κλασικό ταξίδι που κάναμε στην έκτη γυμνασίου όσοι βρισκόμασταν στο τμήμα γκρεκολατίν, και πλένοντας τα πιάτα όλη τη χρονιά εξασφαλίζαμε τα κυριότερα έξοδα της επταήμερης...
όταν μάθανε με έκπληξή τους ότι η μάνα μου δε με άφηνε να πάω μαζί τους, θέλησαν να μου δώσουν χρήματα, η μάνα μου, κι εγώ μαζί γίναμε τούρκοι, άντε μου φέρανε ένα δωράκι.
ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ.
τη διαφάνεια την έμαθα στο σχολείο και την συνάντησα στο πανεπιστήμιο της λουβαίν, ως φοιτήτρια.

εντάξει.

πέρασα καλά μαζί τους. δεν ξέρω γιατί, με αγαπάγανε. ακόμη κι όταν έζησα το ρατσισμό, -γιατί τον έζησα κι αυτόν- υπήρχαν άνθρωποι γύρω μου. περίπου δε με αγνόησαν ποτέ.

σήμερα στο πανεπιστήμιο όπου εργάζομαι,- καλώς-κακώς; τι να πω; - πραγματοποιείται ένα συνέδριο για τη γαλλοφωνία με αναφορά φυσικά σε άραβες.
το έμαθα ΣΗΜΕΡΑ. ίσως πάω, αν μπορέσω. η γαλλοφωνία της μεσογείου είναι σε μεγάλο ποσοστό αραβική. αυτό το νόημα έχει και ο χάρτης-σύμβολο αυτού του συνεδρίου.
πολύ ενδιαφέρον ακούγεται.
απ΄ ότι φαίνεται, κανένας συνάδελφός μου δε θυμήθηκε ότι υπάρχει ένας υποτιθέμενος αραβολόγος συνάδελφός τους, που τυχαίνει να ασχολείται με θέματα παρόμοια, κι η τελευταία φορά που βραβεύτηκε (στο εξωτερικό φυσικά) ήταν με το βραβείο σημιτικών-αραβικών σπουδών στο γαλλόφωνο χώρο.
αυτά τυχαίνουν. και πονάνε όμως.
και δε φταίει ποτέ κανείς.
η μη διαφάνεια φταίει που δημιουργεί άγνοια.
πιστεύω πως ούτε εγώ φταίω που γράφω εδώ στο μπλογκ μου. ναι, δε φταίω. απλώς, είμαι ελεύθερη, όπως όλοι.

παροχή υπηρεσιών και καθηγητές ή δάσκαλοι σχολείων

τι είναι παροχή υπηρεσιών;
νομίζω είναι 'πράματα' που δεν είναι υλικά, και που κάνουν κάποιοι για να είναι καλύτερη η υποτιθέμενη ζωή μας2.
πολύ απλά, παροχή υπηρεσιών είναι ένα γκαρσόνι, -τι κάνει το γκαρσόνι- για να δίνει αυτό που είναι υλική παροχή, πχ ένα σουβλάκι ή μια σαλάτα αγγουροντομάτα ή 'ένα σουτζουκάκια' κ.ο.κ.

θέλω λοιπόν να σας ρωτήσω: οι δάσκαλοι δίνουν γνώση ως ύλη, ή ως διδακτέα ύλη;
αν δίνουν ύλη όπως τα γκαρσόνια δίνουν 'μία γεμιστά'
ή αν κάνουν κάτι άλλο, και δε δίνουν μόνο 'μία φυσική' ή 'μία ααρχαία'
τι στο καλό δίνουν στα παιδιά μας;

ΔΛΔ ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ;






αν θέτε, πείτε.

πάλι σχολείο;

όλο σχολείο πάω...
χτες λοιπόν έπρεπε να είμαι στο γραφείο μου δύο με τρεις, γιατί κάποιοι φοιτητές μου είχαν γράψει ότι ήθελαν να με βρουν πέραν εξετάσεων. είχα άλλωστε πολλά να κάνω στο γραφείο μου. την ώρα εκείνη δεν ήρθε κανείς. μετά, κατά τις τρεις, ήρθε ένας ιρακινός. βαγδατιανός! τον είχα γνωρίσει πριν κάμποοσο καιρό, τον είχα καλέσει στην ημερίδα μας, ήταν ο μόνος άραβας φοιτητής που είχε έρθει, χωρίς καν ακόμη να με ξέρει.
με είδε από το παράθυρο, ήρθε κοντά, χαιρέτησε, περίμενε.
με θυμάστε;
έλα, μουχάμαντ,ε; ε, όχι ακριβώς, αλί!
θαύμασα που αρχίσαμε να μιλάμε, εγώ δλδ του έπιασα την κουβέντα, κι επίτηδες δεν του έλεγα να κάτσει.
καθόταν όρθιος λοιπόν, δλδ η ευγένειά του ήταν γλυκύτατη.
φυσικά του είπα να κάτσει και η κουβέντα ζεστάθηκε.
είδε διάφορες εκδόσεις του Κορανίου. με ρώτησε αν καταλαβαίνω το κοράνι. αν μπορώ να το διαβάσω. όμως οι ερωτήσεις του δεν είχαν τη φαλλοκρατική διάθεση που αναγνωρίζω σε πολλούς. άλλαξα θέση και του είπα για τα κοράνια που έχω, πήρα κι ένα στο χέρι σχολιάζοντας ότι είναι πολύ εύκολο να διαβάσεις το κοράνι, αλλά δεν είναι το ίδιο εύκολο να το καταλάβεις.
του το έδωσα στα χέρια.
το πήρε πρόθυμα.
κουβεντιάζοντας μου είπε: δεν έχω πλύνει τα χέρια μου, και δεν πιάνω το Κοράνι χωρίς να έχω κάνει ιεροτελεστική κάθαρση.
μου το έλεγε αυτό με πληρη ηρεμία, και βαστώντας το Κοράνι ανοιχτό όπως του το έδωσα.
άντα μού'μιν, του είπα, εσύ είσαι πιστός.
(έχει διαφορά από το να του έλεγα εσύ είσαι μουσουλμάνος)
κουβεντιάσαμε για το κοράνι και το ισλάμ, για την πίστη ή τη θρησκεία.
όμορφη κουβέντα.
μετά του έδειξα τα 4 βιβλία που είχα, όλα με το ίδιο εξώφυλλο.
δεν αναγνώρισε ότι ήταν μια γωνιά από τη μουστανσιρίγια, ένα από τα ωραι΄τερα παλάτια της βαγδάτης.
για μένα αυτή η εικόνα είναι σχεδόν φετίχ. από την καταιγίδα της ερήμου την έχω.
την έχω βάλει από τότε αφύλαχτη, να κρέμεται και στην πόρτα μου. κανείς δεν την έχει πειράξει από τότε.
έχει δλδ αντέξει στο χρόνο και στο σεβασμό. μ'έχει πια ικανοποιήσει τόσο, που η αποστολή της έχει σχεδόν τελειώσει.
όταν του είπα τι είναι αυτό που βλέπει, πιάσαμε μια γλυκιά κουβέντα, για το παλάτι, που αυτός βέβαια πήγαινε μέχρι πρότινος και επισκεπτόταν και το εσωτερικό του παλατιού, για το πόσους δρόμους έχει γύρω, από πού πήγαινε με τα πόδια από το σπίτι του βόλτα μέχρι εκεί, πώς είναι τα σπίτια, πού έσκασαν παγιδευμένα αυτοκίνητα και τώρα φτιάχνουν ξανά μια λεωφόρο, αχνά και όμορφα, μιλήσαμε τουλάχιστον για μια ώρα. σκέφτηκα σε κάποια φάση πως σπαταλάω το χρόνο μου και δεν εργάζομαι συστηματικά.
τι ηλίθια σκέψη! αυτή η κουβέντα μ' αυτό το παλλικάρι ήταν η δουλειά μου. το πάρε-δώσε σκέψης. του είπα στο τέλος: έχω ένα όνειρο, πριν πεθάνω, που δε θα πεθάνω τώρα, είναι να πάω στη βαγδάτη. κανείς δεν ξέρει πότε θα πεθάνει, άρα πρέπει να πάτε σύντομα, μου είπε. μπορώ να είμαι ο ξεναγός σας, κάπως πιο γλυκά μου το είπε.
κι εγώ, με την επίγνωση του τι έκανα μαζί του όλη αυτή την ώρα, του είπα. όχι, θα αργήσω πολύ να πάω, και τότε ναι, θα σου το πω και θα σε συναντήσω.
όντως, η συνομιλία ήταν ένα ταξίδι γνώσης και προσέγγισης.
ας είναι καλά το παιδί, τόσων ετών΄, όσων η ενασχόλησή μου με τη γλώσσα του και τον πολιτισμό του (αυτός γεννήθηκε το 80, κι εγώ είχα αρχίσει το 77...

μετά το έριξα στη δουλειά.
και μετά, ήρθε ένας άλλος φοιτητής, να με ρωτήσει για το μάθημα που θα δώσει τη δευτέρα. αυτός, ντόπιος, από μια γειτονιά της αθήνας. όμορφος σαν απόλλωνας. γεροδεμένος αλλά όχι χοντρός, με τίποτα. με μια δυο κουβέντες αναγνώρισα τη μελαγχολία. και μετά την αίσθηση της αδικίας. τι να ήταν αυτό το παιδί, που ήρθε τυχαία εκεί, γιατί απόγευμα δε βρίσκεις σχεδόν κανέναν στο πανεπιστήμιο. ένιωσα ότι καλά έκανα και ήμουνα εκεί.
και μετά αναρωτήθηκα πολύ απλά μέσα μου τι στο καλό μπορεί να είναι να είσαι ή να πληρώνεσαι, ή να σε λένε καθηγητή ή δάσκαλο;
είναι μόνο μια αντιμέτωπη σχέση τύπου 'σκάσε και σου λέω', ή είναι μια διάδραση μεταξύ γενεών;
κι ενώ λέγαμε αυτά με το νεαρό, κλπ, και το παιδάκι κάπου χρειαζόταν ίσως να μιλήσει πιο προσωπικά, και τελειώσαμε μια μεγάλη κουβέντα, το μάτι του καρφώθηκε σ' ένα περιοδικό που μου είχαν δώσει σ' ένα συνέδριο στην αγγλία, για τους ισπανο-πορτογαλο-άραβες κλπ. το ενδιαφέρον του έγινε έντονο. ε, του λέω, μόλις τελειώσεις εξετάσεις, αλλά αφού τις τελειώσεις, θα δούμε τι θα κάνουμε σχετικά.
΄πολυλογώ ακόμη μια φορά,
τέλος πάντων, έφυγα γύρω στις 9 το βράδυ απ' το γραφείο μου, σκέτο κουρελάκι. έφτασα σπίτι μετά τις δέκα και μισή.
θα μπορούσε κανείς να πει: τη δουλειά που έκανες, θα μπορούσες να την έχεις τελειώσει στις πέντε, όπως όλος ο κόσμος. ναι. τελικά ο καθένας δουλεύει με τον τρόπο του, αρκεί να σέβεται περίπου τη δουλειά του.
αλλά πιστεύω ότι ένας δάσκαλος ή ένας καθηγητής οφείλει να δημιουργεί ανθρώπινες σχέσεις.