η στρέλλα, είναι, φυσικά, ελληνίδα. τσάμπα τον είχαμε τον οιδίποδα εμείς;
με αυτό το σκεπτικό, το στόρυ είναι κοινό.
ε, όχι δα!, κοινό! δεν ντρέπεσαι ελένη να το λες αυτό; -αφού σίγουρα δεν είναι για το ευρύ κοινό, που λένε. όντως, όταν πήγα στην αίθουσα να το δω, έπιασα κουβέντα με όλους τους θεατές. έξι είμασταν όλοι κι όλοι.
ήμουνα με τη ρούλα καραμήτρου, το φίλο μου το χρίστο. οι άλλοι τρεις ήταν δυο διάσπαρτοι ηλικιωμένοι, η μια ήταν γυναίκα που τη βλέπω στην εκκλησία της γειτονιάς μου, -ποιος ξέρει η δόλια τι ακριβώς ερχόταν να δει στο πραγματικά υπέροχο αυτό έργο-, ο άλλος ήταν ένας καβαφικός και μόνος γέροντας, κι η τρίτη 'ξένη' ήταν μια ελληνίδα που δεν είχε πατήσει τα σαράντα.
δλδ όλη η αίθουσα άδεια.
κρίμα.
η μονάκριβη,
-μιας και άρχισα με το κοινό στη στρέλλα, ας το κάνω και για τη μονάκριβη:
η αίθουσα περίπου άδεια. σίγουρα πάνω από έξι, μα όχι πάνω από είκοσι. ίσως 17. πήγαμε δυο ζευγάρια φίλων. στο τέλος εμείς οι δυο χειροκροτήσαμε, γιατί πραγματικά μας έλιωσε. ο άλλος φίλος μας είπε: 'δεν είναι εδώ ο σκηνοθέτης! γιατί χειροκροτείτε;'
'γιατί μας άρεσε το έργο! δεν ήταν πολύ δυνατό;'
παρακολουθούσε τη συζήτηση μια κυρία δυο καθίσματα μπροστά. την κοίταξα με νόημα και χαμόγελο, σαν να απευθυνόμουν και σε κείνη, μιας και κοίταζε. τότε η κυρία κοίταξε το ταβάνι της αιθουσας, μάζεψε με την καλούμπα το βλέμμα της να μην κοιτάει 'ανθρώπους ξένους' και πάγωσε τη φατσούλα της στην αδιαφορία'
α, ναι, χτες ήμουν στη γειτονιά μου περίπου, στο αβάνα. άλλο κοινό. βόρειο.
σαχλαμάρες.
το γεγονός είναι ότι δύο καταπληκτικές ταινίες είχαν σχεδόν μηδενικό κοινό.
γιατί;
φταίνει μόνο οι διαφημίσεις, ή το κοινό έχει κατεργαστεί προς την κιτσαρία;
στις κατώτερες κοινωνίες
-τι είναι κατώτερες κοινωνίες μαμά; -είναι παιδί μου οι κοινωνίες-ταμπού, όπου απαγορεύεται η έκθεση των θεμάτων που τη βασανίζουν και επιτρέπεται το ακατέργαστο πάθος, κοινή συναινέσει-
στις κατώτερες κοινωνίες λοιπόν, όποιας τάξης, η αιμομειξία είναι γεγονός.
ένα γεγονός που τρελαίνει.
ο αδελφός μου σπούδασε ιατρική στο βέλγιο, και ήταν ένα θέμα στο μάθημα της δεοντολογίας και της γυανικολογίας: στα ορεινά χωριά της βόρειας ευρώπης, ένα στάνταρ είναι όταν λείπει για να γεννήσει η μητέρα, να την αναπληρώνει κόρη.
προς θεού όχι παντού και όχι πάντα.
στο στρέλα το στόρυ είναι ένα παιδί, ελλειματικού πατέρα 'δεν ήσουν ποτέ εκεί', που, φοβούμενος την ομοφυλοφιλία μέσω της παιδοφιλίας, εγκλιματεί για το παιδί του, άρα το αγαπά, όσο άξεστα κι αν καταχράται του ρόλου του, και τον μπουζουριάζουν για χρόνια.
ο γιος, με την έλλειψη του μοντέλου του πατέρα, αναζητά τον πατέρα ακριβώς στο φόβο του, στην έλλειψη, και γίνεται τραβεστί.
το παιδί, όπου η αθωότητα παραμένει ως ανάγκη προστασίας, παρακολουθεί τον πατέρα, που τον αναζητά με το δικό του αδύναμο τρόπο.
τελικώς οι δυο αυτοί άνθρωποι πλησιάζονται και αγαπιούνται μέσα από το αντικείμενο του φόβου τους και οι δύο: πατέρας και γιος ...οιδιποδίζονται.
το πλαίσιο αυτού του σεναρίου της ζωής γίνεται κατανοητό και μη κατακριτέο μέσα από την έκφραση ανθρωπιάς που καταφέρνει να εκδηλωθεί στον άπονο κόσμο.
οι περιθωριακές ομάδες, με τα όσα προβλήματα, βγάζουν αγάπη.
αγάπη με κεφαλαίο και με ταπείνωση. αγάπη αληθινή όπου το παράπονο έχει πάψει κι έχει γίνει η αποδοχή της ήττας.
μεγάλη αγάπη, σχεδόν ευαγγελική. άδολη.
την αγάπη συνοδεύει ο σαρκασμός, δλδ ο πόνος της.
τα λαμπάκια, σίγουρο κιτσάτο χαρακτηριστικό. σύμβολο: ο γιος βρίσκει στα σκουπίδια έναν πολυέλαιο, τον φτιάχνει, τον γεμίζει κορδέλες και χάρη σ' αυτόν μεταβάλει το δωμάτιο σε τριτοφυλικό:)
ο πατέρας παλεύει, φτιάχνει ένα σχεδόν παιδικό πορτατίφ, που κι αυτό γεμίζει με τα φώτα του ουρανίου τόξου τις ερωτικές νύχτες αυτού του ζευγαριού όπου ο πατέρας αγνοεί, μα ο γιος βρίσκει μόνο έτσι τον τρόπο να συνδεθεί και να εκδικηθεί σχεδόν τον πατέρα.
γι' αυτό και το βάθος, ο σαρκασμός ενός 'χάπυ έντ' έχει μεγάλη δύναμη σ' αυτό το έργο. γιατί η συγγνώμη δίνεται με την αναγνώριση στα μάτια του πατέρα του δικού του λάθους. ο πατέρας αναγνωρίζει πως 'πληρώνεται' και 'πληρώνει' με τη ζωή του και το δράμα του την πονεμένη και για χρόνια ανύπαρκτη πατρότητά του.
μπορεί να τα λέω χαζά, μα το έργο είναι μεγαλειώδες.
δεν είναι μόνο η επεξεργασία του βάθους αυτού του στόρυ.
η σκηνοθεσία.
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ. το όνειρο, τα σύμβολα, η αγάπη, η ωμή βία και το ωμό σεξ, η συμπόρευση της κενής κοινωνίας, η περιγραφή μιας ομάδας που οι περισσότεροι γνωρίζουμε μόνο για να περιεργαστούμε λες και είναι μακριά μας, τώρα να, όχι μόνο δίπλα μας, μα ίσως και μέσα μας, το κλειδί, που δίνεται από το γιο στον πατέρα, το όνειρο ξανά προς το τέλος, ο ύπνος ανάμεσα στον πατέρα και το βρέφος, τα 'χριστούγεννα', το πάρτυ, το μοίρασμα. η αγάπη
ταπεινωμένη
μα η αγάπη
ορθή, σα σοφία.
μπράβο στο σκηνοθέτη, χίλια μπράβο. μπράβο και στους εξαιρετικούς ηθοποιούς!
φοβερό έργο!
στη 'μονάκριβη', ένα ίδιο σκηνοθετικό κλειδί που επαναλαμβάνεται είναι το κόκκινο μαντήλι.
στις περιθωριακές γειτονιές της νέας υόρκης, όπου σιγά σιγά ούτε καν τα ταμπού δεν υπάρχουν, μιας και δεν υπάρχει παράδοση από πουθενά.
η περιγραφή του βιασμού από τον πατέρα στο κοριτσάκι του είναι άπαιχτη. ονειρική εντελώς.
η έκφραση βίας και ψυχασθένειας από τη μάνα, η υποκρισία του περιβάλλοντος σε σχέση με μια βιομηχανοποιημένη κοινωνική υπηρεσία, κι αυτή πολύ ειρωνικά δοσμένη.
ωστόσο, το άμέρικαν ντριμ, σωστό, υπαρκτό. δυνατό.
η προσωπικότητα της μονάκριβης μπορεί και ονειρεύεται, και οδηγείται πέρα από τις κοινωνικές υπηρεσίες, μέσα από μια δασκάλα, πάντα μια φωτεινή δασκάλα ή δάσκαλο (ο μαθηματικός, η διευθύντρια, και η υπέροχη καθηγήτρια-συνοδός), περνώντας πέρα απ' αυτά, η μονάκριβη-τέρας εξανθρωπίζεται σιγά σιγά, μαθαίνει, ελπίζει, αγαπά.
στεριώνει.
εξαιρετικό έργο, επίσης μην το παραλείψετε.
ξύπνησε το γιοκάκι μου, δε γράφω άλλο. τα δυο έργα έχουν πολλά κοινά στοιχεία χωρίς κανένα να αντιγράφει το άλλο.
δείτε τα. προβληματίζουν και καλλιεργούν.
Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2010
Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010
ε, όχι! ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΠΟΥ ΣΑΣ ΔΩΣΑΜΕ
πώς τολμήσανε ευρωπαίοι δημοσιογράφοι και δη γερμανοί,
με την ιστορία τους αμαυρωμένη κι αυτήν από ένα ναζισμό, κι όχι μόνο από ένα ναζισμό, αλλά από εγκλήματα που βάρυναν ολόκληρη την κοινωνία,
πώς τόλμησαν να προσβάλουν την κλασική παιδεία που τους χαρίσαμε, καλώς ή κακώς!
ΟΧΙ
θεωρώ εντελώς χυδαίο και απάνθρωπο
για το εξώφυλλο ενός περιοδικού τους, του φόκους,
να πάρουν την Αφροδίτη της Μήλου και να της βάλουν στο χέρι το σχήμα του κωλοδάχτυλου!
ΟΧΙ ΡΕ!
μπορεί να σας ταιριάζει,
όσο απάνθρωποι κι αν είμαστε κι εμείς με τη διαπλοκή και τα σκάνδαλα!, αλλά
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΌ ΤΑ ΙΕΡΑ ΜΑΣ.
ΔΕ ΔΙΚΑΙΟΥΣΘΕ ΝΑ ΤΑ ΘΙΓΕΤΕ.
σας τα δωρήσαμε, και τώρα πια είναι παγκόσμια ληρονομιά. ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΕΛΛΗΝΙΚΆ ΩΣΤΟΣΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΤΑ ΑΜΑΥΡΩΝΕΤΕ.
αρκετά, μην πουλιέστε και τόσο ακριβά, ούτε σεις αξίζετε. αν αξίζατε άλλωστε, δε θα είσαστε τόσο εμπαθείς.
με την ιστορία τους αμαυρωμένη κι αυτήν από ένα ναζισμό, κι όχι μόνο από ένα ναζισμό, αλλά από εγκλήματα που βάρυναν ολόκληρη την κοινωνία,
πώς τόλμησαν να προσβάλουν την κλασική παιδεία που τους χαρίσαμε, καλώς ή κακώς!
ΟΧΙ
θεωρώ εντελώς χυδαίο και απάνθρωπο
για το εξώφυλλο ενός περιοδικού τους, του φόκους,
να πάρουν την Αφροδίτη της Μήλου και να της βάλουν στο χέρι το σχήμα του κωλοδάχτυλου!
ΟΧΙ ΡΕ!
μπορεί να σας ταιριάζει,
όσο απάνθρωποι κι αν είμαστε κι εμείς με τη διαπλοκή και τα σκάνδαλα!, αλλά
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΌ ΤΑ ΙΕΡΑ ΜΑΣ.
ΔΕ ΔΙΚΑΙΟΥΣΘΕ ΝΑ ΤΑ ΘΙΓΕΤΕ.
σας τα δωρήσαμε, και τώρα πια είναι παγκόσμια ληρονομιά. ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΕΛΛΗΝΙΚΆ ΩΣΤΟΣΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΤΑ ΑΜΑΥΡΩΝΕΤΕ.
αρκετά, μην πουλιέστε και τόσο ακριβά, ούτε σεις αξίζετε. αν αξίζατε άλλωστε, δε θα είσαστε τόσο εμπαθείς.
Κυριακή 21 Φεβρουαρίου 2010
ήταν η εποχή που είχα όνειρα.
τα βάσανα της εποχής εκείνης ήταν το βάθος μιας ανελεύθερης ψυχής, παραγεμισμένης με καταπίεση.
η αναζήτηση της ανεξαρτησίας, φυσικά και δε γινόταν με 'σωστούς' τρόπους, δλδ ούτως ή άλλως λογοκριμένη ήταν από το περιβάλλον μου, και γι' αυτό το λόγο, κρυμένη.
τα βάσανα ήταν εσωτερικά, ενώ το απέξω ήταν τέτοιο που σε κάθε γωνιά της μεσαιωνικής λουβαίν, που με έθρεψε, υπήρχε μια χαιρετούρα, μια κουβεντούλα που δεν τέλειωνε, είτε με συμφοιτητές μου, είτε καθηγητές, είτε γριούλες, γεροντάκια, καθολικούς μοναχούς με ράσα, πορτογάλους που ζήλευαν την πτώση της δικτατορίας μας, μαύρους που ήθελαν να κουβεντιάσουν για ρατσισμό, φανατικούς καθολικούς που πίστευαν μετά μανίας στο αλάθητο του πάπα και συγχρόνως στον οικουμενισμό, βέλγους που γοητεύονταν από την ορθοδοξία, βέλγους που ήθελαν ανατολή, ελληνιστές που θαύμαζαν μιαν ελληνίδα που μιλούσε ελληνικά που αγαπούσαν, άραβες που απομιζούσα εγώ, όπως ο μονσενιέρ φεγκάλι -πάντα μαζί του καταλήγαμε σε μια βόλτα δίπλα στο ποτάμι, θεός σχωρέστον- κλπ κλπ.
κι άλλα, τα λογοκρΥμένα, που δε λέω.
κι άλλα, κι άλλα...
στα μη λογοκριμένα, υπήρχε και μια κυριακάτικη ενασχόληση που άρχισε ως καταπίεση, τυφλή, πονεμένη, δύσκολη, και κατέληξε στο δώρο που νομίζω πως έχω τώρα.
νομίζω πως έχω το δώρο να λέω ό,τι μου'ρχεται περίπου, συντονισμένη τις περσότερες φορές ωστόσο με τη λέξη 'κοινό'. 'ακροατήριο'.
'ακροατήριο' σημαίνει ακρωτήριο -δλδ είσαι μακριά από τους άλλους, δεν κουβεντιάζεις, γιατί εκεί δε γίνεσαι εύκολα αποδεκτή-, αλλά καταπιέζεις τους άλλους με τη γνώση που έχεις της καταπίεσης, κι έχεις βρει ένα δρόμο να το πετυχαίνεις αυτό: να νιώθεις πώς να πας κοντά, ενώ οι άλλοι νομίζουν πως είσαι μακριά. και για μια στιγμή, τη στιγμή της ειλι-κρίνειας, εσύ να διαφανεύεις και να διαφεντεύεις για κάτι που πιστεύεις πως ίσως είναι γι' αυτούς που είναι εκεί. η σκέψη του στόχου, του βαθιού στόχου, όποια και να είναι: μικρή σκέψη, μαραμένη, μα αληθινή, όσο μου επιτρέπεται στο υπόγειο που είμαι, στο σκοτάδι, μικρή αληθινή σκέψη, ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ, αφού για μένα, το 'εμένα', ματωμένο είναι. είθε όχι για αυτούς.
κυριακή της ορθοδοξίας σήμερα, ακούω τις καμπάνες, είμαι σπίτι.
δυστυχώς, είμαι σπίτι.
είκοσι χρονών και κάτι, κι είχα κιόλας ρονταριστεί στο: 'εσένα που δε θέλεις να δεις γύρω σου γιατί σε πονάει ό,τι έχεις γευτεί μέχρι τώρα, εσένα θέλω να σε κάνω περήφανο για κάτι, δεν ξέρω ακόμη τι, αλλά θα βρω!!! ναι!!, ΘΑ ΒΡΩ ΑΜΕΣΩΣ, θέλω να το καταφέρω',
αυτό το δώρο, αυτόν τον αγώνα τον κέρδισα τότε, θα γράψω ξανά και άλλοτε πώς, στη σχέση μου με τον κόσμο των μεταναστών.
με αυτή τη δύναμη είχα πάει στον επίσκοπο της εποχής, και του είχα πει: κυριακή της ορθοδοξίας πλησιάζει, κι είμαστε σ' ένα τόπο με πολλές μιλιές. γιατί να μην το κάνουμε κι εμείς εδώ 'φετ ντε λ'ορτοντοξί' που λένε κι οι γάλλοι, γιορτή: να καλούμε αυτή την κυριακή στην εκκλησία όλες τις ορθόδοξες εκκλησίες, και η λειτουργία να γίνεται τουρλού τουρλού η ίδια με ξενόγλωσσα κομμάτια: ελληνικά, γαλλικά, σλαβονικά, σέρβικα, ρουμάνικα, φλαμανδικά, και ό,τι προκύψει.
καλά έκανε ο επίσκοπος και δεν απάντησε στη σαχλαμαρένια μου έπαρση.
όμως από τότε και μετά αυτό γινόταν και στις βρυξέλλες...
φαντάζομαι πως γίνεται ακόμα.
το θυμήθηκα γιατί σ'αυτή τη γιορτή που όντως έβρισκες φίλους από κάθε ορίζοντα, και κουβέντιαζες με χίλιους δυο, άκουσα μια κραυγή, που διήρκεσε κάμποσα δευτερόλεπτα κι έπαυσε μετά. έτρεξα προς το ωραίο βήμα, απ' όπου ακούστηκε, μα είδα μονάχα ένα αγαθό γεροντάκι να βαστάει ένα λουλούδι.
μου εξήγησαν: στο βέλγιο υπήρχε τότε ένα γηροκομείο ρώσων.
το γεροντάκι αυτό, που ήρθε με τη βοήθεια των υπολοίπων, είχε χάσε τα λογικά του.
κάποτε, ρώσος ιεραπόστολος στην κίνα.
συνελήφθη, κι η τιμωρία του ήταν να του γδάρουν το κεφάλι. επέζησε, μα όποιος τολμούσε να πλησιάσει στο κεφαλάκι αυτό, έβγαινε πάντα η ίδια ίσως ανατριχιαστική κραυγή ενός πόνου ανεξίτηλου. στη μνήμη. στο μέσα.
κι όμως, αυτό το ανθρωπάκι συνέχιζε να ζει για τόσο καιρό.
και να τώρα, κυριακή της ορθοδοξίας, τα θυμάμαι αυτά σήμερα.
σκέφτομαι το μεγαλείο της θεωρίας της εικόνας.
έτσι, μεγαλείο της 'θεωρίας της εικόνας' όλα με μικρά, τίποτα με κεφαλαίο.
αυτό ακριβώς είναι το μεγαλείο.
με πρότυπο το λόγο που γίνεται σάρκα, και άρα με κεφαλή της γιορτής τη θεοτόκο ως δοχείο της ενσάρκωσης
κι όπου οι άνθρωποι δινουν το αίμα στο λόγο κι ο λόγος δίνει στο αίμα τους την αθανασία μέσα από την ένωση μαζί του,
είναι όντως τόσο μεγάλη γιορτή, ακόμα και για μένα...
η θεωρία της εικόνας
το να δεις
την εικόνα
να δεις, να βλέπεις
την πίστη σου ως εικόνα άρα τον ευατό σου ως εικόνα
την εικόνα σου ως κατ'εικόνα ενός ΑΛΛΟΥ,
ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ.
αυτού που θα είναι πάντοτε άλλος, πάντα σαμαρείτης κι εσύ μη-σαμαρείτης, πάντα άυλος κι εσύ υλικός, πάντα έμπειστος και εσύ μη-πιστός, πάντα άφθαρτος κι εσύ θνητός
πάντα άλλος, που σε καλεί
στο δικό του κάλος
κι εσύ παραδίδεσαι στην αρμονία της ελευθερίας που λέγεται ένωση του ανθρώπινου με τη φύση,
ένωση της ανθρώπινης φύσης με αυτό που είναι πέρα απ' αυτήν,
θεωρία αυτού που είναι πέρα από τη λογική, πέρα από την καθημερνότητα και τον καθημερινό πόνο, θεωρία της ένωσης του μέσα μας με τον ουρ-άνω μας, την εσωτερική Ιερου-σαλήμ του καθενός μας...
να δώ και να αποδεχτώ τον εαυτό μου μέσα από την παράκληση, την παρηγοριά, τον πόνο της καθ'ομοίωσιν εικόνας του παντός.
πανταχού παρών ο θεός
τα πάντα πληρών μέσα μας
όσο μάταια κι αν τα γράφω
κλείνω τα μάτια και πιστεύω σ'Εκείνον
που μου έδωσε την ικανότητα να βλέπω τον εαυτό μου και να τον αγαπώ όποιος κι αν είναι.
ελπίζοντας.
υγ. ουρανός είναι ένας πλεονασμός γλωσσών: ούρ, η πόλη της μεσοποταμίας, σήμαινε 'άνω', εξού 'ουρανός' στα ελληνικά. αν 'ουρ' ήταν γι αυτούς ο τόπος λατρείας του θεού που ήταν πάνω απ αυτούς, 'ιερό' είναι ό,τι μέσα μας μάς κάνει να βλέπουμε αυτό που είναι βέλος προς κάτι ανώτερο από μας. το ιερό, στο οποίο ανήκουμε, κι ανήκουμε από αγάπη Εκείνου για μας, και ημών προς Εκείνον.
κανείς νομίζω δεν πρέπει να διαβάσει αυτά.
το 'πρέπει' δεν υπάρχει εδώ. υπάρχει απλώς μια ηλίθια, αληθινή, ηλίθια εξομολόγηση, ίσως ακαταλαβίστικη. δεν ξέρω γιατί τη γράφω, μα θέλω να τη γράψω. σκασίλα μου αν φανεί η αρλουμποσύνη μου! σιγά τα αυγά!
καλημερα σας!
τα βάσανα της εποχής εκείνης ήταν το βάθος μιας ανελεύθερης ψυχής, παραγεμισμένης με καταπίεση.
η αναζήτηση της ανεξαρτησίας, φυσικά και δε γινόταν με 'σωστούς' τρόπους, δλδ ούτως ή άλλως λογοκριμένη ήταν από το περιβάλλον μου, και γι' αυτό το λόγο, κρυμένη.
τα βάσανα ήταν εσωτερικά, ενώ το απέξω ήταν τέτοιο που σε κάθε γωνιά της μεσαιωνικής λουβαίν, που με έθρεψε, υπήρχε μια χαιρετούρα, μια κουβεντούλα που δεν τέλειωνε, είτε με συμφοιτητές μου, είτε καθηγητές, είτε γριούλες, γεροντάκια, καθολικούς μοναχούς με ράσα, πορτογάλους που ζήλευαν την πτώση της δικτατορίας μας, μαύρους που ήθελαν να κουβεντιάσουν για ρατσισμό, φανατικούς καθολικούς που πίστευαν μετά μανίας στο αλάθητο του πάπα και συγχρόνως στον οικουμενισμό, βέλγους που γοητεύονταν από την ορθοδοξία, βέλγους που ήθελαν ανατολή, ελληνιστές που θαύμαζαν μιαν ελληνίδα που μιλούσε ελληνικά που αγαπούσαν, άραβες που απομιζούσα εγώ, όπως ο μονσενιέρ φεγκάλι -πάντα μαζί του καταλήγαμε σε μια βόλτα δίπλα στο ποτάμι, θεός σχωρέστον- κλπ κλπ.
κι άλλα, τα λογοκρΥμένα, που δε λέω.
κι άλλα, κι άλλα...
στα μη λογοκριμένα, υπήρχε και μια κυριακάτικη ενασχόληση που άρχισε ως καταπίεση, τυφλή, πονεμένη, δύσκολη, και κατέληξε στο δώρο που νομίζω πως έχω τώρα.
νομίζω πως έχω το δώρο να λέω ό,τι μου'ρχεται περίπου, συντονισμένη τις περσότερες φορές ωστόσο με τη λέξη 'κοινό'. 'ακροατήριο'.
'ακροατήριο' σημαίνει ακρωτήριο -δλδ είσαι μακριά από τους άλλους, δεν κουβεντιάζεις, γιατί εκεί δε γίνεσαι εύκολα αποδεκτή-, αλλά καταπιέζεις τους άλλους με τη γνώση που έχεις της καταπίεσης, κι έχεις βρει ένα δρόμο να το πετυχαίνεις αυτό: να νιώθεις πώς να πας κοντά, ενώ οι άλλοι νομίζουν πως είσαι μακριά. και για μια στιγμή, τη στιγμή της ειλι-κρίνειας, εσύ να διαφανεύεις και να διαφεντεύεις για κάτι που πιστεύεις πως ίσως είναι γι' αυτούς που είναι εκεί. η σκέψη του στόχου, του βαθιού στόχου, όποια και να είναι: μικρή σκέψη, μαραμένη, μα αληθινή, όσο μου επιτρέπεται στο υπόγειο που είμαι, στο σκοτάδι, μικρή αληθινή σκέψη, ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ, αφού για μένα, το 'εμένα', ματωμένο είναι. είθε όχι για αυτούς.
κυριακή της ορθοδοξίας σήμερα, ακούω τις καμπάνες, είμαι σπίτι.
δυστυχώς, είμαι σπίτι.
είκοσι χρονών και κάτι, κι είχα κιόλας ρονταριστεί στο: 'εσένα που δε θέλεις να δεις γύρω σου γιατί σε πονάει ό,τι έχεις γευτεί μέχρι τώρα, εσένα θέλω να σε κάνω περήφανο για κάτι, δεν ξέρω ακόμη τι, αλλά θα βρω!!! ναι!!, ΘΑ ΒΡΩ ΑΜΕΣΩΣ, θέλω να το καταφέρω',
αυτό το δώρο, αυτόν τον αγώνα τον κέρδισα τότε, θα γράψω ξανά και άλλοτε πώς, στη σχέση μου με τον κόσμο των μεταναστών.
με αυτή τη δύναμη είχα πάει στον επίσκοπο της εποχής, και του είχα πει: κυριακή της ορθοδοξίας πλησιάζει, κι είμαστε σ' ένα τόπο με πολλές μιλιές. γιατί να μην το κάνουμε κι εμείς εδώ 'φετ ντε λ'ορτοντοξί' που λένε κι οι γάλλοι, γιορτή: να καλούμε αυτή την κυριακή στην εκκλησία όλες τις ορθόδοξες εκκλησίες, και η λειτουργία να γίνεται τουρλού τουρλού η ίδια με ξενόγλωσσα κομμάτια: ελληνικά, γαλλικά, σλαβονικά, σέρβικα, ρουμάνικα, φλαμανδικά, και ό,τι προκύψει.
καλά έκανε ο επίσκοπος και δεν απάντησε στη σαχλαμαρένια μου έπαρση.
όμως από τότε και μετά αυτό γινόταν και στις βρυξέλλες...
φαντάζομαι πως γίνεται ακόμα.
το θυμήθηκα γιατί σ'αυτή τη γιορτή που όντως έβρισκες φίλους από κάθε ορίζοντα, και κουβέντιαζες με χίλιους δυο, άκουσα μια κραυγή, που διήρκεσε κάμποσα δευτερόλεπτα κι έπαυσε μετά. έτρεξα προς το ωραίο βήμα, απ' όπου ακούστηκε, μα είδα μονάχα ένα αγαθό γεροντάκι να βαστάει ένα λουλούδι.
μου εξήγησαν: στο βέλγιο υπήρχε τότε ένα γηροκομείο ρώσων.
το γεροντάκι αυτό, που ήρθε με τη βοήθεια των υπολοίπων, είχε χάσε τα λογικά του.
κάποτε, ρώσος ιεραπόστολος στην κίνα.
συνελήφθη, κι η τιμωρία του ήταν να του γδάρουν το κεφάλι. επέζησε, μα όποιος τολμούσε να πλησιάσει στο κεφαλάκι αυτό, έβγαινε πάντα η ίδια ίσως ανατριχιαστική κραυγή ενός πόνου ανεξίτηλου. στη μνήμη. στο μέσα.
κι όμως, αυτό το ανθρωπάκι συνέχιζε να ζει για τόσο καιρό.
και να τώρα, κυριακή της ορθοδοξίας, τα θυμάμαι αυτά σήμερα.
σκέφτομαι το μεγαλείο της θεωρίας της εικόνας.
έτσι, μεγαλείο της 'θεωρίας της εικόνας' όλα με μικρά, τίποτα με κεφαλαίο.
αυτό ακριβώς είναι το μεγαλείο.
με πρότυπο το λόγο που γίνεται σάρκα, και άρα με κεφαλή της γιορτής τη θεοτόκο ως δοχείο της ενσάρκωσης
κι όπου οι άνθρωποι δινουν το αίμα στο λόγο κι ο λόγος δίνει στο αίμα τους την αθανασία μέσα από την ένωση μαζί του,
είναι όντως τόσο μεγάλη γιορτή, ακόμα και για μένα...
η θεωρία της εικόνας
το να δεις
την εικόνα
να δεις, να βλέπεις
την πίστη σου ως εικόνα άρα τον ευατό σου ως εικόνα
την εικόνα σου ως κατ'εικόνα ενός ΑΛΛΟΥ,
ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ.
αυτού που θα είναι πάντοτε άλλος, πάντα σαμαρείτης κι εσύ μη-σαμαρείτης, πάντα άυλος κι εσύ υλικός, πάντα έμπειστος και εσύ μη-πιστός, πάντα άφθαρτος κι εσύ θνητός
πάντα άλλος, που σε καλεί
στο δικό του κάλος
κι εσύ παραδίδεσαι στην αρμονία της ελευθερίας που λέγεται ένωση του ανθρώπινου με τη φύση,
ένωση της ανθρώπινης φύσης με αυτό που είναι πέρα απ' αυτήν,
θεωρία αυτού που είναι πέρα από τη λογική, πέρα από την καθημερνότητα και τον καθημερινό πόνο, θεωρία της ένωσης του μέσα μας με τον ουρ-άνω μας, την εσωτερική Ιερου-σαλήμ του καθενός μας...
να δώ και να αποδεχτώ τον εαυτό μου μέσα από την παράκληση, την παρηγοριά, τον πόνο της καθ'ομοίωσιν εικόνας του παντός.
πανταχού παρών ο θεός
τα πάντα πληρών μέσα μας
όσο μάταια κι αν τα γράφω
κλείνω τα μάτια και πιστεύω σ'Εκείνον
που μου έδωσε την ικανότητα να βλέπω τον εαυτό μου και να τον αγαπώ όποιος κι αν είναι.
ελπίζοντας.
υγ. ουρανός είναι ένας πλεονασμός γλωσσών: ούρ, η πόλη της μεσοποταμίας, σήμαινε 'άνω', εξού 'ουρανός' στα ελληνικά. αν 'ουρ' ήταν γι αυτούς ο τόπος λατρείας του θεού που ήταν πάνω απ αυτούς, 'ιερό' είναι ό,τι μέσα μας μάς κάνει να βλέπουμε αυτό που είναι βέλος προς κάτι ανώτερο από μας. το ιερό, στο οποίο ανήκουμε, κι ανήκουμε από αγάπη Εκείνου για μας, και ημών προς Εκείνον.
κανείς νομίζω δεν πρέπει να διαβάσει αυτά.
το 'πρέπει' δεν υπάρχει εδώ. υπάρχει απλώς μια ηλίθια, αληθινή, ηλίθια εξομολόγηση, ίσως ακαταλαβίστικη. δεν ξέρω γιατί τη γράφω, μα θέλω να τη γράψω. σκασίλα μου αν φανεί η αρλουμποσύνη μου! σιγά τα αυγά!
καλημερα σας!
Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2010
ειδήσεων και θηρίων, παρουσίαση χτες. απολογισμός
να 'ρχίσω απ' την αρχή:
ξέρετε ποια είμαι γω; ε; ξέρετε;
(οι πρόβες ήταν με την ηθοποιό, τη γειτόνισα, το μπάτσο, τον νταλικέρη, να 'χουν το χέρι στη μέση, το κορμί λίγο να γέρνει, και τ άλλο χέρι σε μια κίνηση αυτοκυριαρχίας)
παρόλο που, φυσικά, το είχα επαναλάβει πολλές φορές, δε μου βγήκε, αλλά το ακροατήριο φοβήθηκε όσο να'ναι, άντε τώρα να ειδοποιείς το δαφνί να έρθει χαλάνδρι, και συμμαζεύτηκε.
ναι, αλήθεια, τώρα, περάσαν και τα χρόνια, κι ο θυρωρός της πολυκατοικίας μου τουλάχιστον αυτός, με ξέρει.
χάρη στον εκδοτικό οίκο ελληνικά γράμματα, με τη δική του διακίνηση και μέγεθος, τα βιβλία μου κάνουν τη δική τους πορεία.
πώς είναι όμως η αρχή; όταν είσαι 'σκοτάδι' ως πρόσωπο και ως πορεία;
είναι πανέμορφα.
άλλο δλδ να βγάζεις ένα βιβλίο τώρα, και να κυκλοφορεί κάπως η σκέψη 'ναι, αυτή ασχολείται με ..., έχει στο νου της ... κλπ κλπ.
βλέπεις το βιβλίο αλλιώς.
δεν το αφήνεις σχεδόν να μιλήσει.
όταν όμως το πρόσωπο είναι σκοτάδι, ΤΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟ.
έτσι λοιπόν,
στα πρώτα χρόνια του βελγίου, μαθήτρια στη δευτεροβάθμια, αυτοί που δημοσίευσαν τότε κείμενα δικά μου, όντως τα σεβάστηκαν γι' αυτό που ήταν αυτά, αυτά που κείτονταν μπροστά τους, χωρίς όνομα, χωρίς νόθευμα. έτσι ακριβώς όπως ήταν. μόνον αυτά.
ο χάρης σακελλαρίου, ο οδυσσέας ελύτης, ο κωστής τριρόπουλος ήταν αυτοί που στάθηκαν μπροστά στα κείμενα χωρίς καμιάν αναφορά σε ανθρώπινο βίο.
ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ.
και να
που η τιμιότητα αυτής της πρώτης αλήθειας, την ξαναβρήκα στο διαδίκτυο.
στον μπερντέ του διαδικτύου, που, ακριβώς, γράφεις ό,τι σου έρθει, με σκοπό κανέναν άλλον πέραν της αλήθειας που σου τρώει τα δάχτυλα πάνω στο πληκτρολόγιο, και βγάζει από κει το περίσσευμα της καρδίας, γιατί αλλιώς θα σκάσεις!
το διαδίκτυο λοιπόν ελευθέρωσε κι εμένα την καρδιά μου, που λέει ένα τραγούδι, ελευθέρωσε κι εμένα τη γραφή μου θα έλεγα κι εγώ, και θυμάμαι τον τίτο πατρίκιο να μου λέει, δείχνοντας μου με την αγάπη παιδιού στο πρόσωπό του ένα τετράδιο: γράφω, γράφω κάθε μέρα, να γράφεις κι εσύ, αυτό είναι δρόμος...
να λοιπόν που το 'ειδήσεων και θηρίων'
είναι προϊόν σχεδόν διαδικτύου.
κι η βραδιά εχτές, σχεδόν βραδιά διαδικτύου ήταν.
η απλότητα των σκοτεινών γνωριμιών, δλδ των πιο φωτεινών, των πιό αληθινών: δίχως τη διαπλοκή του 'κύκλου'.
κι όμως, τόσο γνωστοί, που δεν έμεινε νομίζω ούτε ένας, από τη μικρή σύναξη που ωστόσο είχε και όρθιους γιατί μπόλικοι ήταν, δεν έμεινε ούτε ένας που να μη γνωριστούμε.
η αυθεντικότητα των σχέσεων βασίλεψε δλδ τόσο, που μας έφερε όλους κοντά.
το χάρηκα.
χάρη σ' εσάς.
ευ-χαριστίες.
τελικά, πλεονασμός η λέξη.
στο 'ευ', ή στο 'χάρη' να σταθώ;
εγώ χτες στάθηκα χάρη σε σας.
στέκομαι, είναι μια λέξη δίφορη, σαν τα δέντρα.
στέκομαι: λιγάκι μια στάση, στο γολγοθά του καθενός. ένα άγγιγμα. μια ανάπαυλα. μια ανάσα. μια αλήθεια ζωής ταπεινωμένης ευτυχώς,
και στέκομαι: μπρώ και στέκομαι, δεν πέφτω. ο άνθρωπος στέκεται ορθός επειδή τον στηρίζουν οι άλλοι. έτσι μαθαίνει να είναι δέντρο.
σας ευχαριστώ όλους, σήμερα έχω πράσινα φύλλα.
ξέρετε ποια είμαι γω; ε; ξέρετε;
(οι πρόβες ήταν με την ηθοποιό, τη γειτόνισα, το μπάτσο, τον νταλικέρη, να 'χουν το χέρι στη μέση, το κορμί λίγο να γέρνει, και τ άλλο χέρι σε μια κίνηση αυτοκυριαρχίας)
παρόλο που, φυσικά, το είχα επαναλάβει πολλές φορές, δε μου βγήκε, αλλά το ακροατήριο φοβήθηκε όσο να'ναι, άντε τώρα να ειδοποιείς το δαφνί να έρθει χαλάνδρι, και συμμαζεύτηκε.
ναι, αλήθεια, τώρα, περάσαν και τα χρόνια, κι ο θυρωρός της πολυκατοικίας μου τουλάχιστον αυτός, με ξέρει.
χάρη στον εκδοτικό οίκο ελληνικά γράμματα, με τη δική του διακίνηση και μέγεθος, τα βιβλία μου κάνουν τη δική τους πορεία.
πώς είναι όμως η αρχή; όταν είσαι 'σκοτάδι' ως πρόσωπο και ως πορεία;
είναι πανέμορφα.
άλλο δλδ να βγάζεις ένα βιβλίο τώρα, και να κυκλοφορεί κάπως η σκέψη 'ναι, αυτή ασχολείται με ..., έχει στο νου της ... κλπ κλπ.
βλέπεις το βιβλίο αλλιώς.
δεν το αφήνεις σχεδόν να μιλήσει.
όταν όμως το πρόσωπο είναι σκοτάδι, ΤΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟ.
έτσι λοιπόν,
στα πρώτα χρόνια του βελγίου, μαθήτρια στη δευτεροβάθμια, αυτοί που δημοσίευσαν τότε κείμενα δικά μου, όντως τα σεβάστηκαν γι' αυτό που ήταν αυτά, αυτά που κείτονταν μπροστά τους, χωρίς όνομα, χωρίς νόθευμα. έτσι ακριβώς όπως ήταν. μόνον αυτά.
ο χάρης σακελλαρίου, ο οδυσσέας ελύτης, ο κωστής τριρόπουλος ήταν αυτοί που στάθηκαν μπροστά στα κείμενα χωρίς καμιάν αναφορά σε ανθρώπινο βίο.
ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ.
και να
που η τιμιότητα αυτής της πρώτης αλήθειας, την ξαναβρήκα στο διαδίκτυο.
στον μπερντέ του διαδικτύου, που, ακριβώς, γράφεις ό,τι σου έρθει, με σκοπό κανέναν άλλον πέραν της αλήθειας που σου τρώει τα δάχτυλα πάνω στο πληκτρολόγιο, και βγάζει από κει το περίσσευμα της καρδίας, γιατί αλλιώς θα σκάσεις!
το διαδίκτυο λοιπόν ελευθέρωσε κι εμένα την καρδιά μου, που λέει ένα τραγούδι, ελευθέρωσε κι εμένα τη γραφή μου θα έλεγα κι εγώ, και θυμάμαι τον τίτο πατρίκιο να μου λέει, δείχνοντας μου με την αγάπη παιδιού στο πρόσωπό του ένα τετράδιο: γράφω, γράφω κάθε μέρα, να γράφεις κι εσύ, αυτό είναι δρόμος...
να λοιπόν που το 'ειδήσεων και θηρίων'
είναι προϊόν σχεδόν διαδικτύου.
κι η βραδιά εχτές, σχεδόν βραδιά διαδικτύου ήταν.
η απλότητα των σκοτεινών γνωριμιών, δλδ των πιο φωτεινών, των πιό αληθινών: δίχως τη διαπλοκή του 'κύκλου'.
κι όμως, τόσο γνωστοί, που δεν έμεινε νομίζω ούτε ένας, από τη μικρή σύναξη που ωστόσο είχε και όρθιους γιατί μπόλικοι ήταν, δεν έμεινε ούτε ένας που να μη γνωριστούμε.
η αυθεντικότητα των σχέσεων βασίλεψε δλδ τόσο, που μας έφερε όλους κοντά.
το χάρηκα.
χάρη σ' εσάς.
ευ-χαριστίες.
τελικά, πλεονασμός η λέξη.
στο 'ευ', ή στο 'χάρη' να σταθώ;
εγώ χτες στάθηκα χάρη σε σας.
στέκομαι, είναι μια λέξη δίφορη, σαν τα δέντρα.
στέκομαι: λιγάκι μια στάση, στο γολγοθά του καθενός. ένα άγγιγμα. μια ανάπαυλα. μια ανάσα. μια αλήθεια ζωής ταπεινωμένης ευτυχώς,
και στέκομαι: μπρώ και στέκομαι, δεν πέφτω. ο άνθρωπος στέκεται ορθός επειδή τον στηρίζουν οι άλλοι. έτσι μαθαίνει να είναι δέντρο.
σας ευχαριστώ όλους, σήμερα έχω πράσινα φύλλα.
Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2010
ειδήσεων και θηρίων. παρουσίαση 18 φλεβάρη
ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΘΗΡΙΩΝ
τι μέρα πέφτει; πέμπτη.
την επόμενη πέμπτη. σε μια βδομάδα.
τι είναι;
το δεύτερο βιβλίο με ποιήματα της ελένης κονδύλη.
πού είναι το βιβλίο;
αυτό δεν το ξέρω, είναι στα χέρια του εκδότη σε βίρτουαλ κατάσταση ακόμη. θα το δω μαζί σας, στο
ξέρω όμως το περιεχόμενο του βιβλίου:
έχει πράματα που είναι κείμενα στις σελίδες του, που μερικοί τα λένε ποιήματα, άλλοι ποίματα, άλλοι ίσως τα πουν αλλοπρόσαλα πράματα, τέλος πάντων, κάτι τέτοιο, εκ των οποίων και το πρώτο δημοσιευμένο, εν έτει 1972.
το 71 βλέπετε, με πήραν και με φύτεψαν στο βέλγιο, έφηβο φοβισμένο πράμα. 16 χρόνων στο γαλλικό σχολείο, τάξη γκρεκολατίν, να μεταφράζουνε τα γαλλάκια από γαλλικά στα λατινικά, κι εγώ μαζί, και να κάνουν σοφοκλή και να μην είμαι πρώτη, καθότι τότε οι γκρεκολατίν ήταν οι τάξεις του πιο υψηλού επιπέδου των σχολείων.
μάθαινα πράματα και τ' ακούμπαγα πάνω μου, μπας και γιάννει λιγάκι ο πόνος της ξενητειάς και των πολιτικών της εποχής εκείνης καταστάσεων με τη δικτατορία,
κι ο σοφοκλής, ο νιζίνσκι, ο μωρίς μπεζάρ, ήταν ένα συνοθύλευμα ύπαρξης για μένα.
ο συχωρεμένος ο χάρης σακελλαρίου πήρε τότε ένα 'πράμα' απ' αυτά που έγραφα, ουσιαστικά μαθητικό, -κάναμε αντιγόνη στη γαλλική τάξη, κι εγώ ήμουν η μόνη ελληνίδα- και μου το έστειλε -έκπληξη!- δημοσιευμένο στο περιοδικό 'Νεοελληνικός Λόγος'...
όταν έφτασε το αντίτυπο σπίτι μου, και το είδα!
φανταζόσαστε! στα δεκάξι μου τι έκπληξη ήταν εκείνη...
ε, να, κι αυτό, το έχω μέσα σ' αυτό το βιβλίο. διάφορα κείμενα από το 1971 ως το 2009, μην πω και δέκα.
γιατί ξέρετε, γράφω αβέρτα κουβέρτα ό,τι μου κατέβει.
και τους βάζω κι έναν αριθμό για να τα ξέρω, ξέρει κι ο μοναχικός λύκος από αριθμούς, τόσο με τη γερμανίδα φίλη του, όσο και με μένα.
έχω λοιπόν καμπόσα που πλησιάζουν το χιλιάρι περίπου, κι άντε τώρα, πήρα μερικά.
ο τίτλος
ειδήσεων και θηρίων
έχει δυο νονούς: η μαρία ροδοπούλου βούτηξε τη συλλογή στο νερό με ένα στίχο δικό μου, και το λαδάκι του χρισμού που ακολούθησε το έβαλε το 'ενδυμίων εκδόσεις' που έκκοψε στο στίχο τα μαλλάκια, κι έμειναν οι τρεις λέξεις
ειδήσων και θηρίων
ναι, οκ, αόριστα.
θα έρθετε; σας θέλω. αν μπορείτε, να θέλετε, θα είναι χαρά και τιμή για μένα.
για σας θα είναι μια μορφή άσκησης. ελάτε λοιπόν, πρώτη βδομάδα της σαρακοστής θα είναι!
τι μέρα πέφτει; πέμπτη.
την επόμενη πέμπτη. σε μια βδομάδα.
τι είναι;
το δεύτερο βιβλίο με ποιήματα της ελένης κονδύλη.
πού είναι το βιβλίο;
αυτό δεν το ξέρω, είναι στα χέρια του εκδότη σε βίρτουαλ κατάσταση ακόμη. θα το δω μαζί σας, στο
βιβλιοπωλείο μικρός κοραής
(Ο 'Μικρός Κοραής' βρίσκεται στην διεύθυνση Παπάγου 7 και Αριστοφάνους, στο εμπορικό κέντρο του Χαλανδρίου, πολύ κοντά σε στάσεις μέσων μεταφοράς
www.mikroskorais.gr/ )
την πέμπτη 18 φλεβάρη στις 7 το απόγευμα
ξέρω όμως το περιεχόμενο του βιβλίου:
έχει πράματα που είναι κείμενα στις σελίδες του, που μερικοί τα λένε ποιήματα, άλλοι ποίματα, άλλοι ίσως τα πουν αλλοπρόσαλα πράματα, τέλος πάντων, κάτι τέτοιο, εκ των οποίων και το πρώτο δημοσιευμένο, εν έτει 1972.
το 71 βλέπετε, με πήραν και με φύτεψαν στο βέλγιο, έφηβο φοβισμένο πράμα. 16 χρόνων στο γαλλικό σχολείο, τάξη γκρεκολατίν, να μεταφράζουνε τα γαλλάκια από γαλλικά στα λατινικά, κι εγώ μαζί, και να κάνουν σοφοκλή και να μην είμαι πρώτη, καθότι τότε οι γκρεκολατίν ήταν οι τάξεις του πιο υψηλού επιπέδου των σχολείων.
μάθαινα πράματα και τ' ακούμπαγα πάνω μου, μπας και γιάννει λιγάκι ο πόνος της ξενητειάς και των πολιτικών της εποχής εκείνης καταστάσεων με τη δικτατορία,
κι ο σοφοκλής, ο νιζίνσκι, ο μωρίς μπεζάρ, ήταν ένα συνοθύλευμα ύπαρξης για μένα.
ο συχωρεμένος ο χάρης σακελλαρίου πήρε τότε ένα 'πράμα' απ' αυτά που έγραφα, ουσιαστικά μαθητικό, -κάναμε αντιγόνη στη γαλλική τάξη, κι εγώ ήμουν η μόνη ελληνίδα- και μου το έστειλε -έκπληξη!- δημοσιευμένο στο περιοδικό 'Νεοελληνικός Λόγος'...
όταν έφτασε το αντίτυπο σπίτι μου, και το είδα!
φανταζόσαστε! στα δεκάξι μου τι έκπληξη ήταν εκείνη...
ε, να, κι αυτό, το έχω μέσα σ' αυτό το βιβλίο. διάφορα κείμενα από το 1971 ως το 2009, μην πω και δέκα.
γιατί ξέρετε, γράφω αβέρτα κουβέρτα ό,τι μου κατέβει.
και τους βάζω κι έναν αριθμό για να τα ξέρω, ξέρει κι ο μοναχικός λύκος από αριθμούς, τόσο με τη γερμανίδα φίλη του, όσο και με μένα.
έχω λοιπόν καμπόσα που πλησιάζουν το χιλιάρι περίπου, κι άντε τώρα, πήρα μερικά.
ο τίτλος
ειδήσεων και θηρίων
έχει δυο νονούς: η μαρία ροδοπούλου βούτηξε τη συλλογή στο νερό με ένα στίχο δικό μου, και το λαδάκι του χρισμού που ακολούθησε το έβαλε το 'ενδυμίων εκδόσεις' που έκκοψε στο στίχο τα μαλλάκια, κι έμειναν οι τρεις λέξεις
ειδήσων και θηρίων
ναι, οκ, αόριστα.
θα έρθετε; σας θέλω. αν μπορείτε, να θέλετε, θα είναι χαρά και τιμή για μένα.
για σας θα είναι μια μορφή άσκησης. ελάτε λοιπόν, πρώτη βδομάδα της σαρακοστής θα είναι!
Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2010
οι ιδέες και το κοινό. θέατρο άνεσις, το γιασεμί και τ' όνειρο
θέατρο 'Άνεσις'.
εδώ που τα λέμε, όνομα και πράμα
όλα προσβάσιμα.
πήγα με το Σεραφείμ φέτος, και είδαμε κάτι που έμοιαζε με αυτό που είχαμε δει πέρσι.
η ιδέα είναι η ίδια: μουσική καλλιέργεια και ψυχ=αγώγηση
σε μια κοινή γκάμα ανάμεσα στα παιδιά και τους συνοδούς τους, είτε είναι γονείς, είτε δάσκαλοι, είτε ό,τι δήποτε.
αυτό με παρακίνησε και πήγα και φέτος.
περιγραφή:\
1. σκηνικό
μια αυλή που μπορεί να συνεπάρει ένα πιτσιρίκι ή να ενδιαφέρει έναν έφηβο, καλοστημένο και απλό σκηνικό, απλό πλην όμως θεατρικό, δλδ με τα μικρά του μυστικά, το πάνω, το κάτω, το ενδιάμεσο, κλπ.
μου αρέσει προσωπικά το 'θεατρικό' σκηνικό, δλδ αυτό που ναι μεν δείχνει πραγματικότητα, έχει όμως το κατιτίς του εξωπραγματικού, κλπ.
2. στόρυ
μια μικρή ομάδα ανθρώπων που ζουν στη 'γειτονιά', συγχρωτίζονται, ζουν, μιλάνε, ονειρεύνται, αντιδρούν.
ο τίτλος είναι ενδεικτικός: ένας νέος που θέλει να ξεφύγει, να πάει αλλού (Αυστραλία), κουβαλώντας ωστόσο στο πορτοφολάκι του ένα γιασεμί, που είναι τόσο σκληρός αλλά και τόσο δεμένος μαζί του: ο έρωτας της αγαπημένης και η σκέψη του φευγιού, η μια να θέλει να νικήσει την άλλη.
η αυλή είναι αυτή που έζησαν πραγματικά ή νοσταλγικά, μα το ίδιο θετικά νοηματοφόρα, η αυλή δλδ η κοινωνία του εξήντα. το όνειρο της κοπελιάς που έρχεται από χωριό να κατακτήσει το στερέωμα της πρωτεύουσας, ο νεαρός που δε βρίσκει πώς να ζήσει στη φτωχογειτονιά, η γυναίκα που έχει γίνει η πλύστρα με τον ακαμάτη και μάλλον δοσίλογο στο καφενείο, η οικογένεια με τα ιδανικά, την αγάπη ανάμεσα σε συζύγους και το παιδί, την ελπίδα που δίνει η αγάπη, τις ιδέες που εκείνη την εποχή λογοκρίνονται και οδηγούν στη φυλακή, την ερωτευμένη γυναίκα που περιμένει το γράμμα από τον αγαπημένο που είναι στα ξένα, τον περιπτερά που είναι ο 'προύχοντας' της περιοχής,
...
με τα αστειάκια του, το δάκρυ του, τη σκέψη του, κυρίως όμως την αισιοδοξία και την τροφή για σκέψη, τους προσεγμένους διαλόγους του (θα επανέλθω)
το στόρυ έχει ένα σκοπό:
να μυήσει τους μικρότερους στην αισθητική της μουσικής του μίκη θεοδωράκη
και να ευχαριστήσει τους μεγαλύτερους γιατί δική τους είναι η αισθητική πολλών γενιών τώρα που ανέδειξε και τράφηκε με τη μουσική αυτή.
έτσι το έργο ξετυλίγεται ανάλαφρα και παιδικά, μα όχι ανώφελα και αδιάφορα προς τους μεγάλους συνοδούς.
ΔΕΙΤΕ ΤΟ.
ΑΞΙΖΕΙ
η ιδέα λοιπόν είναι λαμπρή:
δεν είναι το κοινό παραμύθι που ο τυχόν γονιός ή εκπαιδευτικός θέλει να βγει έξω να καπνίσει γιατί τον έχουν πρήξει τα μικρά που κουβαλάει μαζί του για ένα έργο που δε βλέπεται. ένα ανάλαφρο εργάκι που αν το βλέπαμε βράδυ, ευχαρίστως θα πηγαίναμε σε κανα ταβερνάκι απ΄ αυτά τα λίγα της εποχής, και θα βλέπαμε το διπλανό μας με λιγότερη αδιαφορία απ' ό,τι στο φαστ φουτ της κουλτούρας και της κουζίνας.
ΠΡΟΤΑΣΗ\
επειδή είπα ότι θα επανέλθω:
στους διαλόγους που είναι ανάλαφροι, υπάρχει τρόπος να μείνει ένας μεγάλος και στη βάση τους να εξηγήσει πολλά και πολύ σπουδαία κοινωνικά θέματα όπως: λογοκρισία, φυλακή, κουτσομπόλης, εκμετάλλευση, οικονομική μετανάστευση, όραμα, κλπ.
πραγματικά είναι μια πλατφόρμα για διαπαιδαγώγηση.
άλλη πρόταση:
σε μια τάξη μαθαίνεις στα πιτσιρίκια κάποια από τα τραγούδια του θοδωράκη,
και μετά παίρνεις την τάξη και τη φέρνεις έτσι προετοιμασμένη σ' αυτό το υπέροχο θέατρο.
ε, εγώ σας λέω πως είναι μια υπέροχη ιδέα. τα παιδιά θα νιώσουν τη διάδραση του μαθήματος και του πολιτισμού, κι οι συνοδοί τους θα περάσουν πανέμορφα...
εδώ που τα λέμε, όνομα και πράμα
όλα προσβάσιμα.
πήγα με το Σεραφείμ φέτος, και είδαμε κάτι που έμοιαζε με αυτό που είχαμε δει πέρσι.
η ιδέα είναι η ίδια: μουσική καλλιέργεια και ψυχ=αγώγηση
σε μια κοινή γκάμα ανάμεσα στα παιδιά και τους συνοδούς τους, είτε είναι γονείς, είτε δάσκαλοι, είτε ό,τι δήποτε.
αυτό με παρακίνησε και πήγα και φέτος.
περιγραφή:\
1. σκηνικό
μια αυλή που μπορεί να συνεπάρει ένα πιτσιρίκι ή να ενδιαφέρει έναν έφηβο, καλοστημένο και απλό σκηνικό, απλό πλην όμως θεατρικό, δλδ με τα μικρά του μυστικά, το πάνω, το κάτω, το ενδιάμεσο, κλπ.
μου αρέσει προσωπικά το 'θεατρικό' σκηνικό, δλδ αυτό που ναι μεν δείχνει πραγματικότητα, έχει όμως το κατιτίς του εξωπραγματικού, κλπ.
2. στόρυ
μια μικρή ομάδα ανθρώπων που ζουν στη 'γειτονιά', συγχρωτίζονται, ζουν, μιλάνε, ονειρεύνται, αντιδρούν.
ο τίτλος είναι ενδεικτικός: ένας νέος που θέλει να ξεφύγει, να πάει αλλού (Αυστραλία), κουβαλώντας ωστόσο στο πορτοφολάκι του ένα γιασεμί, που είναι τόσο σκληρός αλλά και τόσο δεμένος μαζί του: ο έρωτας της αγαπημένης και η σκέψη του φευγιού, η μια να θέλει να νικήσει την άλλη.
η αυλή είναι αυτή που έζησαν πραγματικά ή νοσταλγικά, μα το ίδιο θετικά νοηματοφόρα, η αυλή δλδ η κοινωνία του εξήντα. το όνειρο της κοπελιάς που έρχεται από χωριό να κατακτήσει το στερέωμα της πρωτεύουσας, ο νεαρός που δε βρίσκει πώς να ζήσει στη φτωχογειτονιά, η γυναίκα που έχει γίνει η πλύστρα με τον ακαμάτη και μάλλον δοσίλογο στο καφενείο, η οικογένεια με τα ιδανικά, την αγάπη ανάμεσα σε συζύγους και το παιδί, την ελπίδα που δίνει η αγάπη, τις ιδέες που εκείνη την εποχή λογοκρίνονται και οδηγούν στη φυλακή, την ερωτευμένη γυναίκα που περιμένει το γράμμα από τον αγαπημένο που είναι στα ξένα, τον περιπτερά που είναι ο 'προύχοντας' της περιοχής,
...
με τα αστειάκια του, το δάκρυ του, τη σκέψη του, κυρίως όμως την αισιοδοξία και την τροφή για σκέψη, τους προσεγμένους διαλόγους του (θα επανέλθω)
το στόρυ έχει ένα σκοπό:
να μυήσει τους μικρότερους στην αισθητική της μουσικής του μίκη θεοδωράκη
και να ευχαριστήσει τους μεγαλύτερους γιατί δική τους είναι η αισθητική πολλών γενιών τώρα που ανέδειξε και τράφηκε με τη μουσική αυτή.
έτσι το έργο ξετυλίγεται ανάλαφρα και παιδικά, μα όχι ανώφελα και αδιάφορα προς τους μεγάλους συνοδούς.
ΔΕΙΤΕ ΤΟ.
ΑΞΙΖΕΙ
η ιδέα λοιπόν είναι λαμπρή:
δεν είναι το κοινό παραμύθι που ο τυχόν γονιός ή εκπαιδευτικός θέλει να βγει έξω να καπνίσει γιατί τον έχουν πρήξει τα μικρά που κουβαλάει μαζί του για ένα έργο που δε βλέπεται. ένα ανάλαφρο εργάκι που αν το βλέπαμε βράδυ, ευχαρίστως θα πηγαίναμε σε κανα ταβερνάκι απ΄ αυτά τα λίγα της εποχής, και θα βλέπαμε το διπλανό μας με λιγότερη αδιαφορία απ' ό,τι στο φαστ φουτ της κουλτούρας και της κουζίνας.
ΠΡΟΤΑΣΗ\
επειδή είπα ότι θα επανέλθω:
στους διαλόγους που είναι ανάλαφροι, υπάρχει τρόπος να μείνει ένας μεγάλος και στη βάση τους να εξηγήσει πολλά και πολύ σπουδαία κοινωνικά θέματα όπως: λογοκρισία, φυλακή, κουτσομπόλης, εκμετάλλευση, οικονομική μετανάστευση, όραμα, κλπ.
πραγματικά είναι μια πλατφόρμα για διαπαιδαγώγηση.
άλλη πρόταση:
σε μια τάξη μαθαίνεις στα πιτσιρίκια κάποια από τα τραγούδια του θοδωράκη,
και μετά παίρνεις την τάξη και τη φέρνεις έτσι προετοιμασμένη σ' αυτό το υπέροχο θέατρο.
ε, εγώ σας λέω πως είναι μια υπέροχη ιδέα. τα παιδιά θα νιώσουν τη διάδραση του μαθήματος και του πολιτισμού, κι οι συνοδοί τους θα περάσουν πανέμορφα...
Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 2010
atheneum, 28-1-2010. η λογιοσύνη της μαργαρίτας δαλμάτη
Μαργαρίτα δαλμάτη
Διαπρεπής μουσικός και ιστορικός της μουσικής.
Στα 85 της, ως ιέρεια της επιστήμης, μυεί το κοινό με μια ομιλία της στη μουσική του 17ου αιώνα στην Ευρώπη.
Αναφέρει τους μεγάλους μουσουργούς. Τα ονόματά τους. Πού γεννήθηκαν. Δραττόμενη από αυτό το ιστορικό γεγονός, το οποίο κατέχει, η κυρία δαλμάτη συναναφέρει κάθε ιστορικό γεγονός που επηρέασε τη χώρα όπου γεννήθηκαν οι προσωπικότητες αυτές,
Μέσω της ιστορίας του τόπου τους
Εξηγεί
Τη βιογραφία των ανθρώπων αυτών,
Την πορεία τους προς άλλες χώρες και τα αίτια αυτών των διαδρομών, και στη συνέχεια
Πάντα με τη δύναμη της μύησης, μας εξηγεί
Το μουσικό τους έργο, τις επιδράσεις που δέχτηκαν ή που καταχώρησαν στο ζωντανό οργανισμό της μουσικής ανά τους αιώνες.
Η κυρία δαλμάτη, με μιαν ακρίβεια
Φοβερή
Μιλά,
Εξηγεί
Κάνει κατανοητό
Μυεί
Μυεί,
Δλδ ΔΙΔΑΣΚΕΙ, δίνει –κι εγώ είμαι νεοσσός που τράφηκα από εκείνη-
Χωρίς ίχνος εξωτερικού στοιχείου:
στα χέρια της,
δε βαστά κιτάπια και χαρτιά.
Ούτε καν ένα μικρό σημειωματάκι,
Ένα πλάνο,
Ένα κάτι.
ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΑΡΕΚΚΛΙΝΕΙ ΤΗΣ ΕΞΟΧΗΣ ΔΟΜΗΣ ΤΗΣ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ!
Σκύβω να τη φιλήσω στο τέλος.
Είναι τόσο χαρούμενη, τόσο ζωντανή, τόσο έξοχη, τόσο ζεστή, όσο ένα σπουργίτι μπροστά σ’ ένα ζεστό ψίχουλο, μια κρύα νύχτα.
Το ζεστό ψίχουλο είναι η αγάπη που ενέπνευσε σε όλους μας, και μας ευεργέτησε με αυτήν.
Εκείνη είναι το χαρούμενο σπουργίτι που όλα τα κάνει μόνη, φτεροκοπώντας μέχρι τη στιγμή της τελικής νοσηλείας της.
Κρύος κόσμος είναι ο κόσμος όπου η Μαργαρίτα ζει με απόλυτη διακριτικότητα και αξιοπρέπεια που
Αυτή η αξιοπρέπεια είναι μύηση στις αξίες της ζωής
Και διδασκαλία.
Η λογιοσύνη της ΚΥΡΙΑΣ δαλμάτη
Είναι η
Μουσική
Η ιστορία της μουσικής
Η φιλολογία
Η λογοτεχνία………
Ο λόγος είναι η αρμονία, εξ ού και οι σχέσεις της μουσικής με τα μαθηματικά
Ο λόγος της κυρίας δαλμάτη ήταν πάντα αρμονικός και γενναιόδωρος.
Μουσικός, καθηγήτρια μουσικής, καθηγήτρια ελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο,
Ιδιαιτέρα γραμματεύς του αείμνηστου Μακαρίου Αρχιεπισκόπου Κύπρου
Μεταφράστρια στα ελληνικά διαπρεπών συγχρόνων ιταλών διανοουμένων
Μελετητής της λογοτεχνίας με εξαιρετικές δημοσιεύσεις ο καβάφης του 64 είναι από τις πιο πρωτοπόρες κριτικές ματιές στο έργο του
Λογοτέχνις η ίδια με βιβλία που εξαντλήθηκαν
-και αδικήθηκαν-
Ποιήτρια με διεθνή αναγνώριση,
-=μου τη σύστησε ο Άδωνης’ όταν τους τιμούσαν, και τον παγκόσμιο άραβα ποιητή άδωνη και τη μαργαρίτα μας στην ίδια πόλη της Ιταλίας, κι έτσι γνωρίστηκαν μεταξύ τους,
εκδότης του περιοδικού ‘πλατεία αμερικής’
πλατεία αμερικής…
το σπουργίτι μας, έμενε εκεί.
Η εταιρεία που ίδρυσε η Μαργαρίτα υπόσχεται τέτοιο καιρό του χρόνου να γίνει παρουσίαση και του φιλολογικού-λογοτεχνικού της έργου, με τη συνεισφορά προσωπικοτήτων των γραμμάτων.
Μαργαρίτα, δε μίλησα για τη λογιοσύνη σου.
Στο όνομά της, στο όνομα της υπόσχεσης όλων των μαθητών σου να αγωνιστούμε με τις δικές σου αξίες στη ζωή μας,
Θέλω να διαβάσω αυτό το ποίημα που μου έδωσε χτες ο θωμάς:
(ο θωμάς καραχάλιος είναι ο πρόεδρος του συλλόγου των φίλων της παλαιάς μουσικής)
ήταν εκεί. η εκδήλωση ήταν ανάλογη του ύφους και της καλοσύνης της, περάσαμε εξαιρετικά. στο τέλος ήρθε μια κοπελιά και είπε: κάποιος έχει γράψει στο διαδίκτυο και το 'χουμε εκτυπώσει και βάλει στην είσοδο της αίθουσας,,,
χαμογέλασα.
η εκδήλωση είχε απίστευτα υψηλό μουσικό επίπεδο. το πρόγραμμα βασισμένο σε μεγάλα έργα μεταξύ 1650 και 1750.
Διαπρεπής μουσικός και ιστορικός της μουσικής.
Στα 85 της, ως ιέρεια της επιστήμης, μυεί το κοινό με μια ομιλία της στη μουσική του 17ου αιώνα στην Ευρώπη.
Αναφέρει τους μεγάλους μουσουργούς. Τα ονόματά τους. Πού γεννήθηκαν. Δραττόμενη από αυτό το ιστορικό γεγονός, το οποίο κατέχει, η κυρία δαλμάτη συναναφέρει κάθε ιστορικό γεγονός που επηρέασε τη χώρα όπου γεννήθηκαν οι προσωπικότητες αυτές,
Μέσω της ιστορίας του τόπου τους
Εξηγεί
Τη βιογραφία των ανθρώπων αυτών,
Την πορεία τους προς άλλες χώρες και τα αίτια αυτών των διαδρομών, και στη συνέχεια
Πάντα με τη δύναμη της μύησης, μας εξηγεί
Το μουσικό τους έργο, τις επιδράσεις που δέχτηκαν ή που καταχώρησαν στο ζωντανό οργανισμό της μουσικής ανά τους αιώνες.
Η κυρία δαλμάτη, με μιαν ακρίβεια
Φοβερή
Μιλά,
Εξηγεί
Κάνει κατανοητό
Μυεί
Μυεί,
Δλδ ΔΙΔΑΣΚΕΙ, δίνει –κι εγώ είμαι νεοσσός που τράφηκα από εκείνη-
Χωρίς ίχνος εξωτερικού στοιχείου:
στα χέρια της,
δε βαστά κιτάπια και χαρτιά.
Ούτε καν ένα μικρό σημειωματάκι,
Ένα πλάνο,
Ένα κάτι.
ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΑΡΕΚΚΛΙΝΕΙ ΤΗΣ ΕΞΟΧΗΣ ΔΟΜΗΣ ΤΗΣ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ!
Σκύβω να τη φιλήσω στο τέλος.
Είναι τόσο χαρούμενη, τόσο ζωντανή, τόσο έξοχη, τόσο ζεστή, όσο ένα σπουργίτι μπροστά σ’ ένα ζεστό ψίχουλο, μια κρύα νύχτα.
Το ζεστό ψίχουλο είναι η αγάπη που ενέπνευσε σε όλους μας, και μας ευεργέτησε με αυτήν.
Εκείνη είναι το χαρούμενο σπουργίτι που όλα τα κάνει μόνη, φτεροκοπώντας μέχρι τη στιγμή της τελικής νοσηλείας της.
Κρύος κόσμος είναι ο κόσμος όπου η Μαργαρίτα ζει με απόλυτη διακριτικότητα και αξιοπρέπεια που
Αυτή η αξιοπρέπεια είναι μύηση στις αξίες της ζωής
Και διδασκαλία.
Η λογιοσύνη της ΚΥΡΙΑΣ δαλμάτη
Είναι η
Μουσική
Η ιστορία της μουσικής
Η φιλολογία
Η λογοτεχνία………
Ο λόγος είναι η αρμονία, εξ ού και οι σχέσεις της μουσικής με τα μαθηματικά
Ο λόγος της κυρίας δαλμάτη ήταν πάντα αρμονικός και γενναιόδωρος.
Μουσικός, καθηγήτρια μουσικής, καθηγήτρια ελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο,
Ιδιαιτέρα γραμματεύς του αείμνηστου Μακαρίου Αρχιεπισκόπου Κύπρου
Μεταφράστρια στα ελληνικά διαπρεπών συγχρόνων ιταλών διανοουμένων
Μελετητής της λογοτεχνίας με εξαιρετικές δημοσιεύσεις ο καβάφης του 64 είναι από τις πιο πρωτοπόρες κριτικές ματιές στο έργο του
Λογοτέχνις η ίδια με βιβλία που εξαντλήθηκαν
-και αδικήθηκαν-
Ποιήτρια με διεθνή αναγνώριση,
-=μου τη σύστησε ο Άδωνης’ όταν τους τιμούσαν, και τον παγκόσμιο άραβα ποιητή άδωνη και τη μαργαρίτα μας στην ίδια πόλη της Ιταλίας, κι έτσι γνωρίστηκαν μεταξύ τους,
εκδότης του περιοδικού ‘πλατεία αμερικής’
πλατεία αμερικής…
το σπουργίτι μας, έμενε εκεί.
Η εταιρεία που ίδρυσε η Μαργαρίτα υπόσχεται τέτοιο καιρό του χρόνου να γίνει παρουσίαση και του φιλολογικού-λογοτεχνικού της έργου, με τη συνεισφορά προσωπικοτήτων των γραμμάτων.
Μαργαρίτα, δε μίλησα για τη λογιοσύνη σου.
Στο όνομά της, στο όνομα της υπόσχεσης όλων των μαθητών σου να αγωνιστούμε με τις δικές σου αξίες στη ζωή μας,
Θέλω να διαβάσω αυτό το ποίημα που μου έδωσε χτες ο θωμάς:
(ο θωμάς καραχάλιος είναι ο πρόεδρος του συλλόγου των φίλων της παλαιάς μουσικής)
Ταφή στη θάλασσα
Το ρούχο της ψυχής μου έχει παλιώσει
Και κάνει ψύχρα.
Όταν θα’ χω καινούριο, θα ‘θελα
Τούτο το παλιό να το ρίξω στη θάλασσα
Σ’ αυτή τη θάλασσα που φυλάει κοράλλια και μαργαριτάρια, και τα ναυάγια
Και καθρεφτίζει τον ουρανό.
Την έχω δει σε τέλεια ακινησία,
Την έχω δει φουρτουνιασμένη
Την έχω δει ν’ ανατριχιάζει σαν εμάς,
Ή να κοντανασαίνει
Είναι το σπίτι μου.
Θα’ θελα να ξαναγυρίσω σπίτι.
Να γίνω ένα με τα βότσαλα στο βυθό της, που για χρόνια και χρόνια τα λειαίνει
Το χάδι της το ακατάπαυστο,
Κι ύστερα μ’ ένα κύμα της τα βγάζει στη στεριά
Μαζί με άδεια κοχύλια.
Μα εγώ δε θέλω να με ξαναβγάλει στη στεριά.
Θα μια ο μουσαφίρης που ήρθε γι α λίγο
Και μένει για πάντα.\
Θα νιώθω να με διαπερνά
Ο ενάλιος κόσμος
Να ‘ρχονται τα μικρά ψαράκια να με τσιμπούν
Για να ξυπνήσω,
Κι εγώ να μη ξυπνάω, όπως τότε
Που με ξυπνούσανε πρωί για το σχολειό.
Μαργαρίτα Δαλμάτη
ήταν εκεί. η εκδήλωση ήταν ανάλογη του ύφους και της καλοσύνης της, περάσαμε εξαιρετικά. στο τέλος ήρθε μια κοπελιά και είπε: κάποιος έχει γράψει στο διαδίκτυο και το 'χουμε εκτυπώσει και βάλει στην είσοδο της αίθουσας,,,
χαμογέλασα.
η εκδήλωση είχε απίστευτα υψηλό μουσικό επίπεδο. το πρόγραμμα βασισμένο σε μεγάλα έργα μεταξύ 1650 και 1750.
Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2010
Μαργαρίτα Δαλμάτη, Atheneum, μπροστά ακριβώς στο σταθμό του Θησείου,Πέμπτη στις 8.30 μμ
αφιέρωμα στην αγαπημένη
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΔΑΛΜΑΤΗ
σήμερα πέμπτη στο ατενέουμ, τη σχολή της,στις 8.30μμ
θα παίξουν τσέμπαλο διαπρεπείς μαθητές της.
σας προσκαλούμε να παραστείτε.
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΔΑΛΜΑΤΗ
σήμερα πέμπτη στο ατενέουμ, τη σχολή της,στις 8.30μμ
θα παίξουν τσέμπαλο διαπρεπείς μαθητές της.
σας προσκαλούμε να παραστείτε.
Σάββατο 23 Ιανουαρίου 2010
παροχή υπηρεσιών και καθηγητές ή δάσκαλοι σχολείων
τι είναι παροχή υπηρεσιών;
νομίζω είναι 'πράματα' που δεν είναι υλικά, και που κάνουν κάποιοι για να είναι καλύτερη η υποτιθέμενη ζωή μας2.
πολύ απλά, παροχή υπηρεσιών είναι ένα γκαρσόνι, -τι κάνει το γκαρσόνι- για να δίνει αυτό που είναι υλική παροχή, πχ ένα σουβλάκι ή μια σαλάτα αγγουροντομάτα ή 'ένα σουτζουκάκια' κ.ο.κ.
θέλω λοιπόν να σας ρωτήσω: οι δάσκαλοι δίνουν γνώση ως ύλη, ή ως διδακτέα ύλη;
αν δίνουν ύλη όπως τα γκαρσόνια δίνουν 'μία γεμιστά'
ή αν κάνουν κάτι άλλο, και δε δίνουν μόνο 'μία φυσική' ή 'μία ααρχαία'
τι στο καλό δίνουν στα παιδιά μας;
ΔΛΔ ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ;
αν θέτε, πείτε.
νομίζω είναι 'πράματα' που δεν είναι υλικά, και που κάνουν κάποιοι για να είναι καλύτερη η υποτιθέμενη ζωή μας2.
πολύ απλά, παροχή υπηρεσιών είναι ένα γκαρσόνι, -τι κάνει το γκαρσόνι- για να δίνει αυτό που είναι υλική παροχή, πχ ένα σουβλάκι ή μια σαλάτα αγγουροντομάτα ή 'ένα σουτζουκάκια' κ.ο.κ.
θέλω λοιπόν να σας ρωτήσω: οι δάσκαλοι δίνουν γνώση ως ύλη, ή ως διδακτέα ύλη;
αν δίνουν ύλη όπως τα γκαρσόνια δίνουν 'μία γεμιστά'
ή αν κάνουν κάτι άλλο, και δε δίνουν μόνο 'μία φυσική' ή 'μία ααρχαία'
τι στο καλό δίνουν στα παιδιά μας;
ΔΛΔ ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ;
αν θέτε, πείτε.
Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2010
ο σουρεαλισμός και η παροχή υπηρεσιών
λοιπόν, μια ανάσα για ένα καφεδάκι στο κέντρο της αθήνας.
κοντά στο νοσοκομείο του συγγρού, ένα όμορφο καφενείο, με κόκκινους τοίχους και ζεστασιά...
α, να εδώ θα πάμε!
πολύ όμορφη διακόσμηση, έξω καρέκλες αλλά με τέτοιο κρύο πού να κάτσεις, μπήκαμε μέσα. όμορφη διακόσμηση, αναπαυτικοί καναπέδες, ατμόσφαιρα.
ήρθε η γκαρσόνα. ο φίλος μου, που κόβει το μάτι του, μου μίλησε για τον πισινό της.
προσβλήθηκα σχεδόν, μετά την κοίταζα. όντως, εντυπωσιακό, μια νεαρή κοπέλα που πάει από τραπέζι σε τραπέζι κι η γραμμούλα του πισινούλη είναι έξω... διαρκώς. όντως θα έπρεπε να ήταν πιο προσεκτική, για πολλούς λόγους, ας πούμε μόνο να μη μου πάρει τον γκόμενο, αν και το θέμα θα μπορούσε να αφορά πρωτίστως εκείνη, έτσι δεν είναι;
παραγγείλαμε ένα καπουτσίνο κι ένα κόκκινο μαρτίνι.
ήταν πολύ αναπαυτικά, αλλά, όντως πέρασε μισή ώρα από την ώρα της παραγγελίας.
σκεφτήκαμε να φύγουμε, και να αφήσουμε έτσι την παραγγελία.
λυπήθηκα την δόλια τη γκαρσόνα που ίσως είχε τόση δουλειά που δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς.
σηκώθηκα να δω τι γίνεται.
ε, τέλος ήρθε κι η παραγγελία, μαζί με την απόδειξη τιμής.
η τιμή ήταν 6 και 4.5 και 3, σίνολο 14 ευρώ!
φόρεσα τα γυαλιά μου να επλαηθεύσω.
περιμέναμε να πληρώσουμε, μάταια.
σηκωθήκαμε, κι είδαμε κι άλλους σηκωμένους στη με΄ση του μαγαζιού.
κι αυτοί ψαχνανε να βρουν τη γκαρσόνα για να πληρώσουν.
τελικά εμφανίστηκε.
ο φίλος της έδειξε την απόδειξη, κι εκείνη μας εξήγηαε ότι λάθος χρεώθηκε μια κόκα κόλα γιατί είχε γράψει μαρτίνι κόκκινο και το πέρασε ο ταμίας για κόκα.
τέλος πάντων πληρώσαμε και φύγαμε.
βγαίνοντας έξω ήταν μια κυρία και ρώταγε:
συγγνώμη, μήπως είδατε την γκαρσόνα; δεν μπαίνω μέσα γιατί έχω φάει μπακαλιάρο σκορδαλιά και την περιμέων έξω!
εντελώς τρελό!
την άλλη φορά που θα πάμε, θα έχουμε μαζί μας και μια ρέγγα, μια μακαρονάδα, κι ένα θερμός με τον καφέ μας.
ώραία θα είναι...
κοντά στο νοσοκομείο του συγγρού, ένα όμορφο καφενείο, με κόκκινους τοίχους και ζεστασιά...
α, να εδώ θα πάμε!
πολύ όμορφη διακόσμηση, έξω καρέκλες αλλά με τέτοιο κρύο πού να κάτσεις, μπήκαμε μέσα. όμορφη διακόσμηση, αναπαυτικοί καναπέδες, ατμόσφαιρα.
ήρθε η γκαρσόνα. ο φίλος μου, που κόβει το μάτι του, μου μίλησε για τον πισινό της.
προσβλήθηκα σχεδόν, μετά την κοίταζα. όντως, εντυπωσιακό, μια νεαρή κοπέλα που πάει από τραπέζι σε τραπέζι κι η γραμμούλα του πισινούλη είναι έξω... διαρκώς. όντως θα έπρεπε να ήταν πιο προσεκτική, για πολλούς λόγους, ας πούμε μόνο να μη μου πάρει τον γκόμενο, αν και το θέμα θα μπορούσε να αφορά πρωτίστως εκείνη, έτσι δεν είναι;
παραγγείλαμε ένα καπουτσίνο κι ένα κόκκινο μαρτίνι.
ήταν πολύ αναπαυτικά, αλλά, όντως πέρασε μισή ώρα από την ώρα της παραγγελίας.
σκεφτήκαμε να φύγουμε, και να αφήσουμε έτσι την παραγγελία.
λυπήθηκα την δόλια τη γκαρσόνα που ίσως είχε τόση δουλειά που δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς.
σηκώθηκα να δω τι γίνεται.
ε, τέλος ήρθε κι η παραγγελία, μαζί με την απόδειξη τιμής.
η τιμή ήταν 6 και 4.5 και 3, σίνολο 14 ευρώ!
φόρεσα τα γυαλιά μου να επλαηθεύσω.
περιμέναμε να πληρώσουμε, μάταια.
σηκωθήκαμε, κι είδαμε κι άλλους σηκωμένους στη με΄ση του μαγαζιού.
κι αυτοί ψαχνανε να βρουν τη γκαρσόνα για να πληρώσουν.
τελικά εμφανίστηκε.
ο φίλος της έδειξε την απόδειξη, κι εκείνη μας εξήγηαε ότι λάθος χρεώθηκε μια κόκα κόλα γιατί είχε γράψει μαρτίνι κόκκινο και το πέρασε ο ταμίας για κόκα.
τέλος πάντων πληρώσαμε και φύγαμε.
βγαίνοντας έξω ήταν μια κυρία και ρώταγε:
συγγνώμη, μήπως είδατε την γκαρσόνα; δεν μπαίνω μέσα γιατί έχω φάει μπακαλιάρο σκορδαλιά και την περιμέων έξω!
εντελώς τρελό!
την άλλη φορά που θα πάμε, θα έχουμε μαζί μας και μια ρέγγα, μια μακαρονάδα, κι ένα θερμός με τον καφέ μας.
ώραία θα είναι...
Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2010
ένα ταξίδι που δε θα κάνω (εκτός κι αν μου το προσφέρουν)
λοιπόν
πριν λίγο καιρό, είχα δει τον περίφημο πύργο του ενός σχεδόν χιλιομέτρου προς ουρανό μεριά.
ξέρουμε όλοι, τον περίφημο πύργο στο ντουμπάι, για το οποίο ντουμπάι ακούμε στις ειδήσεις ότι είναι υπό οικονομική κατάρευση.
τα δύο αυτά αντιφατικά γεγονότα με ώθησαν να σκεφτώ με το δικό μου τρόπο, τον πολύ κοινό:
πύργος της βαβέλ...
ματαιότητα και ματαιοδοξία...
άφρονες πλούσιοι, σύμφωνα και με την ευαγγελική εκείνη παραβολή, όπως ένας πλούσιος, χωρίς να λογαριάζει κανένα γύρω του, έχει σοδειά πολύ καλή και το πρόβλημά του είναι πού να συνάξει τους καρπούς του. φτιάχνει λοιπόν καινούριες αποθήκες να τους φυλάξει για πάρτη του, κι έρχεται στη συνέχεια ο άγγελος του θανάτου να τον ρωτήσει: αφού πεθαίνεις τώρα, όλα αυτά, ποιανού θα είναι;'...
σκέφτηκα επίσης ποια η συνάφεια ανάμεσα στους ασπροφορεμένους μανδύες και το αμέρικαν ντριμ.
μόλις όμως χάζεψα σε μια τρομερά διδακτική διαφήμιση, που σας παραθέτω, αν πατήσετε στον τίτλο του παρόντος σχολίου:
προσωπικά δεν μπορώ να έχω σχέση με όλα αυτά, γιατί απευθύνονται σε ανθρώπους με πολύ χρήμα. νό κόμεντς, που λένε.
έκθαμβη όμως από το βιντεάκι, και πέρα από τα σχόλια των προσώπων, βλέποντας την απόλυτη τάξη του σχεδίου
πρώτη σκέψη: πόσο διαφορετικό είναι αυτό το σχεδόν βίρτουαλ σχέδιο, στυλ μακέτα, κι όχι φωτο, με τα δέντρα κι αυτά σχεδόν στο ίδιο μέγεθος μεταξύ τους,
από μια αέναη πόλη, όπως το κάιρο, η δαμασκός, η ιερουσαλήμ, κλπ.
από τη μια το χάος της ιστορίας (με τη φτώχια τον πλούτο τη δόξα και την αθλιότητα σε ένα ζωντανό και δραματικό παρεδώσε),
από την άλλη, γιατί να μην το πούμε;, το όραμα του αύριο.
στο νου μου ήρθε η ντίσνειλαντ.
μια βίρτουαλ ζώνη με βίρτουαλ ήρωες που, ναι μεν αμερικάνικη, πλην όμως, τώρα, και στη γαλλία, και αλλού νομίζω.
καλώς ή κακώς, το χτίσιμο ενός τόπου περιορισμένου και ιδανικού, δλδ περίπου ψεύτικου.
ΝΑ ΛΟΙΠΟΝ ΠΟΥ ΟΙ ΑΡΑΒΕΣ, ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΝΑ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΟΥΝ ΕΝΑΝ ΤΕΤΟΙΟ ΤΟΠΟ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ΕΝΗΛΙΚΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ (βέβαια περιοριστικός όρος το χρήμα), ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΚΑΡΤΟΥΝ.
αυτό είναι μια επιτυχία. πολύ μεγάλη. τεράστια.
και μετά ήρθε στο νου μου η ολλανδία, οι λεγόμενες κάτω χώρες, που έντυσαν τα παιδικά χρόνια μου με το περίφημο παραμύθι του μικρού ολλανδού που έβαλε το χεράκι του στο τείχος του νερού κι έσωσε τους συμπολίτες του...
θυμάμαι στο σινεάκ που με πήγαινε η μαμά μου και βλέπαμε τους ολλανδούς ως μυρμηγκάκια να κερδίζουν γή μέσα από τη θάλασσα.
αναρωτήθηκα, γιατί τότε κανείς από το περιβάλλον μου δεν έλεγε 'ματαιότητα και ματαιοδοξία'...
παρόμοιο δεν είναι αυτό που γίνεται στο ντουμπάι; παρόμοιο αλλά ανάλογο με την εποχή του, όπου χρησιμοποιούνται όλες οι σύγχρονες επιστημονικές και υλικοτεχνικές πρωτοβουλίες στην κατασκευή ενός οράματος.
πραγματικά χάρηκα που είδα αυτό το βιντεάκι. σκέφτηκα πως δεν κάνουμε χώρο θετικό στο μυαλό μας για τους Άραβες.
πως είναι και πάλι ικανοί να ανοίξουν δρόμους, όπως έκαναν στο μεσαίωνα.
αρκεί να μην εμπλακούμε στο σκοτάδι της θρησκείας. ας την αφήσουμε αυτήν εκεί που είναι η θέση της: στις ψυχές των ανθρώπων και στους ναούς της.
ελευθερία και όραμα.
πολύ το χάρηκα το βιντεάκι.
καμάρωσα.
θα μιλήσω γι' αυτό κάθε φορά που μιλώ για αρχιτεκτονική στον αραβικό πολιτισμό.
καλημέρα σας!
είμαι υπερβολική; το στυλ μου είναι.
πριν λίγο καιρό, είχα δει τον περίφημο πύργο του ενός σχεδόν χιλιομέτρου προς ουρανό μεριά.
ξέρουμε όλοι, τον περίφημο πύργο στο ντουμπάι, για το οποίο ντουμπάι ακούμε στις ειδήσεις ότι είναι υπό οικονομική κατάρευση.
τα δύο αυτά αντιφατικά γεγονότα με ώθησαν να σκεφτώ με το δικό μου τρόπο, τον πολύ κοινό:
πύργος της βαβέλ...
ματαιότητα και ματαιοδοξία...
άφρονες πλούσιοι, σύμφωνα και με την ευαγγελική εκείνη παραβολή, όπως ένας πλούσιος, χωρίς να λογαριάζει κανένα γύρω του, έχει σοδειά πολύ καλή και το πρόβλημά του είναι πού να συνάξει τους καρπούς του. φτιάχνει λοιπόν καινούριες αποθήκες να τους φυλάξει για πάρτη του, κι έρχεται στη συνέχεια ο άγγελος του θανάτου να τον ρωτήσει: αφού πεθαίνεις τώρα, όλα αυτά, ποιανού θα είναι;'...
σκέφτηκα επίσης ποια η συνάφεια ανάμεσα στους ασπροφορεμένους μανδύες και το αμέρικαν ντριμ.
μόλις όμως χάζεψα σε μια τρομερά διδακτική διαφήμιση, που σας παραθέτω, αν πατήσετε στον τίτλο του παρόντος σχολίου:
προσωπικά δεν μπορώ να έχω σχέση με όλα αυτά, γιατί απευθύνονται σε ανθρώπους με πολύ χρήμα. νό κόμεντς, που λένε.
έκθαμβη όμως από το βιντεάκι, και πέρα από τα σχόλια των προσώπων, βλέποντας την απόλυτη τάξη του σχεδίου
πρώτη σκέψη: πόσο διαφορετικό είναι αυτό το σχεδόν βίρτουαλ σχέδιο, στυλ μακέτα, κι όχι φωτο, με τα δέντρα κι αυτά σχεδόν στο ίδιο μέγεθος μεταξύ τους,
από μια αέναη πόλη, όπως το κάιρο, η δαμασκός, η ιερουσαλήμ, κλπ.
από τη μια το χάος της ιστορίας (με τη φτώχια τον πλούτο τη δόξα και την αθλιότητα σε ένα ζωντανό και δραματικό παρεδώσε),
από την άλλη, γιατί να μην το πούμε;, το όραμα του αύριο.
στο νου μου ήρθε η ντίσνειλαντ.
μια βίρτουαλ ζώνη με βίρτουαλ ήρωες που, ναι μεν αμερικάνικη, πλην όμως, τώρα, και στη γαλλία, και αλλού νομίζω.
καλώς ή κακώς, το χτίσιμο ενός τόπου περιορισμένου και ιδανικού, δλδ περίπου ψεύτικου.
ΝΑ ΛΟΙΠΟΝ ΠΟΥ ΟΙ ΑΡΑΒΕΣ, ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΝΑ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΟΥΝ ΕΝΑΝ ΤΕΤΟΙΟ ΤΟΠΟ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ΕΝΗΛΙΚΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ (βέβαια περιοριστικός όρος το χρήμα), ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΚΑΡΤΟΥΝ.
αυτό είναι μια επιτυχία. πολύ μεγάλη. τεράστια.
και μετά ήρθε στο νου μου η ολλανδία, οι λεγόμενες κάτω χώρες, που έντυσαν τα παιδικά χρόνια μου με το περίφημο παραμύθι του μικρού ολλανδού που έβαλε το χεράκι του στο τείχος του νερού κι έσωσε τους συμπολίτες του...
θυμάμαι στο σινεάκ που με πήγαινε η μαμά μου και βλέπαμε τους ολλανδούς ως μυρμηγκάκια να κερδίζουν γή μέσα από τη θάλασσα.
αναρωτήθηκα, γιατί τότε κανείς από το περιβάλλον μου δεν έλεγε 'ματαιότητα και ματαιοδοξία'...
παρόμοιο δεν είναι αυτό που γίνεται στο ντουμπάι; παρόμοιο αλλά ανάλογο με την εποχή του, όπου χρησιμοποιούνται όλες οι σύγχρονες επιστημονικές και υλικοτεχνικές πρωτοβουλίες στην κατασκευή ενός οράματος.
πραγματικά χάρηκα που είδα αυτό το βιντεάκι. σκέφτηκα πως δεν κάνουμε χώρο θετικό στο μυαλό μας για τους Άραβες.
πως είναι και πάλι ικανοί να ανοίξουν δρόμους, όπως έκαναν στο μεσαίωνα.
αρκεί να μην εμπλακούμε στο σκοτάδι της θρησκείας. ας την αφήσουμε αυτήν εκεί που είναι η θέση της: στις ψυχές των ανθρώπων και στους ναούς της.
ελευθερία και όραμα.
πολύ το χάρηκα το βιντεάκι.
καμάρωσα.
θα μιλήσω γι' αυτό κάθε φορά που μιλώ για αρχιτεκτονική στον αραβικό πολιτισμό.
καλημέρα σας!
είμαι υπερβολική; το στυλ μου είναι.
Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2010
κοινωνία. δεν αξίζει να το διαβάσετε
όντως, ό,τι και να πω θα είναι περιττό.
μα θέλω να το πω.
χτες είδα τηλεόραση, λίγο μετά το συμβάν όπου βόμβα έσκασε μπροστά στη βουλή.
αυτή η χαζοπρόταση σημαίνει ότι δεν μπόρεσα να πληροφορηθώ τίποτε άλλο εκείνη τη στιγμή, όντας προσκεκλημένη κάπου όπου 'πήρε το μάτι μου' σε μια αναμμένη τηλεόραση το έκτακτο δελτίο ειδήσεων.
το έκτακτο δελτίο ειδήσεων.
άκουσα πεντακόσες φορές τη λέξη 'στην καρδιά της δημοκρατίας'
καλά, μεταφορικές έννοιες είναι μεταφορά ειδήσεων;
ποια καρδιά της δημοκρατίας αλήτες; εκεί που εμείς ο λαουτζίκος ξέρουμε ότι μοιράζουν αυτοκίνητα, προνόμια, κι όταν εμείς ο λαουτζίκος έχουμε ανάγκη από κάτι πάμε και φιλάμε στα προσωπικά γραφεία κατουρημένες ποδιές για να κερδίσουμε 'μια θέση στο δημόσιο', μια 'εξασφάλιση', μια 'διευκόλυνση';
και μετά πάμε και ψηφίζουμε πάντα τια ίδια πρόσωπα, τα ίδια ονόματα, τα ίδια φθαρμένα ιδεώδη;
και μετά συναλλάσουμε τις κυβερνήσεις όπως τα παιδάκια συναλλάσσουν καρτούλες με αυτοκίνητα κούρσας ή αγαπημένους πρωταγωνιστές;
ΝΑΙ, ΠΙΣΤΕΥΨ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΆ, ΑΛΛΑ ΔΥΣΥΤΧΏς ΕΜΕΙΣ Ο ΛΑΟΥΤΖΙΚΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΠΡΌΣΩΠΟΊ ΜΑΣ ΖΩΗ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗ ΜΕΤΑΒΑΛΑΜΕ ΣΕ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ.
βάλε λοιπόν το κεφάλι κάτω, δημοσιογράφε, που επαναλαμβάνεις 'στην καρδιά της δημοκρατίας' γιατί σου φάνηκε ωραίο, και πες τίποτα ουσιαστικό, αλλιώς, βούλωσέ το σε παρακαλώ! κι εσύ καναλάκι μου, παίξε το αποκοιμιστικό εργάκι σου να τελειώνουμε!
κι εκεί μέσα, μας φέρνουνε και τα πρόσωπα.
προς τιμήν του ο γιώργος παπανδρέου, -να μια φορά που δε θα πω κακό γι' αυτόν'- αποφάσισε να μη μιλήσει.
έδειξε στη φάτσα του απλώς τη στεναχώρια και την έγνοια που νιώσαμε όλοι.
μπράβο ρε μάγκα! αυτό, μάλιστα! τι να σχολιάσει; τι να πει;
ενώ, υπέροχη ατάκα του υπουργού δημοσίας τάξης, και υπέροχη φωτο: πρώτο πλάνο ο κύριος χρυσοχοϊδης, συμπαθέστατος κατά τα άλλα, και δεύτερο πλάνο, ο τόπος της έκρηξης, περιχαρακωμένος με τις πλαστικές κόκκινόάσπρες λουρίδες.
κι ο υπουργός να λέει: 'η αθήνα είναι ασφαλής'.
ρε σεις δημοσιοτέτοιοι, όταν παίρνετε πλάνα, δε βοηθάτε και λίγο τους πολιτικούς μας;
ήταν σαν να παίρνατε φωτο εμένα ως νοικοκυρά μπροστά στο καμένο φαγητό μου, και να λέω: όταν μπαίνω στην κουζίνα είμαι βασίλισσα του σπιτιού'.
...
α, και μετά πήγα σπίτι!
γωνία σόλωνος και σκληπιού, έχετε δει που συνήθως υπάρχει ένας πλανόδιος μανάβης;
χτες, στην παρκαρισμένη και φυσικά άδεια καρότσα του μανάβη, στεκόταν κι ακουμπούσε το χέρι του ένα νεαρό παιδί. σχεδόν αμούστακο. ένα μειράκιον, που θα έλεγαν οι βυζαντινοί.
όχι, μην ανησυχείτε, δεν ήταν ούτε πρεζόνι που βαστιόταν να μην μπέσει, ούτε κανας παλιοανάρχας που ετοιμαζόταν να βάλει βόμβα.
ένα σηδιρόφρακτο παιδί που παρίστανε τον αστυνομικό ήταν.
φορούσε κράνος, επιγονατίδες, σκληρό αλεξίσφαιρο, κι όλα τα συναφή. ακουμπούσε εκεί λες και περίμενε γκόμενα. πάνω στην καρότσα είχε τρεις φραπέδες.
θα μου πεις, δεν έχουν δικαίωμα για φραπέ;
μα, ούτως ή άλλως, όλοι,
μια φραπεδιά έχουμε καταντήσει.
πάρτον έναν και χτύπα τον άλλον.
και η διεθνής οικονομία μας θεωρεί αυγολέμονο.
σούπα τα έχουμε κάνει.
τη λέξη πατρίδα την αντικαταστήσαμε με τη λέξη 'τόπος'
τη λέξη κοινωνία την έχουμε κάνει 'μαφία'
τη λέξη δημοκρατία την έχουμε κάνει 'επιλογή σιωπής'
υπάρχει νομίζω απελπιστική ανάγκη να αγαπήσουμε τη δημοκρατία και να μη λέμε παπαριές, αλλά να μιλάμε με αλήθειες.
αυτό θέλει άρνηση της βίας.
η βία που έχουμε όλοι μέσα μας είναι η διαπλοκή, το προσωπικό συμφέρον, η εμπάθεια.
για μια φορά εύχομαι να γυμνωθούμε και να μπορέσουμε να μιλήσουμε αληθινά.
τι λέω τώρα!
σε λίγο θα το σβήσω αυτό το χαζο-σχόλιο.
μα θέλω να το πω.
χτες είδα τηλεόραση, λίγο μετά το συμβάν όπου βόμβα έσκασε μπροστά στη βουλή.
αυτή η χαζοπρόταση σημαίνει ότι δεν μπόρεσα να πληροφορηθώ τίποτε άλλο εκείνη τη στιγμή, όντας προσκεκλημένη κάπου όπου 'πήρε το μάτι μου' σε μια αναμμένη τηλεόραση το έκτακτο δελτίο ειδήσεων.
το έκτακτο δελτίο ειδήσεων.
άκουσα πεντακόσες φορές τη λέξη 'στην καρδιά της δημοκρατίας'
καλά, μεταφορικές έννοιες είναι μεταφορά ειδήσεων;
ποια καρδιά της δημοκρατίας αλήτες; εκεί που εμείς ο λαουτζίκος ξέρουμε ότι μοιράζουν αυτοκίνητα, προνόμια, κι όταν εμείς ο λαουτζίκος έχουμε ανάγκη από κάτι πάμε και φιλάμε στα προσωπικά γραφεία κατουρημένες ποδιές για να κερδίσουμε 'μια θέση στο δημόσιο', μια 'εξασφάλιση', μια 'διευκόλυνση';
και μετά πάμε και ψηφίζουμε πάντα τια ίδια πρόσωπα, τα ίδια ονόματα, τα ίδια φθαρμένα ιδεώδη;
και μετά συναλλάσουμε τις κυβερνήσεις όπως τα παιδάκια συναλλάσσουν καρτούλες με αυτοκίνητα κούρσας ή αγαπημένους πρωταγωνιστές;
ΝΑΙ, ΠΙΣΤΕΥΨ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΆ, ΑΛΛΑ ΔΥΣΥΤΧΏς ΕΜΕΙΣ Ο ΛΑΟΥΤΖΙΚΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΠΡΌΣΩΠΟΊ ΜΑΣ ΖΩΗ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗ ΜΕΤΑΒΑΛΑΜΕ ΣΕ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ.
βάλε λοιπόν το κεφάλι κάτω, δημοσιογράφε, που επαναλαμβάνεις 'στην καρδιά της δημοκρατίας' γιατί σου φάνηκε ωραίο, και πες τίποτα ουσιαστικό, αλλιώς, βούλωσέ το σε παρακαλώ! κι εσύ καναλάκι μου, παίξε το αποκοιμιστικό εργάκι σου να τελειώνουμε!
κι εκεί μέσα, μας φέρνουνε και τα πρόσωπα.
προς τιμήν του ο γιώργος παπανδρέου, -να μια φορά που δε θα πω κακό γι' αυτόν'- αποφάσισε να μη μιλήσει.
έδειξε στη φάτσα του απλώς τη στεναχώρια και την έγνοια που νιώσαμε όλοι.
μπράβο ρε μάγκα! αυτό, μάλιστα! τι να σχολιάσει; τι να πει;
ενώ, υπέροχη ατάκα του υπουργού δημοσίας τάξης, και υπέροχη φωτο: πρώτο πλάνο ο κύριος χρυσοχοϊδης, συμπαθέστατος κατά τα άλλα, και δεύτερο πλάνο, ο τόπος της έκρηξης, περιχαρακωμένος με τις πλαστικές κόκκινόάσπρες λουρίδες.
κι ο υπουργός να λέει: 'η αθήνα είναι ασφαλής'.
ρε σεις δημοσιοτέτοιοι, όταν παίρνετε πλάνα, δε βοηθάτε και λίγο τους πολιτικούς μας;
ήταν σαν να παίρνατε φωτο εμένα ως νοικοκυρά μπροστά στο καμένο φαγητό μου, και να λέω: όταν μπαίνω στην κουζίνα είμαι βασίλισσα του σπιτιού'.
...
α, και μετά πήγα σπίτι!
γωνία σόλωνος και σκληπιού, έχετε δει που συνήθως υπάρχει ένας πλανόδιος μανάβης;
χτες, στην παρκαρισμένη και φυσικά άδεια καρότσα του μανάβη, στεκόταν κι ακουμπούσε το χέρι του ένα νεαρό παιδί. σχεδόν αμούστακο. ένα μειράκιον, που θα έλεγαν οι βυζαντινοί.
όχι, μην ανησυχείτε, δεν ήταν ούτε πρεζόνι που βαστιόταν να μην μπέσει, ούτε κανας παλιοανάρχας που ετοιμαζόταν να βάλει βόμβα.
ένα σηδιρόφρακτο παιδί που παρίστανε τον αστυνομικό ήταν.
φορούσε κράνος, επιγονατίδες, σκληρό αλεξίσφαιρο, κι όλα τα συναφή. ακουμπούσε εκεί λες και περίμενε γκόμενα. πάνω στην καρότσα είχε τρεις φραπέδες.
θα μου πεις, δεν έχουν δικαίωμα για φραπέ;
μα, ούτως ή άλλως, όλοι,
μια φραπεδιά έχουμε καταντήσει.
πάρτον έναν και χτύπα τον άλλον.
και η διεθνής οικονομία μας θεωρεί αυγολέμονο.
σούπα τα έχουμε κάνει.
τη λέξη πατρίδα την αντικαταστήσαμε με τη λέξη 'τόπος'
τη λέξη κοινωνία την έχουμε κάνει 'μαφία'
τη λέξη δημοκρατία την έχουμε κάνει 'επιλογή σιωπής'
υπάρχει νομίζω απελπιστική ανάγκη να αγαπήσουμε τη δημοκρατία και να μη λέμε παπαριές, αλλά να μιλάμε με αλήθειες.
αυτό θέλει άρνηση της βίας.
η βία που έχουμε όλοι μέσα μας είναι η διαπλοκή, το προσωπικό συμφέρον, η εμπάθεια.
για μια φορά εύχομαι να γυμνωθούμε και να μπορέσουμε να μιλήσουμε αληθινά.
τι λέω τώρα!
σε λίγο θα το σβήσω αυτό το χαζο-σχόλιο.
Τετάρτη 6 Ιανουαρίου 2010
μια σαχλαμάρα ακόμη.
808
Ένα παιδί τρέχει στα κακοτράχαλα καλντερίμια των ανέμων
Και ζητά
Να σκουπίσει τα δάκρυά του στα μαντήλια τους
Όμως αυτοί, τρέχουν
Τρέχουν
Λοιδορούν το παιδί.
Το παιδί, αποκαμωμένο από την προσπάθεια, δεν πιστεύει πια στους ανέμους.
Πιστεύει στις μάχες με τα φαντάσματα
Πετάει ακόντια στο χρόνο
Ντύνεται δον κιχώτης.
Δον.
Πάντα δικός σου ο άνεμος της αλήθειας, πάντα δικός σου ο αγέρας που τρέχει κι η ματιά που δεν προστατεύεται από κανένα αντικείμενο πόθου,
Αυτή,
Που τυφλή,
Ξένη,
Ποτίζει
Τα δέντρα των άλλων.
ελένη κονδύλη.2010-01-06
Ένα παιδί τρέχει στα κακοτράχαλα καλντερίμια των ανέμων
Και ζητά
Να σκουπίσει τα δάκρυά του στα μαντήλια τους
Όμως αυτοί, τρέχουν
Τρέχουν
Λοιδορούν το παιδί.
Το παιδί, αποκαμωμένο από την προσπάθεια, δεν πιστεύει πια στους ανέμους.
Πιστεύει στις μάχες με τα φαντάσματα
Πετάει ακόντια στο χρόνο
Ντύνεται δον κιχώτης.
Δον.
Πάντα δικός σου ο άνεμος της αλήθειας, πάντα δικός σου ο αγέρας που τρέχει κι η ματιά που δεν προστατεύεται από κανένα αντικείμενο πόθου,
Αυτή,
Που τυφλή,
Ξένη,
Ποτίζει
Τα δέντρα των άλλων.
ελένη κονδύλη.2010-01-06
το φως. το απρόσιτο. το φως το απρόσιτο
τι κουβέντα!
κοιμόμουν μικρή και κανένας θόρυβος δε με ξυπνούσε. με ξυπνούσε όμως το φως που έμπαινε από τις γρίλιες του κλειστού παραθύρου, και τα κλειστά μου μάτια, όσο κι αν σφαλίζονταν, δέχονταν φως.
ξυπνούσαν; δεν ξέρω. στην καθημερνή γλώσσα λέμε: 'και ξύπναγα'.
φαντάσου τώρα ένα φως
τέτοιο που να είναι απρόσιτο.
που να ανοίγεις, να κλείνεις, να παλεύεις, κι εκείνο να είναι τόσο δυνατό, τόσο μα τόσο δυνατό, που να μην μπορείς να το δεις, να το υποψιαστείς, να το αγγίξεις, να το οσμηστείς, να το αισθανθείς, να το ακούσεις, να το καταλάβεις.
Αν, έλεγε ο νουάιμα, ο φοβερός μύστης του 20ου αιώνα...
'αν' .... 'κλείσε τα μάτια: θα δεις...'
άκουσα σήμερα για το απρόσιτο φως των θεοφανείων.
το φως που ξέρεις, είναι κόσμους μακριά: σύμπαντα πόνου, ταπείνωσης, ηρεμίας, γαλήνης, ανέχειας, πλούτου άγνωστου, τυφλότητας.
το φως που ξέρεις, είναι αιωνιότητες φωτός μακριά σου
σφίγγεις τα μάτια, αδύνατον, ούτε τότε μπορείς να το δεις,
ανοίγεις, τα μάτια έχουν νερά για να καθαριστούν, δάκρυα ροές καθαρά μάτια, παλεύεις, τίποτα, ξέρεις, αυτό, το φως, το απρόσιτο,
δε θα το δεις
δε θα το αγγίξεις
δε θα το ακούσεις όταν έρχεται
θα το εκλιπαρήσεις να φανερωθεί και θα ξέρεις ότι είναι απρόσιτο
μα σε μια στιγμή φωτός που δεν είναι δική σου,
θα σε αγγίξει
γιατί είναι παντού μα πολύ μακριά από τη ζωή σου
θα σε συνεπάρει για μια ελάχιστη στιγμή ζωής πάνω σου
θα σ' αρπάξει όπως ο ψαράς αρπάζει σε μια στιγμή πόνου το ψάρι του και το πετάει αλλού
τέτοια στιγμή ελέους και αθανασίας.
ήλθες εφάνης το φως το απρόσιτον.
ημέρα των φώτων.
κάθε ευχή που δεν είναι εσωτερική αυτή τη στιγμή μου φαίνεται μάταιη.
καλημέρα σας.
κοιμόμουν μικρή και κανένας θόρυβος δε με ξυπνούσε. με ξυπνούσε όμως το φως που έμπαινε από τις γρίλιες του κλειστού παραθύρου, και τα κλειστά μου μάτια, όσο κι αν σφαλίζονταν, δέχονταν φως.
ξυπνούσαν; δεν ξέρω. στην καθημερνή γλώσσα λέμε: 'και ξύπναγα'.
φαντάσου τώρα ένα φως
τέτοιο που να είναι απρόσιτο.
που να ανοίγεις, να κλείνεις, να παλεύεις, κι εκείνο να είναι τόσο δυνατό, τόσο μα τόσο δυνατό, που να μην μπορείς να το δεις, να το υποψιαστείς, να το αγγίξεις, να το οσμηστείς, να το αισθανθείς, να το ακούσεις, να το καταλάβεις.
Αν, έλεγε ο νουάιμα, ο φοβερός μύστης του 20ου αιώνα...
'αν' .... 'κλείσε τα μάτια: θα δεις...'
άκουσα σήμερα για το απρόσιτο φως των θεοφανείων.
το φως που ξέρεις, είναι κόσμους μακριά: σύμπαντα πόνου, ταπείνωσης, ηρεμίας, γαλήνης, ανέχειας, πλούτου άγνωστου, τυφλότητας.
το φως που ξέρεις, είναι αιωνιότητες φωτός μακριά σου
σφίγγεις τα μάτια, αδύνατον, ούτε τότε μπορείς να το δεις,
ανοίγεις, τα μάτια έχουν νερά για να καθαριστούν, δάκρυα ροές καθαρά μάτια, παλεύεις, τίποτα, ξέρεις, αυτό, το φως, το απρόσιτο,
δε θα το δεις
δε θα το αγγίξεις
δε θα το ακούσεις όταν έρχεται
θα το εκλιπαρήσεις να φανερωθεί και θα ξέρεις ότι είναι απρόσιτο
μα σε μια στιγμή φωτός που δεν είναι δική σου,
θα σε αγγίξει
γιατί είναι παντού μα πολύ μακριά από τη ζωή σου
θα σε συνεπάρει για μια ελάχιστη στιγμή ζωής πάνω σου
θα σ' αρπάξει όπως ο ψαράς αρπάζει σε μια στιγμή πόνου το ψάρι του και το πετάει αλλού
τέτοια στιγμή ελέους και αθανασίας.
ήλθες εφάνης το φως το απρόσιτον.
ημέρα των φώτων.
κάθε ευχή που δεν είναι εσωτερική αυτή τη στιγμή μου φαίνεται μάταιη.
καλημέρα σας.
Τρίτη 5 Ιανουαρίου 2010
ο φώτης! (τερζάκης) και η εταιρεία διαπολιτισμικών σπουδών
τον γνώρισα όταν μια φορά διάβασα στη βιβλιοθήκη της ελευθεροτυπίας την ωραιότερη κριτική για δυο βιβλία: το ένα δικό μου, για τη λογοτεχνία των αράβων, και το άλλο του γούτα, η ελληνική σκέψη στον αραβικό πολιτισμό.
η αναφορά στα δυο βιβλία ήταν πρώτα πρώτα συγκινητική, γιατί αγαπώ τόσο πολύ το δημήτρη γούτα, άσε πόσο σπουδαίος είναι, αλλά βρε παιδί μου τον αγαπώ και τόσο, που ήταν χαρά και τιμή να μιλάει κάποιος και για τους δυο μας.
από την άλλη, ο στόχος μου όταν έγραφα το βιβλίο, ήταν ακριβώς ό,τι ανέφερε ο φώτης, άρα πραγματικά ικανοποιήθηκα από την κριτική. έτσι πήρα τηλέφωνο τον οτε, έμαθα ότι στην αθήνα υπήρχαν δυο φώτηδες τερζάκηδες, και πήρα τηλέφωνο και άφησα ευχαριστίες.
μέχρις εκεί.
κι όταν βγήκε το βιβλίο του αραβικού πολιτισμού, τότε έβαλα τον εκδοτικό να επικοινωνήσει και να παρακαλέσω τον τερζάκη να παρουσιάσει το βιβλίο μου στην εσηέα. ε. από τότε γίναμε φίλοι.
ο φώτης γιορτάζει αύριο!
χρόνια πολλά σε όλους τους φώτηδες, και στον τερζάκη.
ο φώτης τερζάκης αναζητά δρόμους σκέψης με μια σειρά διαλέξεων κάθε χρόνο.
η εταιρεία διαπολιτισμικών σπουδών,
όπου οργανώνονται οι διαλέξεις, άλλαξε στέκι.
τα εγκαίνεια του νέου χώρου θα είναι
το σάββατο 9 γενάρη,
στις 7 το απόγευμα
ΕΤΑΙΡΕΊΑ ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΏΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
μαυρομιχάλη και βουλγαροκτόνου 23 γωνία
ελάτε να γνωρίσετε δραστηριότητες και πρόσωπα.
ευχόμαστε χρόνια πολλά στο φώτη και καλή συνέχεια σε όλη την προσπάθεις.
η αναφορά στα δυο βιβλία ήταν πρώτα πρώτα συγκινητική, γιατί αγαπώ τόσο πολύ το δημήτρη γούτα, άσε πόσο σπουδαίος είναι, αλλά βρε παιδί μου τον αγαπώ και τόσο, που ήταν χαρά και τιμή να μιλάει κάποιος και για τους δυο μας.
από την άλλη, ο στόχος μου όταν έγραφα το βιβλίο, ήταν ακριβώς ό,τι ανέφερε ο φώτης, άρα πραγματικά ικανοποιήθηκα από την κριτική. έτσι πήρα τηλέφωνο τον οτε, έμαθα ότι στην αθήνα υπήρχαν δυο φώτηδες τερζάκηδες, και πήρα τηλέφωνο και άφησα ευχαριστίες.
μέχρις εκεί.
κι όταν βγήκε το βιβλίο του αραβικού πολιτισμού, τότε έβαλα τον εκδοτικό να επικοινωνήσει και να παρακαλέσω τον τερζάκη να παρουσιάσει το βιβλίο μου στην εσηέα. ε. από τότε γίναμε φίλοι.
ο φώτης γιορτάζει αύριο!
χρόνια πολλά σε όλους τους φώτηδες, και στον τερζάκη.
ο φώτης τερζάκης αναζητά δρόμους σκέψης με μια σειρά διαλέξεων κάθε χρόνο.
η εταιρεία διαπολιτισμικών σπουδών,
όπου οργανώνονται οι διαλέξεις, άλλαξε στέκι.
τα εγκαίνεια του νέου χώρου θα είναι
το σάββατο 9 γενάρη,
στις 7 το απόγευμα
ΕΤΑΙΡΕΊΑ ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΏΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
μαυρομιχάλη και βουλγαροκτόνου 23 γωνία
ελάτε να γνωρίσετε δραστηριότητες και πρόσωπα.
ευχόμαστε χρόνια πολλά στο φώτη και καλή συνέχεια σε όλη την προσπάθεις.
ένα ατυχές περιστατικό
ναι, έγινα τούρκος.
τουρκάλα.
και φυσικά δεν είπα τίποτα. το είχα βουλώσει, τουλάχιστον ελληνιστί.
γιατί δεν είπες τίποτε; θα με ρωτήσετε. μα γιατί είναι το στυλ μου, να είμαι δειλή, άφωνη, λυπημένη μπροστά σε μικρά λυπηρά πράγματα.
μα δεν θα το αφήσω έτσι. ψυχανάλυση τόσα χρόνια, δεν είναι για να καταλήγει κανείς στην υστερία, μα στην αλήθεια του τι έχει μέσα του. στην έξοδο.
να λοιπόν η ιστορία.
πρέπει να πάω να υπογράψω κάποια θέματα στον τόπο εργασίας μου.
λέω στο γιο μου το σεραφείμ: να προσπαθήσεις να είσαι όσο πιο ήσυχος μπορείς, κι εγώ, αν προσπαθήσεις, σου υπόσχομαι να τελειώσουμε γρήγορα και να κάνουμε ό,τι θέλεις.
-να γυρίσουμε σπίτι, είπε ο σεραφείμ.
-ωραία. κι εσύ να προσπαθήσεις.
η λέξη 'προσπάθεια' πιάνει καταπληκτικά.
μπαίνουμε λοιπόν στη γραμματεία. δέχομαι ένα πάκο γράμματα. ο σεραφείμ κάθεται στην πολυθρόνα ενός άδειου γραφείου.
όρθιος ένας νεαρός υπάλληλος της υπηρεσίας όπου γνωρίζετε οι περισσότεροι ότι εργάζομαι.
είναι νέος. όχι και τόσο βέβαια. απλώς, προσπαθεί να κάνει λιγάκι τον 'ανερχόμενο'.
-θέλω νερό!' μου λέει ο σεραφείμ.
δίπλα στον όρθιο νεαρό είναι το ψυγειάκι με ένα κάρο ποτηράκια, και διάφορα για τα μέλη της γραμματείας.\
αφού έχω ευχηθεί σε όλους καλή χρονιά, με τους τρόπους που ποτέ δεν αλλάζω, όποιον κι αν χαιρετάω, λέω στον νεαρό:
μπορείτε να δώσετε ένα ποτηράκι νερό στο σεραφείμ που διψάει;
κοιτάζει στο ψυγείο, και μου λέει:
-εδώ έχει ο κάθε υπάλληλος το μπουκάλι του. πηγαίνετε στο καμαράκι εκεί πίσω, ανοίξτε την πόρτα, έχει ποτήρια και βάλτε νερό από το νιπτήρα.
μου φάνηκκε αγενέστατη η απάντησή του, αλλά είπα: πάει στο διάολο, ας πάω μέχρι εκεί, έστω για να επαληθεύσω το επίπεδο συζήτησης και ευγένειας.
πρόκειται για ένα νιπτηράκι με κάποια ποτήρια που φυσικά κανείς δεν μπορεί να μεταχειριστεί, γυάλινα δυο ποτήρια πάνω στο ραφάκι του καθρέφτη. ένας νιπτήρας χωρίς καμία αξίωση καθαριότητας ή βρωμιάς. ένας τόπος όπου κανείς δεν μπαίνει να πιει νερό, πόσω μάλλον ένας 'φιλοξενούμενος' της υπηρεσίας.
επαλήθευσα το επίπεδο του νεαρού 'κυρίου', γύρισα στο σεραφείμ και του είπα γαλλικά: αγόρι μου, δεν έχει καθαρό νερό εδώ, ο κύριος δεν ήταν καθόλου ευγενικός, θα φύγουμε γρήγορα και θα πιούμε νερό έξω'.
-εντάξει, δεν πειράζει, δεν διψάω και τόσο, μου είπε στα ελληνικά ο σεραφείμ.
σκέφτομαι την επόμενη φορά να προσφέρω ένα μπουκαλάκι νερό στον υπάλληλο με το λαμπρό μέλλον.
μπορεί να τον βοηθήσει να ξελαμπικάρει τις ιδέες του και κυρίως να το έχει, αν κάπιος του ζητήσει νερό, να μπορεί να του το δώσει...
ξέρω γω;
εμένα όλο αυτό μου βρώμισε ψυχική μιζέρια. άσε που είμαι σίγουρη ότι αν του έλεγα 'πήγαινε σε παρακαλώ να μου φέρεις ένα νερό', μπροεί να γινόταν πιο ευγενικός.
:)
τουρκάλα.
και φυσικά δεν είπα τίποτα. το είχα βουλώσει, τουλάχιστον ελληνιστί.
γιατί δεν είπες τίποτε; θα με ρωτήσετε. μα γιατί είναι το στυλ μου, να είμαι δειλή, άφωνη, λυπημένη μπροστά σε μικρά λυπηρά πράγματα.
μα δεν θα το αφήσω έτσι. ψυχανάλυση τόσα χρόνια, δεν είναι για να καταλήγει κανείς στην υστερία, μα στην αλήθεια του τι έχει μέσα του. στην έξοδο.
να λοιπόν η ιστορία.
πρέπει να πάω να υπογράψω κάποια θέματα στον τόπο εργασίας μου.
λέω στο γιο μου το σεραφείμ: να προσπαθήσεις να είσαι όσο πιο ήσυχος μπορείς, κι εγώ, αν προσπαθήσεις, σου υπόσχομαι να τελειώσουμε γρήγορα και να κάνουμε ό,τι θέλεις.
-να γυρίσουμε σπίτι, είπε ο σεραφείμ.
-ωραία. κι εσύ να προσπαθήσεις.
η λέξη 'προσπάθεια' πιάνει καταπληκτικά.
μπαίνουμε λοιπόν στη γραμματεία. δέχομαι ένα πάκο γράμματα. ο σεραφείμ κάθεται στην πολυθρόνα ενός άδειου γραφείου.
όρθιος ένας νεαρός υπάλληλος της υπηρεσίας όπου γνωρίζετε οι περισσότεροι ότι εργάζομαι.
είναι νέος. όχι και τόσο βέβαια. απλώς, προσπαθεί να κάνει λιγάκι τον 'ανερχόμενο'.
-θέλω νερό!' μου λέει ο σεραφείμ.
δίπλα στον όρθιο νεαρό είναι το ψυγειάκι με ένα κάρο ποτηράκια, και διάφορα για τα μέλη της γραμματείας.\
αφού έχω ευχηθεί σε όλους καλή χρονιά, με τους τρόπους που ποτέ δεν αλλάζω, όποιον κι αν χαιρετάω, λέω στον νεαρό:
μπορείτε να δώσετε ένα ποτηράκι νερό στο σεραφείμ που διψάει;
κοιτάζει στο ψυγείο, και μου λέει:
-εδώ έχει ο κάθε υπάλληλος το μπουκάλι του. πηγαίνετε στο καμαράκι εκεί πίσω, ανοίξτε την πόρτα, έχει ποτήρια και βάλτε νερό από το νιπτήρα.
μου φάνηκκε αγενέστατη η απάντησή του, αλλά είπα: πάει στο διάολο, ας πάω μέχρι εκεί, έστω για να επαληθεύσω το επίπεδο συζήτησης και ευγένειας.
πρόκειται για ένα νιπτηράκι με κάποια ποτήρια που φυσικά κανείς δεν μπορεί να μεταχειριστεί, γυάλινα δυο ποτήρια πάνω στο ραφάκι του καθρέφτη. ένας νιπτήρας χωρίς καμία αξίωση καθαριότητας ή βρωμιάς. ένας τόπος όπου κανείς δεν μπαίνει να πιει νερό, πόσω μάλλον ένας 'φιλοξενούμενος' της υπηρεσίας.
επαλήθευσα το επίπεδο του νεαρού 'κυρίου', γύρισα στο σεραφείμ και του είπα γαλλικά: αγόρι μου, δεν έχει καθαρό νερό εδώ, ο κύριος δεν ήταν καθόλου ευγενικός, θα φύγουμε γρήγορα και θα πιούμε νερό έξω'.
-εντάξει, δεν πειράζει, δεν διψάω και τόσο, μου είπε στα ελληνικά ο σεραφείμ.
σκέφτομαι την επόμενη φορά να προσφέρω ένα μπουκαλάκι νερό στον υπάλληλο με το λαμπρό μέλλον.
μπορεί να τον βοηθήσει να ξελαμπικάρει τις ιδέες του και κυρίως να το έχει, αν κάπιος του ζητήσει νερό, να μπορεί να του το δώσει...
ξέρω γω;
εμένα όλο αυτό μου βρώμισε ψυχική μιζέρια. άσε που είμαι σίγουρη ότι αν του έλεγα 'πήγαινε σε παρακαλώ να μου φέρεις ένα νερό', μπροεί να γινόταν πιο ευγενικός.
:)
Πέμπτη 31 Δεκεμβρίου 2009
μαργαρίτα
τώρα που η χρονιά αυτή φεύγει, ξέρω πως μου λείπεις.
λιγοστεύουν οι ηλικιωμένοι που είναι γύρω μου...
μαργαρίτα, θυμάσαι; σε έπαιρνα τηλέφωνο και σου διάβαζα ποιήματα και μιλούσαμε για τους άραβες και τις ανατολίτικες ιστορίες, αλήθεια, σου είχα διαβάσει αυτό το ποίημα του αμπού ταμάμ; αυτό που λέει
εσύ μαργαρίτα, πάντα ενθάρρυνες...
πριν να βγάλω την πρώτη ποιητική συλλογή μου, στα πενήντα μου, εσύ, κάθε που σου έλεγα: 'μαργαρίτα, να σου διαβάσω κάτι;', μου έλεγες να δημοσιεύσω και 'με είχες φάει', όπως λένε. έτσι δημοσίευσα, αφιερωμένο σε Σένα βέβαια, ένα ποίημα που έστειλα στην Ευθύνη...
αυτό το ποίημα ονομαζόταν 'οικτίρμονα χρόνε', γιατί ο χρόνος με Σένα ήταν σπλαγχνικός, αγαθός, συμπονετικός, συμπορευτικός, υψηλός, συγκινητικός, ταπεινός, αυτάρκης...
είχα αποφασίσει να συμπαρασταθώ όσο μπορούσα στη νοσηλεία σου, μιας και πάντα ήμουνα το χαϊδεμένο παιδί της οικογένειας που δεν ενδιαφερόμουνα για κανέναν. στους γονείς μου όταν έφυγαν δε συμπαραστάθηκα εγώ. ό,τι δεν έκανα για εκείνους ήθελα τόσο να το κάνω για σένα...
ούτε αυτό έκανα.
όμως μερικά σταθερά βήματα έμειναν να κάνουν όντως το χρόνο που Σε αφορούσε οικτίρμονα:
λάτρευες την ιταλία, όπου είχες διδάξει τόσα χρόνια. Σε επισκέφτηκε ο πατήρ ιωάννης, ιταλός ορθόδοξος ιερέας στην κλινική που ήσουν.
το ήθελα εγώ τόσο, μα τόσο, όσο εγώ το είχα ανάγκη όταν ένιωθα να φεύγω.ήρθαν τόσο καλά τα πράγματα, που όσο κι αν το ήθελα και προκάλεσα εγώ αυτή τη συνάντηση, ωστόσο, δεν ήμουν εκεί: κάτι με είχε εμποδίσει να είμαι στην ώρα μου. εσύ όμως κοινώνησες το χριστό, κι όταν ήρθα εγώ, τίποτε από τη χάρη που έλαβες δεν ήταν φανερή σε μένα..
.
αυτό ήταν υπέροχο! ήταν ένα θέμα που ήθελα, για το οποίο όμως ήθελα να γίνει, κι όχι να συμμετέχω, γιατί θα ήμουνα πολύ ανάξια να είμαι παρούσα εκεί. και να που έγινε έτσι. είθε κι εγώ, κάποτε να φωσφορίσω το χριστό μέσα μου.
το άλλο για το οποίο είμαι περήφανη, είναι όταν πήρα μια αγαπημένη μου φοιτήτρια, εκεί προς το τέλος, και σε επισκεφθήκαμε μαζί. και να ο κύριος διαμαντόπουλος, όνομα και πράμα, φίλος σου! εσύ έδειχνες να κοιμόσουν, γιατί δεν ήθελες να σε διατηρούν σαν άγαλμα σε φορμόλη. εγώ σου μιλούσα, άνοιγες τα μάτια, άκουγες, κουβέντιαζες.
ο κύριος διαμαντόπουλος, που σε αγαπούσε τόσο πολύ, ήρθε και κουβεντιάσαμε μαζί για Σένα, στο σαλονάκι που ήταν δίπλα στο δωμάτιό σου. άνθρωπος αρχών, άνθρωπος σπάνιου ήθους. δίσταζε, ντρεπόταν να μιλήσει στα κλειστά σου μάτια. κι εγώ νιώθοντας ότι φεύγεις, κουβέντιαζα μαζί του παραδίπλα, με τη σωτήρια επιπολαιότητα που ώρες-ώρες μου χαρίζει σιγουριά. η φοιτήτριά μου είχε μείνει εκεί μαζί σου, άνοιξες τα μάτια, κι εκείνη σου είπε: κυρία μαργαρίτα, είμαι η μαρία, μαθήτρια της ελένης κονδύλη. εσύ ρώτησες: είναι δω η ελένη; πού είναι; το μαράκι ήρθε τρέχοντας να μας το πει. όταν μπήκαμε στο δωμάτιο, είχες και πάλι κλείσει τα ματάκια και δε μιλούσες. πήρα τη μαρία και φύγαμε, με μια διαταγή προς τον κύριο διαμαντόπουλο:
σας παρακαλώ, μιλήστε της! πέστε ό,τι θελήσετε να της πείτε, έχει ανάγκη να σας ακούσει, κι εσείς έχετε ανάγκη να της τα πείτε, μη φύγετε, μιλήστε της τώρα όσο είναι καιρός.θυμάμαι πόσο αγέρωχα, αθώα, έξοχα, πόσο σοβαρά ο κύριος διαμαντόπουλος ετοιμαζόταν όντως να μιλήσει στα κλειστά σου μάτια...
ήρθα και σε είδα την κυριακή. κυριακή ιουλίου. πρώτη φορά κοιμόσουν τόσο απαλά, που δε σε ξύπνησα. δε σου άγγιξα καν το χεράκι, όπως έκανα πάντα.
ήταν το τρίτο και τελευταίο δώρο που μου έκανες.
σε είδα χωρίς να σε αγγίξω, για πρώτη φορά. εκείνο το απόγευμα τελείωσες. δεν είμουν στην κηδεία σου, αφού δεν το έμαθα. ήμουν όμως εκεί την ημέρα που έγινες άγγελος. κι επειδή φαινόσουν άγγελος ήδη, δε σε άγγιξα καν, πόσο χαίρομαι γι' αυτό!
γιατί άραγε γράφω για σένα τώρα; μα,φεύγει ο χρόνος απόψε, δεν ξέρω πού πάει.
φεύγει ο χρόνος που εσύ έφυγες στον ουρανό. τώρα, έχω μια πρόσκληση του συλλόγου φίλων της παλαιάς μουσικής.ναι, ναι, Εσύ, με έκανες κι εμένα ιδρυτικό μέλος σ'αυτήν. Ιδρυτής ήσουν Εσύ.
στην πρόσκληση αυτή γράφει ο αγαπημένος μας, μαθητής σου Εσένα, φίλος εξαιτίας Σου εμένα, θωμάς καραχάλιος, πρόεδρος,
για Σένα.
την Αγαπημένη μας Δασκάλα. την καινούρια χρονιά, το γενάρη του 2010, θα γίνει η πρώτη εκδήλωση-συναυλία για Σένα!μαργαρίτα, ο χρόνος αυτός φεύγει μαζί σου. ο χρόνος που θα έρθει, θα έρθει μαζί σου και με τις υποχρεώσεις των μαθητών σου. καιρός να μεγαλώσουμε λίγο.
γύρω μας άσπρα μαλλιά, και μέσα μας, ας είναι 'άσπρα πουλιά' κι 'άσπρα καράβια',κι ας μένουν μνήμες γερές σαν καραβόσκοινα σε καλό λιμάνι.
καλή χρονιά μαργαρίτα.
λιγοστεύουν οι ηλικιωμένοι που είναι γύρω μου...
μαργαρίτα, θυμάσαι; σε έπαιρνα τηλέφωνο και σου διάβαζα ποιήματα και μιλούσαμε για τους άραβες και τις ανατολίτικες ιστορίες, αλήθεια, σου είχα διαβάσει αυτό το ποίημα του αμπού ταμάμ; αυτό που λέει
το κεφάλι μου άσπρισε
και ποτέ τα μαλλιά δεν άσπρισαν πριν να 'χει ασπρίσει πρώτα η καρδιά'
και μετά λέει
τα γηρατειά ήρθαν σαν συγγενείς και στέκουν στην πόρτα για να με συλλυπηθούν...
εσύ μαργαρίτα, πάντα ενθάρρυνες...
πριν να βγάλω την πρώτη ποιητική συλλογή μου, στα πενήντα μου, εσύ, κάθε που σου έλεγα: 'μαργαρίτα, να σου διαβάσω κάτι;', μου έλεγες να δημοσιεύσω και 'με είχες φάει', όπως λένε. έτσι δημοσίευσα, αφιερωμένο σε Σένα βέβαια, ένα ποίημα που έστειλα στην Ευθύνη...
αυτό το ποίημα ονομαζόταν 'οικτίρμονα χρόνε', γιατί ο χρόνος με Σένα ήταν σπλαγχνικός, αγαθός, συμπονετικός, συμπορευτικός, υψηλός, συγκινητικός, ταπεινός, αυτάρκης...
είχα αποφασίσει να συμπαρασταθώ όσο μπορούσα στη νοσηλεία σου, μιας και πάντα ήμουνα το χαϊδεμένο παιδί της οικογένειας που δεν ενδιαφερόμουνα για κανέναν. στους γονείς μου όταν έφυγαν δε συμπαραστάθηκα εγώ. ό,τι δεν έκανα για εκείνους ήθελα τόσο να το κάνω για σένα...
ούτε αυτό έκανα.
όμως μερικά σταθερά βήματα έμειναν να κάνουν όντως το χρόνο που Σε αφορούσε οικτίρμονα:
λάτρευες την ιταλία, όπου είχες διδάξει τόσα χρόνια. Σε επισκέφτηκε ο πατήρ ιωάννης, ιταλός ορθόδοξος ιερέας στην κλινική που ήσουν.
το ήθελα εγώ τόσο, μα τόσο, όσο εγώ το είχα ανάγκη όταν ένιωθα να φεύγω.ήρθαν τόσο καλά τα πράγματα, που όσο κι αν το ήθελα και προκάλεσα εγώ αυτή τη συνάντηση, ωστόσο, δεν ήμουν εκεί: κάτι με είχε εμποδίσει να είμαι στην ώρα μου. εσύ όμως κοινώνησες το χριστό, κι όταν ήρθα εγώ, τίποτε από τη χάρη που έλαβες δεν ήταν φανερή σε μένα..
.
αυτό ήταν υπέροχο! ήταν ένα θέμα που ήθελα, για το οποίο όμως ήθελα να γίνει, κι όχι να συμμετέχω, γιατί θα ήμουνα πολύ ανάξια να είμαι παρούσα εκεί. και να που έγινε έτσι. είθε κι εγώ, κάποτε να φωσφορίσω το χριστό μέσα μου.
το άλλο για το οποίο είμαι περήφανη, είναι όταν πήρα μια αγαπημένη μου φοιτήτρια, εκεί προς το τέλος, και σε επισκεφθήκαμε μαζί. και να ο κύριος διαμαντόπουλος, όνομα και πράμα, φίλος σου! εσύ έδειχνες να κοιμόσουν, γιατί δεν ήθελες να σε διατηρούν σαν άγαλμα σε φορμόλη. εγώ σου μιλούσα, άνοιγες τα μάτια, άκουγες, κουβέντιαζες.
ο κύριος διαμαντόπουλος, που σε αγαπούσε τόσο πολύ, ήρθε και κουβεντιάσαμε μαζί για Σένα, στο σαλονάκι που ήταν δίπλα στο δωμάτιό σου. άνθρωπος αρχών, άνθρωπος σπάνιου ήθους. δίσταζε, ντρεπόταν να μιλήσει στα κλειστά σου μάτια. κι εγώ νιώθοντας ότι φεύγεις, κουβέντιαζα μαζί του παραδίπλα, με τη σωτήρια επιπολαιότητα που ώρες-ώρες μου χαρίζει σιγουριά. η φοιτήτριά μου είχε μείνει εκεί μαζί σου, άνοιξες τα μάτια, κι εκείνη σου είπε: κυρία μαργαρίτα, είμαι η μαρία, μαθήτρια της ελένης κονδύλη. εσύ ρώτησες: είναι δω η ελένη; πού είναι; το μαράκι ήρθε τρέχοντας να μας το πει. όταν μπήκαμε στο δωμάτιο, είχες και πάλι κλείσει τα ματάκια και δε μιλούσες. πήρα τη μαρία και φύγαμε, με μια διαταγή προς τον κύριο διαμαντόπουλο:
σας παρακαλώ, μιλήστε της! πέστε ό,τι θελήσετε να της πείτε, έχει ανάγκη να σας ακούσει, κι εσείς έχετε ανάγκη να της τα πείτε, μη φύγετε, μιλήστε της τώρα όσο είναι καιρός.θυμάμαι πόσο αγέρωχα, αθώα, έξοχα, πόσο σοβαρά ο κύριος διαμαντόπουλος ετοιμαζόταν όντως να μιλήσει στα κλειστά σου μάτια...
ήρθα και σε είδα την κυριακή. κυριακή ιουλίου. πρώτη φορά κοιμόσουν τόσο απαλά, που δε σε ξύπνησα. δε σου άγγιξα καν το χεράκι, όπως έκανα πάντα.
ήταν το τρίτο και τελευταίο δώρο που μου έκανες.
σε είδα χωρίς να σε αγγίξω, για πρώτη φορά. εκείνο το απόγευμα τελείωσες. δεν είμουν στην κηδεία σου, αφού δεν το έμαθα. ήμουν όμως εκεί την ημέρα που έγινες άγγελος. κι επειδή φαινόσουν άγγελος ήδη, δε σε άγγιξα καν, πόσο χαίρομαι γι' αυτό!
γιατί άραγε γράφω για σένα τώρα; μα,φεύγει ο χρόνος απόψε, δεν ξέρω πού πάει.
φεύγει ο χρόνος που εσύ έφυγες στον ουρανό. τώρα, έχω μια πρόσκληση του συλλόγου φίλων της παλαιάς μουσικής.ναι, ναι, Εσύ, με έκανες κι εμένα ιδρυτικό μέλος σ'αυτήν. Ιδρυτής ήσουν Εσύ.
στην πρόσκληση αυτή γράφει ο αγαπημένος μας, μαθητής σου Εσένα, φίλος εξαιτίας Σου εμένα, θωμάς καραχάλιος, πρόεδρος,
για Σένα.
την Αγαπημένη μας Δασκάλα. την καινούρια χρονιά, το γενάρη του 2010, θα γίνει η πρώτη εκδήλωση-συναυλία για Σένα!μαργαρίτα, ο χρόνος αυτός φεύγει μαζί σου. ο χρόνος που θα έρθει, θα έρθει μαζί σου και με τις υποχρεώσεις των μαθητών σου. καιρός να μεγαλώσουμε λίγο.
γύρω μας άσπρα μαλλιά, και μέσα μας, ας είναι 'άσπρα πουλιά' κι 'άσπρα καράβια',κι ας μένουν μνήμες γερές σαν καραβόσκοινα σε καλό λιμάνι.
καλή χρονιά μαργαρίτα.
Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2009
τα κάλαντα, η οικονομία, και η φαλλοκρατία! (έστω και στο μικροσκόπιο)
λοιπόν,
24 δεκεμβρίου του σωτηρίου τρέχοντος να φύγει έτους 2009
έχουν πει τα κάλαντα όσα παιδιά πέρασαν, εξανεμίστηκαν τα φραγκάκια μου, ντρέπομαι, γιοκ άλλα.
-μαμά, χτυπάνε την πόρτα, λέει ο λουκάς
-αγοράκι μου ντρέπομαι να ανοίξω αν είναι για τα κάλαντα, φράγκο δεν έχω
-καλά, κάτι έχω εγώ. πάω ν' ανοίξω.
η πόρτα ανοίγει.
σιωπή, ούτε καν χαιρετισμός, για αυτά τα βασικά και εναγώνια δευτερόλεπτα κύματος 'καλημέρα σας' ή 'να τα πούμε;'
δεν ακούγεται τίποτα.
ο λουκάς δεν είχε κοιτάξει στη σωστή κατεύθυνση και δεν έβλεπε τίποτα.
βλέπετε, για να δεις τον σπόρο-ιγνάτιο, έπρεπε να ακουμπήσεις προστεκτικά το βλέμμα σου στο ξανθό του το κεφαλάκι, περίπου 60 με 80 πόντους από το έδαφος.
-α, καλημέρα ιγνάτιε!
(σιωπή ο ιγνάτιος)
-ήρθες να μας πεις τα κάλαντα;
(φουσκωθαλασσιά στο στέρνο του ιγνάτιου, ο οποίος παίρνει φόρα:)
-ναί! ήρθα να σας πω τα κάλαντα!
-πέστα!
-ποια;
-τα κάλαντα;
-ποια να πω;
-αυτά που θες!
-να πω τα τρίγωνα κάλαντα;
(προφανώς έχει κάνει άπειρες πρόβες με τη μαμά του, η οποία τον είχε προμηθεύσει και με το τριγωνάκι, οπότε ο μικρός, στην αγωνία του, συνδυάζει το 'τρίγωνα κάλαντα', και σου λέει αυτό είναι!)
η αγωνία του είναι εμφανής, αρχίζει το τραγούδι!
εγώ βέβαια εμφανίζομαι ως ντίβα που την κάλεσε το άσμα του καλού της, ο καλός μου είναι το γειτονάκι που μένει στο ίδιο σπίτι μ' εμάς.
ο λουκάς του δίνει ένα ευρώ, ο πιτσιρικάς το παίρνει, κι εγώ του λέω:
αγοράκι μου! χρόνια πολλά και του χρόνου! να πάρει η ευχή εγώ δεν έχω λεφτά να σου δώσω σήμερα!
και τότε, ο μικρός φαλλοκράτης, με το θράσος του 'ουφ, τα κατάφερα, τώρα πια δε φοβάμαι κανέναν!', μου λέει:
δεν έχεις λεφτάαα; τι λες κυρά μου; να πας στον άντρα σου και να του πεις 'άντε πήγαινε δούλεψε να μου φέρεις λεφτά! άκου κει!'
αν τον βλέπατε θα είχατε λυθεί στα γέλια σαν κι εμένα...
σκέτη απόλαυση, και με πολλά μαθήματα κοινωνικού περιεχομένου το τυπάκι μας!!!!!
να ζήσει και να έχει καλό, κι αυτός κι όλα τα παιδιά του κόσμου...
24 δεκεμβρίου του σωτηρίου τρέχοντος να φύγει έτους 2009
έχουν πει τα κάλαντα όσα παιδιά πέρασαν, εξανεμίστηκαν τα φραγκάκια μου, ντρέπομαι, γιοκ άλλα.
-μαμά, χτυπάνε την πόρτα, λέει ο λουκάς
-αγοράκι μου ντρέπομαι να ανοίξω αν είναι για τα κάλαντα, φράγκο δεν έχω
-καλά, κάτι έχω εγώ. πάω ν' ανοίξω.
η πόρτα ανοίγει.
σιωπή, ούτε καν χαιρετισμός, για αυτά τα βασικά και εναγώνια δευτερόλεπτα κύματος 'καλημέρα σας' ή 'να τα πούμε;'
δεν ακούγεται τίποτα.
ο λουκάς δεν είχε κοιτάξει στη σωστή κατεύθυνση και δεν έβλεπε τίποτα.
βλέπετε, για να δεις τον σπόρο-ιγνάτιο, έπρεπε να ακουμπήσεις προστεκτικά το βλέμμα σου στο ξανθό του το κεφαλάκι, περίπου 60 με 80 πόντους από το έδαφος.
-α, καλημέρα ιγνάτιε!
(σιωπή ο ιγνάτιος)
-ήρθες να μας πεις τα κάλαντα;
(φουσκωθαλασσιά στο στέρνο του ιγνάτιου, ο οποίος παίρνει φόρα:)
-ναί! ήρθα να σας πω τα κάλαντα!
-πέστα!
-ποια;
-τα κάλαντα;
-ποια να πω;
-αυτά που θες!
-να πω τα τρίγωνα κάλαντα;
(προφανώς έχει κάνει άπειρες πρόβες με τη μαμά του, η οποία τον είχε προμηθεύσει και με το τριγωνάκι, οπότε ο μικρός, στην αγωνία του, συνδυάζει το 'τρίγωνα κάλαντα', και σου λέει αυτό είναι!)
η αγωνία του είναι εμφανής, αρχίζει το τραγούδι!
εγώ βέβαια εμφανίζομαι ως ντίβα που την κάλεσε το άσμα του καλού της, ο καλός μου είναι το γειτονάκι που μένει στο ίδιο σπίτι μ' εμάς.
ο λουκάς του δίνει ένα ευρώ, ο πιτσιρικάς το παίρνει, κι εγώ του λέω:
αγοράκι μου! χρόνια πολλά και του χρόνου! να πάρει η ευχή εγώ δεν έχω λεφτά να σου δώσω σήμερα!
και τότε, ο μικρός φαλλοκράτης, με το θράσος του 'ουφ, τα κατάφερα, τώρα πια δε φοβάμαι κανέναν!', μου λέει:
δεν έχεις λεφτάαα; τι λες κυρά μου; να πας στον άντρα σου και να του πεις 'άντε πήγαινε δούλεψε να μου φέρεις λεφτά! άκου κει!'
αν τον βλέπατε θα είχατε λυθεί στα γέλια σαν κι εμένα...
σκέτη απόλαυση, και με πολλά μαθήματα κοινωνικού περιεχομένου το τυπάκι μας!!!!!
να ζήσει και να έχει καλό, κι αυτός κι όλα τα παιδιά του κόσμου...
Πέμπτη 24 Δεκεμβρίου 2009
το βιβλίο που δε βγήκε ποτέ
σας το έχω πει; όλα χατηρικά σε μένα.
χατηρικά τέλειωσα το λύκειο, χατηρικά έπαιρνα κι ένα βαθμό που και που στο πανεπιστήμιο.
αν δλδ ζούσα εδώ στην ελλάδα, όπου όλα βασίζονται στο νόμο, δε θα είχα καταφέρει ίσως και πολλά πράματα, ποιος ξέρει.
χατηρικά με πέρασαν στο λύκειο, όταν έγραψα 33 στα 100 μαθηματικά.
κι όμως, πριν φύγω από την ελλάδα, στην άλγεβρα ήμουνα η καλύτερη μαθήτρια.
και στο τεστ νοημοσύνης που μου έκαναν στο βέλγιο, μόνο το μαθηματικό κομμάτι πήγε καλά, σ' όλο το υπόλοιπο ήμουν κάτω από τη θάλασσα. όμως στις εξετάσεις, μαθηματικά, γιοκ...
όμως με πέρασαν. πώς; ήξεραν εκείνοι. εγώ, κι η μαμά μου, κι ο αδελφός μου, δεν ξέραμε τίποτα.
μετά πέρασα εξετάσεις, τις λεγόμενες εξετάσεις ωριμότητας, για το πανεπ. μια χαρά τα πήγα.
γράφτηκα στη ρωμανική φιλολογία, γιατί με ενδιέφερε η ανάλυση των κειμένων.
κι αυτά τα πράματα, στις μητρικές γλώσσες αναπτύσσονται περσότερο. όταν με ρωτούσαν οι βέλγοι πού γράφτηκα, κι έλεγα 'ρομάν', με κοίταζαν και ξεροκατάπιναν με σιγουριά, δλδ ότι αποκλείεται να τα καταφέρω. είχε φήμη ότι ήταν δύσκολη σχολή. δεν καταλάβαινα γιατί κάτι που το αγαπάς να είναι δύσκολο.
δεν είχα επίγνωση, και δεν έχω ακόμη.
είναι καλό αυτό...
τα μαθήματα που είχαμε ήταν χωρισμένα σε ομάδες, και θυμάμαι τον πουγιάρ, που μας έκανε ιστορία της γαλλικής λογοτεχνίας. δεν είχε χρειαστεί να διαβάσω ούτε ένα βιβλίο σ' αυτό το μάθημα. με είχε προετοιμάσει η λίνα μακρή, όταν στα 13 μου είχα την τύχη να την έχω καθηγήτρια στο γαλλικό ινστιτούτο της αθήνας. τα 3 χρόνια που έμεινα στην ελλάδα ακόμη, από τότε που τη γνώρισα, στάθηκαν χρόνια εκπαίδευσης απ'αυτό το φωτισμένο άνθρωπο: σκαλί σκαλί, όλη η γαλλική λογοτεχνία είχε περάσει από πάνω μου, ακόμη και το έπος του ρολάνδου γνώριζα πριν φύγω στα δεκαπέντε-δεκάξι μου για το βέλγιο!
αιωνία της η μνήμη μέρες που είναι.
είχαμε και μάθημα με το ζακ, τι μάθημα ήταν αυτό δε θυμάμαι. ίσως ανάλυση κειμένου, και κάναμε μαζί του μπαρτ. θυμάμαι μόνο πως τον αγαπούσαν όλα τα παιδιά, κι αυτός άφηνε να εκδηλωθεί η ειρωνεία του για έναν άλλο καθηγητή, τον οτέν.
ο οτέν ήταν ένας κοντός καθηγητής με μούσι. ο μόνος που μιλούσε στον ενικό στους φοιτητές, κι ήθελε κι αυτοί να του μιλούν στον ενικό,
δεν ξέρω τον τίτλο των μαθημάτων του. πάντως μ'αυτόν εγώ θυμάμαι την ανάλυση κειμένων. μ' αυτόν, που έμαθα για τον γιάκομπσον, την κρίστεβα, τον μπακτίν, και χίλιους δυο άλλους που έχω ξεχάσει.
ο οτέν έκανε διαδραστικό μάθημα, κινητοποιούσε τους φοιτητές, περίμενε, άκουγε, μαρτυρούσε, ...
το λάτρευα το μάθημά του.
απαντούσα τόσο πολύ σ'ό,τι ρώταγε, που με άφηνε πάντα τελευταία, περιμένοντας με σιγουριά να του πω το σωστό. ο έρωτας και των δυο μας, πρώτα αυτού και μετά εμένα που φαίνεται είχα μυηθεί σ' αυτά που ήθελε αυτός, ήταν η ύφανση ανάμεσα στον ήχο και τις έννοιες. -παρονομάζ- και χίλια δυο άλλα.
μια μέρα μου είχε πει: είμαι πολύ ευχαριστημένος με σένα, φαίνεσαι να καταλαβαίνεις το μάθημα'. κι εγώ του είχα πει 'κι εμένα μ' αρέσει πολύ αυτός ο τρόπος να κοιτάζω τα κείμενα'...
φτάσαν οι εξετάσεις.
σιγά μη και δεν έγραφα εξετάσεις, εγώ η φυτούκλα. που όσο ήταν ανοιχτή η βιβλιοθήκη είμουνα μέσα, κι όταν έκλεινε, δυσκολεύονταν να με βγάλουνε.
ασχολούμουνα με τη λογοτεχνία από μόνη μου τότε, που και που είχα αλληλογραφία με τον ελύτη. τα μόνα μαθήματα που δε φοβόμουνα ήταν 'συγκριτική φιλολογία' και 'ανάλυση κειμένων'. πήρα και στα δύο 13 στα 20! μου κακοφάνηκε.
μια μέρα, που έβγαινα από τη βιβλιοθήκη, πετυχαίνω στο δρόμο τον οττέν. μου λέει:
-έλα δω εσύ! άκου να σου πω. τι χάλια εξετάσεις ήταν αυτές! ειλικρινά, αν έπρεπε να σε περάσω βάσει των εξετάσεων, πάνω από 6/20 δε θα μπορούσα να σου βάλω. σου έβαλα όμως 13 γιατί ξέρω πόσο καλή είσαι από τις επεμβάσεις σου στο μάθημα!
!!!
ακόμη τότε, δεν είχα καταλάβει ίσως πόσα πράγματα με είχε διδάξει αυτός ο καθηγητής μ'αυτή την ατάκα.
στα άλλα μαθήματα που δε με ενδιέφεραν και πολύ είχα πάει τόσο καλά ώστε να περάσω με την πρώτη -ιούνιο είχαμε περάσει 17 από τους 120 φοιτητές του πρώτου έτους!...
στα μαθήματα που είχα πάρει πολύ καλό βαθμό ήταν τα 'ιστορία τέχνης' και 'λαογραφία'.
ήθελα να κάνω την πτυχιακή μου, το λεγόμενο μεμουάρ, σε ανάλυση κειμένου που να αφορά είτε λαϊκή λογοτεχνία, είτε κάτι συνδυαστικό, δεν ήξερα τι.
μου λέει ο βαντεβίβερε ο συχωρεμένος: 'φακτέρ σεβάλ'!!!
μα δεν μπορούσα να το κάνω με τον βαντεβίβερε, γιατί αυτός δεν ήταν στο τμήμα της ρομάν, ήταν στην ιστορία τέχνης.
το κείμενο του φακτέρ ήταν 3 σελίδες. ανάλυση κειμένου και οικοδομήματος.
κανένας καθηγητής στη ρομάν δε συμφωνούσε. 'τι να γράψεις πάνω σ' αυτό, δε γίνεται'
όμως να ο οττέν και η ψυχανάλυση.
ελέν, να δουλέψεις με τη βοηθό μου τη ζινέτ μισό, θα την ενδιαφέρει πολύ, αυτή ειδικεύεται στην ψυχανάλυση και το κείμενό σου βασίζεται πάνω σ' ένα όνειρο.
α ρε οττέν...
αν ζεις, να είσαι καλά. αν πέθανες, ας ξεκουράζεσαι με τα βάσανα που τράβαγες στο πανεπ!
έτσι, ενώ όλοι οι άλλοι αρνούνταν, βρέθηκα να δουλεύω το μεμουάρ με θέμα: 'ανάγνωση ενός περιθωριακού κειμένου: αυτοβιογραφία του φακτέρ σεβάλ -μάρτιος 1903- και περιγραφή του ιδανικού παλατιού'
το κείμενο ήταν 3 σελιδίτσες. πάνω σ'αυτό έπρεπε να βγει ένα μεμουάρ το λιγότερο 70 σελίδων. βγήκε ένα μεμουάρ γύρω στις 170 σελίδες, βέβαια είχε μέσα και φωτο από το παλάτι.
οπλισμός για τη διερεύνηση του κειμένου: η αγαπημένη μου τότε κρίστεβα και ο αγαπημένος μου πάντα μπαρτ. μια μπέιμπι γραφομηχανή. ένας παιδεμός της ζινέτ μισό και του βαντεβίβερε, που ανέλαβαν το μεμουάρ.
σας διαβεβαιώ, πως όταν τύχει να το ανοίγω ακόμη σήμερα, το βρίσκω καλό.
η επιτροπή από όπου πέρασε χωρίς την παρουσία μου, έβαλε άριστα. σπάνιο για μεμουάρ της εποχής. έτσι πήρα καλό βαθμό στο πτυχία 'μεγάλη διάκριση', γιατί στα μαθήματα ο μέσος όρος ήταν σαφώς κατώτερος...
έγινε θέμα αυτο το μεμουάρ, και βρέθηκαν άλλοι καθηγητές πέραν της επιτροπής που μου το ζήτησαν, κι είπαν ότι δε φαντάζονταν πώς ένα τόσο μικρό κείμενο θα μπορούσε να βγάλει τόσο πράμα...
σαχλαμάρες...
ναι
το πρώτο μου βιβλίο. η πρώτη μου ανάσα και άνεση, να γράφω κάτι χωρίς να σκέπτομαι εξετάσεις και ιερά εξέταση.
η αγαπημένη, παιδική ελευθερία...
το πρώτο μου βιβλίο που δεν ήταν βιβλίο. η πρώτη δομή σκέψης που ήταν δομή γιατί δεν ήταν απέναντι στους άλλους, αλλά απέναντι σε μένα και στη χαρά του πλησιάσματος...
το πλησίασμα
να κοιτάς ένα κείμενο και να το αγαπάς ίσως, να θες να βρεις ένα τρόπο να σου μιλήσει...
να βρεις ένα τρόπο να ανοίξεις κουβέντα, πραγματικό τρόπο όμως, αλώβητο όσο μπορείς από δεδομένα πριν. ουτοπία, ε...
όχι, όχι. το παρόν του κειμένου δεν είναι ουτοπία, τόπος είναι όπου δεν υπάρχει άλλο απ' αυτό το ξαπλωμένο μπροστά σου κείμενο, μια κουρελού να την αγαπήσεις και να τη δεις και να κοιμηθείς πάνω της και να διαβάσεις τις γραμμές της κάθετα να μπλέκονται με τις οριζόντες γραμμές, ένα κείμενο είναι ένα έργο τέχνης, είναι ένα υφαντό, τεξτ...
τεξτ
η παρθένος τέξεται Υιόν, χριστούγεννα
μπορεί να τρελάθηκα κι εγώ, δεν πειράζει και τόσο
ο Λόγος Σαρξ
τι σχέση μπορεί να έχει αυτό που έγραψα με τα χριστούγεννα
κι όμως αυτό είχα ΑΝΑΓΚΗ να γράψω
τίποτα πιο κοντινό
μπορεί να είμαι μακριά
μα βλέπω ένα φωσάκι αιωνιότητας.
χρόνια πολλά, όλοι! χρόνια πολλά!
χατηρικά τέλειωσα το λύκειο, χατηρικά έπαιρνα κι ένα βαθμό που και που στο πανεπιστήμιο.
αν δλδ ζούσα εδώ στην ελλάδα, όπου όλα βασίζονται στο νόμο, δε θα είχα καταφέρει ίσως και πολλά πράματα, ποιος ξέρει.
χατηρικά με πέρασαν στο λύκειο, όταν έγραψα 33 στα 100 μαθηματικά.
κι όμως, πριν φύγω από την ελλάδα, στην άλγεβρα ήμουνα η καλύτερη μαθήτρια.
και στο τεστ νοημοσύνης που μου έκαναν στο βέλγιο, μόνο το μαθηματικό κομμάτι πήγε καλά, σ' όλο το υπόλοιπο ήμουν κάτω από τη θάλασσα. όμως στις εξετάσεις, μαθηματικά, γιοκ...
όμως με πέρασαν. πώς; ήξεραν εκείνοι. εγώ, κι η μαμά μου, κι ο αδελφός μου, δεν ξέραμε τίποτα.
μετά πέρασα εξετάσεις, τις λεγόμενες εξετάσεις ωριμότητας, για το πανεπ. μια χαρά τα πήγα.
γράφτηκα στη ρωμανική φιλολογία, γιατί με ενδιέφερε η ανάλυση των κειμένων.
κι αυτά τα πράματα, στις μητρικές γλώσσες αναπτύσσονται περσότερο. όταν με ρωτούσαν οι βέλγοι πού γράφτηκα, κι έλεγα 'ρομάν', με κοίταζαν και ξεροκατάπιναν με σιγουριά, δλδ ότι αποκλείεται να τα καταφέρω. είχε φήμη ότι ήταν δύσκολη σχολή. δεν καταλάβαινα γιατί κάτι που το αγαπάς να είναι δύσκολο.
δεν είχα επίγνωση, και δεν έχω ακόμη.
είναι καλό αυτό...
τα μαθήματα που είχαμε ήταν χωρισμένα σε ομάδες, και θυμάμαι τον πουγιάρ, που μας έκανε ιστορία της γαλλικής λογοτεχνίας. δεν είχε χρειαστεί να διαβάσω ούτε ένα βιβλίο σ' αυτό το μάθημα. με είχε προετοιμάσει η λίνα μακρή, όταν στα 13 μου είχα την τύχη να την έχω καθηγήτρια στο γαλλικό ινστιτούτο της αθήνας. τα 3 χρόνια που έμεινα στην ελλάδα ακόμη, από τότε που τη γνώρισα, στάθηκαν χρόνια εκπαίδευσης απ'αυτό το φωτισμένο άνθρωπο: σκαλί σκαλί, όλη η γαλλική λογοτεχνία είχε περάσει από πάνω μου, ακόμη και το έπος του ρολάνδου γνώριζα πριν φύγω στα δεκαπέντε-δεκάξι μου για το βέλγιο!
αιωνία της η μνήμη μέρες που είναι.
είχαμε και μάθημα με το ζακ, τι μάθημα ήταν αυτό δε θυμάμαι. ίσως ανάλυση κειμένου, και κάναμε μαζί του μπαρτ. θυμάμαι μόνο πως τον αγαπούσαν όλα τα παιδιά, κι αυτός άφηνε να εκδηλωθεί η ειρωνεία του για έναν άλλο καθηγητή, τον οτέν.
ο οτέν ήταν ένας κοντός καθηγητής με μούσι. ο μόνος που μιλούσε στον ενικό στους φοιτητές, κι ήθελε κι αυτοί να του μιλούν στον ενικό,
δεν ξέρω τον τίτλο των μαθημάτων του. πάντως μ'αυτόν εγώ θυμάμαι την ανάλυση κειμένων. μ' αυτόν, που έμαθα για τον γιάκομπσον, την κρίστεβα, τον μπακτίν, και χίλιους δυο άλλους που έχω ξεχάσει.
ο οτέν έκανε διαδραστικό μάθημα, κινητοποιούσε τους φοιτητές, περίμενε, άκουγε, μαρτυρούσε, ...
το λάτρευα το μάθημά του.
απαντούσα τόσο πολύ σ'ό,τι ρώταγε, που με άφηνε πάντα τελευταία, περιμένοντας με σιγουριά να του πω το σωστό. ο έρωτας και των δυο μας, πρώτα αυτού και μετά εμένα που φαίνεται είχα μυηθεί σ' αυτά που ήθελε αυτός, ήταν η ύφανση ανάμεσα στον ήχο και τις έννοιες. -παρονομάζ- και χίλια δυο άλλα.
μια μέρα μου είχε πει: είμαι πολύ ευχαριστημένος με σένα, φαίνεσαι να καταλαβαίνεις το μάθημα'. κι εγώ του είχα πει 'κι εμένα μ' αρέσει πολύ αυτός ο τρόπος να κοιτάζω τα κείμενα'...
φτάσαν οι εξετάσεις.
σιγά μη και δεν έγραφα εξετάσεις, εγώ η φυτούκλα. που όσο ήταν ανοιχτή η βιβλιοθήκη είμουνα μέσα, κι όταν έκλεινε, δυσκολεύονταν να με βγάλουνε.
ασχολούμουνα με τη λογοτεχνία από μόνη μου τότε, που και που είχα αλληλογραφία με τον ελύτη. τα μόνα μαθήματα που δε φοβόμουνα ήταν 'συγκριτική φιλολογία' και 'ανάλυση κειμένων'. πήρα και στα δύο 13 στα 20! μου κακοφάνηκε.
μια μέρα, που έβγαινα από τη βιβλιοθήκη, πετυχαίνω στο δρόμο τον οττέν. μου λέει:
-έλα δω εσύ! άκου να σου πω. τι χάλια εξετάσεις ήταν αυτές! ειλικρινά, αν έπρεπε να σε περάσω βάσει των εξετάσεων, πάνω από 6/20 δε θα μπορούσα να σου βάλω. σου έβαλα όμως 13 γιατί ξέρω πόσο καλή είσαι από τις επεμβάσεις σου στο μάθημα!
!!!
ακόμη τότε, δεν είχα καταλάβει ίσως πόσα πράγματα με είχε διδάξει αυτός ο καθηγητής μ'αυτή την ατάκα.
στα άλλα μαθήματα που δε με ενδιέφεραν και πολύ είχα πάει τόσο καλά ώστε να περάσω με την πρώτη -ιούνιο είχαμε περάσει 17 από τους 120 φοιτητές του πρώτου έτους!...
στα μαθήματα που είχα πάρει πολύ καλό βαθμό ήταν τα 'ιστορία τέχνης' και 'λαογραφία'.
ήθελα να κάνω την πτυχιακή μου, το λεγόμενο μεμουάρ, σε ανάλυση κειμένου που να αφορά είτε λαϊκή λογοτεχνία, είτε κάτι συνδυαστικό, δεν ήξερα τι.
μου λέει ο βαντεβίβερε ο συχωρεμένος: 'φακτέρ σεβάλ'!!!
μα δεν μπορούσα να το κάνω με τον βαντεβίβερε, γιατί αυτός δεν ήταν στο τμήμα της ρομάν, ήταν στην ιστορία τέχνης.
το κείμενο του φακτέρ ήταν 3 σελίδες. ανάλυση κειμένου και οικοδομήματος.
κανένας καθηγητής στη ρομάν δε συμφωνούσε. 'τι να γράψεις πάνω σ' αυτό, δε γίνεται'
όμως να ο οττέν και η ψυχανάλυση.
ελέν, να δουλέψεις με τη βοηθό μου τη ζινέτ μισό, θα την ενδιαφέρει πολύ, αυτή ειδικεύεται στην ψυχανάλυση και το κείμενό σου βασίζεται πάνω σ' ένα όνειρο.
α ρε οττέν...
αν ζεις, να είσαι καλά. αν πέθανες, ας ξεκουράζεσαι με τα βάσανα που τράβαγες στο πανεπ!
έτσι, ενώ όλοι οι άλλοι αρνούνταν, βρέθηκα να δουλεύω το μεμουάρ με θέμα: 'ανάγνωση ενός περιθωριακού κειμένου: αυτοβιογραφία του φακτέρ σεβάλ -μάρτιος 1903- και περιγραφή του ιδανικού παλατιού'
το κείμενο ήταν 3 σελιδίτσες. πάνω σ'αυτό έπρεπε να βγει ένα μεμουάρ το λιγότερο 70 σελίδων. βγήκε ένα μεμουάρ γύρω στις 170 σελίδες, βέβαια είχε μέσα και φωτο από το παλάτι.
οπλισμός για τη διερεύνηση του κειμένου: η αγαπημένη μου τότε κρίστεβα και ο αγαπημένος μου πάντα μπαρτ. μια μπέιμπι γραφομηχανή. ένας παιδεμός της ζινέτ μισό και του βαντεβίβερε, που ανέλαβαν το μεμουάρ.
σας διαβεβαιώ, πως όταν τύχει να το ανοίγω ακόμη σήμερα, το βρίσκω καλό.
η επιτροπή από όπου πέρασε χωρίς την παρουσία μου, έβαλε άριστα. σπάνιο για μεμουάρ της εποχής. έτσι πήρα καλό βαθμό στο πτυχία 'μεγάλη διάκριση', γιατί στα μαθήματα ο μέσος όρος ήταν σαφώς κατώτερος...
έγινε θέμα αυτο το μεμουάρ, και βρέθηκαν άλλοι καθηγητές πέραν της επιτροπής που μου το ζήτησαν, κι είπαν ότι δε φαντάζονταν πώς ένα τόσο μικρό κείμενο θα μπορούσε να βγάλει τόσο πράμα...
σαχλαμάρες...
ναι
το πρώτο μου βιβλίο. η πρώτη μου ανάσα και άνεση, να γράφω κάτι χωρίς να σκέπτομαι εξετάσεις και ιερά εξέταση.
η αγαπημένη, παιδική ελευθερία...
το πρώτο μου βιβλίο που δεν ήταν βιβλίο. η πρώτη δομή σκέψης που ήταν δομή γιατί δεν ήταν απέναντι στους άλλους, αλλά απέναντι σε μένα και στη χαρά του πλησιάσματος...
το πλησίασμα
να κοιτάς ένα κείμενο και να το αγαπάς ίσως, να θες να βρεις ένα τρόπο να σου μιλήσει...
να βρεις ένα τρόπο να ανοίξεις κουβέντα, πραγματικό τρόπο όμως, αλώβητο όσο μπορείς από δεδομένα πριν. ουτοπία, ε...
όχι, όχι. το παρόν του κειμένου δεν είναι ουτοπία, τόπος είναι όπου δεν υπάρχει άλλο απ' αυτό το ξαπλωμένο μπροστά σου κείμενο, μια κουρελού να την αγαπήσεις και να τη δεις και να κοιμηθείς πάνω της και να διαβάσεις τις γραμμές της κάθετα να μπλέκονται με τις οριζόντες γραμμές, ένα κείμενο είναι ένα έργο τέχνης, είναι ένα υφαντό, τεξτ...
τεξτ
η παρθένος τέξεται Υιόν, χριστούγεννα
μπορεί να τρελάθηκα κι εγώ, δεν πειράζει και τόσο
ο Λόγος Σαρξ
τι σχέση μπορεί να έχει αυτό που έγραψα με τα χριστούγεννα
κι όμως αυτό είχα ΑΝΑΓΚΗ να γράψω
τίποτα πιο κοντινό
μπορεί να είμαι μακριά
μα βλέπω ένα φωσάκι αιωνιότητας.
χρόνια πολλά, όλοι! χρόνια πολλά!
Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2009
οι λέξεις που μοιάζουν
εδώ και καιρό, χρονάκια δλδ, φεύγει ο εαυτός από τη θήκη του και δεν ξέρω πού πάει.
στο νου μου έρχεται ο καθηγητής ευάγγελος χρυσός. πάντα διακριτικός, ευγενής, και ίσως μερικές φορές με μια αυστηρή καλοσύνη.
τον είχα γνωρίσει μόλις είχα τελειώσει το μεταπτυχιακό μου, σ' ένα συνέδριο στην αθήνα. αθήνα, τότε, ίσον για μένα η νεραϊδόπολη που μου έλειπε τόσο, όσο ξαφνικά την είχα αποχωριστεί στα 15 μου.
με προσκάλεσαν να μιλήσω σ' ένα συνέδριο, όπου είχα πάει απλώς να παρακολουθήσω. 'θα σας καλέσουμε σε κάποια στιγμή ν'ανεβείτε στο βήμα έτσι, να μας πείτε δυο πράματα για το τι κάνετε στο ντοκτορά που ετοιμάζετε, κι ίσως σας κάνουμε κανα δυο ερωτήσεις'.
τόσο όμορφα ειπωμένο, που είπα 'ναι, βεβαίως, γιατί όχι'.
τον χρυσό τον έβλεπα τότε πρώτη φορά, μαζί κι όλους τους άλλους.
-θα μιλήσετε; με ρώτησε.
-δεν ήρθα για να μιλήσω αλλά μου ζήτησαν, κι άρα ναι...
κλπ, ό,τι διαβάσατε παραπάνω.
κινητοποιημένος από το επάγγελμά του, καθηγητής δλδ πραγματικός, ο χρυσός μου λέει:
-τι λέτε δεσποινίς, δεν κάνουν έτσι οι σωστοί επιστήμονες!
εγώ είμαι καθηγητής χρόνια, και πάντα ανεβαίνω στο βήμα προετοιμασμένος. εσείς, για πρώτη φορά θα ανεβείτε στο βήμα σε διεθνές συνέδριο και θα είσαστε χωρίς χαρτιά; κι αν σας πιάσει τρακ; αν χάσετε τον ειρμό των σκέψεών σας; όχι, όχι, δε γίνονται έτσι αυτά τα πράγματα. κυρίως που είσαστε τόσο νέα και δε θα πρέπει να κάνετε άσχημο όνομα στην πρώτη σας ανακοίνωση. εγώ θα έφευγε τώρα, θα πήγαινα σπίτι μου να ετοιμάσω όσο πιο καλά μπορώ το κείμενό μου, και μετά θα επέτρεπα στον εαυτό μου να με καλέσει στο βήμα.
κι έπειτα είναι και το άλλο: πώς θα ανεβείτε χωρίς να είστε στο πρόγραμμα; θα πάρετε τη θέση κάποιου άλλου; θα κάνετε εχθρούς χωρίς να το καταλάβετε; α, πρέπει να είστε προσεκτική, εγώ στη θέση σας θα πρόσεχα περισσότερο.
φυσικά και με έπεισε.
ας έχει καλό, αυτό ήταν ένα μεγάλο μάθημα, που το φύλαξα μέχρι πολλά χρόνια.
έτσι κι έκανα: ετοιμάστηκα όπως για το βάπτισμα του πυρός, κι ακολούθησε ό,τι ακολούθησε.
από τότε αρχή μου είναι ετοιμάζομαι όσο μπορώ καλύτερα σε ανακοινώσεις ομιλίες κλπ. όσο μπορώ δλδ.
πέρασαν όμως τα χρόνια και μέσα μου γίνανε συμφύσεις.
συμφύσεις, ιατρικός όρος.
μου τον εξήγησαν, μιας κι έχω κάνει δυο τουλάχιστον χειρουργεία στο λαιμό: συμφύσεις είναι να γιάνει το τάδε κομμάτι, και να απλώνει κάπως και να μπερδεύεται με τα γύρω-γύρω, και μετά να είναι κάπως αχταρμάς κι όλα μαζί.
ε, συμφύσεις γίνονται και στο μυαλό τελικά: να θες να είσαι διανοούμενος τρομάρα σου, να νομίζεις ότι είσαι ή να προσπαθείς να πείσεις τους άλλους ότι είσαι και να προσπαθείς να δουλεύεις όπως στα μαθηματικά: με ένα κι ένα ίσον δύο. λατρευτική μέθοδος, λατρεμένη και λατρευτική, να υποβάλεις στη φιλολογία την άλγεβρα. σκέτη μαγεία.
κι ακριβώς, οι συμφύσεις είναι τα συναισθήματα: στο τέλος να αγαπάς τόσο πολύ αυτή την υποτιθέμενη έρευνα, να το φχαριστιέσαι τόσο πολύ, ...
όπως μικρή παρακολουθούσα το δρόμο με τα μυρμήγκια κι αναζητούσα από πού έρχονταν και πού πήγαιναν φορτωμένα, κι έβγαζα ένα από την αλυσίδα να δω τι θα γίνει... τους μπαχάλευα τη σειρά κι αυτά την ξαναέβρισκαν... ε, ναι, έτσι, απίθανη ενασχόληση.
αγάπη λοιπόν...
οι συμφύσεις δεν είναι ίσως φυσιολογικό πράγμα, είναι ωστόσο αναμενόμενη εξέλιξη.
οι συμφύσεις ανάμεσα στην περίπου επιστήμη μου και τα συναισθήματά μου ήταν λοιπόν μάλλον αναμενόμενες.
έτσι, εδώ και λίγα χρόνια, ίσως μετά το 2005, μου είναι αδύνατον να σεβαστώ ένα χαρτί σε μια ομιλία.
ακόμη κι όταν το έχω μαζί μου.
η κόρη μου λέει: μαμά, τι ετοιμάζεις ομιλίες; αφού το ξέρεις, το χαρτί θα το χάσεις στο τέλος, προς τι το ετοιμάζεις;
και γελάμε, καμαρώνω κι εγώ για τη βλακεία μου.
όμως έχει και μια δόση σοβαρής αλήθειας αυτό.
μαζί μ' όσα λίγα φυτρώνουν στο κεφάλι μου και προσπαθώ να τα γράψω, να τα βάλω σε τάξη κλπ, διαχέεται και η βαθιά κατάσταση ότι 'πω πω, ευτυχισμένη που είμαι μέσα σ' αυτά - δε γίνεται να ξεφουρνιστούν χωρίς το φούρνο τους - δε γίνεται να περάσουν χωρίς τη γλύκα της ομορφιάς με την οποία με έχουν ποτίσει - δε μπορούν να βγουν χωρίς την αγάπη που έχουν φέρει μέσα μου - δεν έχουν νόημα χωρίς το τεράστιο έργο που έχουν επιτελέσει σ' ένα μικρό τσόλι σαν κι εμένα, που χαίρεται τόσο πάνω σ' αυτά - κλπ κλπ κλπ...
συγκινήθηκα την πρώτη φορά που πήγα στην αλεξανδρούπολη, στο εθνολογικό μουσείο. παράτησα το χαρτί μου και τους είπα: αδύνατον να πω ό,τι έχω γράψει εδώ, δεν έχει νόημα μπροστά σας. διάδραση με το κοινό, όπως η νοικοκυρά που φέρνει το συκαλάκι της και το προσφέρει με χαμόγελο ιδιαίτερο στον επισκέπτη που αποδέχεται την τέχνη της...
τι γράφω τώρα...
σκέτος νασκισισμός
μα τι να γίνει
τα γράφω εξαιτίας μιας μετάφρασης.
ετοίμαζα μια υποτιθέμενη ομιλία, η οποία δεν υπήρξε καν.
ωστόσο υπήρχε προετοιμασία, λόγω των συμφύσεων με την αγάπη, με τη χαρά, με την αίσθηση της βλακείας, με το μεγάλο θαυμασμό κάποιου κειμένου. η προετοιμασία για την ομιλία αυτή ήταν μια μετάφραση. φαντάσου τώρα να κάνεις μια μετάφραση σε μια γλώσσα που δε μιλάς!!!
αρπάζεις το κείμενο που πάει να σου φύγει, το βάζεις κάτω, ρίχνεις όλο το βάρος σου πάνω του, το παρακαλείς να μείνει, αυτό θέλει να λακίσει, εσύ εκεί, γρήγορα γρήγορα ανοίγεις λεξικά, γρήγορα γρήγορα φτιάχνεις ένα χαρμάνι με ιστορίες παρόμοιες, με λέξεις που έχουν παρελθόν, κι αποφασίζεις να του χτίσεις ένα μικρό τοίχο μπας και λακίσει και άντε μετά να το ξαναβρεις.
για να χτίσεις δλδ μια τέτοια μετάφραση, φτιάχνεις καταχθόνια εκρηκτικά που διαλύουν την τριμένη από τα χρόνια λέξη, και την κάνουν να υποφέρει μέχρις ότου σου φανερώσει από πού ήρθε και πώς ήταν πριν...
στο τέλος το κείμενο υποφέρει τόσο πολύ, αιμόφυρτο όπως το κατήντησες, που παραδίνεται. ησυχάζει κάπως μπρος σου
κι εσύ έχει την ενοχή ότι το χτύπησες, το κράτησες, είσουνα βάναυσος/η απέναντί του, μέχρις ότου τα'φτυσε, άρχισε να σου μιλάει, και μέσα απ' αυτά που αρχίζει να σου λέει, ομολογεί με κλάμμα και δυσαρέσκεια τους θησαυρούς που κρατούσε έτσι ξαπλωμένο στο χαρτί, τόσους αιώνες...
γιατί ένα κείμενο είναι πάντα ξαπλωμένο, όπως οι πόλεις του σελίν...
οι πόλεις, πάντα ξαπλωτές δίπλα σ'ένα ποτάμι, σαν κοπελιές που ζωγράφιζε ο σεζάν, ανάμεσα στην πρασινάδα
έτσι και τα κείμενα
ξαπλωμένα πάνω στα κόκκαλα των αγίων τους
τρέφονται με το βλέμμα τόσων και τόσων αναγνωστών-θανάτων...
θεριεύουν στην πολιτεία τους που αρδεύεται αιώνες από νάματα και νάματα...
μπερδεύεται το πανηγύρι με τις λέξεις...
όλα γίνονται ένα...
ανάγνωση
γνώση
γνόφος
αγνωσία (κάτι σας λέει αυτό, έτσι δεν είναι;)
απερισκεψία μαλακωμένη από το θησαυρό που έχεις μπροστά σου κι αρχίζει και κουνιέται...
βία και χαρά της βίας που γεννά ησυχία
ησυχία που κρατά τη χαρά του 'κάτι έκανα'
ένα κείμενο που βγαίνει με άλλες λέξεις
ένα μετάφραση-κείμενο
με πολλά λάθη που μοιάζουν μπολιάσματα για καινούριους βλαστούς...
τόση χαρά στη μετάφραση του τρελού της λάιλα.
καλημέρα σας, χρόνια πολλά, και τι να πω! αν διαβάσατε μέχρις εδώ... χαρά στο κουράγιο σας! εγώ από ανάγκη έγραφα. ευχαριστώ γιατί είμαι ένα μυρμήγκι στο δρόμο της ανάγκης.
στο νου μου έρχεται ο καθηγητής ευάγγελος χρυσός. πάντα διακριτικός, ευγενής, και ίσως μερικές φορές με μια αυστηρή καλοσύνη.
τον είχα γνωρίσει μόλις είχα τελειώσει το μεταπτυχιακό μου, σ' ένα συνέδριο στην αθήνα. αθήνα, τότε, ίσον για μένα η νεραϊδόπολη που μου έλειπε τόσο, όσο ξαφνικά την είχα αποχωριστεί στα 15 μου.
με προσκάλεσαν να μιλήσω σ' ένα συνέδριο, όπου είχα πάει απλώς να παρακολουθήσω. 'θα σας καλέσουμε σε κάποια στιγμή ν'ανεβείτε στο βήμα έτσι, να μας πείτε δυο πράματα για το τι κάνετε στο ντοκτορά που ετοιμάζετε, κι ίσως σας κάνουμε κανα δυο ερωτήσεις'.
τόσο όμορφα ειπωμένο, που είπα 'ναι, βεβαίως, γιατί όχι'.
τον χρυσό τον έβλεπα τότε πρώτη φορά, μαζί κι όλους τους άλλους.
-θα μιλήσετε; με ρώτησε.
-δεν ήρθα για να μιλήσω αλλά μου ζήτησαν, κι άρα ναι...
κλπ, ό,τι διαβάσατε παραπάνω.
κινητοποιημένος από το επάγγελμά του, καθηγητής δλδ πραγματικός, ο χρυσός μου λέει:
-τι λέτε δεσποινίς, δεν κάνουν έτσι οι σωστοί επιστήμονες!
εγώ είμαι καθηγητής χρόνια, και πάντα ανεβαίνω στο βήμα προετοιμασμένος. εσείς, για πρώτη φορά θα ανεβείτε στο βήμα σε διεθνές συνέδριο και θα είσαστε χωρίς χαρτιά; κι αν σας πιάσει τρακ; αν χάσετε τον ειρμό των σκέψεών σας; όχι, όχι, δε γίνονται έτσι αυτά τα πράγματα. κυρίως που είσαστε τόσο νέα και δε θα πρέπει να κάνετε άσχημο όνομα στην πρώτη σας ανακοίνωση. εγώ θα έφευγε τώρα, θα πήγαινα σπίτι μου να ετοιμάσω όσο πιο καλά μπορώ το κείμενό μου, και μετά θα επέτρεπα στον εαυτό μου να με καλέσει στο βήμα.
κι έπειτα είναι και το άλλο: πώς θα ανεβείτε χωρίς να είστε στο πρόγραμμα; θα πάρετε τη θέση κάποιου άλλου; θα κάνετε εχθρούς χωρίς να το καταλάβετε; α, πρέπει να είστε προσεκτική, εγώ στη θέση σας θα πρόσεχα περισσότερο.
φυσικά και με έπεισε.
ας έχει καλό, αυτό ήταν ένα μεγάλο μάθημα, που το φύλαξα μέχρι πολλά χρόνια.
έτσι κι έκανα: ετοιμάστηκα όπως για το βάπτισμα του πυρός, κι ακολούθησε ό,τι ακολούθησε.
από τότε αρχή μου είναι ετοιμάζομαι όσο μπορώ καλύτερα σε ανακοινώσεις ομιλίες κλπ. όσο μπορώ δλδ.
πέρασαν όμως τα χρόνια και μέσα μου γίνανε συμφύσεις.
συμφύσεις, ιατρικός όρος.
μου τον εξήγησαν, μιας κι έχω κάνει δυο τουλάχιστον χειρουργεία στο λαιμό: συμφύσεις είναι να γιάνει το τάδε κομμάτι, και να απλώνει κάπως και να μπερδεύεται με τα γύρω-γύρω, και μετά να είναι κάπως αχταρμάς κι όλα μαζί.
ε, συμφύσεις γίνονται και στο μυαλό τελικά: να θες να είσαι διανοούμενος τρομάρα σου, να νομίζεις ότι είσαι ή να προσπαθείς να πείσεις τους άλλους ότι είσαι και να προσπαθείς να δουλεύεις όπως στα μαθηματικά: με ένα κι ένα ίσον δύο. λατρευτική μέθοδος, λατρεμένη και λατρευτική, να υποβάλεις στη φιλολογία την άλγεβρα. σκέτη μαγεία.
κι ακριβώς, οι συμφύσεις είναι τα συναισθήματα: στο τέλος να αγαπάς τόσο πολύ αυτή την υποτιθέμενη έρευνα, να το φχαριστιέσαι τόσο πολύ, ...
όπως μικρή παρακολουθούσα το δρόμο με τα μυρμήγκια κι αναζητούσα από πού έρχονταν και πού πήγαιναν φορτωμένα, κι έβγαζα ένα από την αλυσίδα να δω τι θα γίνει... τους μπαχάλευα τη σειρά κι αυτά την ξαναέβρισκαν... ε, ναι, έτσι, απίθανη ενασχόληση.
αγάπη λοιπόν...
οι συμφύσεις δεν είναι ίσως φυσιολογικό πράγμα, είναι ωστόσο αναμενόμενη εξέλιξη.
οι συμφύσεις ανάμεσα στην περίπου επιστήμη μου και τα συναισθήματά μου ήταν λοιπόν μάλλον αναμενόμενες.
έτσι, εδώ και λίγα χρόνια, ίσως μετά το 2005, μου είναι αδύνατον να σεβαστώ ένα χαρτί σε μια ομιλία.
ακόμη κι όταν το έχω μαζί μου.
η κόρη μου λέει: μαμά, τι ετοιμάζεις ομιλίες; αφού το ξέρεις, το χαρτί θα το χάσεις στο τέλος, προς τι το ετοιμάζεις;
και γελάμε, καμαρώνω κι εγώ για τη βλακεία μου.
όμως έχει και μια δόση σοβαρής αλήθειας αυτό.
μαζί μ' όσα λίγα φυτρώνουν στο κεφάλι μου και προσπαθώ να τα γράψω, να τα βάλω σε τάξη κλπ, διαχέεται και η βαθιά κατάσταση ότι 'πω πω, ευτυχισμένη που είμαι μέσα σ' αυτά - δε γίνεται να ξεφουρνιστούν χωρίς το φούρνο τους - δε γίνεται να περάσουν χωρίς τη γλύκα της ομορφιάς με την οποία με έχουν ποτίσει - δε μπορούν να βγουν χωρίς την αγάπη που έχουν φέρει μέσα μου - δεν έχουν νόημα χωρίς το τεράστιο έργο που έχουν επιτελέσει σ' ένα μικρό τσόλι σαν κι εμένα, που χαίρεται τόσο πάνω σ' αυτά - κλπ κλπ κλπ...
συγκινήθηκα την πρώτη φορά που πήγα στην αλεξανδρούπολη, στο εθνολογικό μουσείο. παράτησα το χαρτί μου και τους είπα: αδύνατον να πω ό,τι έχω γράψει εδώ, δεν έχει νόημα μπροστά σας. διάδραση με το κοινό, όπως η νοικοκυρά που φέρνει το συκαλάκι της και το προσφέρει με χαμόγελο ιδιαίτερο στον επισκέπτη που αποδέχεται την τέχνη της...
τι γράφω τώρα...
σκέτος νασκισισμός
μα τι να γίνει
τα γράφω εξαιτίας μιας μετάφρασης.
ετοίμαζα μια υποτιθέμενη ομιλία, η οποία δεν υπήρξε καν.
ωστόσο υπήρχε προετοιμασία, λόγω των συμφύσεων με την αγάπη, με τη χαρά, με την αίσθηση της βλακείας, με το μεγάλο θαυμασμό κάποιου κειμένου. η προετοιμασία για την ομιλία αυτή ήταν μια μετάφραση. φαντάσου τώρα να κάνεις μια μετάφραση σε μια γλώσσα που δε μιλάς!!!
αρπάζεις το κείμενο που πάει να σου φύγει, το βάζεις κάτω, ρίχνεις όλο το βάρος σου πάνω του, το παρακαλείς να μείνει, αυτό θέλει να λακίσει, εσύ εκεί, γρήγορα γρήγορα ανοίγεις λεξικά, γρήγορα γρήγορα φτιάχνεις ένα χαρμάνι με ιστορίες παρόμοιες, με λέξεις που έχουν παρελθόν, κι αποφασίζεις να του χτίσεις ένα μικρό τοίχο μπας και λακίσει και άντε μετά να το ξαναβρεις.
για να χτίσεις δλδ μια τέτοια μετάφραση, φτιάχνεις καταχθόνια εκρηκτικά που διαλύουν την τριμένη από τα χρόνια λέξη, και την κάνουν να υποφέρει μέχρις ότου σου φανερώσει από πού ήρθε και πώς ήταν πριν...
στο τέλος το κείμενο υποφέρει τόσο πολύ, αιμόφυρτο όπως το κατήντησες, που παραδίνεται. ησυχάζει κάπως μπρος σου
κι εσύ έχει την ενοχή ότι το χτύπησες, το κράτησες, είσουνα βάναυσος/η απέναντί του, μέχρις ότου τα'φτυσε, άρχισε να σου μιλάει, και μέσα απ' αυτά που αρχίζει να σου λέει, ομολογεί με κλάμμα και δυσαρέσκεια τους θησαυρούς που κρατούσε έτσι ξαπλωμένο στο χαρτί, τόσους αιώνες...
γιατί ένα κείμενο είναι πάντα ξαπλωμένο, όπως οι πόλεις του σελίν...
οι πόλεις, πάντα ξαπλωτές δίπλα σ'ένα ποτάμι, σαν κοπελιές που ζωγράφιζε ο σεζάν, ανάμεσα στην πρασινάδα
έτσι και τα κείμενα
ξαπλωμένα πάνω στα κόκκαλα των αγίων τους
τρέφονται με το βλέμμα τόσων και τόσων αναγνωστών-θανάτων...
θεριεύουν στην πολιτεία τους που αρδεύεται αιώνες από νάματα και νάματα...
μπερδεύεται το πανηγύρι με τις λέξεις...
όλα γίνονται ένα...
ανάγνωση
γνώση
γνόφος
αγνωσία (κάτι σας λέει αυτό, έτσι δεν είναι;)
απερισκεψία μαλακωμένη από το θησαυρό που έχεις μπροστά σου κι αρχίζει και κουνιέται...
βία και χαρά της βίας που γεννά ησυχία
ησυχία που κρατά τη χαρά του 'κάτι έκανα'
ένα κείμενο που βγαίνει με άλλες λέξεις
ένα μετάφραση-κείμενο
με πολλά λάθη που μοιάζουν μπολιάσματα για καινούριους βλαστούς...
τόση χαρά στη μετάφραση του τρελού της λάιλα.
καλημέρα σας, χρόνια πολλά, και τι να πω! αν διαβάσατε μέχρις εδώ... χαρά στο κουράγιο σας! εγώ από ανάγκη έγραφα. ευχαριστώ γιατί είμαι ένα μυρμήγκι στο δρόμο της ανάγκης.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)