ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Τρίτη 15 Δεκεμβρίου 2008
28 ποιητές γράφουν για τα γεγονότα των ημερών
Το ηλεκτρονικό περιοδικό για την ποίηση e-poema παίρνει την πρωτοβουλία να συσπειρώσει εγνωσμένους Ελληνες ποιητές -της παλαιότερης και της νεότερης γενιάς- με στόχο μια διαφορετική αντιμετώπιση και τοποθέτηση έναντι της περιρρέουσας πραγματικότητας των τελευταίων ημερών. Με μόνο όπλο τους στίχους.
Συμμετέχουν με ποιήματα γραμμένα εν θερμώ ή, σε περιπτώσεις, με ήδη υπάρχοντα τα οποία προφητικά ταιριάζουν στην περίσταση, οι:
Μαριγώ Αλεξοπούλου, Νάνος Βαλαωρίτης, Γιώργος Βέης, Φοίβη Γιαννίση, Mιχάλης Γκανάς, Βερονίκη Δαλακούρα, Γιώργος Δουατζής, Γιάννης Ευθυμιάδης, Σταύρος Ζαφειρίου, Δημήτρης Καλοκύρης, Γιάννης Κοντός, Γιάννης Λειβαδάς, Χριστόφορος Λιοντάκης, Γιώργος Μαρκόπουλος, Μιχαήλ Μήτρας, Γιώργος Μπλάνας, Δάφνη Νικήτα, Λευτέρης Ξανθόπουλος, Παυλίνα Παμπούδη, Μιχάλης Παπαντωνόπουλος, Γιάννης Η. Παππάς, Στρατής Πασχάλης, Σταμάτης Πολενάκης, Βασίλης Ρούβαλης, Ντίνος Σιώτης, Γιάννης Στίγκας, Νατάσα Χατζιδάκι, Γιώργος Χουλιάρας.
Τα 28 ποιήματα είναι μια ελάχιστη αντίδραση στα τρέχοντα γεγονότα, ένα αντίδοτο στην κατάθλιψη, την απαξίωση και την αίσθηση υποχώρησης των πάντων, σε πολιτιστικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.
Το ανθολόγιο που προκύπτει από αυτή την αυθόρμητη κίνηση, δημοσιεύεται άμεσα στο περιοδικό (www.e-poema.eu) και ήδη αποστέλλεται σε περίπου 7.000 παραλήπτες e-mail, ως «Ποίημα της εβδομάδας».
Με την παράκληση της δημοσίευσης/μετάδοσης,
Επικοινωνία:
Βασίλης Ρούβαλης – 6976442011, editor@e-poema.eu
ΜΕ ΟΠΛΟ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ
Ποιήματα εμπνευσμένα ακριβώς τη στιγμή των γεγονότων. Είκοσι οχτώ ποιητές απευθύνουν τη δική τους διαμαρτυρία, την τοποθέτησή τους, μια ελάχιστη αντίδραση με τη «φωνή» τους, στην πραγματικότητα που ζει η Ελλάδα τις τελευταίες ημέρες. Προσδοκούν να συνεισφέρουν, με μοναδικό γνώμονα κάποιες αξίες και δικαιώματα˙ ως πολίτες, συμμέτοχοι, δημιουργοί και συνένοχοι. Τα ποιήματα δεν είναι παρά αιχμές διατυπωμένες σε στίχους αντί για διακηρύξεις, πολιτικολογία ή, το χειρότερο, απαθή σιωπή. Με αυτόν τον ελάχιστο τρόπο, οι παρόντες ποιητές εξανίστανται και στέκονται απέναντι στη βία και τις καταστροφές όσο και την υποτίμηση, την αναξιοπρέπεια, την όποια δύναμη επιβολής.
Η συντακτική ομάδα του (.poema..)
ΜΑΡΙΓΩ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ
Οταν έφυγε ο Λόρκα απ’ το σπίτι
Τα δένδρα είχαν μέσα τους
μια σιωπή θλιμμένη
σαν το θρόισμα των φύλλων,
χιλιάδες άνθρωποι παρατεταγμένοι:
παιδιά αμούστακα,
γονείς˙
ακούστηκαν συνθήματα,
κρότοι λάμψης
σαν νομίσματα στον ουρανό.
Ολα θα ξαναγίνουν,
μονάχα οι ζωές που φεύγουν
δεν περιμένουν
την αλλαγή.
ΝΑΝΟΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ
Το χτύπημα
Το χτύπημα στην πόρτα
προκαλούσε πανικό
ο χτύπος της καρδιάς
στην βαρυχειμωνιά
χτυπήματα του βούρδουλα
στη ράχη του τιμωρημένου
το χτύπημα του χάρακα
σε χέρι ανοιγμένο
στου Πάσχα τη γιορτή
χτυπούσαν οι καμπάνες
δράματα και κωμωδίες
απ’ τα πέτρινα καθίσματα
περιμέναμε απάντηση
από κάποιον τηλεφωνικώς
για μια στιγμή ξεχάσαμε
ποιά ήταν η ερώτηση
ποιος είσαι κι από πού
πώς λέγεσαι επισήμως
πώς σε φωνάζουν οι δικοί σου
τι δηλώνεις στην αστυνομία
βγήκαμε στις λεωφόρους
σε πορείες διαμαρτυρίας
με συνθήματα αυτοδυναμίας
για την κοσμοθεωρία μας
πέσαμε άδικα μαχόμενοι
χτυπημένοι κατακέφαλα
από σύγκρουση μετωπική
με εγχειρίδιο ιστορίας
ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ
Η επόμενη μέρα
Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει
πρέπει τώρα ν’ αρχίσουμε να γράφουμε
όλο και περισσότερα ποιήματα
για να καθαρίσουμε το τοπίο
από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο
πρέπει τώρα να ‘ξορκίσουμε τους δαίμονες
που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία
έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα
κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του
θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη
πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία
διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή
χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας
κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει
πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας
για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.
ΑΜΠΝΤΟΥΛ ΑΖΙΖ* (για την αντιγραφή: ΦΟΙΒΗ ΓΙΑΝΝΙΣΗ)
Ω Σκοτάδι Φυλακής
Ω σκοτάδι φυλακής, πίσσα οι τέντες σου.
Το σκοτάδι μας αρέσει,
γιατί μετά τις σκοτεινές ώρες της νύχτας
θα ανατείλει η αυγή της περηφάνειας.
Ο κόσμος, με όλη του τη μακαριότητα, θα
ξεθωριάσει,
όσο εμείς θα χαριζόμαστε στο Θεό.
Ένα αγόρι μπορεί να απελπίζεται μπροστά σε
ένα πρόβλημα,
αλλά εμείς ξέρουμε πως ο Θεός έχει σχέδιο.
Ακόμα και αν τα δεσμά σφίγγουν και
φαίνονται αδιάρρηκτα,
θα συντριβούν.
Εκείνοι που επιμένουν θα κερδίσουν τον
σκοπό τους.
Εκείνοι που επιμένουν να χτυπούν την πόρτα
θα μπούνε μέσα.
Ω κρίση, δυνάμωσε!
Κοντεύει να ξημερώσει.
*μτφρ.: Ιωάννα Καρατζαφέρη
ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΑΝΑΣ
Εσωτερικές Ειδήσεις *
Σ’ αυτό τον τόπο, δεν βρίσκω εύκολα τον Νότο
Να ξέρω από πού φυσάει
Ούτε τη Δύση, σαν θεία να με νουθετήσει
Τα ‘χω χαμένα και στροβιλίζομαι σαν σβούρα
Μες στο κενό και τη θολούρα.
Σ’ αυτό τον τόπο, δεν βρίσκω εύκολα τον τρόπο,
Να πω το Ναι να προχωρήσω,
γιατί το Όχι έχει μακρύτερη απόχη
και παραπαίω ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο
και σ’ ενα Ίσως επενδύω.
Σ’ αυτό τον τόπο, πιάνεις πιο εύκολα το ΛΟΤΤΟ
Από τη σκέψη του πλησίον,
Γιατί ο άλλος έγινε πρόσφατα...Μεγάλος
Και δεν ακούει παρά μονάχα ό,τι θέλει
Μ’ όλα δάχτυλα στο μέλι.
Σ’ αυτό τον τόπο, δεν βρίσκω εύκολα τον στόχο,
Να πιάσω κέντρο επιτέλους,
Γιατί το κέντρο δεν είναι ακίνητο σαν δέντρο,
Μετακινείται, αλλάζει θέση κάθε λίγο
Και πουθενά δεν καταλήγω.
Σ’ αυτό τον τόπο, που όλα γίνονται με κόπο,
Και πάντα κάποιος άλλος φταίει,
Έχω προσέξει, όσοι ξυπνάνε απ’ τις έξι
Δεν έχουν λόγο, μόνον αυτιά να μας ακούνε
Και χέρια να χειροκροτούνε.
Μα κάποτε θα βαρεθούνε
Και θα μας γράψουν στα παλιά τους,
Εκτός κι αν έχουν λερωμένη
Με κάποιον τρόπο τη φωλιά τους.
*Μελοποιήση: Μιχάλης Χριστοδουλίδης,
Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας,
Κυκλοφορία: «Η άσφαλτος που τρέχει», MINOS EMI 2001.
ΒΕΡΟΝΙΚΗ ΔΑΛΑΚΟΥΡΑ
Θάνατος την ημέρα των Χριστουγέννων
Θα’ναι ψέματα αν πω ότι προσπάθησα, συλλογίστηκε ο καταραμένος. Ενα ψέμα όμως- τι είναι ακόμη ένα ψέμα. Η αλήθεια είναι ότι η αλλαξιά του εαυτού μου ήταν απότομη και πα-ρο-δι-κή. Όταν δεν σκέφτομαι είμαι ευτυχισμένος. Κι αυτό το πέτυχα. Έχετε περπατήσει ποτέ σε πάρκο ξημέρωμα Χριστούγεννα; Δεν έχετε περπατήσει ποτέ σε πάρκο τα Χριστούγεννα. Η μόνη ευχάριστη διαπίστωση: όλα είναι κλειστά. Εννοώ κλειστά. Και μένα που μ’ αρέσουν οι υποκλίσεις και τα τερτίπια, χαμογελώ στον εαυτό μου στην πόρτα μιας κρυστάλλινης βιτρίνας κρεοπωλείου. Γιατί τα απολωλότα έχουν στο αίμα τους την πρωτοτυπία , και ο κόσμος είναι χαρούμενος τις παραμονές. Γιατί ο κόσμος κι οι πολιτικοί να’ναι χαρούμενοι τις παραμονές..Εμένα μ’ αρέσει να προσκυνώ. Δε τα βάζω με κανένα. Αγαπώ τους τυράννους και θέλω να γεννώ παιδιά στις χαρές των γιορτάδων.΄Ομως η μουσική –με τραυμάτισε σαν την ομίχλη.Δεν αντέχω άλλες συγνώμες κατά του ειδώλου κατά της συγνώμης. Στήθηκα για την απάθεια παθαίνοντας. Χωρίς σκόνη. Πέρασα μέσα απ’το βουνό με αισθήσεις. (συγχωρέστε)
ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΥΑΤΖΗΣ
Το μικρό αγόρι
Ξέρω, θα πεις,
ποιος νοιάζεται για τη θλίψη σου
και πόσο έχει δικαίωμα να θλίβεται ένας συνεργός;
Διότι το ξέρω κι εγώ
ότι η σφαίρα που σκότωσε το μικρό αγόρι
έχει ένα μόριο από τον εαυτό μου.
Ναι, είναι το ένα δεκάκις εκατομμυριοστό,
αλλά αυτό δεν αναιρεί τη δολοφονική τροχιά του
ούτε την ευθύνη μου.
Είναι το μόριο που γέννησε
η ανοχή μου στην προϊούσα σήψη.
Είναι το μόριο που δημιούργησε
η ελλειμματική μου αντίσταση στην αδράνεια
την οποία επιζητούσαν για να οικοδομήσουν
τον κτηνώδη κόσμο τους.
Είναι το μόριο που υπήρξε από την αδυναμία μου
να πολεμήσω τα κυρίαρχα όπλα τους,
τον φόβο και την ανασφάλεια.
Είναι το μόριο που οικοδόμησε αυτό το περιβάλλον,
του οποίου δημιουργήματα είναι οι θύτες,
τα θύματα σημερινά κι αυριανά,
τα μικρά αγόρια και κορίτσια,
οι χιλιάδες άνεργοι, οι αδύναμοι,
οι μη έχοντες, μη περιθαλπόμενοι,
οι γέροντες, οι άρρωστοι, οι ανασφαλείς,
οι καταθλιπτικοί, οι ανεχόμενοι
και κυρίως απέλπιδες.
Μην αναρωτηθείς τι ζητούν αυτά
τα πανέμορφα παιδιά στους δρόμους
τώρα που δεν έχουν νόημα συγγνώμες
και ενοχικά βουρκωμένα μάτια.
Ακουσα παιδικές φωνές σε ώριμα τραγούδια
σαρωτικά που διαπερνούν τη θλίψη.
Οι γροθιές διεκδίκησης
οι ανάσες ζωογόνες
οι δρόμοι φωτεινοί
και κυρίως ανθρώπινοι.
Και μην με συμπονέσεις.
Απλά πάρε τα λόγια μου στο δισάκι σου
κι εξαργύρωσε την πείρα μου
στους αγώνες των αυριανών ημερών.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ
*
Εφυγες γρήγορα από τη ζωή μου,
έφυγες τότε που προστάζει το μεγαλείο ή που αρχίζει
ο θάνατος, έγινες άστρο κι άφησες μιαν αγκαλιά
λεπτογραμμένες παρτιτούρες για όσους σ’ ακολούθησαν.
Κι αν μόχθησες για τόσες λέξεις, χάθηκες νικημένος
από έναν άνισο πόλεμο, πρόλαβες όμως ν’ αρπάξεις
μέσα στη χούφτα σου την απεραντοσύνη και μιαν ακέραιη αχτίδα.
Εφτιαξες ποιήματα και έγινες. Δοκιμάζω στα χείλη μου
το μυστικό σου αλφάβητο κι αναρωτιέμαι:
Υπήρξες ή σε γέννησε η ανάγκη; Αν πέρασες,
ποιον είχες άραγε κρυφό σου γαλαξία για προορισμό;
Εσύ που μίλησες με τον θεό, πες μου,
σε ποια γλώσσα απαντάει η άφεση;
ΣΤΑΥΡΟΣ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ
Ενοχικό
Τι γυρεύεις, του είπα, ανάμεσα
στον ερπετώδη νου του πλήθους;
Του όχλου του αλαλάζοντος,
του εξαθλιωμένου,
του τρελαμένου από τα σκέλια της πυράς
και την οσμή της θηλυκής της σάρκας;
Αν δεις στα μάτια, λένε, τη φωτιά,
κατάματα κι αυτή θα σε κοιτάξει.
Ο φοβερός εκτελεστής καλεί την άβυσσο
στη βιβλική της γλώσσα
και οι πεπτωκότες άγγελοι το βιβλικό του μένος
από τις φλόγες της αβύσσου τού επιστρέφουν.
Τι γυρεύεις σε τούτο το θέατρο;
Ούτε ο μονόλογός σου θ’ ακουστεί ούτε η σιωπή σου.
Ποιος παίρνει πια στα σοβαρά των τραγωδών τον ρόλο;
Τις παραβάσεις του χορού ποιος επωμίζεται;
Ποιος αμαρτάνει και πιστεύοντας στα λόγια των τυφλών
τυφλώνεται απ’ το ίδιο του το χέρι;
Στο άδειο τόπο της ανήλεης σκηνής,
χωρίς τον οίστρο και τις λάμψεις των θριάμβων,
σε μιαν ακρόαση κουφών,
ποια τέχνη από τις τέχνες σου θα υποδυθεί την ύβρη;
ΔHMHTPHΣ KAΛOKYPHΣ
C V
(1948-1960)
EΛBIEΛA, MEZ, DDT, INBI, ΩPΛ, OEΔB,
OΦH, AEK, OΣΦΠ, EPE, EΔA,
TTT, EEΣ, EIP, TAE, ΣΠAΠ, EHΣ, KTEΛ
(1961-1980)
ΔEΘ, XANΔ, ΠIKΠA, AXEΠA, WC, AΠΔ, IKY,
BBC, MGM, REM, UFO, 2CV, 4L, VW, MG, ΔX,
EΣO, ΣEAΠ, ΛOK, ΓEΣ, AM, AΣΔEN, KEBOΠ, APBXΠ, KΨM, BLR, ΓEEΘA, YENEΔ, TNT
OTE, ΔEH, OΣE, OA, EOT, EYΔAΠ, EPT,
TELEX, LP, HI-FI, B&O, CB, FM,
KOBA, KKE, KNE, EKKE, EAP, ΠAΣOK, ΔHKKI, ΔIANA, NΔ,
EΣA, KYΠ, EOKA,
HΠA (TWA, ITT, FBI, CIA, LA, JFK), DDR, EΣΣΔ (KGB, GPU),
WMF, AEG, NEFF, IBM,
ΠAOK, UEFA, ΠPOΠO, OΠAΠ,
ΦEK, ΠΔ, ΓEΣEE, AΔEΔY, TΣ, ΠΦ, OAEΔ
(1981-2008)
NΠIΔ, IKA, OE, EΠE, AΦM, AMA, ΔOY, ΦAEE, ΦΠA, ΛAΦKA, EKAΣ, AΣEΠ, ΣΔOE,
EΔE, AEΠ, OOΣA, KEΠ, OAKA,
IX, BMW, ABS, KOK, EΛΠA, KTEO,
TLS, KOA, EΛΣ, VIP, EKEBI, OΣΔEΛ,
FIR, FYROM, EOK, EE, OΠEK, KΠΣ,
ΓOK, YΠEXΩΔE, MDF, PVC, TEE,
EΛTA, EMY, ΔEKO, MHKYO,
ΣYPIZA, EΛAΣ, 17N, MAT, ΓAΔA,
EΣY, TEBE, EKAB, KAT, ΓNA, KAΠH, OAEE
HIV, HDL, LDL, LDH, RBC, TKE, PSA, γ-GT,
TV, VHS, FAX, SIM, PIN, PUK, SMS, MMS, 3G
EKAM, ATM, BTU, DHL, WWF, MME, AGB, EBU,
RPG, CD, DVD, DCC, DVD-ROM,
PC, UPS, RAM, MB, GB, HP, XP, USB, ADSL, MP3, i-POD, GPS,
DTP, RGB, CMYK, JPG, WWW, CERN
SOS
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΝΤΟΣ
Η γενική απεργία
Ενα παιδί τρέχει μέσα στις φωτιές.
Η άσφαλτος είναι θάλασσα.
Η φωνή μνήμη και η μνήμη μαχαίρι
που σχίζει τη χάρτινη ησυχία σας.
Ενα παιδί τρέχει μέσα στις φωτιές
να σπάσει την τζαμαρία της Ιστορίας.
Εδώ είναι, εκεί είναι. Ανοιξη είναι,
θέρος είναι, αέρας είναι και μας παίρνει μαζί του.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΕΙΒΑΔΑΣ
Σταθερή Αξία
Ξέρω εκείνες τις σκέψεις και την φορά ετούτη ίσως
Δεν μου θυμίζουν τίποτα
Στον θάνατο έχουμε τα μάτια κλειστά
Μα των ζωντανών τα μάτια είναι ορθάνοιχτα -
Κάνε τράκες
Παντού είναι πρωί μεσημέρι βράδυ
Και όλα μεταποιούνται
Είμαστε εμιγκρέδες
Σε βλέπω για πρώτη φορά
Γιατί δεν είχαμε ειδωθεί ποτέ
Σε κάποια συμφωνία που κρύβεται
Η σελίδα δεν είναι μεταδοτική σαν την μανία
Η νιρβάνα δεν έχει παιδική ηλικία
Οι λεωφόροι και τα στενά άνοιξαν
Επιστρέφουμε στα ίδια τετράγωνα
Ώσπου να καπνίσω αυτό το φτηνό πούρο
Ο καπνός γίνεται καπνός.
ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΛΙΟΝΤΑΚΗΣ
Γλιτώνεις – δεν γλιτώνεις
Ασκοπα την υγεία σου περιφέρεις
Τηλεφωνείς και το σύρμα σε τυλίγει
Μιλάς με ιδιωματισμούς
Σε παραμονεύουν τραπεζίτες
Λογιστές ασφαλιστές και αστυνομία
Γλιτώνεις – δεν γλιτώνεις
Αφού κι η νύχτα
Τα συμφέροντά της πρακτορεύει.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ
Νύχτα μεγάλη
Ροβολώντας από την Αλαμάνα στον κάμπο
συνάντησες τον Διάκο
να πίνει μονάχος το κρασί του σε καπηλειό της Λαμίας
και τους χωριάτες να μη του λένε μήτε καλησπέρα
φοβισμένοι από τα ΤΕΑ
……………………………………………………………………
Η πατρίδα μου πορεία άγονη μου θυμίζει
μεσημέρι του Ιουλίου με τραίνο στα βουνά της Αρκαδίας
καθώς και αυτοί οι άνθρωποι αμίλητοι μαρμάρωσαν
να κυτάζουν τη θάλασσα σαν τα σπίτια τους με δίχως
παράθυρα τον Αύγουστο
Το στόμα τους στεγνό σαν ξεροπόταμο το καλοκαίρι
κι έτσι που έχουν τα χέρια τους ανοιχτά
ριζώσαν σαν τα δέντρα – Δέντρα πανάρχαια, δέντρα της
σιωπής
που στο κορμί τους έδεσαν τ’ άλογά τους οι καπεταναίοι
δίψασαν το μεσημέρι, τραγούδησαν τραγούδια
δυνατά, του αγώνα, οι άντρες – κι ύστερα χάθηκαν.
Κι όλα αυτά είναι πια τόσο μακρυά και τόσο κοντινά!
Να το πλατάνι με τους κρεμασμένους προδότες ακόμα
και να και κείνο το «πολεμόχαρο» παιδί
ο Αρης από το Βελούχι, φουσκωμένος σαν ποτάμι
να μπαίνει στο παζάρι στην πλατεία της Λαμίας
ζωσμένος με τους άγριους χωριάτες και τα πλακάτ:
Θ ά ν α τ ο ς σ τ ο υ ς δ ο σ ί λ ο γ ο υ ς !
Ακόμα να νικηθούν οι δοσίλογοι!
Νύχτα μεγάλη με όλους τους εφιάλτες σου διπλωμένους!
Και τα σκυλιά ακόμα στις αυλές
Παραπατούν, πέφτουν στα πηγάδια και πνίγονται.
ΜΙΧΑΗΛ ΜΗΤΡΑΣ
Ετερώνυμη έλξη
απάθεια
αδιαφορία
απάθεια
αδιαφορία
απάθεια
αδιαφορία
απάθεια
αδιαφορία
απάθεια
αδιαφορία
απάθεια
αδιαφορία
απάθεια
αδιαφορία
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ
Αυτό δεν είναι ένα ποίημα
Αυτό δεν είναι ένα ποίημα. Δυστυχώς
ούτε δρεπάνι να θερίζει
το χέρι εκείνου που νομίζει
πως επειδή κουνάει το χέρι σταθερά
περνούν από το χέρι του πολλά.
Εννοείται: ο δεξιός πρωθυπουργός.
Αυτό δεν είναι ένα ποίημα. Δυστυχώς
ούτε σφυρί για να τσακίζει
το χέρι εκείνου που νομίζει
πως επειδή του έδωσε πιστόλι
εκείνος που έχει χέρι σταθερό,
πρέπει να δέχονται όλοι
τυφλά ένα τραύμα φανερό.
Εννοείται: ο κάθε μπάτσος
φασίστας, «Ελλην», «Χριστιανός».
Αυτό δεν είναι ένα ποίημα˙ ευτυχώς.
Θα προτιμούσε να θερίζει, να τσακίζει.
Θανατηφόρα ευμάρεια δεν θέλει να μυρίζει
και είναι ανένταχτο γραμματολογικώς.
ΔΑΦΝΗ ΝΙΚΗΤΑ
Των Εξαρχείων
Το παιδικό πρόσωπο
με τις κόκκινες καρδιές στα μάγουλα
και τους δυο λευκούς κύκλους κάτω
από τα μάτια
της παλιάς φωτογραφίας
ζωντανεύει τα βράδια
και τριγυρνά σαν αυτοσχέδιος κλέφτης
στα στέκια των κέρινων στολών
και των απειλητικών φωνών
αυτών που βγαίνουν κάθε μέρα
από κλειστά γραφεία
αυτών που σου τρυπάνε το μέτωπο
και σπάνε σαν γυαλί
στους τοίχους
των ψηλών σκασμένων κτιρίων
και με δύναμη
και οργή
η μυτερή τους άκρη
στη συνέχεια χώνεται
σε απαλή σάρκα
-με απίστευτα γλυκά όνειρα-
που σωριάζεται
σε πεζοδρόμιο
μπροστά στα
μάτια μας.
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ
Ολα τα χρόνια της ζωής του
Μεγάλη χαρά μου δίδει η ζεύξις του ακρωτηρίου της Πελοποννήσου Ρίον με το αντικριστό Αντίρριο στη Ρούμελη,
μου φέρνει στο νου ζεύξη στο ζυγό ζεύγους μακεδονικών βοϊδιών με τα γυριστά τους κέρατα στις αργόσυρτες άμαξες της παιδικής μου ηλικίας τις κοινώς λεγόμενες και αραμπάδες με τούς τέσσερις τροχούς δύο μικρούς μπροστά και δυο μεγαλύτερους πίσω που κουβαλούσαν φρέσκα μπαξεβανικά πιπέρια καρότα σέλινο ντομάτες αρακά από τα δροσερά περβόλια του Καράορμαν στην κεντρική αγορά της Καβάλας αξημέρωτα,
μου φέρνει ακόμη στο νου εκείνη την άλλη ζεύξη του Ελλησπόντου αυτή τη φορά από τον Ξέρξη ματαιόδοξο ηγεμόνα του έθνους των Περσών στην εκστρατεία των βαρβάρων κατά των Ελλήνων όπως μαρτυρεί επακριβώς το περιστατικό και το διασώζει ο ιστορικός Ηρόδοτος του Λύξου και της Δρυούς από την Αλικαρνασσό της Μικράς Ασίας,
για να περάσει τη μεγάλη του στρατιά των χρυσοφόρων Μήδων στην Ευρώπη ο αλαζών Ασιάτης δεσπότης έφτιαξε γιοφύρια με τα ξύλινα καράβια του δεμένα με τριχιά το ένα δίπλα στο άλλο απέναντι στο δυνατό ρεύμα του Βοσπόρου που όμως όλα τα γκρέμισε γρήγορα η μανιασμένη θάλασσα και τότε ο Ξέρξης έβαλε λυσσώντας να μαστιγώσουν το νερό αν είναι σωστό αυτό με τριακόσιους δυνατούς ραβδισμούς,
που δεν του το συγχώρεσε ποτέ τού μωρού βασιλέα ο περήφανος πόντος και όταν στο γυρισμό του κακήν κακώς μετά από καιρό κουρελιασμένος και με ό,τι άντρες του είχαν απομείνει από τα σαρανταέξι έθνη των βαρβάρων που εξουσίαζε Αιθίοπες Αιγύπτιοι Λυδοί Θράκες Φρύγες Μαίονες Ασσύριοι Μάκρωνες Κιμμέριοι Τιβαρηνοί και πόσοι άλλοι ακόμα που σήμερα πιά ξεχνώ το όνομά τους και την φυλή τους την ίδια καθώς χαθήκανε για πάντα στα έρημα τα ξένα στη μαύρη ξενιτιά,
έφτασε τρέχοντας ο Ξέρξης από την κοντινή μας Θράκη στον Ελλήσποντο και στην αρχαία Σηστό για να διαβεί στην απέναντι ακτή της Ασίας στο Μπογάζ Χισάρ τη δικιά μας Άβυδο δηλαδή την ηδονική πολιτεία και να γυρίσει επιτέλους στο σπίτι του στα Σούσα ο πολεμόχαρος μονάρχης,
όπου του είχε η μάνα του κεντήσει και καλά μία εσάρπα μια μπατανία με τα στενά της Έλλης ζωγραφισμένα με πορφύρα και χρυσοκλωστή με τα χωριά και τις πόλεις της σατραπείας του κατά μήκος του πορθμού και με χαρούμενα πλοιάρια να πλέχουν στο ρεύμα στο μπογάζι,
όμως τα βρήκε όλα διαλυμένα τα ολοκαίνουρια γεφύρια που του είχανε στο μεταξύ κατασκευάσει οι άξιοι μηχανικοί του ολοσχερώς από χειμώνος διαλελυμένα με σπασμένες τις αλυσίδες και τα σχοινιά κομμένα σε χίλια κομμάτια λευκόλινο και πάπυρο μαδέρια σανίδες πριτσίνια μπουλόνια καβίλιες ξύλινα καρφιά τα είχε όλα η άγρια θάλασσα μεμιάς καταπιεί,
έτσι λοιπόν τον εκδικήθηκε το πέλαγος και ο δίκαιος πόντος τον μιαρό Πέρση δεσπότη που τόσο άδικα και αναίτια είχε διατάξει τους δούλους του με λόγια βάρβαρα και ατάσθαλα να υβρίζουν το αλμυρό νερό να το αλυσοδένουν να το χτυπούν αλύπητα για να το ταπεινώσουν,
και μπήκε τότε όπως όπως στις βάρκες τις ίδιες βάρκες που χρησιμοποιούν ακόμη και σήμερα οι ντόπιοι για το σεργιάνι τους και τη ρομάντζα τους και για το ψάρεμα της παλαμίδας με μπετονιά στα μυστικά νερά του Βοσπόρου με χήνας φτερό στον αφρό και έτσι πέρασε απέναντι κωπηλατώντας καταχείμωνο με βαριά τραμουντάνα ο νωθρός δυνάστης ο απερίγραπτος βασιλέας.
ΠΑΥΛΙΝΑ ΠΑΜΠΟΥΔΗ
10/12/2008
Σάββατο, Κυριακή
Δευτέρα, Τρίτη αποφράς, Τετάρτη
Τι τάξη
Παλαιά, δοκιμασμένη, όμως
Παράλληλη
Τι νέα τάξη
Πορευόμαστε προς το τέλος του χρόνου
Τέλος χρόνου
Σπρωχνόμαστε βίαια.
Χαμένο στην αχλύ των χημικών
Των αλχημιστικών της περιρρέουσας
Με βλάβη ανήκεστο
Των ημερών το πνεύμα
Ασφυκτιά, εξουθενώνεται, ψοφά.
Συσκοτισμένη πάντα η σκηνή για τον αυτόπτη:
Μαύρο, επιταχύνει
Ερποντας στην άσφαλτο
Ασφαλτο, ύπουλο το Σχέδιο
Στο μέλλον εισχωρεί αθέατο.
Της Ιστορίας το σώμα
Ακόμα
Στα επείγοντα αζήτητο.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
[Αδύτου μηνός. Νύκτα πρώτη.] (ανάγνωση δεύτερη) Οτι αγρυπνούσα ύπνο ερπετό τον πυρετό οφθαλμό κι’ επάνω μου κρεμότανε σπαθί γυμνό στην αιχμηρή του ακινησία. Κι’ αίφνης ο λόγος κραύγασε στήθος ανάσες στην φωνή μου: «Και αν αίμα· και αν όψη· και αν μένος που υπέφερα άνανθο ξύλο τον τροχό κατά την δαίμονα φορά του, θυμήσου: Αυτός εκδικεί· Αυτός αξιώνει· Αυτός επιβάλλει μια νέα δυναστεία των παθών· σκυφτή, ασάλευτη μορφή, μέσα στην ύστατη παντοδυναμία της, διατάζει: Εξω, ο λαός σφαδάζει με γλώσσα ικετήρια την πόλη· αφήστε τον να πεθάνει, αφήστε τον να πεθάνει».
ΓΙΑΝΝΗΣ Η. ΠΑΠΠΑΣ
Σ’ ένα μπαρ στου Μακρυγιάννη
Σ’ ένα μπάρ στου Μακρυγιάννη προχθές,
μπήκε ένας φουστανελάς με τσακισμένο χέρι.
Ήρθε και κάθισε μαζί μου να πιει ένα ρακί.
Σε λίγο πιάσαμε το χορό και τραγουδούσαμε τραγούδια ελληνικά
Ο Hλιος εβασίλεψε Έλληνά μου καΙ το Φεγγάρι εχάθη.
Πίναμε και χορεύαμε
Σαν καθίσαμε του λέω: Πού το τσάκισες αυτό το χέρι;
-Στους Μύλους τ’ Αναπλιού, μου λέει.
-Γιατί το τσάκισες;
-Γι’ αυτήνη την πατρίδα.
Και τώρα δικαιοσύνη δε βρίσκω από κανέναν.
Ματαιοδοξία και ιδιοτέλεια, δόλος και απάτη.
Κι έκλαιγε με δάκρυα πικρά.
Τον παρηγόρησα.
Με πήρε το παράπονο κι έκλαψα κι εγώ.
ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ
Ηellas!
Στη μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου
Κάτω από σχάρες υπονόμων
υπάρχει μια Ελλάδα. Δεν την ξέρει κανείς.
Μουγκό χωριό καταχωνιασμένο
με κλειδωμένα σπίτια
γεμάτα πανσέληνο και μαρασμό.
Τα σύννεφα περνούν ιπτάμενα βαμβακερά παπλώματα
κατάστικτα από λεκέδες κοράκων.
Τα δέντρα κι οι θάμνοι πράσινο σαρκοβόρο.
Οι πέτρες καρκινώματα.
Η θάλασσα δεν είναι από λουλάκι.
Παχύρρευστη μπογιά βρώμικη σαπουνάδα.
Ανθρωπος πουθενά.
Μόνο τρικλίσματα μεθυσμένων σκιών
μπανιέρες ανάποδες με σβησμένα καντήλια
και ρόδα πλαστικά
οθόνες τηλεόρασης να παίζουν μόνες
αναμεταδίδοντας παραλειπόμενα
για τους έρωτες των Θεών.
Η Ελλάδα δεν πεθαίνει ποτέ.
Ακόμα χειρότερη σαν ανοίξει ο καιρός.
Ξεπροβάλλουν πρησμένες Αναδυόμενες.
Ανθίζουν χρώματα φαρμακερά.
Νυχτέρια ποντικών που δεν αντέχουν τον καύσωνα
κι ακροβατούν στα κόκαλα της κληματαριάς.
Ο ήλιος πύρινος Νέρωνας.
Η μέρα σκουριασμένη μυρίζει αποσμητικό.
Στις καμπίνες της αργοσβήνουν τρυπημένα κορμιά εφήβων.
Στις αντένες της ανεμίζουν ανόητες σημαιούλες.
Στην κουπαστή μωρά παιδιά παίζουνε τους φονιάδες
βωμολοχώντας. Το πέλαγος φωτίζεται και σκοτεινιάζει
σε βαρετή εναλλαγή. Στον ορίζοντα χάσκει ένα μηδέν.
Για όλο αυτό τον μολυσματικό Αδη
κανείς δεν ανησυχεί.
Τον συγκαλύπτουν αρμόδιοι.
Βρίσκονται έξω απ’ τον υπόνομο.
Σ’ ορόφους γυάλινου κτιρίου
που φέρει την επιγραφή HELLAS.
Γεωμετρία κυκλαδική.
Μακεδονίτικα τα σαλόνια.
Τα αίθριά του μινωικά.
Το υπερώο βυζαντινίζει.
Γύρω του οι κάμποι του Μοριά,
τα φοινικόδεντρα του νότου,
αρχαία ερείπια με γκαζόν,
νεοκλασικά παρεκκλήσια.
Στο κέντρο του Κήπου
ξερνάνε άνοστο νερό
λιοντάρια της Δήλου.
Εκεί κατοικοεδρεύουν
χιλιάδες ανδρείκελα
με λαϊκές ενδυμασίες
ή ρούχα περιοδικών.
Κάθε τόσο από μεγάφωνα οι φράσεις
«ανήκομεν εις την Δύσιν » «εδώ αρχίζει η Ανατολή».
Ο ουρανός μπλε ελεκτρίκ κι η εποχή πάντα ίδια.
Τον υπόνομο τον απολυμαίνουν σπανίως.
Τότε ξεπροβάλλουν μέσα απ’ τις σχάρες του
άγγελοι- πεταλούδες.
Πετούν γύρω απ’ το γυάλινο κτίριο.
Ολοι βγαίνουν στα τζάμια να τις δουν.
Φτερουγίζουν για λίγο και μετά συνεχίζουν.
Κανείς δεν ξέρει για πού.
ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΠΟΛΕΝΑΚΗΣ
Δεκαπέντε ετών, νεκρός
Ξέρω ότι έφθασα αργά όπως αργά φθάνουμε πάντα στον τόπο του δράματος αν και
ταξιδεύουμε γεμάτοι αγωνία μέρες και νύχτες αδιάκοπα διασχίζοντας χιονισμένες εκτάσεις
ξέροντας ότι η έγκαιρη άφιξή μας θα μπορούσε ίσως να αποτρέψει μια καταστροφή και όμως
χιλιάδες εμπόδια μεσολαβούν και σκοτεινά βουνά υψώνονται απροσπέλαστα έτσι ώστε όταν
κάποτε φθάνουμε κατάκοποι ελπίζοντας ακόμα σ’ ένα θαύμα το φοβερό γεγονός έχει ήδη συμβεί
και στεκόμαστε μπροστά του βουβοί και ανήμποροι
Ξέρω επίσης ότι δε μπορούμε πια πουθενά να καταφύγουμε, οι Θεοί είναι τυφλοί και μας ποδοπατούν
στο άτσαλο πέρασμά τους και αυτό που προσπαθώ εδώ να πω δεν είναι ποίημα, το ξέρω, αλλά μόνο
μια επιστολή που κάποιος έγραψε βιαστικά σε γλώσσα άγνωστη και σου την απευθύνω επειδή σου ανήκει
μεσολαβώ απλώς ταχυδρομώντας την ή μάλλον την αφήνω αιωρούμενη ελπίζοντας να βρει κάποτε
το δρόμο της και να πέσει στο σκουριασμένο γραμματοκιβώτιο της ποίησης το οποίο ίσως ανοίξουμε
εσύ και εγώ τη μέρα που θα συναντηθούμε έξω από το χρόνο
Κανένα ποίημα δεν ξέγέλασε ποτέ το θάνατο και ίσως όλα αυτά να μην είναι παρά ανόητες προφάσεις
τίποτε άλλο από μια μάταιη προσευχή για της δικής μου μαύρης ψυχής τη σωτηρία, για τη δική σου και για
την ψυχή όλων για να βρει η δική σου ψυχή τουλάχιστον ένα είδος γαλήνης.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΟΥΒΑΛΗΣ
Η άτιτλη σιωπή
Κρατούν τα παλιά όπλα
Εδώ κι εκεί οι μνήμες των προγόνων
Σκορπίζουν οι φλόγες
τα ζαλισμένα κορμιά
οι σιδερένοι τοίχοι
τα δάκρυα
Κοιτάζουν εμπρός
το θαύμα πίσω από τις λέξεις
τις βαμμένες πόρτες της φυγής
Ερχονται κιόλας οι βροχές
οι καλοντυμένοι βάρβαροι
μερικές ικεσίες
τα ψέματα
(Οι γελαστές φωνές αντηχούν καλύτερα στο ημίφως)
Η πρόχειρη σκηνή της μάχης
η ορχήστρα
το κοίλο
και πιο πάνω τα πεύκα
Σκέψου το πάλι –
Ο βηματισμός στα χνάρια τους
Ο νόμος για τον αλλιώτικο εαυτό τους.
ΝΤΙΝΟΣ ΣΙΩΤΗΣ
Εφεύρεση
Να εφεύρουμε άλλες λέξεις να εφεύρουμε
λέξεις μολότωφ που ν’ αντιστέκονται στα
δελτία των ειδήσεων που να μιλάνε τη
γλώσσα των καταφρονεμένων που να
μιλάνε στον άμαχο πληθυσμό για τη
χειμαζόμενη πείνα να εφεύρουμε μια
άλλη μνήμη που να ανακαλεί μιαν
άλλη αυγή χωρίς ακρωτηριασμούς
ηλίου και παρεξηγημένες καταιγίδες
να εφεύρουμε έναν χτύπο ρολογιού
που κάτι να μας λέει πεσμένος κάτω
στο πάτωμα ή μέσα σε σπασμένο
κομοδίνο ζάλης έναν θάνατο που να
μην κολλάει πάνω μας σαν βδέλα ένα
λεξιλόγιο πιο γυμνό κι απ’ την ποίηση
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΙΓΚΑΣ
Αποσπάσματα από ποίημα μεγάλο σαν αγανάκτηση
ΙΙ.
Ίσως
εάν ερχόταν σήμερα ένας άνθρωπος
μονάχα με το τυπικό προσόν της εποχής
αυτή τη γεύση πρόχειρου γκρεμού
-ξέρετε-
ένας απ’ τους χιλιάδες παραγιούς του πανικού
όπως τους έραβε ο Θεός
ξέχασε μια βελόνη μες τα στήθια τους
εάν ερχότανε
και κοίταζε
από το μάτι της βελόνας που σας έλεγα
θα του στοιχειώναν όλα τα φωνήεντα
θα του πατούσε το μυαλό ένα τραύλισμα
τ-τ-τ-τ-τ...τ-τ-τ-τώρα π-π-π-π-π...π-π-π-που
ζ-ζ-ζ-ζ-ζ-ζ....ζ-ζ-ζ-ζ-ζορίσανε τ-τ-τ-τ-τα-τα-τα-τα
π-π-π-ππ-πρα-πρα....π-π-πράγματα ν-ν-ν-νο-νο...
νο-νο-νομίζεις π-π-π-π....π-π-π-πως το-το-το-το...
το-το-το-το...το φ-φ-φ-φ-φ....φ-φ-φ-φ-φω-φω-φως
κ-κ-κ-κ-κ-κ...κ-κ-κ-κα....κ-κ-κ-κκ-κκ-κ-κ...........
κ-κ-κ-κα-κα-καταλαβαίνει;
VΙΙΙ.
Είναι που να τρελαίνεται κανείς
όπως ξηλώνουν έτσι τα μερόνυχτα
το αίμα σου κλωστή –κλωστή
οι τρεις σου μοίρες να πανιάζουνε
τι περιμένεις ν’ αρχινίσει βρε κουτέ
δεν είναι παραμύθι αυτό
είναι
μονάχα το κουφάρι του
ΝΑΤΑΣΑ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ
Επιστασία
Πρόσεξε
χωρίς δυνατότητες
χωρίς συμπάθεια
μπορείς να κτίσεις σ’ έναν καινούργιο κόσμο
με ή χωρίς ενστάσεις
άκουσέ με
δενμπορείς να ξεκινήσεις για κάπου
μακρύτερα.
Αφήστε με λοιπόν
να περάσω
όλες οι ενστάσεις
είναι
καρφιτσωμένες
στο κορμί μου.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΟΥΛΙΑΡΑΣ
Ο Μπρεχτ στην Ελλάδα
Είναι τόσο διάσημος που τον καλούν αν και νεκρό
σε reality να σκηνοθετήσει την πραγματικότητα
πριν σπάσουν τις οθόνες πέτρινες λέξεις που έχουν
κληθεί να εκσφενδονίσουν παιδιά του δημοτικού.
Ευτυχώς έτσι γνωστός που είναι στους μεγάλους
θα αντιληφθούν ότι αφού δεν αλλάζουν οι ίδιοι
δεν μένει επομένως παρά να αλλάξουν παιδιά.
Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2008
δεκάξι χρόνων νεκρός
το 73 δεν είχα ακόμη φτάσει την ηλικία της ψήφου. ίσως αν ζούσα σε άλλη χώρα να μην το είχα ποτέ, ίσως να μην φτάσω ποτέ στην ενηλικίωση, ίσως να είμαι 223 ετών και ποτέ να μην ψήφισα ακόμη.
τότε πάντως διερωτώμουν τι ακριβώς έγραφα. σαν να ξεδιαλύνεται τώρα. ένα φτωχό τώρα, όπως σχεδόν και τότε.
135
Η άρνηση μου δίνει το χέρι κάθε πρωί.
Κατεβαίνει πάντοτε μ’ ένα φόρεμα χάους από τον απέναντι ουρανοξύστη
Νιώθω το πάθος της να σφίγγει τα δέντρα και τις ψυχές μας
Μιλάει για χαμένα χρονικά για τους σοφούς που θα ‘ρθουν να
Μας διδάξουν την υποταγή.
Κάθε πρωί μου δίνει το χέρι της η άρνηση Θέλει να με πάρει κοντά της.
Στη συνέχεια διαβάζουμε στις εφημερίδες για καινούριους πολέμους, για καινούρια ναυάγια, ακόμη για θανάτους παιδιών που δε γνώρισαν πολλές όψεις ονείρων.
Και η άρνηση, μ’ ένα φόρεμα χάους
Περπατά ανάμεσά μας
Χώνεται στα στήθια μας και πνίγει τη φωνή κάθε αντίστασης
Την ώρα του απογευματινού καφέ η εφημερίδα επιστρέφει πάλι γεμάτη προγνωστικά
Όμως η ψυχή μας είναι βαριά
Κοιτάζουμε με φόβο στα παράθυρα του ουρανοξύστη
«πάει κι αυτή η μέρα. Αύριο μη ξεχάσετε να με ξυπνήσετε για τη δουλειά.
Καλησπέρα σας».
2-4-73, ως συνήθως.
ελένη κονδύλη
τότε πάντως διερωτώμουν τι ακριβώς έγραφα. σαν να ξεδιαλύνεται τώρα. ένα φτωχό τώρα, όπως σχεδόν και τότε.
135
Η άρνηση μου δίνει το χέρι κάθε πρωί.
Κατεβαίνει πάντοτε μ’ ένα φόρεμα χάους από τον απέναντι ουρανοξύστη
Νιώθω το πάθος της να σφίγγει τα δέντρα και τις ψυχές μας
Μιλάει για χαμένα χρονικά για τους σοφούς που θα ‘ρθουν να
Μας διδάξουν την υποταγή.
Κάθε πρωί μου δίνει το χέρι της η άρνηση Θέλει να με πάρει κοντά της.
Στη συνέχεια διαβάζουμε στις εφημερίδες για καινούριους πολέμους, για καινούρια ναυάγια, ακόμη για θανάτους παιδιών που δε γνώρισαν πολλές όψεις ονείρων.
Και η άρνηση, μ’ ένα φόρεμα χάους
Περπατά ανάμεσά μας
Χώνεται στα στήθια μας και πνίγει τη φωνή κάθε αντίστασης
Την ώρα του απογευματινού καφέ η εφημερίδα επιστρέφει πάλι γεμάτη προγνωστικά
Όμως η ψυχή μας είναι βαριά
Κοιτάζουμε με φόβο στα παράθυρα του ουρανοξύστη
«πάει κι αυτή η μέρα. Αύριο μη ξεχάσετε να με ξυπνήσετε για τη δουλειά.
Καλησπέρα σας».
2-4-73, ως συνήθως.
ελένη κονδύλη
Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008
SHAY DAY! - Έχεις δύο επιλογές... Από: fatsimare
SHAY DAY! - Έχεις δύο επιλογές...
Από: fatsimare
Δημοσιεύτηκε: Σαβ 13 Δεκ, 2008
Τι θα έκανες εσύ; Θα διάλεγες, σίγουρα...
Μην κοιτάξεις για κάτι αστείο σ' αυτό το κείμενο, δεν υπάρχει, μα διάβασέ το.
Η ερώτηση είναι: Θα έκανες την ίδια επιλογή ;
Σε ένα δείπνο, για φιλανθρωπικό σκοπό, ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός αυτιστικού παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που δεν θα την ξεχάσει κανείς από όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα.
Μετά την τελετή, έκανε μια ερώτηση.
"Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται από εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια.
Ακόμα ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορεί να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;"
Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απορία. Ο πατέρας συνέχισε.
"Όταν ένα παιδί σαν τον Shay που είναι πνευματικά ανάπηρο, έρχεται στη ζωή, η ευκαιρία να καταλάβεις την αληθινή ανθρώπινη φύση είναι, το πώς οι υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν σ' αυτό το παιδί."
Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που θα σας παρακαλέσω θερμά να διαβάσετε μέχρι το τέλος της..
Ο Shay κι εγώ, περάσαμε έξω από ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια που γνώριζαν τον Shay, έπαιζαν μπέιζμπολ. Ο Shay με ρώτησε, "μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ' αφήσουν να παίξω μαζί τους;"
Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια, δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους.
Μα ήξερα, και καταλάβαινα σαν πατέρας, ότι αν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα ένταξης, μαζί με κάποια εμπιστοσύνη που θα γινόταν αποδεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του.
Πλησίασα λοιπόν ένα από τα παιδιά, και το ρώτησα χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους.
Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, μα στο τέλος απάντησε, "χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στην δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο, να αποκρούσει τις βολές αν το θέλει.
Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο της ομάδας, για να φορέσει την μπλούζα της ομάδας. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά μου.
Τα αγόρια της ομάδας, είδαν την χαρά μου, που τον αποδέχτηκαν στην ομάδα τους.
Στο τέλος του όγδοου γύρου, η ομάδα του Shay νικούσε μερικούς πόντους, αλλά ήταν ακόμη πίσω τρεις πόντους για να κερδίσουν τον γύρο. Στην αρχή του ένατου γύρου, ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο.
Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος, δείχνοντας την χαρά του, και μόνο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο χαρά τα χεράκια του. Το χαμόγελό του ήταν από το ένα αυτί στο άλλο, όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα από την εξέδρα.
Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους.
Με δύο παίκτες έξω, και τρεις έξω από την βάση, οι πιθανότητες να κερδίσει γύρους, ήταν κοντά στην βάση, και ο Shay καθορίστηκε σαν ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές.
Σ' αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτήθηκα αν θα αφήσουν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει, και να χάσουν τις πιθανότητες να κερδίσουν το παιχνίδι.
Για μεγάλη μου έκπληξη, ..τον άφησαν!
Όλοι γνωρίζανε ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay την μπάλα, τη στιγμή που δεν ξέρει καν, πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσο μάλλον να στοχεύσει την μπάλα.
Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση.
Ο αντίπαλος παίχτης, που πετάει την μπάλα, αναγνώρισε ότι η ομάδα του Shay έβαλε την νίκη του παιχνιδιού σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν την ευκαιρία στο παιδί αυτό, να χαρεί αυτήν τη στιγμή, γι’ αυτό και ήρθε πιο κοντά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει να τα καταφέρει ρίχνοντας την μπάλα απαλά στον Shay.
Στην πρώτη προσπάθεια, ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και αστόχησε. Ο αντίπαλος παίκτης, ήρθε ακόμη πιο κοντά του λίγα βήματα, για να του πετάξει ακόμη πιο απαλά την μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντάς την πολύ κοντά, και μάλιστα σε έναν αντίπαλο.
Το παιχνίδι τώρα, κανονικά θα είχε τελειώσει.
Ο αντίπαλος όμως, σήκωσε την μπάλα, και, ενώ θα μπορούσε να την πετάξει στην πρώτη βάση, βγάζοντας τον Shay έξω από το παιχνίδι, πέταξε επίτηδες την μπάλα πολύ ψηλά, πάνω από το κεφάλι του συμπαίκτη του, και μακριά κι από τους άλλους συμπαίκτες του.
Όλοι στις εξέδρες, και από τις δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν, "Shay τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε, τρέξε..." Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν έτρεξε τόσο μακριά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα από χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα και σαστισμένα, να καταλάβει τι άλλο πρέπει τώρα να κάνει...
Η εξέδρα συνέχισε τότε, "Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay τρέξε..τρέξε.." Με την ανάσα κομμένη και άτσαλα, έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει ο Shay στη δεύτερη βάση, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει την μπάλα.
Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας, και είχε πλέον όλη την ευκαιρία, να γίνει ο ήρωας της ομάδας του. Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στον συμπαίκτη της δεύτερης βάσης, όπου θα έβγαζε έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη του που έριχνε τις βολές, και την έριξε ψηλά, προς τον συμπαίκτη της τρίτης βάσης.
Ο Shay έτρεξε προς την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος, καθώς οι παίκτες της ομάδας του έτρεξαν κι εκείνοι προς τη βάση.
Όλοι φωνάζαμε, "Shay, Shay, Shay!!!"
Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση, αλά με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου παίχτη της τρίτης βάσης, ο οποίος σταμάτησε να τρέχει να προλάβει την μπάλα, για να δείξει στον Shay την σωστή κατεύθυνση, το πού ήταν η τρίτη βάση, λέγοντάς του "απο δω, απο δω Shay.."
Καθώς ο Shay πέρασε απο την τρίτη, τα αγόρια και των δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες, ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας "Shay, τρέξε στη βάση ένα τώρα, τρέξε στη βάση ένα.."
Ο Shay έφτασε στη βάση, πάτησε στον βατήρα, κερδίζοντας το παιχνίδι, και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον ήρωα, που βοήθησε να νικήσει η ομάδα.
Εκείνη την ημέρα, συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, τα αγόρια και απο τις δύο ομάδες, και ο κόσμος στις εξέδρες, βοήθησαν να φέρουν ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ' αυτόν τον κόσμο, να δώσουν χαρά σε μια ψυχούλα, που τόσο την λαχταρούσε και που τόσο την είχε ανάγκη.
Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πέθανε εκείνο τον χειμώνα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ, πώς ήταν ο "ήρωας" που με έκανε τόσο χαρούμενο εκείνη την ημέρα, και την χαρά που έδωσε στην μητέρα του, και που με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της ήρωα σαν πήγαμε σπίτι.
Και τώρα, .. κυρίες, ... κύριοι, ... ο επίλογος..
Υπάρχουν χιλιάδες ανέκδοτα που στέλνονται δια μέσου internet, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Μα όταν πρόκειται για ιστορίες που έχουν να κάνουν με επιλογές ζωής, οι άνθρωποι διστάζουν.
Το ακατέργαστο, το χυδαίο, και συχνά άσεμνο, περνάει ελεύθερα μέσω του κυβερνοχώρου, αλλά η δημόσια συζήτηση για την ευπρέπεια, πάρα πολύ συχνά καταστέλλεται, ακόμη και στα σχολεία η και τους εργασιακούς χώρους μας.
Εάν σκέφτεσαι να προωθήσεις αυτό το κείμενο, πιθανότατα θα κάνεις ίσως επιλογή, στα άτομα στα οποία θα το στείλεις.
Θεωρώ προσωπικά πως ανήκω στα άτομα, που πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Όλοι έχουμε χιλιάδες ευκαιρίες στην καθημερινή μας ζωή, να καταλάβουμε την φυσική τάξη των πραγμάτων. Τόσες πολλές, φαινομενικά τετριμμένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύο ανθρώπων, μας δίνουν μια επιλογή: Περνάμε κατά μήκος ενός μικρού σπινθήρα αγάπης και ανθρωπιάς;
ή παραβλέπουμε κάθε ευκαιρία, αφήνοντας αυτόν τον κόσμο ακόμη πιο κρύο;
Ένας σοφός είπε κάποτε, "κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιο αδύναμους ανάμεσά της"
Τώρα έχεις δύο επιλογές για το κείμενο που διάβασες..
Δεν του δίνεις σημασία, ή…
Προώθηση, δηλαδή, αναδημοσίευσέ το...
Να έχεις μια χαρούμενη ημέρα, να έχεις μια "Shay day!"
Κάνε το σωστό, προώθησέ το, δώσε μια ακόμη μικρή ελπίδα στο να καλυτερέψει ο κόσμος μας, να γίνει πιο ανθρώπινος, πιο συμπονετικός, πιο αγνός..
...και, χαμογέλα!!! ... μας παρακολουθούν παιδιά.
Από: fatsimare
Δημοσιεύτηκε: Σαβ 13 Δεκ, 2008
Τι θα έκανες εσύ; Θα διάλεγες, σίγουρα...
Μην κοιτάξεις για κάτι αστείο σ' αυτό το κείμενο, δεν υπάρχει, μα διάβασέ το.
Η ερώτηση είναι: Θα έκανες την ίδια επιλογή ;
Σε ένα δείπνο, για φιλανθρωπικό σκοπό, ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός αυτιστικού παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που δεν θα την ξεχάσει κανείς από όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα.
Μετά την τελετή, έκανε μια ερώτηση.
"Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται από εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια.
Ακόμα ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορεί να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;"
Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απορία. Ο πατέρας συνέχισε.
"Όταν ένα παιδί σαν τον Shay που είναι πνευματικά ανάπηρο, έρχεται στη ζωή, η ευκαιρία να καταλάβεις την αληθινή ανθρώπινη φύση είναι, το πώς οι υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν σ' αυτό το παιδί."
Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που θα σας παρακαλέσω θερμά να διαβάσετε μέχρι το τέλος της..
Ο Shay κι εγώ, περάσαμε έξω από ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια που γνώριζαν τον Shay, έπαιζαν μπέιζμπολ. Ο Shay με ρώτησε, "μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ' αφήσουν να παίξω μαζί τους;"
Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια, δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους.
Μα ήξερα, και καταλάβαινα σαν πατέρας, ότι αν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα ένταξης, μαζί με κάποια εμπιστοσύνη που θα γινόταν αποδεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του.
Πλησίασα λοιπόν ένα από τα παιδιά, και το ρώτησα χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους.
Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, μα στο τέλος απάντησε, "χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στην δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο, να αποκρούσει τις βολές αν το θέλει.
Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο της ομάδας, για να φορέσει την μπλούζα της ομάδας. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά μου.
Τα αγόρια της ομάδας, είδαν την χαρά μου, που τον αποδέχτηκαν στην ομάδα τους.
Στο τέλος του όγδοου γύρου, η ομάδα του Shay νικούσε μερικούς πόντους, αλλά ήταν ακόμη πίσω τρεις πόντους για να κερδίσουν τον γύρο. Στην αρχή του ένατου γύρου, ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο.
Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος, δείχνοντας την χαρά του, και μόνο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο χαρά τα χεράκια του. Το χαμόγελό του ήταν από το ένα αυτί στο άλλο, όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα από την εξέδρα.
Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους.
Με δύο παίκτες έξω, και τρεις έξω από την βάση, οι πιθανότητες να κερδίσει γύρους, ήταν κοντά στην βάση, και ο Shay καθορίστηκε σαν ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές.
Σ' αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτήθηκα αν θα αφήσουν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει, και να χάσουν τις πιθανότητες να κερδίσουν το παιχνίδι.
Για μεγάλη μου έκπληξη, ..τον άφησαν!
Όλοι γνωρίζανε ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay την μπάλα, τη στιγμή που δεν ξέρει καν, πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσο μάλλον να στοχεύσει την μπάλα.
Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση.
Ο αντίπαλος παίχτης, που πετάει την μπάλα, αναγνώρισε ότι η ομάδα του Shay έβαλε την νίκη του παιχνιδιού σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν την ευκαιρία στο παιδί αυτό, να χαρεί αυτήν τη στιγμή, γι’ αυτό και ήρθε πιο κοντά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει να τα καταφέρει ρίχνοντας την μπάλα απαλά στον Shay.
Στην πρώτη προσπάθεια, ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και αστόχησε. Ο αντίπαλος παίκτης, ήρθε ακόμη πιο κοντά του λίγα βήματα, για να του πετάξει ακόμη πιο απαλά την μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντάς την πολύ κοντά, και μάλιστα σε έναν αντίπαλο.
Το παιχνίδι τώρα, κανονικά θα είχε τελειώσει.
Ο αντίπαλος όμως, σήκωσε την μπάλα, και, ενώ θα μπορούσε να την πετάξει στην πρώτη βάση, βγάζοντας τον Shay έξω από το παιχνίδι, πέταξε επίτηδες την μπάλα πολύ ψηλά, πάνω από το κεφάλι του συμπαίκτη του, και μακριά κι από τους άλλους συμπαίκτες του.
Όλοι στις εξέδρες, και από τις δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν, "Shay τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε, τρέξε..." Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν έτρεξε τόσο μακριά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα από χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα και σαστισμένα, να καταλάβει τι άλλο πρέπει τώρα να κάνει...
Η εξέδρα συνέχισε τότε, "Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay τρέξε..τρέξε.." Με την ανάσα κομμένη και άτσαλα, έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει ο Shay στη δεύτερη βάση, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει την μπάλα.
Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας, και είχε πλέον όλη την ευκαιρία, να γίνει ο ήρωας της ομάδας του. Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στον συμπαίκτη της δεύτερης βάσης, όπου θα έβγαζε έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη του που έριχνε τις βολές, και την έριξε ψηλά, προς τον συμπαίκτη της τρίτης βάσης.
Ο Shay έτρεξε προς την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος, καθώς οι παίκτες της ομάδας του έτρεξαν κι εκείνοι προς τη βάση.
Όλοι φωνάζαμε, "Shay, Shay, Shay!!!"
Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση, αλά με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου παίχτη της τρίτης βάσης, ο οποίος σταμάτησε να τρέχει να προλάβει την μπάλα, για να δείξει στον Shay την σωστή κατεύθυνση, το πού ήταν η τρίτη βάση, λέγοντάς του "απο δω, απο δω Shay.."
Καθώς ο Shay πέρασε απο την τρίτη, τα αγόρια και των δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες, ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας "Shay, τρέξε στη βάση ένα τώρα, τρέξε στη βάση ένα.."
Ο Shay έφτασε στη βάση, πάτησε στον βατήρα, κερδίζοντας το παιχνίδι, και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον ήρωα, που βοήθησε να νικήσει η ομάδα.
Εκείνη την ημέρα, συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, τα αγόρια και απο τις δύο ομάδες, και ο κόσμος στις εξέδρες, βοήθησαν να φέρουν ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ' αυτόν τον κόσμο, να δώσουν χαρά σε μια ψυχούλα, που τόσο την λαχταρούσε και που τόσο την είχε ανάγκη.
Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πέθανε εκείνο τον χειμώνα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ, πώς ήταν ο "ήρωας" που με έκανε τόσο χαρούμενο εκείνη την ημέρα, και την χαρά που έδωσε στην μητέρα του, και που με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της ήρωα σαν πήγαμε σπίτι.
Και τώρα, .. κυρίες, ... κύριοι, ... ο επίλογος..
Υπάρχουν χιλιάδες ανέκδοτα που στέλνονται δια μέσου internet, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Μα όταν πρόκειται για ιστορίες που έχουν να κάνουν με επιλογές ζωής, οι άνθρωποι διστάζουν.
Το ακατέργαστο, το χυδαίο, και συχνά άσεμνο, περνάει ελεύθερα μέσω του κυβερνοχώρου, αλλά η δημόσια συζήτηση για την ευπρέπεια, πάρα πολύ συχνά καταστέλλεται, ακόμη και στα σχολεία η και τους εργασιακούς χώρους μας.
Εάν σκέφτεσαι να προωθήσεις αυτό το κείμενο, πιθανότατα θα κάνεις ίσως επιλογή, στα άτομα στα οποία θα το στείλεις.
Θεωρώ προσωπικά πως ανήκω στα άτομα, που πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Όλοι έχουμε χιλιάδες ευκαιρίες στην καθημερινή μας ζωή, να καταλάβουμε την φυσική τάξη των πραγμάτων. Τόσες πολλές, φαινομενικά τετριμμένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύο ανθρώπων, μας δίνουν μια επιλογή: Περνάμε κατά μήκος ενός μικρού σπινθήρα αγάπης και ανθρωπιάς;
ή παραβλέπουμε κάθε ευκαιρία, αφήνοντας αυτόν τον κόσμο ακόμη πιο κρύο;
Ένας σοφός είπε κάποτε, "κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιο αδύναμους ανάμεσά της"
Τώρα έχεις δύο επιλογές για το κείμενο που διάβασες..
Δεν του δίνεις σημασία, ή…
Προώθηση, δηλαδή, αναδημοσίευσέ το...
Να έχεις μια χαρούμενη ημέρα, να έχεις μια "Shay day!"
Κάνε το σωστό, προώθησέ το, δώσε μια ακόμη μικρή ελπίδα στο να καλυτερέψει ο κόσμος μας, να γίνει πιο ανθρώπινος, πιο συμπονετικός, πιο αγνός..
...και, χαμογέλα!!! ... μας παρακολουθούν παιδιά.
Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2008
το ιδανικό. ένα γράμμα. το δ. δικαιοσύνη
ελένη με λένε, και προσπαθώ να μπω σ'ένα πουκάμισο ή σ'ένα κουκούλι να ξαναγεννηθώ. να μπορώ να γεννάω αστυνομικούς με όπλα που θα είναι μολυβένια και θα ακουμπούν σε χαρτιά να γράφουν και να ζωγραφίζουν.
ένα δέλτα γράμμα ν'ανέβω παραπάνω από το φωνήεν που στιγγλιάζει μέσα μου αυτό τον καιρό
άνθρωποι, εεεεε άνθρωποι, ακούει κανείς;
τι γλώσσα μιλάμε;
μόνο βαβέλ βλέπω.
ερημώνω. φεύγω γιατί κανείς δεν ακούει και κανείς δεν καταλαβαίνει.
τι μπορούσε να σκεφτεί το παιδί τη στιγμή που σφηνώθηκε η σφαίρα στην καρδιά του;
σαν τι μπορούσε να περάσει από τα εσωτερικά του μάτια εκείνη την Ιερή Ώρα όπου ο θάνατος τον μύησε μια για πάντα και πολύ σπαρακτικά σ'έναν άλλον κόσμο;
κανείς δε μαθαίνει αυτήν την τελευταία παρακαταθήκη του αύριο.
ο ίδιος ο νεκρός γίνεται διαθήκη μόνος του.
ο αλέξανδρος είναι μια διαθήκη του καιρού μας. στο όνομά του γράφτηκε το δράμα μας. είναι ο ήρωας του μονόπρακτού μας. η ελλάδα σβήνει με τη γραφή του. η αναταραχή φέρει το όνομά του. η επανάσταση ξεκινάει από το κορμί του, ένα κορμί που δε θα μεγαλώσει άλλο. θα είναι πάντα το κορμί του έφηβου που πήγε να γνωρίσει τον άλλο κόσμο. στα εξάρχεια.
κι είμαστε εμείς εδώ κι αυτός τώρα πια εκεί.
το εδώ είναι μια δαγκάνα, κι εμείς, η γενιά των γονιών του, μοιάζουμε αλεπουδάκια άταχτα, πονηρά, και να η δαγκάνα τώρα κι ο πόνος απίστευτος κι η ακινησία ακόμα πιο τρομερή.
είμαστε εδώ.
αυτό το δέλτα με συγκλονίζει.
οίδα
είδα
εδώ
είδηση
αφαιρέστε τα φωνήεντα να σταθούμε σ'αυτό που μένει μέσα στο στόμα 'και δεν μπορεί να βγει'.
το εδώ και το είδα, είναι η μαρτυρία του παρόντος. το εδώ, το είδα και το οίδα, είναι η γνώση.
η γνώση που γεννάει και γεννιέται μαζί.
το δέλτα του ποταμού είναι η διακλάδωσή του πριν χαθεί στη θάλασσα.
το πιο εύφορο κομμάτι του, το πιο επισφαλές. το πιο άγνωστο. μα δίνει στόχο στα πουλια, στα ζώα, στους ανθρώπους, στους ταξιδευτές και άλλους.
δες τώρα, δέσμιος είσαι στην ανάγκη να δεις ένα παιδί να κοιμάται. για πάντα κάπου αλλού. στο βασίλειο των νεκρών.
κι ακόμη δεν είδες τίποτε.
κι εγώ, ελένη και μάνα παιδιών, τυφλή ακόμη, ψάχνω ΔιέξοΔο, την οΔό.
ο χριστός είπε: εγώ ειμί η οδός.
να ενας δρόμος.
ο δρομος αυτός ήρθε από το πουθενά.
με ταλανίζει η σκέψη της δικαιοσύνης.
τι να είναι η δικαιοσύνη, εν ονόματι της οποίας σήμερα ήδη τόσα ψέμματα ακούσαμε, για παρεξηγήσεις, για μαχαίρια που θα φτάσουν στο κόκκαλο, για βαλιστικές που πρέπει να μαγειρευτούν κάτι σα στιφάδο, για αποφάσεις της δικαιοσύνης αν έπρεπε να πεθάνει ή όχι ο έφηβος που πήγε βόλτα στα εξάρχεια, κλπ κλπ κλπ
δικαιοσύνη αυτό είναι;
ο χριστός ήρθε από το πουθενά λοιπόν,
και να που ο ιωσήφ, βλέπει την παναγία να φέρει καρπό μέσα της χωρίς ο καρπός να είναι δικός του.
ο νόμος του λέει, όπως μέχρι σήμερα, ότι γυναίκα με ξένο καρπό μέσα της, λιθοβολείται.
κι ο ιωσήφ, λέει το ευαγγέλιο
ΔΙΚΑΙΟΣ ΩΝ, εβούλετο λάθρα απολέσαι αυτήν.
πραγματικά θεϊκή αυτή η ρήση, έστω κι αν εγώ δεν τη θυμάμαι καλα. αποτυπώθηκε στη μνήμη μου όταν κάποτε διάβαζα θεοφύλακτο βουλγαρίας, έναν απίθανο τύπο που ανέλυε κείμενα το 11ο αιώνα!
ΕΠΕΙΔΗ ΗΤΑΝ ΔΙΚΑΙΟΣ, γι'αυτό το λόγο, ήθελε κρυφά να τη διώξει.
δλδ, η δικαιοσύνη και το δίκιο δεν έχει να κάνει με τους νόμους και τα νομίζω και τα νομίσματα, αλλά με την πολύ σύντομη απολογία του 'εδώ', αυτού που βλέπω, και τίποτε άλλο. με τη βαθιά γνώση του 'οίδα' ότι πάντα 'ουδέν οίδα' και γνώση είναι η αγάπη του ενός προς τον άλλον, χωρίς άλλο τίποτα.
το αλφάβητο ξαναγίνεται σκάλα αυτή τη στιγμή, κι από το Δίκιο πηγαίνω στην Ευσπλαγχνία, μια λέξη μαγική, όπου το μέσα μου ανάβει τη ζεστασιά του άλλου.
τι σχέση μπορεί δλδ να έχει η δικαιοσύνη με το αντίθετό της που είναι η εκ-δίκηση; το δίκιο και το δίκαιο είναι, θα έπρεπε να είναι το εδώ του καθενός μας. το α-δικο δε θα 'πρεπε να είναι δικό μας.
όταν λοιπόν είμαστε σκληροί εν ονόματι του δίκιου, τι είμαστε;
ο νόμος για να είναι πραγματικός, με την αγάπη και την αξιοπρέπεια σιγουρεύεται μεσα μας, κι όχι με την τρομοκρατία του πολέμου.
ας Δω δίπλα μου χώρο για τις γενιές που έρχονται.
όσοι τυχόν διαβάσατε μέχρις εδώ αυτές τις γραμμές, τι να πω...
δεν ξέρω γιατί τις γράφω.
ξέρω πως ο θεοφύλακτος άξιζε να διαβαστεί, και δε θυμάμαι καν αυτή τη στιγμή πώς λεγόταν το βιβλίο του. ήταν απαντήσεις στις ερωτήσεις που του είχε στείλει ένας μαθητής του, κι αυτός έδινε τις απαντήσεις, κι έτσι το βιβλίο φέρει το όνομα του μαθητή του. βαριέμαι να ανοίξω βιβλίο να βρω το όνομα του έργου του. θα κοιτάξω μπας και το βρω στο διαδίκτυο. στην πατρολογία γκρέκα του μίνιε βρίσκεται, δεν ξέρω αν κα΄ποιος το έχει εκδώσει, όπως και θα του ταίριαζε.
σας δίνω πληροφορίες από το διαδίκτυο
Blessed Theophylactus of Ohrid (ca. 1050/60-ca. 1108) was one of the most famous Byzantine biblical scholards and exegetes; he was born on the Greek island of Euboia, close to Athens, some time between 1050 and 1060. He pursued an education in Constantinople to be study under the finest teachers of literature and rhetoric of his time and became one of the clergy of the Great Church there. He was appointed professor of rhetoric at the patriarchal academy and tutor to the emperor's children. As a relatively young man, he was consecrated as bishop and sent, against his will, to Ochrid, where he was the Metropolitan of the Church in Bulgaria for twenty-five years.
An inspired theologian and orator, he has left many homilies and, most important, a commentary on the whole New Testament (Theophylactus completed extensive biblical commentaries on the four Gospels, the Acts of the Apostles, and the New testament Epistles. There is also supposed to be a commentary on the Greek text of the Psalms and on the Prophets), which has been has been treasured by Orthodox Christians ever since. The Patrologia Graeca has a long sermon on the cross, another on John the Baptist, and a third on the feast of the presentation.
The first English translation (and the first in any modern Western European language) of Theophylact's commentaries on the New Testament, The Explanation of the Gospels, is available from Chrysostom Press. Work is underway to complete the English translation of his commentaries on the Book of Acts and the Epistles.
In his last years he moved to Thessalonica, where he reposed in peace; the exact year of Blessed Theophylact’s repose is not known, but the latest date that can be ascertained from his letters is 1108.
The Serbian Orthodox Church, whose jurisdiction in later years came to include Ochrid and Macedonia, and other Orthodox Churches, commemorates Theophylactus as a saint, on December 31.
καλημέρα σας.
(είχα μια πρόταση ακόμη και την έσβησα, δε χρειαζότανε)
ένα δέλτα γράμμα ν'ανέβω παραπάνω από το φωνήεν που στιγγλιάζει μέσα μου αυτό τον καιρό
άνθρωποι, εεεεε άνθρωποι, ακούει κανείς;
τι γλώσσα μιλάμε;
μόνο βαβέλ βλέπω.
ερημώνω. φεύγω γιατί κανείς δεν ακούει και κανείς δεν καταλαβαίνει.
τι μπορούσε να σκεφτεί το παιδί τη στιγμή που σφηνώθηκε η σφαίρα στην καρδιά του;
σαν τι μπορούσε να περάσει από τα εσωτερικά του μάτια εκείνη την Ιερή Ώρα όπου ο θάνατος τον μύησε μια για πάντα και πολύ σπαρακτικά σ'έναν άλλον κόσμο;
κανείς δε μαθαίνει αυτήν την τελευταία παρακαταθήκη του αύριο.
ο ίδιος ο νεκρός γίνεται διαθήκη μόνος του.
ο αλέξανδρος είναι μια διαθήκη του καιρού μας. στο όνομά του γράφτηκε το δράμα μας. είναι ο ήρωας του μονόπρακτού μας. η ελλάδα σβήνει με τη γραφή του. η αναταραχή φέρει το όνομά του. η επανάσταση ξεκινάει από το κορμί του, ένα κορμί που δε θα μεγαλώσει άλλο. θα είναι πάντα το κορμί του έφηβου που πήγε να γνωρίσει τον άλλο κόσμο. στα εξάρχεια.
κι είμαστε εμείς εδώ κι αυτός τώρα πια εκεί.
το εδώ είναι μια δαγκάνα, κι εμείς, η γενιά των γονιών του, μοιάζουμε αλεπουδάκια άταχτα, πονηρά, και να η δαγκάνα τώρα κι ο πόνος απίστευτος κι η ακινησία ακόμα πιο τρομερή.
είμαστε εδώ.
αυτό το δέλτα με συγκλονίζει.
οίδα
είδα
εδώ
είδηση
αφαιρέστε τα φωνήεντα να σταθούμε σ'αυτό που μένει μέσα στο στόμα 'και δεν μπορεί να βγει'.
το εδώ και το είδα, είναι η μαρτυρία του παρόντος. το εδώ, το είδα και το οίδα, είναι η γνώση.
η γνώση που γεννάει και γεννιέται μαζί.
το δέλτα του ποταμού είναι η διακλάδωσή του πριν χαθεί στη θάλασσα.
το πιο εύφορο κομμάτι του, το πιο επισφαλές. το πιο άγνωστο. μα δίνει στόχο στα πουλια, στα ζώα, στους ανθρώπους, στους ταξιδευτές και άλλους.
δες τώρα, δέσμιος είσαι στην ανάγκη να δεις ένα παιδί να κοιμάται. για πάντα κάπου αλλού. στο βασίλειο των νεκρών.
κι ακόμη δεν είδες τίποτε.
κι εγώ, ελένη και μάνα παιδιών, τυφλή ακόμη, ψάχνω ΔιέξοΔο, την οΔό.
ο χριστός είπε: εγώ ειμί η οδός.
να ενας δρόμος.
ο δρομος αυτός ήρθε από το πουθενά.
με ταλανίζει η σκέψη της δικαιοσύνης.
τι να είναι η δικαιοσύνη, εν ονόματι της οποίας σήμερα ήδη τόσα ψέμματα ακούσαμε, για παρεξηγήσεις, για μαχαίρια που θα φτάσουν στο κόκκαλο, για βαλιστικές που πρέπει να μαγειρευτούν κάτι σα στιφάδο, για αποφάσεις της δικαιοσύνης αν έπρεπε να πεθάνει ή όχι ο έφηβος που πήγε βόλτα στα εξάρχεια, κλπ κλπ κλπ
δικαιοσύνη αυτό είναι;
ο χριστός ήρθε από το πουθενά λοιπόν,
και να που ο ιωσήφ, βλέπει την παναγία να φέρει καρπό μέσα της χωρίς ο καρπός να είναι δικός του.
ο νόμος του λέει, όπως μέχρι σήμερα, ότι γυναίκα με ξένο καρπό μέσα της, λιθοβολείται.
κι ο ιωσήφ, λέει το ευαγγέλιο
ΔΙΚΑΙΟΣ ΩΝ, εβούλετο λάθρα απολέσαι αυτήν.
πραγματικά θεϊκή αυτή η ρήση, έστω κι αν εγώ δεν τη θυμάμαι καλα. αποτυπώθηκε στη μνήμη μου όταν κάποτε διάβαζα θεοφύλακτο βουλγαρίας, έναν απίθανο τύπο που ανέλυε κείμενα το 11ο αιώνα!
ΕΠΕΙΔΗ ΗΤΑΝ ΔΙΚΑΙΟΣ, γι'αυτό το λόγο, ήθελε κρυφά να τη διώξει.
δλδ, η δικαιοσύνη και το δίκιο δεν έχει να κάνει με τους νόμους και τα νομίζω και τα νομίσματα, αλλά με την πολύ σύντομη απολογία του 'εδώ', αυτού που βλέπω, και τίποτε άλλο. με τη βαθιά γνώση του 'οίδα' ότι πάντα 'ουδέν οίδα' και γνώση είναι η αγάπη του ενός προς τον άλλον, χωρίς άλλο τίποτα.
το αλφάβητο ξαναγίνεται σκάλα αυτή τη στιγμή, κι από το Δίκιο πηγαίνω στην Ευσπλαγχνία, μια λέξη μαγική, όπου το μέσα μου ανάβει τη ζεστασιά του άλλου.
τι σχέση μπορεί δλδ να έχει η δικαιοσύνη με το αντίθετό της που είναι η εκ-δίκηση; το δίκιο και το δίκαιο είναι, θα έπρεπε να είναι το εδώ του καθενός μας. το α-δικο δε θα 'πρεπε να είναι δικό μας.
όταν λοιπόν είμαστε σκληροί εν ονόματι του δίκιου, τι είμαστε;
ο νόμος για να είναι πραγματικός, με την αγάπη και την αξιοπρέπεια σιγουρεύεται μεσα μας, κι όχι με την τρομοκρατία του πολέμου.
ας Δω δίπλα μου χώρο για τις γενιές που έρχονται.
όσοι τυχόν διαβάσατε μέχρις εδώ αυτές τις γραμμές, τι να πω...
δεν ξέρω γιατί τις γράφω.
ξέρω πως ο θεοφύλακτος άξιζε να διαβαστεί, και δε θυμάμαι καν αυτή τη στιγμή πώς λεγόταν το βιβλίο του. ήταν απαντήσεις στις ερωτήσεις που του είχε στείλει ένας μαθητής του, κι αυτός έδινε τις απαντήσεις, κι έτσι το βιβλίο φέρει το όνομα του μαθητή του. βαριέμαι να ανοίξω βιβλίο να βρω το όνομα του έργου του. θα κοιτάξω μπας και το βρω στο διαδίκτυο. στην πατρολογία γκρέκα του μίνιε βρίσκεται, δεν ξέρω αν κα΄ποιος το έχει εκδώσει, όπως και θα του ταίριαζε.
σας δίνω πληροφορίες από το διαδίκτυο
Blessed Theophylactus of Ohrid (ca. 1050/60-ca. 1108) was one of the most famous Byzantine biblical scholards and exegetes; he was born on the Greek island of Euboia, close to Athens, some time between 1050 and 1060. He pursued an education in Constantinople to be study under the finest teachers of literature and rhetoric of his time and became one of the clergy of the Great Church there. He was appointed professor of rhetoric at the patriarchal academy and tutor to the emperor's children. As a relatively young man, he was consecrated as bishop and sent, against his will, to Ochrid, where he was the Metropolitan of the Church in Bulgaria for twenty-five years.
An inspired theologian and orator, he has left many homilies and, most important, a commentary on the whole New Testament (Theophylactus completed extensive biblical commentaries on the four Gospels, the Acts of the Apostles, and the New testament Epistles. There is also supposed to be a commentary on the Greek text of the Psalms and on the Prophets), which has been has been treasured by Orthodox Christians ever since. The Patrologia Graeca has a long sermon on the cross, another on John the Baptist, and a third on the feast of the presentation.
The first English translation (and the first in any modern Western European language) of Theophylact's commentaries on the New Testament, The Explanation of the Gospels, is available from Chrysostom Press. Work is underway to complete the English translation of his commentaries on the Book of Acts and the Epistles.
In his last years he moved to Thessalonica, where he reposed in peace; the exact year of Blessed Theophylact’s repose is not known, but the latest date that can be ascertained from his letters is 1108.
The Serbian Orthodox Church, whose jurisdiction in later years came to include Ochrid and Macedonia, and other Orthodox Churches, commemorates Theophylactus as a saint, on December 31.
καλημέρα σας.
(είχα μια πρόταση ακόμη και την έσβησα, δε χρειαζότανε)
Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2008
το ιδανικό
σκέψεις χωρίς νόημα
το σκέφτηκα γιατί σήμερα γιορτάζει κάποιος που αγαπώ.
σκέφτηκα τη λέξη ιδανικός ως επίθετο, δίπλα στο όνομα που του ταιριάζει, τουλάχιστον στο κεφάλι μου μέσα.
άνοιξα τον υπολογιστή με όλη τη φόρτιση που έχει το τώρα με ένα παιδί νεκρό, με τους γονείς του ζωντανούς και ανάμεσά μας, ίδιους μ'εμάς, με την αδελφή του που δεν τον έχει πια να τσακώνεται όπως όλα τα αδέλφια, να ζει μαζί του, να υπάρχει, με μια κοινωνία μαλλιά κουβάρια, με τη σκέψη να πάω με το σεραφείμ στη σημερνή διαδήλωση, με τη σκέψη ότι αν τον πάρω και κάνει καμιά κρίση τί μπορεί να συμβεί, με την απόρριψη αυτής της ιδέας, με τη σκέψη ότι θα πάω εγώ όπως το έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου και ξαφνικά τώρα διερωτώμαι και πού θα μείνει ο σεραφείμ, χώρια την αντοχή κάποιων στοιχείων πάνω μου ή μέσα μου. από όλα μου έμεινε η σκέψη του πόσο απέχω από όλα, και η 'γιορτή' σήμερα προσφιλών μου και ιδιαιτέρως αυτού στον οποίον αναφέρομαι, και μου έμεινε η λέξη 'ιδανικό' σαν μια απορία
τι μπορεί να είναι
κι όμως είανι κάτι στα μάτια, στη σκέψη, στην οργάνωση της ζωής όλων μας...
ιδανικό
σάμπως και ξέρω πια
θα ήθελα βάσει του κάποια πράγματα να πετύχω, μα να που η καθημερνότητα με πάει αλλού
και μου προκύπτει μέσα στο κεφάλι αυτό το γράμμα
το χαίνον δέλτα
που ανοίγει με το στανιό και χάνεται
ο μικρός κύκλος του γίνεται σφαίρα που φεύγει
το κεφαλαίο του κλειστό τρίγωνο βιάζεται διαρκώς
χαίνει μέσα μου η απορία
και μένει ένα πληγωμένο γράμμα
ένα δέλτα του ποταμού γεμάτο σκέψεις
ένα δέλτα του ΕΔΩ που λάμπει σαν το πιο τρομερό σκοτάδι
το ΔΙΚΟ του ΔΙΚΙΟΥ
και της εκ-ΔΙΚΗΣΗΣ.
δεν τη θέλω την εκδίκηση.
η πιο μεγάλη εκδίκηση είναι η απόρριψή της.
και να μπει στη θέση της κάτι άλλο που να ανοίγει τον κόσμο. να τον ΑΔΕΛΦΩΝΕΙ.
το σκέφτηκα γιατί σήμερα γιορτάζει κάποιος που αγαπώ.
σκέφτηκα τη λέξη ιδανικός ως επίθετο, δίπλα στο όνομα που του ταιριάζει, τουλάχιστον στο κεφάλι μου μέσα.
άνοιξα τον υπολογιστή με όλη τη φόρτιση που έχει το τώρα με ένα παιδί νεκρό, με τους γονείς του ζωντανούς και ανάμεσά μας, ίδιους μ'εμάς, με την αδελφή του που δεν τον έχει πια να τσακώνεται όπως όλα τα αδέλφια, να ζει μαζί του, να υπάρχει, με μια κοινωνία μαλλιά κουβάρια, με τη σκέψη να πάω με το σεραφείμ στη σημερνή διαδήλωση, με τη σκέψη ότι αν τον πάρω και κάνει καμιά κρίση τί μπορεί να συμβεί, με την απόρριψη αυτής της ιδέας, με τη σκέψη ότι θα πάω εγώ όπως το έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου και ξαφνικά τώρα διερωτώμαι και πού θα μείνει ο σεραφείμ, χώρια την αντοχή κάποιων στοιχείων πάνω μου ή μέσα μου. από όλα μου έμεινε η σκέψη του πόσο απέχω από όλα, και η 'γιορτή' σήμερα προσφιλών μου και ιδιαιτέρως αυτού στον οποίον αναφέρομαι, και μου έμεινε η λέξη 'ιδανικό' σαν μια απορία
τι μπορεί να είναι
κι όμως είανι κάτι στα μάτια, στη σκέψη, στην οργάνωση της ζωής όλων μας...
ιδανικό
σάμπως και ξέρω πια
θα ήθελα βάσει του κάποια πράγματα να πετύχω, μα να που η καθημερνότητα με πάει αλλού
και μου προκύπτει μέσα στο κεφάλι αυτό το γράμμα
το χαίνον δέλτα
που ανοίγει με το στανιό και χάνεται
ο μικρός κύκλος του γίνεται σφαίρα που φεύγει
το κεφαλαίο του κλειστό τρίγωνο βιάζεται διαρκώς
χαίνει μέσα μου η απορία
και μένει ένα πληγωμένο γράμμα
ένα δέλτα του ποταμού γεμάτο σκέψεις
ένα δέλτα του ΕΔΩ που λάμπει σαν το πιο τρομερό σκοτάδι
το ΔΙΚΟ του ΔΙΚΙΟΥ
και της εκ-ΔΙΚΗΣΗΣ.
δεν τη θέλω την εκδίκηση.
η πιο μεγάλη εκδίκηση είναι η απόρριψή της.
και να μπει στη θέση της κάτι άλλο που να ανοίγει τον κόσμο. να τον ΑΔΕΛΦΩΝΕΙ.
Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2008
έλαβα αυτό το μέιλ που απευθύνεται σε μένα και τους συναδέλφους μου
πριν αρκετό καιρό, χαιρετίσαμε επισήμως τους πρωτοετείς του τμήματος τουρκικών και σύγχρονων ασιατικών σπουδών.
μίλησα ως μαμά τριών παιδιών και ως εργαζόμενη: είπα στα παιδιά πόσο δύσκολα τα φορτώσαμε στα χρόνια της εφηβείας, με τι καταπίεση και τι παράλογο διάβασμα. τώρα τουλάχιστον ήρθε η ώρα να χαρούν! όσο πιο πολύ χαρούν τη ζωή τώρα που είναι φοιτητές, τόσο πιο ώριμοι στη χαρά και στο όραμα θα μπορέσουν να πάρουν ένα πτυχίο που θα χρησιμοποιήσουν με τον πιο δημιουργικό τρόπο.
πριν λίγες μέρες, έλαβα αυτό το μέιλ, που δεν αναφέρεται ίσως μόνο σε μένα, φαντάζομαι πως θα το έλαβαν κι άλλοι εργαζόμενοι στον τομέα μου.
σας το καταθέτω.
νομίζω ότι ο θάνατος του αλέξανδρου γρηγορόπουλου, πολλούς από μας τους ενόχους μπορεί να κινητοποιήσει.
με πολλούς τρόπους. και πόσο αληθινό είναι το παρακάτω...
[Το παρακάτω κείμενο- παρά τον δηκτικό τόνο του- αποτελεί μία έκκληση να ακούσετε τη φωνή μας, εκφρασμένη με αγνά και πηγαία κίνητρα. Είμαστε φοιτητές που αγανακτισμένοι πλέον, φτάνουμε στο σημείο να φωνάζουμε τα αυτονόητα μήπως και κάποια στιγμή ακουστούμε.]
Ποιος από όλους μας δεν έχει δει γραμμένη σε θρανία την κλασσική πλέον φράση «βαριέμαι» γραμμένη με κάθε λογής τρόπο; Ε ναι λοιπόν, βαριόμαστε στα μαθήματά σας! Εσείς οι εκπαιδευτικοί είστε αφόρητα βαρετοί. Στην συντριπτική πλειοψηφία σας είστε ακαδημαϊκοί «τύραννοι της ευπρέπειας» θρονιασμένοι στους τύπους και την έδρα. Δεν βαριόμαστε ούτε γιατί δεν μας ενδιαφέρει να μάθουμε, αλλά ούτε γιατί είμαστε αντιδραστικοί και ανίκανοι να κατανοήσουμε τη σημασία της μόρφωσης. Θα σας πούμε γιατί, να το μάθετε και εσείς:
Επειδή έξω απ' την αίθουσα η ζωή περιμένει, σφύζει μέσα μας, έχουμε τόσα και τόσα πράγματα να κάνουμε, να δούμε, να νιώσουμε. έχουμε θέληση να ζήσουμε, να ονειρευτούμε.
Αντιθέτως, μέσα στην αίθουσα έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια τερατώδη μάζα στεγνών λέξεων που είμαστε αναγκασμένοι να μάθουμε. Είναι σα να ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια έρημο που κάθε φορά μας καταβάλει οδηγώντας στην αποχαύνωση αντί στη φώτιση. Κλέβετε πολύτιμες ώρες απ' τη ζωή μας και τη δική σας, μια ζωή για την όποια δεν έχουμε καμιά γνώση- μια μικρή μόνο ελπίδα. Ο τρόπος που γίνεται το μάθημα είναι τουλάχιστον απαράδεχτος. Αποστραγγίζεται το ενδιαφέρον μας μαζί με οποιοδήποτε πάθος κι αγάπη έχουμε γι' αυτό που κάνουμε, και φαίνεται να μην σας ενδιαφέρει καθόλου! Μπαίνετε στην αίθουσα, κάθεστε στην καρέκλα και λέτε ό,τι έχετε να πείτε τόσο μονότονα και πληκτικά, σαν ρομπότ προγραμματισμένα απ' την καθημερινότητα. Ποια ήταν η τελευταία φορά που ρωτήσατε τους φοιτητές σας αν τους αρέσει η διδασκαλία σας; Σπουδάζουμε να γίνουμε καθηγητές κάποια μέρα και ειλικρινά μας φαίνεται αδιανόητη αυτή η αδιαφορία! Σας ενδιαφέρει η γνώμη μας; Έχετε την παραμικρή ιδέα τι επίδραση έχει η διδασκαλία στη ζωή μας και τους όρους ζωής που καλούμαστε να ζήσουμε; Αν δεν δέχεστε ή πιο σωστά αν δεν ζητάτε τη δική μας κριτική δεν έχετε καμία θέση στο έδρανο. Όπως επίσης αν δεν είστε διατεθειμένοι να αλλάξετε, δεν έχετε καμία θέση στο έδρανο.
Έχετε σκεφτεί πόσοι και πόσοι τρόποι υπάρχουν να κάνετε και το πιο «επιστημονικό» δίδαγμα ενδιαφέρον; Καταλαβαίνουμε πως οι περισσότεροι από εσάς είστε καλά βολεμένοι στις θέσεις σας, πολλές φορές σκέφτεστε μόνο το «πανεπιστημιακό» σας κύρος, βαριέστε και οι ίδιοι, χάνετε την ουσία της διδασκαλίας. Αναλογιστείτε μόνο πως κόβετε τα φτερά ανθρώπων προτού καλά-καλά μάθουν ότι μπορούν να πετάξουν, θυμηθείτε την τεράστια ευθύνη σας. Μη μας εγκαταλείπετε στη μοίρα μας γιατί και εμείς με τη σειρά μας θ' αφήσουμε τον κόσμο στη μοίρα του. Ας σταματήσουμε να συντηρούμε αδιέξοδα, πλάνες και το σύστημα που εξακριβωμένα μας θέλει σκουπιδοφάγα ρομπότ. Ανοίξτε το μυαλό σας να δείτε την αυταπάτη σας, πάψτε να κολλάτε στον ακαδημαϊσμό και δείτε την ουσία. Ζητάμε συνεργασία και όχι εξουσία σ' οτιδήποτε. Ζητάμε το μάθημα να εμπεριέχει ζωή και όχι στειρότητα. Ζητάμε με τον πιο αγνό τρόπο βοήθεια για να αλλάξουμε τη νοοτροπία που με ακρίβεια καταστρέφει τον κόσμο.
Μην ξεχνάτε ποτέ: η ευτυχία «μορφώνεται» στα θρανία πριν εκφραστεί στη ζωή.
μίλησα ως μαμά τριών παιδιών και ως εργαζόμενη: είπα στα παιδιά πόσο δύσκολα τα φορτώσαμε στα χρόνια της εφηβείας, με τι καταπίεση και τι παράλογο διάβασμα. τώρα τουλάχιστον ήρθε η ώρα να χαρούν! όσο πιο πολύ χαρούν τη ζωή τώρα που είναι φοιτητές, τόσο πιο ώριμοι στη χαρά και στο όραμα θα μπορέσουν να πάρουν ένα πτυχίο που θα χρησιμοποιήσουν με τον πιο δημιουργικό τρόπο.
πριν λίγες μέρες, έλαβα αυτό το μέιλ, που δεν αναφέρεται ίσως μόνο σε μένα, φαντάζομαι πως θα το έλαβαν κι άλλοι εργαζόμενοι στον τομέα μου.
σας το καταθέτω.
νομίζω ότι ο θάνατος του αλέξανδρου γρηγορόπουλου, πολλούς από μας τους ενόχους μπορεί να κινητοποιήσει.
με πολλούς τρόπους. και πόσο αληθινό είναι το παρακάτω...
[Το παρακάτω κείμενο- παρά τον δηκτικό τόνο του- αποτελεί μία έκκληση να ακούσετε τη φωνή μας, εκφρασμένη με αγνά και πηγαία κίνητρα. Είμαστε φοιτητές που αγανακτισμένοι πλέον, φτάνουμε στο σημείο να φωνάζουμε τα αυτονόητα μήπως και κάποια στιγμή ακουστούμε.]
Ποιος από όλους μας δεν έχει δει γραμμένη σε θρανία την κλασσική πλέον φράση «βαριέμαι» γραμμένη με κάθε λογής τρόπο; Ε ναι λοιπόν, βαριόμαστε στα μαθήματά σας! Εσείς οι εκπαιδευτικοί είστε αφόρητα βαρετοί. Στην συντριπτική πλειοψηφία σας είστε ακαδημαϊκοί «τύραννοι της ευπρέπειας» θρονιασμένοι στους τύπους και την έδρα. Δεν βαριόμαστε ούτε γιατί δεν μας ενδιαφέρει να μάθουμε, αλλά ούτε γιατί είμαστε αντιδραστικοί και ανίκανοι να κατανοήσουμε τη σημασία της μόρφωσης. Θα σας πούμε γιατί, να το μάθετε και εσείς:
Επειδή έξω απ' την αίθουσα η ζωή περιμένει, σφύζει μέσα μας, έχουμε τόσα και τόσα πράγματα να κάνουμε, να δούμε, να νιώσουμε. έχουμε θέληση να ζήσουμε, να ονειρευτούμε.
Αντιθέτως, μέσα στην αίθουσα έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια τερατώδη μάζα στεγνών λέξεων που είμαστε αναγκασμένοι να μάθουμε. Είναι σα να ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια έρημο που κάθε φορά μας καταβάλει οδηγώντας στην αποχαύνωση αντί στη φώτιση. Κλέβετε πολύτιμες ώρες απ' τη ζωή μας και τη δική σας, μια ζωή για την όποια δεν έχουμε καμιά γνώση- μια μικρή μόνο ελπίδα. Ο τρόπος που γίνεται το μάθημα είναι τουλάχιστον απαράδεχτος. Αποστραγγίζεται το ενδιαφέρον μας μαζί με οποιοδήποτε πάθος κι αγάπη έχουμε γι' αυτό που κάνουμε, και φαίνεται να μην σας ενδιαφέρει καθόλου! Μπαίνετε στην αίθουσα, κάθεστε στην καρέκλα και λέτε ό,τι έχετε να πείτε τόσο μονότονα και πληκτικά, σαν ρομπότ προγραμματισμένα απ' την καθημερινότητα. Ποια ήταν η τελευταία φορά που ρωτήσατε τους φοιτητές σας αν τους αρέσει η διδασκαλία σας; Σπουδάζουμε να γίνουμε καθηγητές κάποια μέρα και ειλικρινά μας φαίνεται αδιανόητη αυτή η αδιαφορία! Σας ενδιαφέρει η γνώμη μας; Έχετε την παραμικρή ιδέα τι επίδραση έχει η διδασκαλία στη ζωή μας και τους όρους ζωής που καλούμαστε να ζήσουμε; Αν δεν δέχεστε ή πιο σωστά αν δεν ζητάτε τη δική μας κριτική δεν έχετε καμία θέση στο έδρανο. Όπως επίσης αν δεν είστε διατεθειμένοι να αλλάξετε, δεν έχετε καμία θέση στο έδρανο.
Έχετε σκεφτεί πόσοι και πόσοι τρόποι υπάρχουν να κάνετε και το πιο «επιστημονικό» δίδαγμα ενδιαφέρον; Καταλαβαίνουμε πως οι περισσότεροι από εσάς είστε καλά βολεμένοι στις θέσεις σας, πολλές φορές σκέφτεστε μόνο το «πανεπιστημιακό» σας κύρος, βαριέστε και οι ίδιοι, χάνετε την ουσία της διδασκαλίας. Αναλογιστείτε μόνο πως κόβετε τα φτερά ανθρώπων προτού καλά-καλά μάθουν ότι μπορούν να πετάξουν, θυμηθείτε την τεράστια ευθύνη σας. Μη μας εγκαταλείπετε στη μοίρα μας γιατί και εμείς με τη σειρά μας θ' αφήσουμε τον κόσμο στη μοίρα του. Ας σταματήσουμε να συντηρούμε αδιέξοδα, πλάνες και το σύστημα που εξακριβωμένα μας θέλει σκουπιδοφάγα ρομπότ. Ανοίξτε το μυαλό σας να δείτε την αυταπάτη σας, πάψτε να κολλάτε στον ακαδημαϊσμό και δείτε την ουσία. Ζητάμε συνεργασία και όχι εξουσία σ' οτιδήποτε. Ζητάμε το μάθημα να εμπεριέχει ζωή και όχι στειρότητα. Ζητάμε με τον πιο αγνό τρόπο βοήθεια για να αλλάξουμε τη νοοτροπία που με ακρίβεια καταστρέφει τον κόσμο.
Μην ξεχνάτε ποτέ: η ευτυχία «μορφώνεται» στα θρανία πριν εκφραστεί στη ζωή.
είναι έξυπνος;
ποιος να είναι έξυπνος.
ο δικηγόρος.
ο αστυνομικός ή ειδικός φρουρός που σκότωσε τον αλέξανδρο γρηγορόπουλο.
'ο θεός το κανόνισε'
μάλιστα. ας μη σήκωνε ο καυμένος το όπλο του, κι ο θεός θα καθόταν ήσυχος. δε θα έκανε τέτοια ζημιά.
εκτός κι αν πιστεύουμε στο μακτούμπ, στη μοίρα, στο πεπρωμένο.
τότε, εντάξει, ας πάει κι ο αστυνομικος στα παιδάκια του τώρα.
πόσες παπαριές έχουμε ακούσει αυτές τις μέρες;
ότι το συχωρεμένο το παιδάκι είχε αποκλινουσα συμπεριφορά (γι'αυτό το σκότωσαν!)
είχε αλλάξει σχολείο γιατί τον είχαν διώξει, αν και βγήκε αυτό ότι είναι ψέμμα (γι'αυτό το σκότωσαν!)
είχε πάει πριν με την παρέα του στο κολυμβητήριο χαλανδρίου, αλήθεια πού το ήξεραν (γι'αυτό το σκότωσαν!)
ότι είχε πάει στα εξάρχεια για να κάνει φασαρία, ΩΣ ΣΥΝΗΘΩΣ, (γι'αυτό το σκότωσαν!)
κλπ κλπ κλπ.
κι ότι ο θεός το θέλησε και σκοτώθηκε (γι'αυτό το σκότωσαν!)
τελικά έχει ή δεν έχει δικηγόρο ο εν λόγω ανθρωπάκος ;;
αυτός ο δικηγόρος είναι έξυπνος ή χαζός;
όλοι όσοι τον ξέρουν λένε ότι είναι πολυ έξυπνος.
άρα;
γιατί να αφήνει το θύμα-θύτη να λέει τόσες βλακείες;
μήπως λοιπόν τον αφήνει γιατί αυτό είναι το σύνθημα;
να απορροφήσει αυτός ο άνθρωπος τη μήνι του κόσμου, και να ξεχαστεί πως κάποιος ανώτερος του όπλισε το χέρι και τον σκότωσε ηθικά πριν αυτός σκοτώσει το παιδί;
τι μας κάνουν μ'αυτές τις αηδίες που μας λένε;
μήπως προσπαθούν να μας εκνευρίσουν εναντίον λάθος ανθρώπων;
ο δικηγόρος.
ο αστυνομικός ή ειδικός φρουρός που σκότωσε τον αλέξανδρο γρηγορόπουλο.
'ο θεός το κανόνισε'
μάλιστα. ας μη σήκωνε ο καυμένος το όπλο του, κι ο θεός θα καθόταν ήσυχος. δε θα έκανε τέτοια ζημιά.
εκτός κι αν πιστεύουμε στο μακτούμπ, στη μοίρα, στο πεπρωμένο.
τότε, εντάξει, ας πάει κι ο αστυνομικος στα παιδάκια του τώρα.
πόσες παπαριές έχουμε ακούσει αυτές τις μέρες;
ότι το συχωρεμένο το παιδάκι είχε αποκλινουσα συμπεριφορά (γι'αυτό το σκότωσαν!)
είχε αλλάξει σχολείο γιατί τον είχαν διώξει, αν και βγήκε αυτό ότι είναι ψέμμα (γι'αυτό το σκότωσαν!)
είχε πάει πριν με την παρέα του στο κολυμβητήριο χαλανδρίου, αλήθεια πού το ήξεραν (γι'αυτό το σκότωσαν!)
ότι είχε πάει στα εξάρχεια για να κάνει φασαρία, ΩΣ ΣΥΝΗΘΩΣ, (γι'αυτό το σκότωσαν!)
κλπ κλπ κλπ.
κι ότι ο θεός το θέλησε και σκοτώθηκε (γι'αυτό το σκότωσαν!)
τελικά έχει ή δεν έχει δικηγόρο ο εν λόγω ανθρωπάκος ;;
αυτός ο δικηγόρος είναι έξυπνος ή χαζός;
όλοι όσοι τον ξέρουν λένε ότι είναι πολυ έξυπνος.
άρα;
γιατί να αφήνει το θύμα-θύτη να λέει τόσες βλακείες;
μήπως λοιπόν τον αφήνει γιατί αυτό είναι το σύνθημα;
να απορροφήσει αυτός ο άνθρωπος τη μήνι του κόσμου, και να ξεχαστεί πως κάποιος ανώτερος του όπλισε το χέρι και τον σκότωσε ηθικά πριν αυτός σκοτώσει το παιδί;
τι μας κάνουν μ'αυτές τις αηδίες που μας λένε;
μήπως προσπαθούν να μας εκνευρίσουν εναντίον λάθος ανθρώπων;
Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2008
όλο αυτό δεν ήταν παρά μια παρεξήγηση
είπε ο κύριος κούγιας, χούγιας, δε θυμάμαι καλά.
μια παρεξήγηση.
ε, τώρα, ας λυθεί η παρεξήγηση, ας αναστηθεί το παιδί, ας γυρίσει ο πατέρας στα τρία του παιδιά, ας του δοθεί ξανά όπλο να εκπαιδεύσει και άλλους, γιατί είναι έμπειρος ειδικός φρουρός, ας ...
μια παρεξήγηση ήταν όλο αυτό.
ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ. δεν καταλαβαίνω.
μήπως παρεξήγηση είναι η ίδια η ζωή;
αν ήταν το δικό του παιδί του κυρίου κούγια, παρεξήγηση θα το έλεγε;
επιστήμη δε σημαίνει παλιανθρωπιά.
επιστήμη σημαίνει ανθρωπιά.
μια παρεξήγηση.
ε, τώρα, ας λυθεί η παρεξήγηση, ας αναστηθεί το παιδί, ας γυρίσει ο πατέρας στα τρία του παιδιά, ας του δοθεί ξανά όπλο να εκπαιδεύσει και άλλους, γιατί είναι έμπειρος ειδικός φρουρός, ας ...
μια παρεξήγηση ήταν όλο αυτό.
ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ. δεν καταλαβαίνω.
μήπως παρεξήγηση είναι η ίδια η ζωή;
αν ήταν το δικό του παιδί του κυρίου κούγια, παρεξήγηση θα το έλεγε;
επιστήμη δε σημαίνει παλιανθρωπιά.
επιστήμη σημαίνει ανθρωπιά.
άρθρο απολογισμού. τροφή για σκέψη.
βρήκα το παρακάτω άρθρο πολύ ενδιαφέρον. σας το καταθέτω.
Πριν λίγο καιρό είχα γράψει το σημείωμά μου για την Βαρβαρική εισβολή στα Πανεπιστήμια: "είναι και αυτοί μια κάποια λύση». (http://www.ifestosedu.gr/87ΒαρβαρικήΕισβολή.htm) . Σήμερα το φαινόμενο προεκτείνεται πανελλαδικά σ’ ένα παραλογισμό ευρύτερης πλέον πανελλαδικής κλίμακας. Καλά θα κάνουμε να δούμε τα αντικειμενικά γεγονότα που για κάποιους περίεργους λόγους όπως φαίνεται ελάχιστοι βλέπουν:
1) Είχαμε ένα φόνο για το οποίο σε κάθε ευνομούμενο κοινωνικοπολιτικό σύστημα αρμόδια είναι η δικαιοσύνη για να αποφανθεί κατά πόσο οφείλεται σε εγκληματική πρόθεση, αμέλεια, αδεξιότητα ή όπως άλλοι συνάδελφοι υπαινίχθηκαν σε έλλειμμα επαγγελματισμού που σε κάθε περίπτωση στο επίπεδο της πολιτείας στην Ελλάδα είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.
2) Ο φόνος αυτός γίνεται αιτία μιας ανεύθυνης αντιπολιτευτικής δημαγωγίας που γενικεύει ασύστολα με άλματα ντροπιαστικά για την ανθρώπινη νοημοσύνη και την στοιχειώδη ανθρώπινη λογική, αλλά και μιας εξίσου ανεύθυνης κυβερνητικής εξουσίας που αντί να βάλει τα πράγματα στην θέση της αντιδιαστέλλοντας τον φόνο από την ανάγκη ευνομίας έντρομη αφήνει τους βαρβάρους να καταστρέψουν την οικονομική ζωή των πόλεων, να καταστρέψουν την περιουσία βιοπαλαιστών της ζωής που στήνουν μια οικογενειακή επιχείρηση και να απειλούν τους φιλειρηνικούς πολίτες των πόλεών μας. Όλοι μαζί ντροπιαστικά και προσβλητικά για την μνήμη του φονευμένου νέου μας ρίχνουν ένα δρακρύβρεχτο πέπλο για να επισκιάσουν τα ιδεολογικοπολιτικά βέλη που όλοι ρίχνουν εναντίον όλων. Για να επισκιάσουν έτσι την πραγματική τους έγνοια: Ποιος θα συνεχίσει να λυμαίνεται τον πολιτειακό πλούτο, δηλαδή τον κόπο μας.
3) Για να σταθώ στο τελευταίο, προσβάλλεται η αισθητική μας όταν παρακολουθούμε διαλόγους πολιτικών, ύπουλες πολιτικές στοχεύσεις σχολιαστών κατά τα άλλα ταγμένων και ορκισμένων σε άρθρα δεοντολογικής πίστης για την δημόσια πληροφόρηση και ακόμη πιο ύπουλες ιδεολογικοποιήσεις του φόνου για να περάσουν δήθεν «προοδευτικά» μηνύματα τα οποία θρέφουν τους βάρβαρους που ισοπεδώνουν την πόλη μας.
4) Την ίδια στιγμή η δημόσια σφαίρα αποστειρώθηκε από μεγάλα ζητήματα της εθνικής μας ζωής: Το μακεδονικό, τις τουρκικές προκλήσεις στην Θράκη, το ρεζίλι στο Καστελόριζο που παρουσιάστηκε ως περίπου εθνικός θρίαμβος και τον πολύ τωρινό!! ναυτικό αποκλεισμό της Κυπριακής Δημοκρατίας που προδικάζει την μελλοντική ιδιοκτησία ενός τεράστιου όπως γράφτηκε υποθαλάσσιου πλούτου που βρίσκεται στον βυθό της περιοχής που εκτείνεται από την νότια Κύπρο μέχρι το Αιγαίο. Ποιος δίνει στους σημερινούς κατόχους της εξουσίας να αφήνουν να χάνεται αυτό που το διεθνές δίκαιο και οι διεθνείς συνθήκες δίνει στην Ελλάδα και στην Κυπριακή Δημοκρατία!
5) Τέλος αλλά όχι το τελευταίο που θα μπορούσε να αναφερθεί, ευαγή ιδρύματα που χρηματοδοτούν κερδοσκόποι και έξωθεν «υπηρεσίες» συνεχίζουν τις επιστημονικά μακάβριες προπαγανδιστικές δραστηριότητες που αποπροσανατολίζουν την Ελλάδα από μια ορθολογιστική διπλωματία και την σέρνουν από τον ένα καταστροφικό κατευνασμό στον άλλο. Αυτό δεν είναι τωρινό φαινόμενο αλλά δύο τουλάχιστον δεκαετιών και τώρα πληρώνουμε το τίμημα. Πολλά επέρχονται. Εμείς θα τα αποτυπώσουμε σε επερχόμενες δημοσιεύσεις. Τι σημασία έχει όμως όταν οι ενδιαφερόμενοι δεν τα βλέπουν την στιγμή που πρέπει!
Δεν θα επεκταθώ εδώ για τα αίτια. Λέω μόνο ότι ευθύνονται οι ξενόφερτες ιδεολογίες που από καιρό ροκανίζουν τον ελληνικό κατ’ αλήθειαν συλλογικό βίο και των οποίων η λογική κατάληξη είναι ο μεταμοντέρνος κατήφορος προς το απόλυτο μηδέν, την αναρχία και το χάος. Μεταξύ άλλων είναι:
i) Τα αδιέξοδα φιλελεύθερα και μαρξιστικά υλιστικά θεωρήματα και ιδεολογήματα. Στις μέρες μας συγκλίνουν για φτιάχνουν ένα ελάχιστα θρεπτικό μεταμοντέρνο χυλό που απονευρώνει την ελληνική κοινωνία. Όλα αυτά συσκοτίζουν την αλήθεια, ότι δηλαδή η δική μας κοινωνική δικαιοσύνη είναι ζήτημα των δικών μας κοσμοθεωριών, των δικών μας ηθικοκανονιστικών επιταγών και των δικών μας ιστορικών συνθηκών (και κανενός άλλου στην υπόλοιπη οικουμένη ή στο σύμπαν)
ii) Τα εν γένει αντιπνευματικά ιδεολογήματα που θρέφουν μια αντίληψη της δημόσιας σφαίρας που ροκανίζει τον συλλογικό μας ορθολογισμό και που επηρεάζει δραστικά τις έσχατες αλήθειες κάθε βιώσιμης κοινωνίας για το πώς διαμορφώνονται το Πολιτικό, οι ιεραρχίες, τα συλλογικά νοήματα, η δικαιοσύνη και οι ηθικοκανονιστικές δομές.
iii) Η ιδεολογική χρήση της ιστορίας η οποία αφού έκτισε επίπλαστες «κρατικές-εθνικές» κατασκευές στην Δύση, αντεστραμμένη τώρα αποδομεί όχι μόνο τα δικά της τέρατα αλλά και όποια πολιτεία δεν τις έχει ανάγκη, για παράδειγμα, ιστορικά έθνη όπως το δικό μας και άλλων ανατολικών κοινωνιών. Μια τηλεσκοπική επισήμανση: η ιστορική ατυχία της Δύσης εξερχόμενη της φεουδαρχίας να μην διαθέτει έθνος και αυτή η ανορθολογική αντίληψη αναζήτηση τεχνητής εθνικής κατασκευής είναι που οδήγησε στις εθνοκαθάρσεις, στις γενοκτονίες και στους παγκόσμιους πολέμους. Πολλές κοινωνίες δεν είχαν και δεν έχουν ανάγκη τέτοιων στρεβλώσεων. Η ξενοκρατία εδώ όμως συσκοτίζει αυτό το γεγονός με ύστερο παράδειγμα την ανεκδοτολογική ιστοριογραφία που ειδικεύεται στους «συνωστισμούς» και στις αποδομήσεις.
iv) Οι συμπαρομαρτούσες «κριτικές» κονστρουκτιβιστικές ασυναρτησίες περί «πατριωτισμού του συντάγματος» που υπονομεύουν την πραγματική κοινωνικοπολιτική συνοχή και δημιουργούν ψευδείς ή επίπλαστες συνειδήσεις.
v) Το ροκάνισμα της κοινωνικοπολιτικά προσδιορισμένης τάξης και δικαιοσύνης στο όνομα της μιας ή της άλλης οικουμενικής δήθεν δικαιοσύνης ως και να υπάρχει παγκόσμια κοινωνία και παγκόσμιο κοινωνικοπολιτικό σύστημα που θα μπορούσε να την προσδιορίσει.
vi) Η υπονόμευση των θεμελιωδών αρχών του διεθνούς δικαίου και των κρατοκεντρικών θεμελίων της διεθνούς οργάνωσης με προπαγανδισμό των ηγεμονικών αξιώσεων που τις δύο τελευταίες δεκαετίες αιτιολογούσαν το γεωπολιτικό πλιάτσικο. Καλά θα κάνουμε να θυμηθούμε τους ημέτερους κράχτες των επεμβάσεων για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» και τις συμπαρομαρτούντες επεμβάσεις. Ο Παναγιώτης Κονδύλης εύστοχα έγραψε «όσα ωφελούν τους ιδιοτελείς προπαγανδίζουν οι αφελείς». Δεν είναι τυχαίο ότι αυτές τις επεμβάσεις και την ιστοριογραφική/κοσμοθεωρητική αποδόμηση καθώς και φασιστοειδή σχέδια όπως αυτό του Αναν για το κυπριακό τα έθρεψαν όπως ήδη γράψαμε ένας μεταψυχροπολεμικός αριστερο-δεξιο-αναρχο-σοσιαλο-κεντρωο-μεταμοντέρνος ιδεολογικός χυλός τον οποίο διόλου τυχαία χρηματοδοτούσε ένα ευρύ φάσμα διεθνικών και αδιαφανών δρώντων που εκτεινόταν από τον κερδοσκόπο μεγαλοαπατεώνα Σόρος μέχρι τις αμερικανικές «υπηρεσίες» και τα διάσπαρτα «ινστιτούτα» τους.
Όλα τα πιο πάνω ανορθολογικά και παράλογα είναι που εισρέουν στα μυαλά των παιδιών τα οποία δεν αντιλαμβάνονται πως ένας φόνος δεν δικαιολογεί να κάψουν την Πόλη μας!
Γιατί όμως να το καταλάβουν οι έφηβοι όταν δεν το κατάλαβαν όλοι αυτοί που αυτές τις μέρες παρελαύνουν στις τηλεοράσεις κάνοντας ιδεολογικά κηρύγματα αντί να καλέσουν να διασφαλιστεί η κοινωνικοπολιτικά προσδιορισμένη ελληνική τάξη και δικαιοσύνη. Ποιος να δείξει πραγματική πίστη και νομιμοφροσύνη σε αυτό τον τόπο, όμως, όταν τα πνευματικά σωθικά πολλών έχουν μακρόχρονα διαβρωθεί από αδιέξοδες ιδεολογίες κάθε είδους και κάθε απόχρωσης και από εγκάθετα ιδρύματα των ηγεμονικών αξιώσεων!
Για να παραφράσω και να αντιστρέψω τον Αριστοτέλη, «ένας αναληθής κατ’ αλήθειαν βίος που αναζητεί μια φανταστική παγκόσμια κατασκευή, οδηγείται σ’ ένα ψευδή και στρεβλό τρόπο ζωής ο οποίος ούτε την εσωτερική τάξη-δικαιοσύνη διασφαλίζει ούτε για την εθνική ανεξαρτησία νοιάζεται».
Τα παιδιά έτσι δασκάλους έχουν έτσι, αναμενόμενα, αυτά πράττουν. Ραγδαία τις δύο τελευταίες δεκαετίες η Ελλάδα χάνει τα νοήματά της, τις ιεραρχίες της και τους κοσμοθεωρητικους της προσανατολισμούς.
Ολοένα και περισσότερο την καλύπτει ένας μεταμοντέρνος χυλός που την ροκανίζει και την εκμηδενίζει.
Ένα σοβαρό ερώτημα βεβαίως είναι: Ποιος χαίρεται και ποιος λυπάται, ποιος χάνει και ποιος κερδίζει από αυτό τον πασίδηλο εκμηδενισμό του νεοελληνικού κράτους;
Παναγιώτης Ήφαιστος
Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων
Πανεπιστήμιο Πειραιώς
www.ifestosedu.gr – info@ifestosedu.gr
Πριν λίγο καιρό είχα γράψει το σημείωμά μου για την Βαρβαρική εισβολή στα Πανεπιστήμια: "είναι και αυτοί μια κάποια λύση». (http://www.ifestosedu.gr/87ΒαρβαρικήΕισβολή.htm) . Σήμερα το φαινόμενο προεκτείνεται πανελλαδικά σ’ ένα παραλογισμό ευρύτερης πλέον πανελλαδικής κλίμακας. Καλά θα κάνουμε να δούμε τα αντικειμενικά γεγονότα που για κάποιους περίεργους λόγους όπως φαίνεται ελάχιστοι βλέπουν:
1) Είχαμε ένα φόνο για το οποίο σε κάθε ευνομούμενο κοινωνικοπολιτικό σύστημα αρμόδια είναι η δικαιοσύνη για να αποφανθεί κατά πόσο οφείλεται σε εγκληματική πρόθεση, αμέλεια, αδεξιότητα ή όπως άλλοι συνάδελφοι υπαινίχθηκαν σε έλλειμμα επαγγελματισμού που σε κάθε περίπτωση στο επίπεδο της πολιτείας στην Ελλάδα είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.
2) Ο φόνος αυτός γίνεται αιτία μιας ανεύθυνης αντιπολιτευτικής δημαγωγίας που γενικεύει ασύστολα με άλματα ντροπιαστικά για την ανθρώπινη νοημοσύνη και την στοιχειώδη ανθρώπινη λογική, αλλά και μιας εξίσου ανεύθυνης κυβερνητικής εξουσίας που αντί να βάλει τα πράγματα στην θέση της αντιδιαστέλλοντας τον φόνο από την ανάγκη ευνομίας έντρομη αφήνει τους βαρβάρους να καταστρέψουν την οικονομική ζωή των πόλεων, να καταστρέψουν την περιουσία βιοπαλαιστών της ζωής που στήνουν μια οικογενειακή επιχείρηση και να απειλούν τους φιλειρηνικούς πολίτες των πόλεών μας. Όλοι μαζί ντροπιαστικά και προσβλητικά για την μνήμη του φονευμένου νέου μας ρίχνουν ένα δρακρύβρεχτο πέπλο για να επισκιάσουν τα ιδεολογικοπολιτικά βέλη που όλοι ρίχνουν εναντίον όλων. Για να επισκιάσουν έτσι την πραγματική τους έγνοια: Ποιος θα συνεχίσει να λυμαίνεται τον πολιτειακό πλούτο, δηλαδή τον κόπο μας.
3) Για να σταθώ στο τελευταίο, προσβάλλεται η αισθητική μας όταν παρακολουθούμε διαλόγους πολιτικών, ύπουλες πολιτικές στοχεύσεις σχολιαστών κατά τα άλλα ταγμένων και ορκισμένων σε άρθρα δεοντολογικής πίστης για την δημόσια πληροφόρηση και ακόμη πιο ύπουλες ιδεολογικοποιήσεις του φόνου για να περάσουν δήθεν «προοδευτικά» μηνύματα τα οποία θρέφουν τους βάρβαρους που ισοπεδώνουν την πόλη μας.
4) Την ίδια στιγμή η δημόσια σφαίρα αποστειρώθηκε από μεγάλα ζητήματα της εθνικής μας ζωής: Το μακεδονικό, τις τουρκικές προκλήσεις στην Θράκη, το ρεζίλι στο Καστελόριζο που παρουσιάστηκε ως περίπου εθνικός θρίαμβος και τον πολύ τωρινό!! ναυτικό αποκλεισμό της Κυπριακής Δημοκρατίας που προδικάζει την μελλοντική ιδιοκτησία ενός τεράστιου όπως γράφτηκε υποθαλάσσιου πλούτου που βρίσκεται στον βυθό της περιοχής που εκτείνεται από την νότια Κύπρο μέχρι το Αιγαίο. Ποιος δίνει στους σημερινούς κατόχους της εξουσίας να αφήνουν να χάνεται αυτό που το διεθνές δίκαιο και οι διεθνείς συνθήκες δίνει στην Ελλάδα και στην Κυπριακή Δημοκρατία!
5) Τέλος αλλά όχι το τελευταίο που θα μπορούσε να αναφερθεί, ευαγή ιδρύματα που χρηματοδοτούν κερδοσκόποι και έξωθεν «υπηρεσίες» συνεχίζουν τις επιστημονικά μακάβριες προπαγανδιστικές δραστηριότητες που αποπροσανατολίζουν την Ελλάδα από μια ορθολογιστική διπλωματία και την σέρνουν από τον ένα καταστροφικό κατευνασμό στον άλλο. Αυτό δεν είναι τωρινό φαινόμενο αλλά δύο τουλάχιστον δεκαετιών και τώρα πληρώνουμε το τίμημα. Πολλά επέρχονται. Εμείς θα τα αποτυπώσουμε σε επερχόμενες δημοσιεύσεις. Τι σημασία έχει όμως όταν οι ενδιαφερόμενοι δεν τα βλέπουν την στιγμή που πρέπει!
Δεν θα επεκταθώ εδώ για τα αίτια. Λέω μόνο ότι ευθύνονται οι ξενόφερτες ιδεολογίες που από καιρό ροκανίζουν τον ελληνικό κατ’ αλήθειαν συλλογικό βίο και των οποίων η λογική κατάληξη είναι ο μεταμοντέρνος κατήφορος προς το απόλυτο μηδέν, την αναρχία και το χάος. Μεταξύ άλλων είναι:
i) Τα αδιέξοδα φιλελεύθερα και μαρξιστικά υλιστικά θεωρήματα και ιδεολογήματα. Στις μέρες μας συγκλίνουν για φτιάχνουν ένα ελάχιστα θρεπτικό μεταμοντέρνο χυλό που απονευρώνει την ελληνική κοινωνία. Όλα αυτά συσκοτίζουν την αλήθεια, ότι δηλαδή η δική μας κοινωνική δικαιοσύνη είναι ζήτημα των δικών μας κοσμοθεωριών, των δικών μας ηθικοκανονιστικών επιταγών και των δικών μας ιστορικών συνθηκών (και κανενός άλλου στην υπόλοιπη οικουμένη ή στο σύμπαν)
ii) Τα εν γένει αντιπνευματικά ιδεολογήματα που θρέφουν μια αντίληψη της δημόσιας σφαίρας που ροκανίζει τον συλλογικό μας ορθολογισμό και που επηρεάζει δραστικά τις έσχατες αλήθειες κάθε βιώσιμης κοινωνίας για το πώς διαμορφώνονται το Πολιτικό, οι ιεραρχίες, τα συλλογικά νοήματα, η δικαιοσύνη και οι ηθικοκανονιστικές δομές.
iii) Η ιδεολογική χρήση της ιστορίας η οποία αφού έκτισε επίπλαστες «κρατικές-εθνικές» κατασκευές στην Δύση, αντεστραμμένη τώρα αποδομεί όχι μόνο τα δικά της τέρατα αλλά και όποια πολιτεία δεν τις έχει ανάγκη, για παράδειγμα, ιστορικά έθνη όπως το δικό μας και άλλων ανατολικών κοινωνιών. Μια τηλεσκοπική επισήμανση: η ιστορική ατυχία της Δύσης εξερχόμενη της φεουδαρχίας να μην διαθέτει έθνος και αυτή η ανορθολογική αντίληψη αναζήτηση τεχνητής εθνικής κατασκευής είναι που οδήγησε στις εθνοκαθάρσεις, στις γενοκτονίες και στους παγκόσμιους πολέμους. Πολλές κοινωνίες δεν είχαν και δεν έχουν ανάγκη τέτοιων στρεβλώσεων. Η ξενοκρατία εδώ όμως συσκοτίζει αυτό το γεγονός με ύστερο παράδειγμα την ανεκδοτολογική ιστοριογραφία που ειδικεύεται στους «συνωστισμούς» και στις αποδομήσεις.
iv) Οι συμπαρομαρτούσες «κριτικές» κονστρουκτιβιστικές ασυναρτησίες περί «πατριωτισμού του συντάγματος» που υπονομεύουν την πραγματική κοινωνικοπολιτική συνοχή και δημιουργούν ψευδείς ή επίπλαστες συνειδήσεις.
v) Το ροκάνισμα της κοινωνικοπολιτικά προσδιορισμένης τάξης και δικαιοσύνης στο όνομα της μιας ή της άλλης οικουμενικής δήθεν δικαιοσύνης ως και να υπάρχει παγκόσμια κοινωνία και παγκόσμιο κοινωνικοπολιτικό σύστημα που θα μπορούσε να την προσδιορίσει.
vi) Η υπονόμευση των θεμελιωδών αρχών του διεθνούς δικαίου και των κρατοκεντρικών θεμελίων της διεθνούς οργάνωσης με προπαγανδισμό των ηγεμονικών αξιώσεων που τις δύο τελευταίες δεκαετίες αιτιολογούσαν το γεωπολιτικό πλιάτσικο. Καλά θα κάνουμε να θυμηθούμε τους ημέτερους κράχτες των επεμβάσεων για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» και τις συμπαρομαρτούντες επεμβάσεις. Ο Παναγιώτης Κονδύλης εύστοχα έγραψε «όσα ωφελούν τους ιδιοτελείς προπαγανδίζουν οι αφελείς». Δεν είναι τυχαίο ότι αυτές τις επεμβάσεις και την ιστοριογραφική/κοσμοθεωρητική αποδόμηση καθώς και φασιστοειδή σχέδια όπως αυτό του Αναν για το κυπριακό τα έθρεψαν όπως ήδη γράψαμε ένας μεταψυχροπολεμικός αριστερο-δεξιο-αναρχο-σοσιαλο-κεντρωο-μεταμοντέρνος ιδεολογικός χυλός τον οποίο διόλου τυχαία χρηματοδοτούσε ένα ευρύ φάσμα διεθνικών και αδιαφανών δρώντων που εκτεινόταν από τον κερδοσκόπο μεγαλοαπατεώνα Σόρος μέχρι τις αμερικανικές «υπηρεσίες» και τα διάσπαρτα «ινστιτούτα» τους.
Όλα τα πιο πάνω ανορθολογικά και παράλογα είναι που εισρέουν στα μυαλά των παιδιών τα οποία δεν αντιλαμβάνονται πως ένας φόνος δεν δικαιολογεί να κάψουν την Πόλη μας!
Γιατί όμως να το καταλάβουν οι έφηβοι όταν δεν το κατάλαβαν όλοι αυτοί που αυτές τις μέρες παρελαύνουν στις τηλεοράσεις κάνοντας ιδεολογικά κηρύγματα αντί να καλέσουν να διασφαλιστεί η κοινωνικοπολιτικά προσδιορισμένη ελληνική τάξη και δικαιοσύνη. Ποιος να δείξει πραγματική πίστη και νομιμοφροσύνη σε αυτό τον τόπο, όμως, όταν τα πνευματικά σωθικά πολλών έχουν μακρόχρονα διαβρωθεί από αδιέξοδες ιδεολογίες κάθε είδους και κάθε απόχρωσης και από εγκάθετα ιδρύματα των ηγεμονικών αξιώσεων!
Για να παραφράσω και να αντιστρέψω τον Αριστοτέλη, «ένας αναληθής κατ’ αλήθειαν βίος που αναζητεί μια φανταστική παγκόσμια κατασκευή, οδηγείται σ’ ένα ψευδή και στρεβλό τρόπο ζωής ο οποίος ούτε την εσωτερική τάξη-δικαιοσύνη διασφαλίζει ούτε για την εθνική ανεξαρτησία νοιάζεται».
Τα παιδιά έτσι δασκάλους έχουν έτσι, αναμενόμενα, αυτά πράττουν. Ραγδαία τις δύο τελευταίες δεκαετίες η Ελλάδα χάνει τα νοήματά της, τις ιεραρχίες της και τους κοσμοθεωρητικους της προσανατολισμούς.
Ολοένα και περισσότερο την καλύπτει ένας μεταμοντέρνος χυλός που την ροκανίζει και την εκμηδενίζει.
Ένα σοβαρό ερώτημα βεβαίως είναι: Ποιος χαίρεται και ποιος λυπάται, ποιος χάνει και ποιος κερδίζει από αυτό τον πασίδηλο εκμηδενισμό του νεοελληνικού κράτους;
Παναγιώτης Ήφαιστος
Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων
Πανεπιστήμιο Πειραιώς
www.ifestosedu.gr – info@ifestosedu.gr
Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 2008
για το παιδί μας.
Μη μου ζητήσετε
Μη μου ζητήσετε να ακροαστώ το ρόγχο της ειρήνης πάνω στα πτώματά σας παιδιά μου
Μην πλησιάσετε τη φωτιά που ανάβει το ουράνιο τόξο στα όνειρα σας
Μην αρθρώσετε ούτε καν χλεύη εκεί που ο φονιάς σκουπίζει το μαχαίρι του πάνω στο ρούχο της δουλειάς.
Τώρα μια κεφαλή επί πίνακι κατρακυλάει στα σωθικά όλων μας
Ένας χοντρός ατελείωτος ρόγχος σφυρίζει σα σεισμός
Ένας επιθανάτιος αναστάσιμος ειρμός ίδιος σειρήνα πολέμου
Αναστάς ορθρίζει ο αλέξανδρος
Παίρνει την μπάλα την βάζει για καρδιά, λιγώνει, προχωρά, στοχεύει τη μπασκέτα του έρημου δρόμου, δεν παίζει πια
Χαμογελά στη μάνα του που οδύρεται. Και φεύγει.
Εμένα γκρέγκορυ, μην με κοιτάς. Το γνώρισα το δρόμο που έχεις πάρει και ντρέπομαι και ζω
Στον πόνο του παιδιού μου τρέχω να ζώσω μυστήριο στη μέση του
Εκρηκτικό στην ταπεινή ζωή μου βάζω τη μοίρα σου
Ν’ αρθρώσω πάλι ανθρώπινη λαλιά αν θα μπορέσω
Και να ξεπλύνω τη ζωή μου απ’ τους θανάτους σου.
ελένη κονδύλη.2008-12-07
------------------------------------------------------------------------------------
Το Μικρό Αγόρι Αθήνα 8 Δεκεμβρίου 2008
Ξέρω, θα πεις,
ποιός νοιάζεται για τη θλίψη σου
και πόσο έχει δικαίωμα να θλίβεται ένας συνεργός;
Διότι το ξέρω κι εγώ
ότι η σφαίρα που σκότωσε το μικρό αγόρι
έχει ένα μόριο από τον εαυτό μου.
Ναι, είναι το ένα δεκάκις εκατομμυριοστό,
αλλά αυτό δεν αναιρεί τη δολοφονική τροχιά του
ούτε την ευθύνη μου.
Είναι το μόριο που γέννησε
η ανοχή μου στην προϊούσα σήψη.
Είναι το μόριο που δημιούργησε
η ελλειμματική μου αντίσταση στην αδράνεια
την οποία επιζητούσαν για να οικοδομήσουν
τον κτηνώδη κόσμο τους.
Είναι το μόριο που υπήρξε από την αδυναμία μου
να πολεμήσω τα κυρίαρχα όπλα τους,
το φόβο και την ανασφάλεια.
Είναι το μόριο που οικοδόμησε αυτό το περιβάλλον,
του οποίου δημιουργήματα είναι οι θύτες,
τα θύματα σημερινά κι αυριανά,
τα μικρά αγόρια και κορίτσια,
οι χιλιάδες άνεργοι, οι αδύναμοι,
οι μη έχοντες, μη περιθαλπόμενοι,
οι γέροντες, οι άρρωστοι, οι ανασφαλείς,
οι καταθλιπτικοί, οι ανεχόμενοι
και κυρίως απέλπιδες.
Μην αναρωτηθείς τι ζητούν αυτά
τα πανέμορφα παιδιά στους δρόμους
τώρα που δεν έχουν νόημα συγνώμες
και ενοχικά βουρκωμένα μάτια.
Άκουσα παιδικές φωνές σε ώριμα τραγούδια
σαρωτικά που διαπερνούν τη θλίψη.
Οι γροθιές διεκδίκησης
οι ανάσες ζωογόνες
οι δρόμοι φωτεινοί
και κυρίως ανθρώπινοι.
Και μη με συμπονέσεις.
Απλά πάρε τα λόγια μου στο δισάκι σου
κι εξαργύρωσε την πείρα μου
στους αγώνες των αυριανών ημερών.
Γιώργος Δουατζής
Μη μου ζητήσετε να ακροαστώ το ρόγχο της ειρήνης πάνω στα πτώματά σας παιδιά μου
Μην πλησιάσετε τη φωτιά που ανάβει το ουράνιο τόξο στα όνειρα σας
Μην αρθρώσετε ούτε καν χλεύη εκεί που ο φονιάς σκουπίζει το μαχαίρι του πάνω στο ρούχο της δουλειάς.
Τώρα μια κεφαλή επί πίνακι κατρακυλάει στα σωθικά όλων μας
Ένας χοντρός ατελείωτος ρόγχος σφυρίζει σα σεισμός
Ένας επιθανάτιος αναστάσιμος ειρμός ίδιος σειρήνα πολέμου
Αναστάς ορθρίζει ο αλέξανδρος
Παίρνει την μπάλα την βάζει για καρδιά, λιγώνει, προχωρά, στοχεύει τη μπασκέτα του έρημου δρόμου, δεν παίζει πια
Χαμογελά στη μάνα του που οδύρεται. Και φεύγει.
Εμένα γκρέγκορυ, μην με κοιτάς. Το γνώρισα το δρόμο που έχεις πάρει και ντρέπομαι και ζω
Στον πόνο του παιδιού μου τρέχω να ζώσω μυστήριο στη μέση του
Εκρηκτικό στην ταπεινή ζωή μου βάζω τη μοίρα σου
Ν’ αρθρώσω πάλι ανθρώπινη λαλιά αν θα μπορέσω
Και να ξεπλύνω τη ζωή μου απ’ τους θανάτους σου.
ελένη κονδύλη.2008-12-07
------------------------------------------------------------------------------------
Το Μικρό Αγόρι Αθήνα 8 Δεκεμβρίου 2008
Ξέρω, θα πεις,
ποιός νοιάζεται για τη θλίψη σου
και πόσο έχει δικαίωμα να θλίβεται ένας συνεργός;
Διότι το ξέρω κι εγώ
ότι η σφαίρα που σκότωσε το μικρό αγόρι
έχει ένα μόριο από τον εαυτό μου.
Ναι, είναι το ένα δεκάκις εκατομμυριοστό,
αλλά αυτό δεν αναιρεί τη δολοφονική τροχιά του
ούτε την ευθύνη μου.
Είναι το μόριο που γέννησε
η ανοχή μου στην προϊούσα σήψη.
Είναι το μόριο που δημιούργησε
η ελλειμματική μου αντίσταση στην αδράνεια
την οποία επιζητούσαν για να οικοδομήσουν
τον κτηνώδη κόσμο τους.
Είναι το μόριο που υπήρξε από την αδυναμία μου
να πολεμήσω τα κυρίαρχα όπλα τους,
το φόβο και την ανασφάλεια.
Είναι το μόριο που οικοδόμησε αυτό το περιβάλλον,
του οποίου δημιουργήματα είναι οι θύτες,
τα θύματα σημερινά κι αυριανά,
τα μικρά αγόρια και κορίτσια,
οι χιλιάδες άνεργοι, οι αδύναμοι,
οι μη έχοντες, μη περιθαλπόμενοι,
οι γέροντες, οι άρρωστοι, οι ανασφαλείς,
οι καταθλιπτικοί, οι ανεχόμενοι
και κυρίως απέλπιδες.
Μην αναρωτηθείς τι ζητούν αυτά
τα πανέμορφα παιδιά στους δρόμους
τώρα που δεν έχουν νόημα συγνώμες
και ενοχικά βουρκωμένα μάτια.
Άκουσα παιδικές φωνές σε ώριμα τραγούδια
σαρωτικά που διαπερνούν τη θλίψη.
Οι γροθιές διεκδίκησης
οι ανάσες ζωογόνες
οι δρόμοι φωτεινοί
και κυρίως ανθρώπινοι.
Και μη με συμπονέσεις.
Απλά πάρε τα λόγια μου στο δισάκι σου
κι εξαργύρωσε την πείρα μου
στους αγώνες των αυριανών ημερών.
Γιώργος Δουατζής
Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2008
δεκάξι χρόνων νεκρός
δεκάξι χρόνων ζωντανός
δέχτηκε σφαίρα στο στήθος
και πέθανε
είναι τώρα νεκρός
ήταν παιδί
ήταν παιδί που θα μπορούσε να ζήσει
ήταν παιδί γονιών
ήταν ένα παιδί στον κόσμο, στην πόλη του.
μια σφαίρα τον βρήκε στην καρδιά.
στον κόσμο του.
στην πόλη του.
μια μάνα κι ίσως κι ένας πατέρας θα τον θάψουν.
ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ ΕΤΣΙ ΠΟΤΕ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΙΣΤΟΡΊΕΣ;
ΌΧΙ.
Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
έλλειψη εικόνων
εδώ και καιρό,
διερωτώμαι το στίχο του τραγουδιού 'εδώ είν' το θέμα', και το μεν θέμα, αυτό δλδ που βάζεις μπρός σου, ή μέσα στο κεφάλι σου, και βάσει υποτίθεται αυτού τραβάς κάποιες κατευθυντήριες γραμμμές σκέψης και υλοποίησης της σκέψης σου, είτε με τη γλώσσα της γραφής ή της αφήγησης, είτε με τη σκέψη της επιστημονικής έρευνας, είτε με την εικαστική σου αντίληψη, είτε με τη μουσική διερεύνηση, κι αποδίδεις το μόχθο ενός θέματος με 'κάτι' που δημιουργήθηκε 'γύρω από αυτό το θέμα'.
'μην το κάνουμε θέμα τώρα'
'ας το κάνουμε θέμα'
πολύ εύστοχες εκφράσεις.
ανάμεσα στο θέμα και τον τίτλο ενός έργου, όσο ταπεινό και να είναι αυτό, από το ζωγραφικό πίνακα και το μυθιστόρημα ως την ανάρτηση μέσα σε μια άνευ αξιώσεων ιστοσελίδα ή μπλογκάκι σαν το δικό μου, υπάρχει μια απόσταση. η απόσταση δύο λέξεων:
θέμα 0 τίτλος
ποτέ δεν τα πήγαινα καλά μ'αυτές τις δυο λέξεις.
να σας πάρω μια βόλτα μαζί μου στα ταξίδια του γκιούλιβερ;
άμα είσαι πολύ μικρός, όπως οι φοβεροί δεσμοφύλακες εκείνου του μεγάλου σώματος, πώς άραγε αντιλαμβάνεσαι τον όγκο
τον όγκο του σώματος εκείνοι οι δεσμοφύλακες
τον όγκο της πληροφορίας εγώ ο μικρός 'βλέπων' μια κατάσταση, κατάσταση ή κείμενο, όγκο που τουλάχιστον για μερικά δευτερόλεπτα, ή για κάποιες ώρες, είσαι μόνος απέναντί του, χωρίς καθοριστικό στοιχείο της οργάνωσής του.
αυτή η στιγμή, όσο κι αν κρατήσει, όπου ο αναγνώστης του κειμένου, ο θεατής του πίνακα ή του τόπου, ο ακροατής ενός δημιουργήματος, βρίσκεται απέναντι σ'ενα 'κάτι' όπως ένας μικρός δεσμοφύλακας που αγνοεί την οργάνωση ενός 'σώματος' (σώμα = κάτι) που τον ξεπερνάει. μπορεί μπροστά στο μεγάλο σώμα ο δεσμοφύλακας να αναρωτηθεί 'τι είναι αυτό;', και να ζητά απάντηση, μπορεί όμως να μην αναρωτηθεί αυτό αλλά να πει 'πώς να ξεφύγω;'; ή 'βλέπω κάτι που γνωρίζω ήδη;'; ή 'πώς να το κάνω να μου μιλήσει;'; κλπ κλπ.
στα ιερά κείμενα το θέμα είναι όντως σαν το σώμα του γκιούλιβερ μπροστά στους μικρούς δεσμοφύλακες-αναγνώστες: ποιο είναι το θέμα του ευαγγελίου; ποιο είναι το θέμα του κορανίου;
πολλαπλά ζητήματα: αλλιώς θα απαντήσει ο θεολόγος, αλλιώς ο χριστιανός, αλλιώς ο μουσουλμάνους, αλλιώς ο μύστης, αλλιώς ο άθεος, κλπ.
τα ιερά κείμενα χωρίζονται σε τμήματα. στο ευαγγέλιο τα τμήματα ονομάζονται κεφάλαια, έχουν έναν αριθμό και ευτυχώς δεν έχουν τίτλο. είναι 'σώματα' όπου ο μικρόσωμος δεσμοφύλακας-αναγνώστης βλέπει ένα μικρό κομμάτι κάθε φορά. εκθέτει το βλέμμα του σε μια ερμηνεία, βρίσκει απάντηση σε ένα δικό του προβληματισμό εστιάζοντας σε ένα τμήμα του κεφαλαίου.
στο κοράνι, τα κεφάλαια λέγονται 'σούρες', και κάποιοι μουσουλμάνοι τα έχουν μεταφράσει στα ελληνικά με τη λέξη 'στάδιο', δλδ ένα σχήμα όπου υπάρχουν διαβαθμίσεις, όπως σε ένα στάδιο, που ο αγωνιστής τρέχει, και περνά από διάφορα μήκη. μοιάζουν, λένε, σαν διδασκαλίες μιας μάνας, που μπορεί να περάσει από το ένα θέμα στο άλλο, ανάλογα με τη στιγμή, παιδ-αγωγώντας κατάλληλα το παιδί της.
αυτό που γίνεται στα ιερά κείμενα γίνεται και αλλού.
έχουν τίτλο ας πούμε οι ραψωδίες στην ιλιάδα ή την οδύσσεια;
ερχόμαστε τώρα στον 'τίτλο'
τι λέξη να είναι αυτή;
μήπως είναι το σκοινί για να δεσμεύει ένα 'θέμα'; μήπως είναι η 'εικόνα του θέματος';
μήπως είναι μια σκηνοθεσία;
μήπως είναι μια ιλουστρατιον του πιθανού θέματος;
το θέμα 'τίτλος' σε ένα έργο μου φαίνεται άκρως δεσμευτικό, και γι'αυτό πολύ ενδιαφέρον. οφείλεις να σταθείς σ'αυτό μέχρις ότου
αν είναι σκοινί να το φας σαν ποντίκι και να αφήσεις το σώμα ελεύθερο
αν είναι εικόνα να την αποδεχτείς και να καταλάβεις τα όριά της, γιατί έχει όρια, σε σχέση με το 'σώμα'.
αν είναι παραπλανητικό σήμα, και το καταλάβεις, να αναρωτηθείς γιατί, όπως στον άδωνη το όνομα 'μιχυάρ'
αν είναι ....
με προβληματίζει πολύ το ζήτημα τι είναι τίτλος.
και στο μπλογκ αυτό δεν έχω βάλει ακόμη καμιάν εικόνα, πέρα από αραβούργημα.
(χε χε χε, καλημέρα σας!)
εννοείται πάλι μπούρδες έγραψα για εκτόνωση, δεν τις διάβασα, αλλά το θέμα με απασχολεί πολύ καιρό.)
οι γνώμες σας με ενδιαφέρουν πολύ!
υγ. γιατρέ μου, είμαι πολύ σοβαρά; θα με κλείσουν μέσα πολύ σύντομα;
διερωτώμαι το στίχο του τραγουδιού 'εδώ είν' το θέμα', και το μεν θέμα, αυτό δλδ που βάζεις μπρός σου, ή μέσα στο κεφάλι σου, και βάσει υποτίθεται αυτού τραβάς κάποιες κατευθυντήριες γραμμμές σκέψης και υλοποίησης της σκέψης σου, είτε με τη γλώσσα της γραφής ή της αφήγησης, είτε με τη σκέψη της επιστημονικής έρευνας, είτε με την εικαστική σου αντίληψη, είτε με τη μουσική διερεύνηση, κι αποδίδεις το μόχθο ενός θέματος με 'κάτι' που δημιουργήθηκε 'γύρω από αυτό το θέμα'.
'μην το κάνουμε θέμα τώρα'
'ας το κάνουμε θέμα'
πολύ εύστοχες εκφράσεις.
ανάμεσα στο θέμα και τον τίτλο ενός έργου, όσο ταπεινό και να είναι αυτό, από το ζωγραφικό πίνακα και το μυθιστόρημα ως την ανάρτηση μέσα σε μια άνευ αξιώσεων ιστοσελίδα ή μπλογκάκι σαν το δικό μου, υπάρχει μια απόσταση. η απόσταση δύο λέξεων:
θέμα 0 τίτλος
ποτέ δεν τα πήγαινα καλά μ'αυτές τις δυο λέξεις.
να σας πάρω μια βόλτα μαζί μου στα ταξίδια του γκιούλιβερ;
άμα είσαι πολύ μικρός, όπως οι φοβεροί δεσμοφύλακες εκείνου του μεγάλου σώματος, πώς άραγε αντιλαμβάνεσαι τον όγκο
τον όγκο του σώματος εκείνοι οι δεσμοφύλακες
τον όγκο της πληροφορίας εγώ ο μικρός 'βλέπων' μια κατάσταση, κατάσταση ή κείμενο, όγκο που τουλάχιστον για μερικά δευτερόλεπτα, ή για κάποιες ώρες, είσαι μόνος απέναντί του, χωρίς καθοριστικό στοιχείο της οργάνωσής του.
αυτή η στιγμή, όσο κι αν κρατήσει, όπου ο αναγνώστης του κειμένου, ο θεατής του πίνακα ή του τόπου, ο ακροατής ενός δημιουργήματος, βρίσκεται απέναντι σ'ενα 'κάτι' όπως ένας μικρός δεσμοφύλακας που αγνοεί την οργάνωση ενός 'σώματος' (σώμα = κάτι) που τον ξεπερνάει. μπορεί μπροστά στο μεγάλο σώμα ο δεσμοφύλακας να αναρωτηθεί 'τι είναι αυτό;', και να ζητά απάντηση, μπορεί όμως να μην αναρωτηθεί αυτό αλλά να πει 'πώς να ξεφύγω;'; ή 'βλέπω κάτι που γνωρίζω ήδη;'; ή 'πώς να το κάνω να μου μιλήσει;'; κλπ κλπ.
στα ιερά κείμενα το θέμα είναι όντως σαν το σώμα του γκιούλιβερ μπροστά στους μικρούς δεσμοφύλακες-αναγνώστες: ποιο είναι το θέμα του ευαγγελίου; ποιο είναι το θέμα του κορανίου;
πολλαπλά ζητήματα: αλλιώς θα απαντήσει ο θεολόγος, αλλιώς ο χριστιανός, αλλιώς ο μουσουλμάνους, αλλιώς ο μύστης, αλλιώς ο άθεος, κλπ.
τα ιερά κείμενα χωρίζονται σε τμήματα. στο ευαγγέλιο τα τμήματα ονομάζονται κεφάλαια, έχουν έναν αριθμό και ευτυχώς δεν έχουν τίτλο. είναι 'σώματα' όπου ο μικρόσωμος δεσμοφύλακας-αναγνώστης βλέπει ένα μικρό κομμάτι κάθε φορά. εκθέτει το βλέμμα του σε μια ερμηνεία, βρίσκει απάντηση σε ένα δικό του προβληματισμό εστιάζοντας σε ένα τμήμα του κεφαλαίου.
στο κοράνι, τα κεφάλαια λέγονται 'σούρες', και κάποιοι μουσουλμάνοι τα έχουν μεταφράσει στα ελληνικά με τη λέξη 'στάδιο', δλδ ένα σχήμα όπου υπάρχουν διαβαθμίσεις, όπως σε ένα στάδιο, που ο αγωνιστής τρέχει, και περνά από διάφορα μήκη. μοιάζουν, λένε, σαν διδασκαλίες μιας μάνας, που μπορεί να περάσει από το ένα θέμα στο άλλο, ανάλογα με τη στιγμή, παιδ-αγωγώντας κατάλληλα το παιδί της.
αυτό που γίνεται στα ιερά κείμενα γίνεται και αλλού.
έχουν τίτλο ας πούμε οι ραψωδίες στην ιλιάδα ή την οδύσσεια;
ερχόμαστε τώρα στον 'τίτλο'
τι λέξη να είναι αυτή;
μήπως είναι το σκοινί για να δεσμεύει ένα 'θέμα'; μήπως είναι η 'εικόνα του θέματος';
μήπως είναι μια σκηνοθεσία;
μήπως είναι μια ιλουστρατιον του πιθανού θέματος;
το θέμα 'τίτλος' σε ένα έργο μου φαίνεται άκρως δεσμευτικό, και γι'αυτό πολύ ενδιαφέρον. οφείλεις να σταθείς σ'αυτό μέχρις ότου
αν είναι σκοινί να το φας σαν ποντίκι και να αφήσεις το σώμα ελεύθερο
αν είναι εικόνα να την αποδεχτείς και να καταλάβεις τα όριά της, γιατί έχει όρια, σε σχέση με το 'σώμα'.
αν είναι παραπλανητικό σήμα, και το καταλάβεις, να αναρωτηθείς γιατί, όπως στον άδωνη το όνομα 'μιχυάρ'
αν είναι ....
με προβληματίζει πολύ το ζήτημα τι είναι τίτλος.
και στο μπλογκ αυτό δεν έχω βάλει ακόμη καμιάν εικόνα, πέρα από αραβούργημα.
(χε χε χε, καλημέρα σας!)
εννοείται πάλι μπούρδες έγραψα για εκτόνωση, δεν τις διάβασα, αλλά το θέμα με απασχολεί πολύ καιρό.)
οι γνώμες σας με ενδιαφέρουν πολύ!
υγ. γιατρέ μου, είμαι πολύ σοβαρά; θα με κλείσουν μέσα πολύ σύντομα;
Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου 2008
για τις αραβικές σπουδές
μια ανακοίνωση στα πλαίσια της ημερίδας:
(...)
Γνωστικό αντικείμενο ‘Αραβολογία’ στη φιλοσοφική σχολή σημαίνει ότι επιτέλους, το ενδιαφέρον μας για τον αραβικό κόσμο οφείλει να τεθεί μέσα στα πλαίσια
- Αφενός αναγνώρισης της κοινής πορείας μας μέσα στην ΙΣΤΟΡΙΑ του ευρασιατικού πολιτισμού,
- Αφετέρου διερεύνηση και σεβασμός της ταυτότητας του ‘Άλλου’, σ’ αυτό που όντως του ανήκει, δλδ την αραβική γλώσσα, και συνεπώς λογοτεχνία και φιλολογία.
Η Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών παρέχει σήμερα δύο μαθήματα αραβικού πολιτισμού, ένα μάθημα ιστορίας της αραβικής λογοτεχνίας, ένα μάθημα αραβικής γραμματολογίας και πολιτισμού, αυτά από μεριάς μου. Παρέχει επίσης μαθήματα με αναφορά στο Ισλάμ, στα οποία μετέχουμε τουλάχιστον τρεις συνάδελφοι. Στο Διδασκαλείο Ξένων Γλωσσών γίνονται μαθήματα εκμάθησης αραβικής γλώσσας, όπου έλληνες γεννημένοι στον αραβικό κόσμο, και άραβες ελληνομαθείς, διδάσκουν τη γλώσσα.
Η γνωριμία των Αράβων με τους Έλληνες είναι τέτοια, που ενώ έζησαν ως οι δυο ισχυρές αυτοκρατορίες του μεσαίωνα που είχαν πολλαπλές πολεμικές συρράξεις, εν τούτοις, στην ιστορία και των δυο λαών έμεινε ως κορυφαίο γεγονός η πολιτιστική τους συγγένεια, και ακόμη περσότερο, αδελφοσύνη:
Αλ-μοάλιμ αλ-θάνι, ονόμασαν οι Άραβες το μεγάλο φιλόσοφό τους Φαράμπι, ήτοι, δεύτερο δάσκαλο. Πρώτο, θεωρούσαν τον Αριστοτέλη.
Πρέπει όντως να είσαι πολύ σίγουρος για την αξία σου, όταν τολμάς και αναγνωρίζεις τον Άλλον, εν προκειμένω τον Έλληνα, ως μεγάλο αδελφό σου (και όχι ως …μπιγκ μπράδερ!).
Όταν ο Ιωάννης Δαμασκηνός θίγει ζητήματα του Ισλάμ είναι πολύ προσεκτικός και φαίνεται μάλλον να γνωρίζει το Κοράνι, άλλωστε ζούσε στο περιβάλλον του και γνώριζε προφανώς αραβικά. Αργότερα, και έστω για λόγους αντιρρητικούς, ο Νικήτας Βυζάντιος, μόλις τον 9ο αιώνα, επιχειρεί να μεταφράσει το Κοράνι για πρώτη φορά παγκοσμίως. Οι Βυζαντινοί μεταφράζουν έργα από τα αραβικά, ενώ ταυτόχρονα δέχονται σε χριστιανικές μονές εντός των εδαφών της βυζαντινής αυτοκρατορίας μουσουλμάνους με στόχο τη συ-ζήτηση για επιστημονικά και ενίοτε πνευματικά θέματα, όπως στην περίπτωση του μεγάλου τυφλού ποιητή Μαάρι, ή του φιλοσόφου Φαράμπι.
Για τον τομέα των μεταφράσεων από μεριάς των Αράβων, δε θα κάνω λόγο, έχουν γραφτεί τόσα πολλά …
Θα μπορούσαμε να μιλάμε ατέλειωτες ώρες για την πολιτιστική συγγένεια μεταξύ αραβικού κόσμου και ελληνικού.
Απόδειξη
- της συγγένειας των δύο πολιτισμών, και
- της ανάγκης οργάνωσης αραβικών σπουδών στην Ελλάδα
είναι το γεγονός, τα γηραιότερα και ισχυρότερα πανεπιστήμια στην Ευρώπη και Αμερική, δλδ χώρες πέραν του αραβικού και ελληνικού κόσμου, έχουν
- Πρώτον αραβικές σπουδές
- Και δεύτερον, έχουν ιδιαίτερο τομέα ελληνο-αραβικών.
Η ενασχόλησή μου με τον τομέα των αραβικών σπουδών έγινε ακριβώς σε ένα τέτοιο πανεπιστήμιο, από τα αρχαιότερα της νεότερης Ευρώπης: το πανεπιστήμιο της Λουβαίν ιδρύθηκε το 1425. Ανέπτυξε ελληνική φιλολογία από το 1517, και ενέταξε την αραβική φιλολογία το 1615 .
Ας μείνω σ’αυτό το παράδειγμα.
Τα ελληνικά δεδομένα τώρα, και μάλιστα μόνο για τον 20ο αιώνα, για να μην κουράσω τη σεβαστή ομήγυρη.
Από το έργο του Χ. Νομικού ,
με θέμα την αραβική ιστορία,
έως τον Ν. Ψυρούκη ,
αναφερόμενο στον αραβικό κόσμο και τον ελληνισμό,
τον Παναγιώτη Βατικιώτη ,
στις πολιτικές επιστήμες,
έχουμε μια σειρά Ελλήνων διεθνών προσωπικοτήτων –σημειωτέον Αιγυπτιώτες- που έλαμψαν στον τομέα των αραβικών σπουδών.
Στην ίδια κατηγορία ανήκουν
και ο Αλέξανδρος Παπαδόπουλος,
Ο ειδικός της ισλαμικής τέχνης και δυστυχώς άγνωστος στην πατρίδα μας, καθώς
και ο Δ. Γούτας, ειδικευμένος στην αραβική φιλοσοφία και φιλολογία.
Στην κατηγορία αυτών που πάλεψαν και εδώ στην Ελλάδα οφείλουμε να συμπεριλάβουμε
και πάλι το Δημήτρη Γούτα,
τον Αναστάσιο Γιαννουλάτο, νυν αρχιεπίσκοπο Αλβανίας,
το Γρηγόρη Ζιάκα,
το Βασίλη Χρηστίδη.
Δηλαδή, ενώ μεν δεν έχουμε οργανωμένες αραβικές σπουδές στην Ελλάδα, είχαμε και έχουμε αραβολόγους διεθνούς κύρους, για τους οποίους σαφώς ευκολότερο ήταν να ζήσουν και να διαπρέψουν στο εξωτερικό. Το σχήμα είναι στα όρια του οξύμωρου και του λυπηρού.
Το Πανεπιστήμιο Αθηνών ιδρύθηκε το 1836-7 με βασιλικό διάταγμα του Όθωνα.
Ήδη το 1909, στη Σμύρνη, ο ιστορικός και νομικός Νικόλαος Ελευθεριάδης αναφερόταν στη χρησιμότητα αλλά και την αργοπορία της ίδρυσης αραβικών σπουδών στην Ελλάδα .
Τα επιχειρήματα ίδρυσης οργανωμένων αραβικών σπουδών συνεχίζουν να είναι τα ίδια. Όσο για την αργοπορία του 1909 μπορεί να είναι αφ εαυτής επιχείρημα που κινητοποιεί τους επιστήμονες και την κοινωνία μας…
Η Ελληνική Επιστημονική Εταιρεία Σπουδών Μέσης Ανατολής ιδρύθηκε στην Αθήνα το 2003. Επιδιώκει να συσπειρώσει ακραιφνώς Έλληνες επιστήμονες ασχολούμενους με κάθε επιστημονικό αντικείμενο που άπτεται της Εγγύς και Μέσης Ανατολής. Σκοπός μας είναι η καλλιέργεια και προώθηση αυτών των σπουδών στα ελληνικά Πανεπιστήμια, οργανωμένα πλέον και όχι σποραδικά ή απομονωμένα.
Θέση μας είναι η ίδρυση αραβικών σπουδών σε σχολές φιλολογίας, ώστε η βάση να είναι διερεύνηση του πολιτισμού με βάση τη γλώσσα, που θεωρούμε ραχοκοκαλιά, γεωγραφία του πολιτισμού κατά κάποιο τρόπο.
Η γειτνίαση που θα επιτρέπει την κινητικότητα των φοιτητών μας προς τον αραβικό κόσμο, και η αγάπη που έχουμε ως χώρες μεταξύ μας, θα μας επιτρέψουν όχι μόνο τη συνεργασία στην εκμάθηση της αραβικής γλώσσας, αλλά θα συνδράμουν στην ειρηνική ανάπτυξη των πολύπαθων λαών μας.
(...)
σΤΟ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ της ΠPEΣΒΕΙΑΣ της AΡΑΒΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ της ΑΙΓΥΠΤΟΥ
στην Αθήνα
ΟΙ ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ
(ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ)
την Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2008 και ώρα 19.00
στην αίθουσα του Αιγυπτιακού Μορφωτικού Κέντρου Αθηνών
(Πανεπιστημίου 6, 3ος όροφος)
Στην Ημερίδα συμμετέχουν κατ’ αλφαβητική σειρά:
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΖΙΑΚΑ, Λέκτωρ ΑΠΘ
ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ, Σύμβουλος Υπουργείου Πολιτισμού, Τμηματάρχης Διευθύνσεως Ευρωπαϊκής Ένωσης
ΕΛΕΝΗ ΚΟΝΔΥΛΗ, Αν. Καθηγήτρια Αραβολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών & Πρόεδρος της Ελληνικής Επιστημονικής Εταιρίας Σπουδών Μέσης Ανατολής
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΑΚΡΑΚΗΣ, Υπεύθυνος Έδρας ΟΥΝΕΣΚΟ, Καθηγητής Πανεπιστημίου Κρήτης
ΜΟΥΧΑΜΑΝΤ ΑΛ ΧΑΖΜΗ, Πρόεδρος Ελληνοαραβικού Επιμελητηρίου
ΧΑΣΑΝ ΜΠΑΝΤΑΟΥΙ Επ. Καθηγητής ΑΠΘ
ΚΕΛΛΥ ΜΠΟΥΡΔΑΡΑ Αν. Καθηγήτρια Νομικής Αθηνών & Ειδικός Σύμβουλος του ΥΠΕΞ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΥΛΟΣ Αν. Καθηγητής Δ Π Θ
ΤΑΡΕΚ ΡΑΝΤΟΥΑΝ ο Μορφωτικός Ακόλουθος της Πρεσβείας της Αιγύπτου Αν. Καθηγητής Πανεπιστημίου Άλ Άζχαρ
ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΡΟΥΣΣΟΣ Αν. Καθηγητής και Επικεφαλής της Ομάδας Μελέτης για τη Μέση Ανατολή και το Ισλάμ του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου
Την Ημερίδα συντονίζει
ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ – ΠΑΤΡΑΓΑΣ
Διδάκτωρ Ισλαμικού Δικαίου Νομικής Σχολής Αθηνών
Η εκδήλωση τελεί με την συνεργασία των
Ελληνική Επιστημονική Εταιρία Σπουδών Μέσης Ανατολής,
Ελληνοαραβικό Επιμελητήριο
Πανεπιστήμιο Κρήτης,
(...)
Γνωστικό αντικείμενο ‘Αραβολογία’ στη φιλοσοφική σχολή σημαίνει ότι επιτέλους, το ενδιαφέρον μας για τον αραβικό κόσμο οφείλει να τεθεί μέσα στα πλαίσια
- Αφενός αναγνώρισης της κοινής πορείας μας μέσα στην ΙΣΤΟΡΙΑ του ευρασιατικού πολιτισμού,
- Αφετέρου διερεύνηση και σεβασμός της ταυτότητας του ‘Άλλου’, σ’ αυτό που όντως του ανήκει, δλδ την αραβική γλώσσα, και συνεπώς λογοτεχνία και φιλολογία.
Η Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών παρέχει σήμερα δύο μαθήματα αραβικού πολιτισμού, ένα μάθημα ιστορίας της αραβικής λογοτεχνίας, ένα μάθημα αραβικής γραμματολογίας και πολιτισμού, αυτά από μεριάς μου. Παρέχει επίσης μαθήματα με αναφορά στο Ισλάμ, στα οποία μετέχουμε τουλάχιστον τρεις συνάδελφοι. Στο Διδασκαλείο Ξένων Γλωσσών γίνονται μαθήματα εκμάθησης αραβικής γλώσσας, όπου έλληνες γεννημένοι στον αραβικό κόσμο, και άραβες ελληνομαθείς, διδάσκουν τη γλώσσα.
Η γνωριμία των Αράβων με τους Έλληνες είναι τέτοια, που ενώ έζησαν ως οι δυο ισχυρές αυτοκρατορίες του μεσαίωνα που είχαν πολλαπλές πολεμικές συρράξεις, εν τούτοις, στην ιστορία και των δυο λαών έμεινε ως κορυφαίο γεγονός η πολιτιστική τους συγγένεια, και ακόμη περσότερο, αδελφοσύνη:
Αλ-μοάλιμ αλ-θάνι, ονόμασαν οι Άραβες το μεγάλο φιλόσοφό τους Φαράμπι, ήτοι, δεύτερο δάσκαλο. Πρώτο, θεωρούσαν τον Αριστοτέλη.
Πρέπει όντως να είσαι πολύ σίγουρος για την αξία σου, όταν τολμάς και αναγνωρίζεις τον Άλλον, εν προκειμένω τον Έλληνα, ως μεγάλο αδελφό σου (και όχι ως …μπιγκ μπράδερ!).
Όταν ο Ιωάννης Δαμασκηνός θίγει ζητήματα του Ισλάμ είναι πολύ προσεκτικός και φαίνεται μάλλον να γνωρίζει το Κοράνι, άλλωστε ζούσε στο περιβάλλον του και γνώριζε προφανώς αραβικά. Αργότερα, και έστω για λόγους αντιρρητικούς, ο Νικήτας Βυζάντιος, μόλις τον 9ο αιώνα, επιχειρεί να μεταφράσει το Κοράνι για πρώτη φορά παγκοσμίως. Οι Βυζαντινοί μεταφράζουν έργα από τα αραβικά, ενώ ταυτόχρονα δέχονται σε χριστιανικές μονές εντός των εδαφών της βυζαντινής αυτοκρατορίας μουσουλμάνους με στόχο τη συ-ζήτηση για επιστημονικά και ενίοτε πνευματικά θέματα, όπως στην περίπτωση του μεγάλου τυφλού ποιητή Μαάρι, ή του φιλοσόφου Φαράμπι.
Για τον τομέα των μεταφράσεων από μεριάς των Αράβων, δε θα κάνω λόγο, έχουν γραφτεί τόσα πολλά …
Θα μπορούσαμε να μιλάμε ατέλειωτες ώρες για την πολιτιστική συγγένεια μεταξύ αραβικού κόσμου και ελληνικού.
Απόδειξη
- της συγγένειας των δύο πολιτισμών, και
- της ανάγκης οργάνωσης αραβικών σπουδών στην Ελλάδα
είναι το γεγονός, τα γηραιότερα και ισχυρότερα πανεπιστήμια στην Ευρώπη και Αμερική, δλδ χώρες πέραν του αραβικού και ελληνικού κόσμου, έχουν
- Πρώτον αραβικές σπουδές
- Και δεύτερον, έχουν ιδιαίτερο τομέα ελληνο-αραβικών.
Η ενασχόλησή μου με τον τομέα των αραβικών σπουδών έγινε ακριβώς σε ένα τέτοιο πανεπιστήμιο, από τα αρχαιότερα της νεότερης Ευρώπης: το πανεπιστήμιο της Λουβαίν ιδρύθηκε το 1425. Ανέπτυξε ελληνική φιλολογία από το 1517, και ενέταξε την αραβική φιλολογία το 1615 .
Ας μείνω σ’αυτό το παράδειγμα.
Τα ελληνικά δεδομένα τώρα, και μάλιστα μόνο για τον 20ο αιώνα, για να μην κουράσω τη σεβαστή ομήγυρη.
Από το έργο του Χ. Νομικού ,
με θέμα την αραβική ιστορία,
έως τον Ν. Ψυρούκη ,
αναφερόμενο στον αραβικό κόσμο και τον ελληνισμό,
τον Παναγιώτη Βατικιώτη ,
στις πολιτικές επιστήμες,
έχουμε μια σειρά Ελλήνων διεθνών προσωπικοτήτων –σημειωτέον Αιγυπτιώτες- που έλαμψαν στον τομέα των αραβικών σπουδών.
Στην ίδια κατηγορία ανήκουν
και ο Αλέξανδρος Παπαδόπουλος,
Ο ειδικός της ισλαμικής τέχνης και δυστυχώς άγνωστος στην πατρίδα μας, καθώς
και ο Δ. Γούτας, ειδικευμένος στην αραβική φιλοσοφία και φιλολογία.
Στην κατηγορία αυτών που πάλεψαν και εδώ στην Ελλάδα οφείλουμε να συμπεριλάβουμε
και πάλι το Δημήτρη Γούτα,
τον Αναστάσιο Γιαννουλάτο, νυν αρχιεπίσκοπο Αλβανίας,
το Γρηγόρη Ζιάκα,
το Βασίλη Χρηστίδη.
Δηλαδή, ενώ μεν δεν έχουμε οργανωμένες αραβικές σπουδές στην Ελλάδα, είχαμε και έχουμε αραβολόγους διεθνούς κύρους, για τους οποίους σαφώς ευκολότερο ήταν να ζήσουν και να διαπρέψουν στο εξωτερικό. Το σχήμα είναι στα όρια του οξύμωρου και του λυπηρού.
Το Πανεπιστήμιο Αθηνών ιδρύθηκε το 1836-7 με βασιλικό διάταγμα του Όθωνα.
Ήδη το 1909, στη Σμύρνη, ο ιστορικός και νομικός Νικόλαος Ελευθεριάδης αναφερόταν στη χρησιμότητα αλλά και την αργοπορία της ίδρυσης αραβικών σπουδών στην Ελλάδα .
Τα επιχειρήματα ίδρυσης οργανωμένων αραβικών σπουδών συνεχίζουν να είναι τα ίδια. Όσο για την αργοπορία του 1909 μπορεί να είναι αφ εαυτής επιχείρημα που κινητοποιεί τους επιστήμονες και την κοινωνία μας…
Η Ελληνική Επιστημονική Εταιρεία Σπουδών Μέσης Ανατολής ιδρύθηκε στην Αθήνα το 2003. Επιδιώκει να συσπειρώσει ακραιφνώς Έλληνες επιστήμονες ασχολούμενους με κάθε επιστημονικό αντικείμενο που άπτεται της Εγγύς και Μέσης Ανατολής. Σκοπός μας είναι η καλλιέργεια και προώθηση αυτών των σπουδών στα ελληνικά Πανεπιστήμια, οργανωμένα πλέον και όχι σποραδικά ή απομονωμένα.
Θέση μας είναι η ίδρυση αραβικών σπουδών σε σχολές φιλολογίας, ώστε η βάση να είναι διερεύνηση του πολιτισμού με βάση τη γλώσσα, που θεωρούμε ραχοκοκαλιά, γεωγραφία του πολιτισμού κατά κάποιο τρόπο.
Η γειτνίαση που θα επιτρέπει την κινητικότητα των φοιτητών μας προς τον αραβικό κόσμο, και η αγάπη που έχουμε ως χώρες μεταξύ μας, θα μας επιτρέψουν όχι μόνο τη συνεργασία στην εκμάθηση της αραβικής γλώσσας, αλλά θα συνδράμουν στην ειρηνική ανάπτυξη των πολύπαθων λαών μας.
(...)
σΤΟ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ της ΠPEΣΒΕΙΑΣ της AΡΑΒΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ της ΑΙΓΥΠΤΟΥ
στην Αθήνα
ΟΙ ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ
(ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ)
την Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2008 και ώρα 19.00
στην αίθουσα του Αιγυπτιακού Μορφωτικού Κέντρου Αθηνών
(Πανεπιστημίου 6, 3ος όροφος)
Στην Ημερίδα συμμετέχουν κατ’ αλφαβητική σειρά:
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΖΙΑΚΑ, Λέκτωρ ΑΠΘ
ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ, Σύμβουλος Υπουργείου Πολιτισμού, Τμηματάρχης Διευθύνσεως Ευρωπαϊκής Ένωσης
ΕΛΕΝΗ ΚΟΝΔΥΛΗ, Αν. Καθηγήτρια Αραβολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών & Πρόεδρος της Ελληνικής Επιστημονικής Εταιρίας Σπουδών Μέσης Ανατολής
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΑΚΡΑΚΗΣ, Υπεύθυνος Έδρας ΟΥΝΕΣΚΟ, Καθηγητής Πανεπιστημίου Κρήτης
ΜΟΥΧΑΜΑΝΤ ΑΛ ΧΑΖΜΗ, Πρόεδρος Ελληνοαραβικού Επιμελητηρίου
ΧΑΣΑΝ ΜΠΑΝΤΑΟΥΙ Επ. Καθηγητής ΑΠΘ
ΚΕΛΛΥ ΜΠΟΥΡΔΑΡΑ Αν. Καθηγήτρια Νομικής Αθηνών & Ειδικός Σύμβουλος του ΥΠΕΞ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΥΛΟΣ Αν. Καθηγητής Δ Π Θ
ΤΑΡΕΚ ΡΑΝΤΟΥΑΝ ο Μορφωτικός Ακόλουθος της Πρεσβείας της Αιγύπτου Αν. Καθηγητής Πανεπιστημίου Άλ Άζχαρ
ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΡΟΥΣΣΟΣ Αν. Καθηγητής και Επικεφαλής της Ομάδας Μελέτης για τη Μέση Ανατολή και το Ισλάμ του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου
Την Ημερίδα συντονίζει
ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ – ΠΑΤΡΑΓΑΣ
Διδάκτωρ Ισλαμικού Δικαίου Νομικής Σχολής Αθηνών
Η εκδήλωση τελεί με την συνεργασία των
Ελληνική Επιστημονική Εταιρία Σπουδών Μέσης Ανατολής,
Ελληνοαραβικό Επιμελητήριο
Πανεπιστήμιο Κρήτης,
Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2008
ο δημήτρης γούτας μιλά σήμερα στη γεννάδειο.
http://www.ascsa.edu.gr/index.php/gennadiusgreek/eventDetails-gr/the-arabic-background-of-western-philosophy-and-science-gr/
η φήμη του γούτα στον τομέα των αραβικών σπουδών είναι όντως παγκόσμια. τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε πάμπολλές γλώσσες.
η ειδικότητά του είναι κυρίως η μετάδοση της γνώσης πρός και από τον αραβικό κόσμο.
τα βιβλία που έγραψε είναι πολλά, τα άρθρα του επίσης πολλά, οι ερευνητικές του δραστηριότητες διεθνείς.
η ανθρωπιά του έχει, φυσικά, το μέγεθος της σοφίας του. έτυχε ίσως μερικοί από σας να διαβάσατε ίσως και μια αναφορά στο φίλο μου το δημήτρη στην προηγούμενη μορφή τούτου του μπλογκ.
η ομιλία του θα γίνει στα αγγλικά, θα διανεμηθεί περίληψη στα ελληνικά.
η παρουσία μας, ναι, ναι, θα τιμήσει έναν άνθρωπο σπάνιο, όπου ταιριάζει και το 'ουδείς προφήτης εν τη εαυτού....'
γεννάδειος. μετρό ευαγγελισμός, πάνω από το νοσοκομείο ευαγγελισμός, δεύτερος παράλληλος δρόμος, οδός σουηδίας. στην τομή με το δρόμο όπου βρίσκεται η μονή πετράκη.
στις 7 το βράδυ
η φήμη του γούτα στον τομέα των αραβικών σπουδών είναι όντως παγκόσμια. τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε πάμπολλές γλώσσες.
η ειδικότητά του είναι κυρίως η μετάδοση της γνώσης πρός και από τον αραβικό κόσμο.
τα βιβλία που έγραψε είναι πολλά, τα άρθρα του επίσης πολλά, οι ερευνητικές του δραστηριότητες διεθνείς.
η ανθρωπιά του έχει, φυσικά, το μέγεθος της σοφίας του. έτυχε ίσως μερικοί από σας να διαβάσατε ίσως και μια αναφορά στο φίλο μου το δημήτρη στην προηγούμενη μορφή τούτου του μπλογκ.
η ομιλία του θα γίνει στα αγγλικά, θα διανεμηθεί περίληψη στα ελληνικά.
η παρουσία μας, ναι, ναι, θα τιμήσει έναν άνθρωπο σπάνιο, όπου ταιριάζει και το 'ουδείς προφήτης εν τη εαυτού....'
γεννάδειος. μετρό ευαγγελισμός, πάνω από το νοσοκομείο ευαγγελισμός, δεύτερος παράλληλος δρόμος, οδός σουηδίας. στην τομή με το δρόμο όπου βρίσκεται η μονή πετράκη.
στις 7 το βράδυ
Δευτέρα 1 Δεκεμβρίου 2008
όπου δύο παύλες λείπει ένα όνομα. λογοκρισία.
Οπωσδήποτε, ένα ποίημα για το εγώ, θα το γράψω!
Το χρωστάω στο παλιομοδίτικο ντύσιμο, στα αδρά χρώματα, τις χάλια γραμμές
Στα τιμωρημένα δάχτυλα που μια ζωή ανάποδα έγραφαν
Στις ατέλειωτες ώρες που με κρατάν ακόμη κάτω από το τραπέζι των εφηβικών χρόνων, πίσω από την πόρτα του μικρού σπιτιού,
--, ώ --, γιατί να το πεις!
Γιατί να με προειδεάσεις πως ποίηση πορνεία είναι του χθεσινού συντηρητικού αυγού με το ανήθικο περπάτημα ενός κόκορα!
Γιατί να μου πεις ότι τα σπλάγχνα της λογοτεχνίας είναι απλοί κανόνες ψυχοδράματος
Κι εγώ
Το εγώ
Να θέλω να καθήσω στο σκαμνί γράφοντας!
ξέχνα ρε μπίλυ τη φανή
Κάθησε ήσυχα στην αλέα του πιο εξωφρενικού κήπου,
Μάζωξε τους καπνούς του πιο σκοτεινού πεπρωμένου σ’ ένα τσιγάρο, και πάψε,
Για μια στιγμή,
Να αφουγκράζεσαι αγάπη.
Γύρισε το πρόσωπο αλλού
Βρίσε με τη χυδαιότητα μιας γυναικείας παρόρμησης
Κι εξακολούθα, φορώντας το παλτό σου, να πλησιάζεις το καλοκαίρι μου.
Εγώ,
Θα σε περιμένω ξάγρυπνη κι ανήθικη στο κρεβάτι του πόνου μου.
Ωραίος στίχος, ε;
Θα αγκομαχώ ανασύροντας νεκρούς από το κεφάλι μου,
Θα είμαι σε διαρκή ρύση αίματος ώστε κανείς δε θα με πλησιάσει
Ω, εγώ, πληγωμένο αγρίμι
Ω, πένθος του πιο προσωπικού βίου
Ανάλαβε την επιθυμία της ποίησης στην κάνιστρα των λογισμών,
Πάρε, δέσε
Πέταξε στο βυθό σου ό,τι παρατρεχάμενο σ’ ακούμπησε
Ζήσε
- ζει ένας ποιητής μαμά;
- Σκάσε και σκάβε
πεπειραμένο εγώ, τ’ αγρίμια φωνάζουν υστερικά το φωτογράφο να τα κοιτάξει.
ελένη κονδύλη. 2008-12-01
Το χρωστάω στο παλιομοδίτικο ντύσιμο, στα αδρά χρώματα, τις χάλια γραμμές
Στα τιμωρημένα δάχτυλα που μια ζωή ανάποδα έγραφαν
Στις ατέλειωτες ώρες που με κρατάν ακόμη κάτω από το τραπέζι των εφηβικών χρόνων, πίσω από την πόρτα του μικρού σπιτιού,
--, ώ --, γιατί να το πεις!
Γιατί να με προειδεάσεις πως ποίηση πορνεία είναι του χθεσινού συντηρητικού αυγού με το ανήθικο περπάτημα ενός κόκορα!
Γιατί να μου πεις ότι τα σπλάγχνα της λογοτεχνίας είναι απλοί κανόνες ψυχοδράματος
Κι εγώ
Το εγώ
Να θέλω να καθήσω στο σκαμνί γράφοντας!
ξέχνα ρε μπίλυ τη φανή
Κάθησε ήσυχα στην αλέα του πιο εξωφρενικού κήπου,
Μάζωξε τους καπνούς του πιο σκοτεινού πεπρωμένου σ’ ένα τσιγάρο, και πάψε,
Για μια στιγμή,
Να αφουγκράζεσαι αγάπη.
Γύρισε το πρόσωπο αλλού
Βρίσε με τη χυδαιότητα μιας γυναικείας παρόρμησης
Κι εξακολούθα, φορώντας το παλτό σου, να πλησιάζεις το καλοκαίρι μου.
Εγώ,
Θα σε περιμένω ξάγρυπνη κι ανήθικη στο κρεβάτι του πόνου μου.
Ωραίος στίχος, ε;
Θα αγκομαχώ ανασύροντας νεκρούς από το κεφάλι μου,
Θα είμαι σε διαρκή ρύση αίματος ώστε κανείς δε θα με πλησιάσει
Ω, εγώ, πληγωμένο αγρίμι
Ω, πένθος του πιο προσωπικού βίου
Ανάλαβε την επιθυμία της ποίησης στην κάνιστρα των λογισμών,
Πάρε, δέσε
Πέταξε στο βυθό σου ό,τι παρατρεχάμενο σ’ ακούμπησε
Ζήσε
- ζει ένας ποιητής μαμά;
- Σκάσε και σκάβε
πεπειραμένο εγώ, τ’ αγρίμια φωνάζουν υστερικά το φωτογράφο να τα κοιτάξει.
ελένη κονδύλη. 2008-12-01
για τη μετάφραση, από τη χτεσινή εκδήλωση του ποιείν
Μετάφραση και λογοκρισία
Η μετάφραση και η ηθική έχουν κάτι κοινό μεταξύ τους.
Έτσι, ο mounin έγραφε για τις μεταφράσεις
les belles infidèles, οι ωραίες άπιστες!
Είναι γιατί στο θέμα της μετάφρασης μπαίνει και η προέκταση της αλήθειας.
Για τη λογοτεχνία η αλήθεια είναι μια
‘απλή’ προέκταση,
; (είναι;);
δλδ το καίριο ζήτημα στη λογοτεχνία είναι κάτι άλλο, λέμε τώρα, από την αλήθεια:
είναι και η αίσθηση του γούστου της κοινωνίας, περισσότερο από άλλα, και συγχρόνως κάτι άλλο
ξέρω γω;
Να, μια ΑΡΜΟΝΙΑ. Γι’ αυτό μίλησα για
‘γούστο’:
κάτι που θέτει μπροστά σου ένα σύστημα που ‘στέκει’.
Έναν παρθενώνα, ας πούμε, με κάθε έννοιά του.
- ιστορική: ένα ‘πράμα’ που θα μείνει κορυφαίο για πολύ καιρό, (ας πούμε η σύμπραξη έλιοτ και σεφέρη)
-ετυμολογική, ένα ‘πράμα’ που θα επιτρέπει συνεχείς διακορεύσεις και αλλεπάλληλες πτυχές του καινούριου που ανακαλύπτουμε μέσα του.
Η μετάφραση οφείλει λοιπόν να είναι
μετά-δοση με λέξεις αυτής της
διπλής τουλάχιστον όψης ή βλέμματος της λογοτεχνίας.
Πώς, παραδείγματος χάρη, να μεταφράσεις ένα κείμενο που περιέχει πολλές αναγνώσεις στη γλώσσα του;
Πώς να χτίσεις με λέξεις άλλης γλώσσας ένα παρ-όμοιο κείμενο.
Γιατί ίδιο, δεν είναι δυνατόν.
Άλλωστε, και γι’αυτό μια καλή μετάφραση είναι μια μετάφραση που δε σε παραπέμπει στο πρωτότυπο, σου αρκεί.
Έτσι και το σχόλιο που με έκανε ‘ζηλωτυπικά φίλα προσκείμενη’ στον μετέπειτα φίλο γιώργο κεντρωτή
http://cropper-blog.blogspot.com/2007/09/hermann-broch.html
για να φτάσουμε στο ‘έργο ή πάρεργο’
θα πρέπει να δούμε τη μετά-φραση. Ο μεταφραστής δεν είναι μεταπράτης. Δεν μπορεί να πουλάει μεταχειρισμένα. Ούτε καν να πουλάει.
Εργάτης είναι και όχι αφέντης ούτε έμπορας.
Η ιδέα της μετάφρασης είναι μια
ενδεχόμενη, βίρτουαλ πραγματικότητα στο κεφάλι του μεταφραστή.
Το κύριο συστατικό στοιχείο της πραγματικότητας,
είναι το ΚΕΙΜΕ-ΝΟ,
-ξαπλωμένο νωχελικά και ερωτικά,
-μέσα στο κεφάλι του μεταφραστή.
Για να αρμόσεις στο κείμενο τη βίρτουαλ πραγματικότητα που δημιουργεί
η επιθυμία ή το καθήκον της μετάφρασης, για
να φέρεις το κείμενο στο κρεβάτι της δικής σου γλώσσας,
πρέπει να ιδρώσεις πολύ.
Να ‘στύψεις το κεφάλι σου, το μυαλό σου, όπως λέγαμε παλιά.
Να προσπαθήσεις με τις λέξεις που σου έρχονται
να φύγεις, αλλά και να μείνεις στο κείμενο.
Να το πάρεις από κει, αυτό το κείμενο, και να το πας αλλού.
Η μετάφραση είναι σχεδόν μια αντίφαση.
Ψάχνεις,
είτε με το έμφυτο ταλέντο,
είτε με πολύ ‘αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα’, που λέει και το άσμα,
να βρεις τρόπους να αποδόσεις στο μεταφρασμένο πολλές χεριές νοήματα στην κάθε λέξη, χεριές που να ταιριάζουν…
Να αρμόσεις δλδ
όχι τη μια γλώσσα με την άλλη,
αλλά το φορτίο ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ
του κάθε κειμένου σε ένα άλλο κείμενο.
Θα σας δώσω μια συνταγή. Υπάρχουν πολλές στη μετάφραση. Όλες βιωματικές νομίζω είναι.
Ξεκινάς συνήθως από το λεγόμενο ‘αυτονόητο’.
Μπορείς αντί για ‘αυτονόητο’ να πεις ‘αυτόματο’ ή ‘υποσυνείδητο’:
Να αφεθείς πρώτα σε μια πρώτη ακαταλαβίστικη μεταγραφή, σχεδόν αναρχική, του κειμένου προς μετάφραση. Σχεδόν με κλειστά μάτια.
Και μετά, βλέποντας το έκτρωμα που έχεις φτιάξει, παρατηρώντας με μισό μάτι το ολοκληρωμένη στην πρώτη γλώσσα κείμενο, φτιάχνεις στη δική σου γλώσσα ‘ύλη’, λάσπη για να χτίσεις το δικό σου μεταφρασμένο κείμενο. Το δικό σου ‘παρθενώνα’, όσο
σαρκαστικά
κι αληθινά,
κι αν λέω αυτή τη λέξη.
Εδώ είμαστε λοιπόν.
Αν στην πραγματική, εκτός εισαγωγικών, λογοτεχνία η ομορφιά γεννάει αλήθεια, μια καλή μετάφραση πρέπει
και
· να είναι πιστή, δλδ όμορφη και άρτια, αλλά
και
· να δίνει τη δική της αλήθεια, δλδ να είναι άπιστη και δημιουργική η ίδια στη δική της γλώσσα.
Η έννοια της λογοκρισίας έρχεται πάνω στο χτίσιμο της μετάφρασης.
Αναγκαστική είναι η προσωπική λογοκρισία.
Αν δεν προσέξεις, μερικές φορές ένα κείμενο το ‘ντύνεις’ με τις δικές σου ιδέες.
Η λογοκρισία μπορεί να γίνει από πολλούς και για πολλούς λόγους, στο θέμα της μεταφραστικής δουλειάς.
- Παράδειγμα καμιά φορά, η μετάφραση των σούφι, που παίρνει έναν αέρα εντελώς εξωτικό στις μεταφράσεις.
- Άλλο παράδειγμα, πώς μεταφράστηκε κι από ποιους
ο ναζίμ χικμέτ. Στην αρχή μεταφραζόταν από τα τουρκικά, από άγνωστους ή περίπου, κουμουνιστές. Όταν το όνομά του έγινε πιο γνωστό, τότε οι ελληνικές μεταφράσεις του γινόντουσαν από γνωστούς ποιητές με ενδιάμεση στάση σε μια άλλη γλώσσα…
Λογοκρισία πιο οδυνηρή, δλδ όχι μονοπροσωπική, αλλά διαπροσωπική, είναι κι αυτή πολύ εύκολη.
Κάποιοι γνωρίζουν ότι μια ιδέα είναι αδιανόητο να περάσει σε μια άλλη νοοτροπία.
παραδείγματα:
- Είχα γράψει ένα ποίημα για την Παλαιστίνη. Άρεσε πολύ στον Άδωνη, ένας φίλος άραβας το μετέφρασε αραβικά. Σ’ ένα στίχο έγραφα:
Ήδη ο μεταφραστής δεν ήθελε να το μεταφράσει. Τελικά ο Άδωνης το δημοσίευσε έχοντας παραλείψει την αναφορά στους Εβραίους.
- Είναι δυστυχώς ακόμη κοινό σε μια ορισμένου τύπου Ανατολή, να ντύνουν ένα ολιγόστιχο ποίημα με πολλά φρουφρού, για να γίνει, υποτίθεται, πιο κατανοητό …
Η λογοκρισία στη μετάφραση μπορεί να είναι και προσπάθεια ενσωμάτωσης ενός κειμένου σε μιαν άλλη κουλτούρα.
Εδώ θα σας πω τη δική μου αμαρτία:
δυο αποσπάσματα από το ποίημα οτυ χάφιζ του 14ου αιώνα:
Η τελευταία στροφή του, που φυσικά είναι εντελώς ‘πειραγμένη’, με τρόπο ειρωνικό αναφέρω ακόμη και το όνομά μου: σκοπός του ποιήματος είναι ο έπαινος του ποιητή και ψόγος της άλλης πλευράς, θέμα εντελώς λόγιο και καθοριστικό για την αραβική και συνεπώς την οποιαδήποτε ισλαμικής εμβέλειας λογοτεχνία. Για να αποδώσω την έντασή του, κατέστρεψα το κείμενο . Μια προδοσία, για την οποία επικαλούμαι ως ελαφρυντικό το ίδιο το ποίημα στην παράδοσή του, και την προσπάθειά μου να το εντάξω στη δικιά μας νοοτροπία.
Υπάρχουν φορές που δεν ξέρεις τι να κάνεις με τις μεταφράσεις. Άλλες φορές το μεγαλείο είναι απλό:
Ο απόλυτος ερωτικός στίχος! Το μεγαλείο του είναι η ακριβής μετάφρασή του Ομάρ ¨Αμπι Ραμπία, άραβα ποιητή αρχών του 8ου αιώνα…
Καμιά φορά η λογοκρισία στη μετάφραση έχει χαρακτήρα προπαγανδιστικό.
Θα σας δώσω ένα παράδειγμα, πάλι από ένα αραβικό χαντίθ:
‘αναζητώντας τη γνώση, να φτάσετε ακόμη και στην κίνα! Είχε πει ο προφήτης.
http://islamiquementincorrect.blogspot.com/
http://www.islam-qa.com/fr/ref/13637
Ikbal al-gharbiISLAM, FEMME ET SAVOIR
ενώ μεν εκ πρώτης όψεως το θέμα αφορά στη γνώση, άρα στην ευρύτητα του Ισλάμ, οι ερμηνείες της λέξης 'γνώση' από ομάδα μουσουλμάνων, εγκαλούν στην αναζήτηση της θρησκευτικής γνώσης.
ένα άλλο παράδειγμα, μετάφραση του κάτωθι ποιήματος του άδωνη:
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
τα υπόλοιπα ήταν προφορικά (μέχρις εκεί είχα γράψει)
όσο για το ποίημα του χάφιζ, επειδή κατέστρεψα το περασμένο μπλογκάκι μου, το είχα χάσει. όμως το βρήκα στο διαδίκτυο, που κάποιοι το είχαν αναρτήσει, από δω κι από κει. ωραίο ποίημα. το παραθέτω ολόκληρο:
Έλα-θυμήσου. Κάθε ελπίδα, παλάτι είναι που τρέμει ...;
Έλα. Βάλε να πιούμε. Κρασί η ζωή, στη λάσπη και κυλάει.
Σαν άνθρωπο μοναδικό προσβλέπω, μα τ' ουρανού το απέραντο γαλάζιο!
Αυτόν που κάθε τι αφήνει πίσω και ξωπίσω, κι ελευθερία ζυγώνει.
Άκου του αγγέλου αυτά τα λόγια τα ιερά που χτες μου είπε
Όταν το νου μου η μέθη οδήγησε στην ομορφιά του:
Βασιλικό γεράκι με το οξύ σου βλέμμα! Να γίνεις Λωτοφάγος, στου παραδείσου τα λημέρια.
Τη γη που κλαίει ν' αφήσεις, τη γη, που λάσπη κάνει τη ζωή μας ..;
Κοίτα ψηλά στο θρόνο τον Ύψιστο, που σε καλεί
Μακριά από τις θλιβερές παγίδες του ντουνιά σου.
Άκου και μπόλιασε τη μνήμη σου μ' αυτό
Που γέροντας σε κέρασε σα μερτικό της γνώσης:
Αδύνατον να σταματήσεις της τύχης τις στροφές,
Με τα πολλά της τα παιδιά που γηρατειά κι ανέχεια τους ορίζει.
Άσε λοιπόν να φύγει, κάθε στεναχώρια. Άκου με κυνικά. Και να θυμάσαι
Ένα πως είν' το μυστικό του μύστη: μόνο έρωτα ν' αφήνει να τον καίει!
Απλώσου! Ποτέ να μην ξανάρθεις με τη σκέψη σε αμαρτία παλιά.
Τους κύκλους και την κρίση τους εμείς δεν κυβερνάμε.
Κοίτα: όταν τριαντάφυλλο για μια στιγμή μονάχα, ανοίγει και γελάει,
εσύ απιστία σκέπτεσαι; Βέβαια όχι. Αηδόνι μου μην κλαις, που η γη αλλάζει.
Κι εσύ ποιητή, αδύναμε, σαν την Ελένη, τι τον ζηλεύεις τον μεγάλο Χάφιζ;
Ειν' ο Θεός που τού 'δωσε το χάρισμα στα ποιήματα με λόγια του να λάμπει!
Η μετάφραση και η ηθική έχουν κάτι κοινό μεταξύ τους.
Έτσι, ο mounin έγραφε για τις μεταφράσεις
les belles infidèles, οι ωραίες άπιστες!
Είναι γιατί στο θέμα της μετάφρασης μπαίνει και η προέκταση της αλήθειας.
Για τη λογοτεχνία η αλήθεια είναι μια
‘απλή’ προέκταση,
; (είναι;);
δλδ το καίριο ζήτημα στη λογοτεχνία είναι κάτι άλλο, λέμε τώρα, από την αλήθεια:
είναι και η αίσθηση του γούστου της κοινωνίας, περισσότερο από άλλα, και συγχρόνως κάτι άλλο
ξέρω γω;
Να, μια ΑΡΜΟΝΙΑ. Γι’ αυτό μίλησα για
‘γούστο’:
κάτι που θέτει μπροστά σου ένα σύστημα που ‘στέκει’.
Έναν παρθενώνα, ας πούμε, με κάθε έννοιά του.
- ιστορική: ένα ‘πράμα’ που θα μείνει κορυφαίο για πολύ καιρό, (ας πούμε η σύμπραξη έλιοτ και σεφέρη)
-ετυμολογική, ένα ‘πράμα’ που θα επιτρέπει συνεχείς διακορεύσεις και αλλεπάλληλες πτυχές του καινούριου που ανακαλύπτουμε μέσα του.
Η μετάφραση οφείλει λοιπόν να είναι
μετά-δοση με λέξεις αυτής της
διπλής τουλάχιστον όψης ή βλέμματος της λογοτεχνίας.
Πώς, παραδείγματος χάρη, να μεταφράσεις ένα κείμενο που περιέχει πολλές αναγνώσεις στη γλώσσα του;
Πώς να χτίσεις με λέξεις άλλης γλώσσας ένα παρ-όμοιο κείμενο.
Γιατί ίδιο, δεν είναι δυνατόν.
Άλλωστε, και γι’αυτό μια καλή μετάφραση είναι μια μετάφραση που δε σε παραπέμπει στο πρωτότυπο, σου αρκεί.
Έτσι και το σχόλιο που με έκανε ‘ζηλωτυπικά φίλα προσκείμενη’ στον μετέπειτα φίλο γιώργο κεντρωτή
http://cropper-blog.blogspot.com/2007/09/hermann-broch.html
για να φτάσουμε στο ‘έργο ή πάρεργο’
θα πρέπει να δούμε τη μετά-φραση. Ο μεταφραστής δεν είναι μεταπράτης. Δεν μπορεί να πουλάει μεταχειρισμένα. Ούτε καν να πουλάει.
Εργάτης είναι και όχι αφέντης ούτε έμπορας.
Η ιδέα της μετάφρασης είναι μια
ενδεχόμενη, βίρτουαλ πραγματικότητα στο κεφάλι του μεταφραστή.
Το κύριο συστατικό στοιχείο της πραγματικότητας,
είναι το ΚΕΙΜΕ-ΝΟ,
-ξαπλωμένο νωχελικά και ερωτικά,
-μέσα στο κεφάλι του μεταφραστή.
Για να αρμόσεις στο κείμενο τη βίρτουαλ πραγματικότητα που δημιουργεί
η επιθυμία ή το καθήκον της μετάφρασης, για
να φέρεις το κείμενο στο κρεβάτι της δικής σου γλώσσας,
πρέπει να ιδρώσεις πολύ.
Να ‘στύψεις το κεφάλι σου, το μυαλό σου, όπως λέγαμε παλιά.
Να προσπαθήσεις με τις λέξεις που σου έρχονται
να φύγεις, αλλά και να μείνεις στο κείμενο.
Να το πάρεις από κει, αυτό το κείμενο, και να το πας αλλού.
Η μετάφραση είναι σχεδόν μια αντίφαση.
Ψάχνεις,
είτε με το έμφυτο ταλέντο,
είτε με πολύ ‘αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα’, που λέει και το άσμα,
να βρεις τρόπους να αποδόσεις στο μεταφρασμένο πολλές χεριές νοήματα στην κάθε λέξη, χεριές που να ταιριάζουν…
Να αρμόσεις δλδ
όχι τη μια γλώσσα με την άλλη,
αλλά το φορτίο ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ
του κάθε κειμένου σε ένα άλλο κείμενο.
Θα σας δώσω μια συνταγή. Υπάρχουν πολλές στη μετάφραση. Όλες βιωματικές νομίζω είναι.
Ξεκινάς συνήθως από το λεγόμενο ‘αυτονόητο’.
Μπορείς αντί για ‘αυτονόητο’ να πεις ‘αυτόματο’ ή ‘υποσυνείδητο’:
Να αφεθείς πρώτα σε μια πρώτη ακαταλαβίστικη μεταγραφή, σχεδόν αναρχική, του κειμένου προς μετάφραση. Σχεδόν με κλειστά μάτια.
Και μετά, βλέποντας το έκτρωμα που έχεις φτιάξει, παρατηρώντας με μισό μάτι το ολοκληρωμένη στην πρώτη γλώσσα κείμενο, φτιάχνεις στη δική σου γλώσσα ‘ύλη’, λάσπη για να χτίσεις το δικό σου μεταφρασμένο κείμενο. Το δικό σου ‘παρθενώνα’, όσο
σαρκαστικά
κι αληθινά,
κι αν λέω αυτή τη λέξη.
Εδώ είμαστε λοιπόν.
Αν στην πραγματική, εκτός εισαγωγικών, λογοτεχνία η ομορφιά γεννάει αλήθεια, μια καλή μετάφραση πρέπει
και
· να είναι πιστή, δλδ όμορφη και άρτια, αλλά
και
· να δίνει τη δική της αλήθεια, δλδ να είναι άπιστη και δημιουργική η ίδια στη δική της γλώσσα.
Η έννοια της λογοκρισίας έρχεται πάνω στο χτίσιμο της μετάφρασης.
Αναγκαστική είναι η προσωπική λογοκρισία.
Αν δεν προσέξεις, μερικές φορές ένα κείμενο το ‘ντύνεις’ με τις δικές σου ιδέες.
Η λογοκρισία μπορεί να γίνει από πολλούς και για πολλούς λόγους, στο θέμα της μεταφραστικής δουλειάς.
- Παράδειγμα καμιά φορά, η μετάφραση των σούφι, που παίρνει έναν αέρα εντελώς εξωτικό στις μεταφράσεις.
- Άλλο παράδειγμα, πώς μεταφράστηκε κι από ποιους
ο ναζίμ χικμέτ. Στην αρχή μεταφραζόταν από τα τουρκικά, από άγνωστους ή περίπου, κουμουνιστές. Όταν το όνομά του έγινε πιο γνωστό, τότε οι ελληνικές μεταφράσεις του γινόντουσαν από γνωστούς ποιητές με ενδιάμεση στάση σε μια άλλη γλώσσα…
Λογοκρισία πιο οδυνηρή, δλδ όχι μονοπροσωπική, αλλά διαπροσωπική, είναι κι αυτή πολύ εύκολη.
Κάποιοι γνωρίζουν ότι μια ιδέα είναι αδιανόητο να περάσει σε μια άλλη νοοτροπία.
παραδείγματα:
- Είχα γράψει ένα ποίημα για την Παλαιστίνη. Άρεσε πολύ στον Άδωνη, ένας φίλος άραβας το μετέφρασε αραβικά. Σ’ ένα στίχο έγραφα:
Είμαι αγκαλιά για τα νεκρά μωρά σας, όγκος για τους ακροβολιστές σας, πέτρα για τα κλάματα των εβραίων. Ναι, πέτρα για πένθος και κορμί για θάνατο.
Ήδη ο μεταφραστής δεν ήθελε να το μεταφράσει. Τελικά ο Άδωνης το δημοσίευσε έχοντας παραλείψει την αναφορά στους Εβραίους.
- Είναι δυστυχώς ακόμη κοινό σε μια ορισμένου τύπου Ανατολή, να ντύνουν ένα ολιγόστιχο ποίημα με πολλά φρουφρού, για να γίνει, υποτίθεται, πιο κατανοητό …
Η λογοκρισία στη μετάφραση μπορεί να είναι και προσπάθεια ενσωμάτωσης ενός κειμένου σε μιαν άλλη κουλτούρα.
Εδώ θα σας πω τη δική μου αμαρτία:
δυο αποσπάσματα από το ποίημα οτυ χάφιζ του 14ου αιώνα:
Κοίτα: όταν τριαντάφυλλο για μια στιγμή μονάχα, ανοίγει και γελάει,
εσύ απιστία σκέπτεσαι; Βέβαια όχι. Αηδόνι μου μην κλαις, που η γη αλλάζει.
Κι εσύ ποιητή, αδύναμε, σαν την Ελένη, τι τον ζηλεύεις τον μεγάλο Χάφιζ;
Ειν' ο Θεός που τού 'δωσε το χάρισμα
στα ποιήματα με λόγια του να λάμπει!
Η τελευταία στροφή του, που φυσικά είναι εντελώς ‘πειραγμένη’, με τρόπο ειρωνικό αναφέρω ακόμη και το όνομά μου: σκοπός του ποιήματος είναι ο έπαινος του ποιητή και ψόγος της άλλης πλευράς, θέμα εντελώς λόγιο και καθοριστικό για την αραβική και συνεπώς την οποιαδήποτε ισλαμικής εμβέλειας λογοτεχνία. Για να αποδώσω την έντασή του, κατέστρεψα το κείμενο . Μια προδοσία, για την οποία επικαλούμαι ως ελαφρυντικό το ίδιο το ποίημα στην παράδοσή του, και την προσπάθειά μου να το εντάξω στη δικιά μας νοοτροπία.
Υπάρχουν φορές που δεν ξέρεις τι να κάνεις με τις μεταφράσεις. Άλλες φορές το μεγαλείο είναι απλό:
Ήσουν και ήταν κι αυτή και ήταν ο χρόνος .
Ο απόλυτος ερωτικός στίχος! Το μεγαλείο του είναι η ακριβής μετάφρασή του Ομάρ ¨Αμπι Ραμπία, άραβα ποιητή αρχών του 8ου αιώνα…
Καμιά φορά η λογοκρισία στη μετάφραση έχει χαρακτήρα προπαγανδιστικό.
Θα σας δώσω ένα παράδειγμα, πάλι από ένα αραβικό χαντίθ:
‘αναζητώντας τη γνώση, να φτάσετε ακόμη και στην κίνα! Είχε πει ο προφήτης.
http://islamiquementincorrect.blogspot.com/
http://www.islam-qa.com/fr/ref/13637
Ikbal al-gharbiISLAM, FEMME ET SAVOIR
ενώ μεν εκ πρώτης όψεως το θέμα αφορά στη γνώση, άρα στην ευρύτητα του Ισλάμ, οι ερμηνείες της λέξης 'γνώση' από ομάδα μουσουλμάνων, εγκαλούν στην αναζήτηση της θρησκευτικής γνώσης.
ένα άλλο παράδειγμα, μετάφραση του κάτωθι ποιήματος του άδωνη:
أول الحشد
أصواتٌ
تتعانقُ في السّاحات / جمعنا
عِلْمَ الآفاقِ ، دليلَ الجَمْرْ :
أليومَ ، ووجهُ الأرض هِلال ،ٌ
أليومَ ، سنقتل هذا العَصْرْ . . .
124 Η αρχή της ανθρωποθάλασσας
Φωνές
που αγκαλιάζονται στις πλατείες / συγκεντρώσαμε
τη γνώση των περάτων της γης, τον οδηγό των πυρακτωμένων ανθράκων :
Σήμερα, όπου το πρόσωπο της γης είναι μια νέα σελήνη
σήμερα, θα σκοτώσουμε αυτή την εποχή …
Ο προτελευταίος στίχος τελειώνει με την αραβική λέξη ‘χιλάλ’, που δηλώνει ένα σύμβολο. Το σύμβολο αυτό το βλέπουμε στις σημαίες των περισσοτέρων κρατών που έχουν επίσημη θρησκεία το Ισλάμ : είναι η ημισέληνος. Αν εκλαμβάναμε λοιπόν τη λέξη ‘χιλάλ’ με αυτήν απλώς την έννοια, θα βλέπαμε –ίσως- στο ποίημα αυτό μια κήρυξη πολέμου του Ισλάμ. Πρέπει όμως να ανατρέξουμε στην ετυμολογία αυτού του συμβόλου, ετυμολογία κοινή σε όλο το μεσαιωνικό κόσμο της Μεσογείου, ιουδαϊκό, χριστιανικό ή ισλαμικό, για να βρούμε το νόημα του ποιήματος. Και η χρήση του συμβόλου του κύκλου της σελήνης έχει να κάνει με τον κύκλο του χρόνου τόσο στο βιολογικό ανθρώπινο κύκλο (πιστευόταν ότι καθόριζε την έμμηνο ρύση της γυναίκας), όσο και στον καθορισμό του ιεροτελεστικού χρόνου (τι άλλο καθορίζει το δικό μας Πάσχα, αν όχι η συμπλήρωση του κύκλου της σελήνης την άνοιξη ;). Η παρατήρηση της νέας σελήνης ορίζει και τους μήνες του ισλαμικού έτους (και συνεπώς και την απαρχή του μηνός του ραμαζανίου, εξ’ου και το σύμβολο). Άρα πρέπει να αναφερθούμε στην έννοια της νέας σελήνης ως κορυφαίας απαρχής, που είναι το πραγματικό και πρωταρχικό σύμβολο, και όχι στην ημισέληνο, που είναι το ισλαμικό σύμβολο που απορρέει από το πρώτο. Η ανάδραση μεταξύ αυτού που είναι πριν ‘το παλαιό’, και ‘αυτού που έρχεται’ να αναιρέσει το παλαιό, είναι πάγια τεχνική στην ποιητική πρωτοπορία του Άδωνη : δεν ξεκινά από το ‘παλαιό’, αλλά από το πρωταρχικό για να φτάσει στη δυνατότητα μιας συνεχούς νέας αρχής. Ό,τι γίνεται με τα σύμβολα, γίνεται και με τη γλώσσα του: η χρήση της στην ποίησή του έχει να κάνει με την πιο κλασική και καθάρια μορφή της, έτσι το αποτέλεσμα είναι και πολυσήμαντο και συχνά ερμητικό.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
τα υπόλοιπα ήταν προφορικά (μέχρις εκεί είχα γράψει)
όσο για το ποίημα του χάφιζ, επειδή κατέστρεψα το περασμένο μπλογκάκι μου, το είχα χάσει. όμως το βρήκα στο διαδίκτυο, που κάποιοι το είχαν αναρτήσει, από δω κι από κει. ωραίο ποίημα. το παραθέτω ολόκληρο:
Έλα-θυμήσου. Κάθε ελπίδα, παλάτι είναι που τρέμει ...;
Έλα. Βάλε να πιούμε. Κρασί η ζωή, στη λάσπη και κυλάει.
Σαν άνθρωπο μοναδικό προσβλέπω, μα τ' ουρανού το απέραντο γαλάζιο!
Αυτόν που κάθε τι αφήνει πίσω και ξωπίσω, κι ελευθερία ζυγώνει.
Άκου του αγγέλου αυτά τα λόγια τα ιερά που χτες μου είπε
Όταν το νου μου η μέθη οδήγησε στην ομορφιά του:
Βασιλικό γεράκι με το οξύ σου βλέμμα! Να γίνεις Λωτοφάγος, στου παραδείσου τα λημέρια.
Τη γη που κλαίει ν' αφήσεις, τη γη, που λάσπη κάνει τη ζωή μας ..;
Κοίτα ψηλά στο θρόνο τον Ύψιστο, που σε καλεί
Μακριά από τις θλιβερές παγίδες του ντουνιά σου.
Άκου και μπόλιασε τη μνήμη σου μ' αυτό
Που γέροντας σε κέρασε σα μερτικό της γνώσης:
Αδύνατον να σταματήσεις της τύχης τις στροφές,
Με τα πολλά της τα παιδιά που γηρατειά κι ανέχεια τους ορίζει.
Άσε λοιπόν να φύγει, κάθε στεναχώρια. Άκου με κυνικά. Και να θυμάσαι
Ένα πως είν' το μυστικό του μύστη: μόνο έρωτα ν' αφήνει να τον καίει!
Απλώσου! Ποτέ να μην ξανάρθεις με τη σκέψη σε αμαρτία παλιά.
Τους κύκλους και την κρίση τους εμείς δεν κυβερνάμε.
Κοίτα: όταν τριαντάφυλλο για μια στιγμή μονάχα, ανοίγει και γελάει,
εσύ απιστία σκέπτεσαι; Βέβαια όχι. Αηδόνι μου μην κλαις, που η γη αλλάζει.
Κι εσύ ποιητή, αδύναμε, σαν την Ελένη, τι τον ζηλεύεις τον μεγάλο Χάφιζ;
Ειν' ο Θεός που τού 'δωσε το χάρισμα στα ποιήματα με λόγια του να λάμπει!
Κυριακή 30 Νοεμβρίου 2008
http://noctoc-noctoc.blogspot.com/2008/11/1979-cypriot-saint-philoumenos-who-was.html
http://noctoc-noctoc.blogspot.com/2008/11/1979-cypriot-saint-philoumenos-who-was.html
καλημέρα σας
μου έκανε μεγάλη εντύπωση η αναφορά του νόστου σε αυτό που άκουσα από φοβισμένα στόματα όταν ήμουνα σχεδόν παιδί.
την ιστορία του αγίου φιλουμένου, που δεν ήξερα πώς λεγόταν, την είχα ακούσει τότε που συνέβη. ρώταγα πώς είναι δυνατόν να γίνονται τέτοια και να μιλάμε στα μουλωχτά όλοι. κανείς δεν μπόρεσε να μου απαντήσει, όπως και σε΄άλλα αυτονόητα ερωτήματα. ήταν η εποχή της αγνότητας.
χαίρομαι που αυτός ο άνθρωπος είναι πια γνωστό μέλος της θριαμβεύουσας εκκλησίας, και βέβαια με τον όρο θριαμβεύουσα είναι το σύνολο των ανθρώπων που είναι κάπου αλλού, όχι μέσα στα χρυσάφια του παρόντος αιώνος. αυτός έζησε-πέθανε, ζει εν χριστώ. εκκλησία αυτό είναι. τώρα θα μου πείτε τι είμαστε εμείς. δεν ξέρω για σας, για μένα πάντως σίγουρα δεν ξέρω τίποτα. το πρόσωπο όμως το συγκεκριμένο,
αυτό,
ναι, με νοιάζει. ας εύχεται και για μένα και για σας, που τυχόν διαβάζετε τις μπούρδες μου.
καλημέρα σας
μου έκανε μεγάλη εντύπωση η αναφορά του νόστου σε αυτό που άκουσα από φοβισμένα στόματα όταν ήμουνα σχεδόν παιδί.
την ιστορία του αγίου φιλουμένου, που δεν ήξερα πώς λεγόταν, την είχα ακούσει τότε που συνέβη. ρώταγα πώς είναι δυνατόν να γίνονται τέτοια και να μιλάμε στα μουλωχτά όλοι. κανείς δεν μπόρεσε να μου απαντήσει, όπως και σε΄άλλα αυτονόητα ερωτήματα. ήταν η εποχή της αγνότητας.
χαίρομαι που αυτός ο άνθρωπος είναι πια γνωστό μέλος της θριαμβεύουσας εκκλησίας, και βέβαια με τον όρο θριαμβεύουσα είναι το σύνολο των ανθρώπων που είναι κάπου αλλού, όχι μέσα στα χρυσάφια του παρόντος αιώνος. αυτός έζησε-πέθανε, ζει εν χριστώ. εκκλησία αυτό είναι. τώρα θα μου πείτε τι είμαστε εμείς. δεν ξέρω για σας, για μένα πάντως σίγουρα δεν ξέρω τίποτα. το πρόσωπο όμως το συγκεκριμένο,
αυτό,
ναι, με νοιάζει. ας εύχεται και για μένα και για σας, που τυχόν διαβάζετε τις μπούρδες μου.
Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2008
ελένης κονδύλη, βαριά λόγια
636
Με λόγια βαριά
Βγάζω σεργιάνι τις απουσίες σου όλες, στρατός θροϊζοντα φύλλα.
Η σκόνη ανακατεύεται απ’ τις οπλές μας,
Άτι ο χρόνος που τη γη πατά, και τη σφραγίζει.
Οπλίζω, στοχεύω, απορρίπτω.
Μένει μια δακρυσμένη σκόνη στον αέρα, χωρίς θησαυρό, δίχως βροχή.
Μπόρα με φλόγες, π’ ανασταίνει φύλλα.
Μια χούφτα ευωδιά σχεδόν βροχής ωστόσο, καλέ μου, σου προσφέρω.
Ασήμια οι λέξεις πάνω στη μνήμη των μετώπων που είδαν το αύριο σε μια στιγμή προφητείας.
Η λάμψη έφυγε, έμεινε η σκόνη απ’ τις οπλές.
Οπλίζω, στοχεύω, μα δεν μπορώ να ξεχάσω.
το παρόν ανακατεύεται σα σιωπηλό παράλογο και μόνο ποδοβολητό. Κανείς, μήτε στο χτες μήτε στο επέκεινα, και μήτε στο παρόν.
Και να ένας δρόμος.
Τα φύλλα κλαίνε πράσινα, θροϊζοντα, δροσερά, λαμπυρίζοντα, δακρυσμένα,
Κλαίνε το φόβο του πουθενά που κρύβεται, αλυχτά σιωπές στα τέσσερα σημεία των οριζόντων,
ίδιος ο φόβος κυπαρίσσι σ’ υποθαλάσσιο κοιμητήρι. Ήπιος ύπνος θάνατος.
Έλα ύπνε, να ρθώ πάνω σου για μια στιγμή συνουσίας, ένα πέταγμα.
Στα τρία τινάγματα, το κανένα. Στα είκοσι βήματα, το εκατομμυριοστό. Στα «δυο λεπτά!», τα λέπια απ’ ασημένιο ψάρι.
Κι ο θάνατος ατόφιος, δε μ’ αγγίζει.
Ψέλνω, περνώ, διατάζω
Κανέναν δεν αγγίζω, είμαι όλη φύλλα, ξάφνου καρπούς δεν αντηχώ μήτε κλαδιά και μήτε ρίζες.
Είμ’ ένα θαύμα
Ένας υμένας διαφορά.
Ένα αύριο που δε θα ξυπνήσει.
Ένα χτες που δεν παραιτήθηκε.
Παρόν δεν είμαι,
Παρά, πράσινο φύλλο.
ελένη κονδύλη.2007-07-05Δημοσιευμένο στο abttha.blogspot.com, παλιότερα...
Με λόγια βαριά
Βγάζω σεργιάνι τις απουσίες σου όλες, στρατός θροϊζοντα φύλλα.
Η σκόνη ανακατεύεται απ’ τις οπλές μας,
Άτι ο χρόνος που τη γη πατά, και τη σφραγίζει.
Οπλίζω, στοχεύω, απορρίπτω.
Μένει μια δακρυσμένη σκόνη στον αέρα, χωρίς θησαυρό, δίχως βροχή.
Μπόρα με φλόγες, π’ ανασταίνει φύλλα.
Μια χούφτα ευωδιά σχεδόν βροχής ωστόσο, καλέ μου, σου προσφέρω.
Ασήμια οι λέξεις πάνω στη μνήμη των μετώπων που είδαν το αύριο σε μια στιγμή προφητείας.
Η λάμψη έφυγε, έμεινε η σκόνη απ’ τις οπλές.
Οπλίζω, στοχεύω, μα δεν μπορώ να ξεχάσω.
το παρόν ανακατεύεται σα σιωπηλό παράλογο και μόνο ποδοβολητό. Κανείς, μήτε στο χτες μήτε στο επέκεινα, και μήτε στο παρόν.
Και να ένας δρόμος.
Τα φύλλα κλαίνε πράσινα, θροϊζοντα, δροσερά, λαμπυρίζοντα, δακρυσμένα,
Κλαίνε το φόβο του πουθενά που κρύβεται, αλυχτά σιωπές στα τέσσερα σημεία των οριζόντων,
ίδιος ο φόβος κυπαρίσσι σ’ υποθαλάσσιο κοιμητήρι. Ήπιος ύπνος θάνατος.
Έλα ύπνε, να ρθώ πάνω σου για μια στιγμή συνουσίας, ένα πέταγμα.
Στα τρία τινάγματα, το κανένα. Στα είκοσι βήματα, το εκατομμυριοστό. Στα «δυο λεπτά!», τα λέπια απ’ ασημένιο ψάρι.
Κι ο θάνατος ατόφιος, δε μ’ αγγίζει.
Ψέλνω, περνώ, διατάζω
Κανέναν δεν αγγίζω, είμαι όλη φύλλα, ξάφνου καρπούς δεν αντηχώ μήτε κλαδιά και μήτε ρίζες.
Είμ’ ένα θαύμα
Ένας υμένας διαφορά.
Ένα αύριο που δε θα ξυπνήσει.
Ένα χτες που δεν παραιτήθηκε.
Παρόν δεν είμαι,
Παρά, πράσινο φύλλο.
ελένη κονδύλη.2007-07-05Δημοσιευμένο στο abttha.blogspot.com, παλιότερα...
Κυριακή 23 Νοεμβρίου 2008
http://www.diktioaigaiou.gr/
πολύ ενδιαφέρων ιστο-τόπος
εγώ υπέγραψα...
αειφόρο αιγαίο
μπείτε δείτε υπογράψτε
αν θέτε
κι αν δε θέτε,
σκεφτείτε ότι η ελλάδα έχει ωραίες γωνιές που τελούν υπό καταστροφή.
εγώ υπέγραψα...
αειφόρο αιγαίο
μπείτε δείτε υπογράψτε
αν θέτε
κι αν δε θέτε,
σκεφτείτε ότι η ελλάδα έχει ωραίες γωνιές που τελούν υπό καταστροφή.
Σάββατο 22 Νοεμβρίου 2008
βαστάει ακόμη.
πέντα χρόνια βαστάει.
πώς θα καταλάβω ότι δε βαστάει;
θα το καταλάβετε.
πού μπορεί να γίνεται τέτοιος διάλογος;
πώς θα καταλάβω ότι δε βαστάει;
θα το καταλάβετε.
πού μπορεί να γίνεται τέτοιος διάλογος;
Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2008
τι είναι η αυτοχειρία;
ενδιαφέρον θέμα. δύσκολο.
μην ανησυχείτε πάντως, εγώ ανήκω στην κατηγορία 'κακό σκυλί ψόφο δεν έχει', άρα θα μείνω αθάνατη.
πάντως με ενδιαφέρουν οι απόψεις σας.
την καλημέρα μου.
να δούμε κιόλας να γράψετε τίπτις...:)
μην ανησυχείτε πάντως, εγώ ανήκω στην κατηγορία 'κακό σκυλί ψόφο δεν έχει', άρα θα μείνω αθάνατη.
πάντως με ενδιαφέρουν οι απόψεις σας.
την καλημέρα μου.
να δούμε κιόλας να γράψετε τίπτις...:)
Δευτέρα 17 Νοεμβρίου 2008
εγώ τότε διάβαζα. εσύ τι έκανες;
σήμερα είναι ημέρα ηρωισμού
κι εγώ δεν είμαι ήρωας.
όταν τα εμβατήρια ακούγονταν στην παράξενη σιωπή του 'τα σχολεία είναι κλειστά', 'γιατί', 'ελληνικέ λαέ', κλπ, ήμουνα πέμπτη ή τετάρτη δημοτικού.
το απόγευμα πέρασαν από τη γειτονιά μας άρματα μάχης.
η μαμά και η θεία μας έλεγαν να μην κοιτάμε. και να κοιτάς, κακό ήταν.
ο μπαμπάς χωροφύλακας. δε θυμάμαι πού ήταν.
το 'χω ξαναγράψει ίσως, η μαμά είχε μια φίλη οδοντίατρο στη γειτονιά. ο άντρας της καθηγητής μαθηματικών. η γυναίκα του ήρθε ξημερώματα σπίτι με μια τσάντα κουβέρτες και μάλλινα εσώρουχα. να τα πάει ο πατέρας μου στο γήπεδο της άεκ, να βρει τον μαθηματικό να του τα δώσει, καθότι 'βαμμένος κουμουνιστής' ο μαθηματικός, τον μπουζουριάσανε πριν πεις κύμινο. τα πήγε, κατάφερε να τον βρει.
ο αδελφός μου πρώτη γυμνασίου. μια θεούσα του εκανε μαθήματα. ερχόταν σπίτι μιλώντας για φόνους στο δρόμο. για πράματα που είδε.
στο αρσάκειο η κυρία παππά, η μόνη δασκάλα που θυμάμαι, μας έλεγε: βγάλτε το βιβλίο της γεωγραφίας, σελ. τάδε, κοιτάτε, που λέει 'ελλάς βασιλευομένη δημοκρατία', να το σβήσετε και να γράψετε: 'δικτατορία'.
το έλεγε η περδικούλα της. η καλύτερη δασκάλα ήταν αυτή, και θεούσα.
εμείς, δλδ η οικογένεια, είμαστε νομοταγείς. δεν είμαστε σαν τον αδελφό της μητέρας μου και νονό μου, 'βαμμένο κομουνιστή' επίσης...
κι ακούγαμε στο ραδιόφωνο και την υπέροχη εκπομπή 'στον ιστό της αράχνης' και ανατριχιάζαμε...
κι ακούγαμε ή βλέπαμε δε θυμάμαι τον γεωργαλά, και μας άρεσε...
ωστόσο...
διερωτόμουν γιατί εξορία, γιατί φυλακές, γιατί σ'αυτήν την κυρία που την κατηγορούσαν σα 'σιτεμένη κυρία', της είχαν αφαιρέσει την ελληνική υπηκοότητα, αυτό μου έμενε πάντα σαν άδικο...
έκτη δημοτικού και το περίφημο 'δημοψήφισμα'...
ναι - όχι.
σχεδόν εκατό τοις εκατό ναι...
ένα όνομα... πώς γίνεται...
μεγάλωνα με το πρόσωπο γυρισμένο στον τοίχο να γράφω ποιήματα πάνω σε μια ραπτομηχανή
γυμνάσιο πια
και με σταμάτησε ένας αστυνομικός
γιατί πηγαίνω σε άλλη στάση από αυτή που ήταν δίπλα στο σχολείο μου
και 'σας παρακαλώ, έρχεται το παιδι σταματήστε, είμαστε όλοι νομοταγείς'
μα δε σταμάτησε η σκύλα με το ξυράφι και κάτι άλλο: το κρεββάτι μου διαλύθηκε, μήν τυχόν είχε προκηρύξεις ο πατέρας μου, αφού βοήθησε τον κουμουνισταρά τότε...
φύγαμε, βρέθηκα σε γαλλικό σχολείο στο βέλγιο
'είναι δικτατορία στη χώρα σου, βασανίζουν' έλεγε ο παιδονόμος του σχολείου και δεν τον πίστευα.
κάτι φούσκωνε μέσα μου
ένας θοδωράκης ακουγόταν σα μεγαλείο στα αυτιά της οικογένειας
των φίλων της οικογένειας
του φόβου της οικογένειας
δε μιλούσα
και ξαφνικά ακούμε, και πάει νοέμβρης, και φεύγουμε, με το τρένο να πάμε σε άλλη πόλη που έχουν ελληνικές εφημερίδες
να μην έχεις δεκάρα και να τρέχεις σε άλλη πόλη να μάθεις τη συνέχεια
στην ταράτσα χτυπάνε τον αντρέα
και με τους χτύπους το αίμα μετρώ
δε μιλούσα
έγραφα
κάποια στιγμή στο σχολείο ποιητικός διαγωνισμός
μια συμμαθήτρια λέει με περίσκεψη 'νομίζεις ότι δε γίνεται τίποτα μέσα της και μετά βγαίνει αυτό'
δεν ήξερα, αν ήμουνα υπέρ κατά ανά κατά διά, αριστερά δεξιά και τ'αποδέλοιπα όλα
η ελευθερία φωλιάζει κάπου που δεν ελέγχεις εύκολα.
περνάνε τα χρόνια και κάποτε ξέρεις.
και μετά, μετά το νοέμβρη, και μετά την κύπρο, και μετά τον καραμαν΄λη, ξάφνου, όλοι οι ήσυχοι σαν και του λόγου μου,
γίναν
λέει
αντιστασιακοί.
σ'αυτούς που πόνεσαν, με οποιοδήποτε τρόπο, αποδίδω ανώνυμα σεβασμό. σ'αυτούς που πούλησαν, με οποιοδήποτε τρόπο, τίποτα δεν μπορώ να πω μπροστά στους κομπασμούς τους.
κι εγώ δεν είμαι ήρωας.
όταν τα εμβατήρια ακούγονταν στην παράξενη σιωπή του 'τα σχολεία είναι κλειστά', 'γιατί', 'ελληνικέ λαέ', κλπ, ήμουνα πέμπτη ή τετάρτη δημοτικού.
το απόγευμα πέρασαν από τη γειτονιά μας άρματα μάχης.
η μαμά και η θεία μας έλεγαν να μην κοιτάμε. και να κοιτάς, κακό ήταν.
ο μπαμπάς χωροφύλακας. δε θυμάμαι πού ήταν.
το 'χω ξαναγράψει ίσως, η μαμά είχε μια φίλη οδοντίατρο στη γειτονιά. ο άντρας της καθηγητής μαθηματικών. η γυναίκα του ήρθε ξημερώματα σπίτι με μια τσάντα κουβέρτες και μάλλινα εσώρουχα. να τα πάει ο πατέρας μου στο γήπεδο της άεκ, να βρει τον μαθηματικό να του τα δώσει, καθότι 'βαμμένος κουμουνιστής' ο μαθηματικός, τον μπουζουριάσανε πριν πεις κύμινο. τα πήγε, κατάφερε να τον βρει.
ο αδελφός μου πρώτη γυμνασίου. μια θεούσα του εκανε μαθήματα. ερχόταν σπίτι μιλώντας για φόνους στο δρόμο. για πράματα που είδε.
στο αρσάκειο η κυρία παππά, η μόνη δασκάλα που θυμάμαι, μας έλεγε: βγάλτε το βιβλίο της γεωγραφίας, σελ. τάδε, κοιτάτε, που λέει 'ελλάς βασιλευομένη δημοκρατία', να το σβήσετε και να γράψετε: 'δικτατορία'.
το έλεγε η περδικούλα της. η καλύτερη δασκάλα ήταν αυτή, και θεούσα.
εμείς, δλδ η οικογένεια, είμαστε νομοταγείς. δεν είμαστε σαν τον αδελφό της μητέρας μου και νονό μου, 'βαμμένο κομουνιστή' επίσης...
κι ακούγαμε στο ραδιόφωνο και την υπέροχη εκπομπή 'στον ιστό της αράχνης' και ανατριχιάζαμε...
κι ακούγαμε ή βλέπαμε δε θυμάμαι τον γεωργαλά, και μας άρεσε...
ωστόσο...
διερωτόμουν γιατί εξορία, γιατί φυλακές, γιατί σ'αυτήν την κυρία που την κατηγορούσαν σα 'σιτεμένη κυρία', της είχαν αφαιρέσει την ελληνική υπηκοότητα, αυτό μου έμενε πάντα σαν άδικο...
έκτη δημοτικού και το περίφημο 'δημοψήφισμα'...
ναι - όχι.
σχεδόν εκατό τοις εκατό ναι...
ένα όνομα... πώς γίνεται...
μεγάλωνα με το πρόσωπο γυρισμένο στον τοίχο να γράφω ποιήματα πάνω σε μια ραπτομηχανή
γυμνάσιο πια
και με σταμάτησε ένας αστυνομικός
γιατί πηγαίνω σε άλλη στάση από αυτή που ήταν δίπλα στο σχολείο μου
και 'σας παρακαλώ, έρχεται το παιδι σταματήστε, είμαστε όλοι νομοταγείς'
μα δε σταμάτησε η σκύλα με το ξυράφι και κάτι άλλο: το κρεββάτι μου διαλύθηκε, μήν τυχόν είχε προκηρύξεις ο πατέρας μου, αφού βοήθησε τον κουμουνισταρά τότε...
φύγαμε, βρέθηκα σε γαλλικό σχολείο στο βέλγιο
'είναι δικτατορία στη χώρα σου, βασανίζουν' έλεγε ο παιδονόμος του σχολείου και δεν τον πίστευα.
κάτι φούσκωνε μέσα μου
ένας θοδωράκης ακουγόταν σα μεγαλείο στα αυτιά της οικογένειας
των φίλων της οικογένειας
του φόβου της οικογένειας
δε μιλούσα
και ξαφνικά ακούμε, και πάει νοέμβρης, και φεύγουμε, με το τρένο να πάμε σε άλλη πόλη που έχουν ελληνικές εφημερίδες
να μην έχεις δεκάρα και να τρέχεις σε άλλη πόλη να μάθεις τη συνέχεια
στην ταράτσα χτυπάνε τον αντρέα
και με τους χτύπους το αίμα μετρώ
δε μιλούσα
έγραφα
κάποια στιγμή στο σχολείο ποιητικός διαγωνισμός
μια συμμαθήτρια λέει με περίσκεψη 'νομίζεις ότι δε γίνεται τίποτα μέσα της και μετά βγαίνει αυτό'
δεν ήξερα, αν ήμουνα υπέρ κατά ανά κατά διά, αριστερά δεξιά και τ'αποδέλοιπα όλα
η ελευθερία φωλιάζει κάπου που δεν ελέγχεις εύκολα.
περνάνε τα χρόνια και κάποτε ξέρεις.
και μετά, μετά το νοέμβρη, και μετά την κύπρο, και μετά τον καραμαν΄λη, ξάφνου, όλοι οι ήσυχοι σαν και του λόγου μου,
γίναν
λέει
αντιστασιακοί.
σ'αυτούς που πόνεσαν, με οποιοδήποτε τρόπο, αποδίδω ανώνυμα σεβασμό. σ'αυτούς που πούλησαν, με οποιοδήποτε τρόπο, τίποτα δεν μπορώ να πω μπροστά στους κομπασμούς τους.
Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2008
αυτός που διαβάζει πάει πιο μακριά απ'αυτόν που γράφει
αυτό για τον πράσινο νταλικέρη!
με το λοιπόν, όταν η χαζή ήταν καθηγήτρια στο πανεπιστήμιου κακούμπια της κολοπετινίτσας, πέρναγε τα περιστεράκια εξετάσεις προφορικά.
επειδή δεν της άρεσε να τους κόβει, τους έκοβε, ή νόμιζε, με το μάτι: τι είναι αυτός; αυτή; τι στο καλό να έχει στο κεφάλι; και σκαρφιζόταν ερωτήσεις για τους άραβες.
άμα έβλεπε κανα κανάρι, ρώταγε: πότε πέθανε ο μωάμεθ; πότε έγινε η εγίρα; ποιοι είναι οι στύλοι του ισλάμ; και καθάριζε.
άμα έβλεπε καναν αητό, ξοδευότανε σ'ένα: αναπτύξτε το τάδε ιδεολογικό ρεύμα. και σοσ ήταν ο μουταζιλισμός, που τον αγαπάει η χαζή ιδιαίτερα.
τόση αδικία. γιατί αδικία ήταν.
μια μέρα, η χαζή τα είχε παίξει! καμιά εκατοστή κανάρια να θένε να περάσουνε. προς αργά το απόγευμα η χαζή βγήκε απ'το γραφείο να δει τι γίνεται. βλέπει δυο χοντρούλες. ζουμπάδες ντυμένες στα μαύρα. λέει: δεν ερχόσαστε κι εσείς όλες μαζί να τελειώνουμε;
λένε οι δυο: μόνο αυτή είναι.
ο ένας ζουμπάς είπε για τον άλλο ζουμπά.
όταν ήρθε μέσα ο ένας θηλυκός ζουμπάς, με νάζι περισσό και τσαλιμάκια, μου είπε...
η μαμά μου ήτανε...
μου έκανε παρέα...
δεν ήθελα να ταξιδεύω μόνη μου...
(αμάν, λέει η χαζή από μέσα της, τι ειν τούτο, με τη μαμά του στο πανεπ! τι φρούτο! τι χάρη! τι διανοητικός ζουμπάς). ωστόσο κάτι έσπρωξε τη χαζή, αντί να γυρίσει με τη συνηθισμένη ατάκα "πότε πέθανε ο μωάμεθ, πότε έγινε η εγίρα, ποιοί είναι οι στύλοι του ισλάμ", και μπήκε στο κεφάλι της χαζής μια δύσκολη διατύπωση για το μουταζιλισμό: με ποιο τρόπο οι μουτάζιλα ασχολήθηκαν με την ελληνική λογική και απομακρύνθηκαν από το καλάμ...
το ζουμπαδάκι έλαμψε το μάτι του! οχετός η στόμα της!
έλεγε, έλεγε, κι η χαζή είχε μείνει ξερή! χαμογέλαγε σαν να την είχανε δείρει...
άκουγε και ευφραινόταν και σκεφτόταν 'από πού τα διάβασε αυτά αυτή να ζητήσει βιβλιογραφία και να συμπληρώσει τις σημειώσεις της'...
κι όντως, τη ρώτησε.
και τότε, το ζουμπαδάκι ξανάνοιξε τη στόμα της και είπε:
αχ, στο νησί τάδε (η χαζή δε θυμάται καν ποιο) δεν έχουμε βιβλιοθήκη, δεν μπορούσα να διαβάσω από αλλού, μόνο τις σημειώσεις μου στείλανε....
!!!!!!!!!!!!!!
το παιδάκι αυτό είχε πάει τόσο μακριά, που οι σημειώσεις δεν ήταν τίποτε μπροστά σ'αυτά στα οποία είχε φτάσει!.
της εύχομαι στη ζωή της να έχει πάντα τόσο ανοιχτές όλες τις πόρτες του μυαλού της...
δεν είναι μια υπέροχη ιστορία;
όχι, πέστε, δεν είναι;
με το λοιπόν, όταν η χαζή ήταν καθηγήτρια στο πανεπιστήμιου κακούμπια της κολοπετινίτσας, πέρναγε τα περιστεράκια εξετάσεις προφορικά.
επειδή δεν της άρεσε να τους κόβει, τους έκοβε, ή νόμιζε, με το μάτι: τι είναι αυτός; αυτή; τι στο καλό να έχει στο κεφάλι; και σκαρφιζόταν ερωτήσεις για τους άραβες.
άμα έβλεπε κανα κανάρι, ρώταγε: πότε πέθανε ο μωάμεθ; πότε έγινε η εγίρα; ποιοι είναι οι στύλοι του ισλάμ; και καθάριζε.
άμα έβλεπε καναν αητό, ξοδευότανε σ'ένα: αναπτύξτε το τάδε ιδεολογικό ρεύμα. και σοσ ήταν ο μουταζιλισμός, που τον αγαπάει η χαζή ιδιαίτερα.
τόση αδικία. γιατί αδικία ήταν.
μια μέρα, η χαζή τα είχε παίξει! καμιά εκατοστή κανάρια να θένε να περάσουνε. προς αργά το απόγευμα η χαζή βγήκε απ'το γραφείο να δει τι γίνεται. βλέπει δυο χοντρούλες. ζουμπάδες ντυμένες στα μαύρα. λέει: δεν ερχόσαστε κι εσείς όλες μαζί να τελειώνουμε;
λένε οι δυο: μόνο αυτή είναι.
ο ένας ζουμπάς είπε για τον άλλο ζουμπά.
όταν ήρθε μέσα ο ένας θηλυκός ζουμπάς, με νάζι περισσό και τσαλιμάκια, μου είπε...
η μαμά μου ήτανε...
μου έκανε παρέα...
δεν ήθελα να ταξιδεύω μόνη μου...
(αμάν, λέει η χαζή από μέσα της, τι ειν τούτο, με τη μαμά του στο πανεπ! τι φρούτο! τι χάρη! τι διανοητικός ζουμπάς). ωστόσο κάτι έσπρωξε τη χαζή, αντί να γυρίσει με τη συνηθισμένη ατάκα "πότε πέθανε ο μωάμεθ, πότε έγινε η εγίρα, ποιοί είναι οι στύλοι του ισλάμ", και μπήκε στο κεφάλι της χαζής μια δύσκολη διατύπωση για το μουταζιλισμό: με ποιο τρόπο οι μουτάζιλα ασχολήθηκαν με την ελληνική λογική και απομακρύνθηκαν από το καλάμ...
το ζουμπαδάκι έλαμψε το μάτι του! οχετός η στόμα της!
έλεγε, έλεγε, κι η χαζή είχε μείνει ξερή! χαμογέλαγε σαν να την είχανε δείρει...
άκουγε και ευφραινόταν και σκεφτόταν 'από πού τα διάβασε αυτά αυτή να ζητήσει βιβλιογραφία και να συμπληρώσει τις σημειώσεις της'...
κι όντως, τη ρώτησε.
και τότε, το ζουμπαδάκι ξανάνοιξε τη στόμα της και είπε:
αχ, στο νησί τάδε (η χαζή δε θυμάται καν ποιο) δεν έχουμε βιβλιοθήκη, δεν μπορούσα να διαβάσω από αλλού, μόνο τις σημειώσεις μου στείλανε....
!!!!!!!!!!!!!!
το παιδάκι αυτό είχε πάει τόσο μακριά, που οι σημειώσεις δεν ήταν τίποτε μπροστά σ'αυτά στα οποία είχε φτάσει!.
της εύχομαι στη ζωή της να έχει πάντα τόσο ανοιχτές όλες τις πόρτες του μυαλού της...
δεν είναι μια υπέροχη ιστορία;
όχι, πέστε, δεν είναι;
θα καταφέρω να σας δείξω κάτι πολύ όμορφο που είδα;
http://users.ach.sch.gr/pchaloul/arab-art/index-arab.htm
http://www.discoverislamicart.org/
http://www.discoverislamicart.org/
Σάββατο 15 Νοεμβρίου 2008
αυτά τα πουλιά και...
Αμπού Φιράς αλ-Χαμντάνι.
Γεννήθηκε το 932, και σε ηλικία 3 ετών δολοφόνησαν τον πατέρα του, που ήταν κι αυτός ποιητής. Η μητέρα του ήταν Ελληνίδα, και κατέφυγε στο Χαλέπι, στην αυλή του Χαμντανίδη Σάιφ αλ-Ντάουλα, συγγενούς του πατέρα του. Μορφώθηκε εκεί και έλαβε μέρος σε πολλές εκστρατείες εναντίον των Βυζαντινών στο πλευρό του Σάιφ. Αιχμαλωτίστηκε και πέρασε τέσσερα χρόνια της ζωής του στην Κωνσταντινούπολη (962-966). Όταν επέστρεψε, επαναστάτησε εναντίον του γιου και διαδόχου του Σάιφ αλ-Ντάουλα, φυλακίστηκε και εκτελέστηκε το 968. Ο χαρακτήρας του είναι ό,τι ακριβώς οι Άραβες θεωρούσαν "αραβικό ιδεώδες": ατρόμητος, γενναιόδωρος, ευγενικής καταγωγής (τίτλο ευγένειας αποτελούσε το γεγονός ότι είχε Ελληνίδα μητέρα). Αυτό εκφράζει και η ποίησή του. Έγραψε κασίντα πανηγυρικού και επικού χαρακτήρα, μικρότερα ποιήματα, όπου εξυμνούσε τη φιλία και τον έρωτα, καθώς και σιιτικές ωδές. Είναι όμως γνωστός για τα Ρουμιγιάτ, ‘Τα Ρωμαίικα’ (εννοείται: ποιήματα), που έγραψε όταν ήταν αιχμάλωτος στην Κωνσταντινούπολη, γεμάτα νοσταλγία για την πατρίδα του, παράπονο και ηρωισμό. Η μελέτη των ποιημάτων αυτών θα ήταν σίγουρο ενδιαφέρον να γίνει για να γνωρίσει κανείς τη διαπολιτισμική πλοκή που είχε η ζωή του .
[Μετάφραση Νασίφ Νταχντάλ]
(αυτός φυλακισμένος, η περιστέρα ελεύθερη)
(απόσπασμα από το βιβλίο εισαγωγή στη λογοτεχνία των αράβων, εκδόσεις ελληνικά γράμματα, αθήνα 2001.
να κι ένα άλλο απόσπασμα από ποίημα του χαμντάνι:
Petit, Odette, Voisin, Wanda, Abu Firas, chevalier poète, choix de poèmes traduits et présentés par…, Éditions Publisud, Paris 1990, ποίημα αριθμός 50, σελ. 101.
μετάφραση δική μου, αραβικό κείμενο και μελέτη της γαλλικής μετάφρασης)
Η δομή του ποιήματος φανερώνει με την επιλογή των λέξεων, νόημα πολύ εκτενέστερο από τη σημασιολογική βαρύτητα των τεσσάρων προτάσεων. Εντύπωση κάνει η επιλογή της πρώτης λέξης του κάθε στίχου: ο πρώτος είναι η κλητική με την οποία απευθύνεται ο ποιητής στον άρχοντα, και στους τρεις άλλους στίχους ένα ρήμα στον ‘αόριστο’, στην πιο λιτή μορφή του:
يَايّها
نَتَجَ
رَاعَ
حَضَرَ
Και η ομοιοκαταληξία, ακόμα πιο έντονη στα υπονοούμενα:
ساحب
سحائب
حبائب
غائب
Η αναλογία των δύο πρώτων στίχων θυμίζει το χριστιανικό λειτουργικό κείμενο όπου το ένδυμα του βασιλέα είναι παρόμοιο με το ένδυμα της οικουμένης: ‘πορφύραν περιβάλετο, ο περιβαλλόμενος της γην νεφέλαις’. Και τελικώς, ο περιβαλόμενος τον χιτώνα της δόξης, είναι ‘ΑΠΏΝ’, καλυμμένος μέσα στη δόξα του…
Γεννήθηκε το 932, και σε ηλικία 3 ετών δολοφόνησαν τον πατέρα του, που ήταν κι αυτός ποιητής. Η μητέρα του ήταν Ελληνίδα, και κατέφυγε στο Χαλέπι, στην αυλή του Χαμντανίδη Σάιφ αλ-Ντάουλα, συγγενούς του πατέρα του. Μορφώθηκε εκεί και έλαβε μέρος σε πολλές εκστρατείες εναντίον των Βυζαντινών στο πλευρό του Σάιφ. Αιχμαλωτίστηκε και πέρασε τέσσερα χρόνια της ζωής του στην Κωνσταντινούπολη (962-966). Όταν επέστρεψε, επαναστάτησε εναντίον του γιου και διαδόχου του Σάιφ αλ-Ντάουλα, φυλακίστηκε και εκτελέστηκε το 968. Ο χαρακτήρας του είναι ό,τι ακριβώς οι Άραβες θεωρούσαν "αραβικό ιδεώδες": ατρόμητος, γενναιόδωρος, ευγενικής καταγωγής (τίτλο ευγένειας αποτελούσε το γεγονός ότι είχε Ελληνίδα μητέρα). Αυτό εκφράζει και η ποίησή του. Έγραψε κασίντα πανηγυρικού και επικού χαρακτήρα, μικρότερα ποιήματα, όπου εξυμνούσε τη φιλία και τον έρωτα, καθώς και σιιτικές ωδές. Είναι όμως γνωστός για τα Ρουμιγιάτ, ‘Τα Ρωμαίικα’ (εννοείται: ποιήματα), που έγραψε όταν ήταν αιχμάλωτος στην Κωνσταντινούπολη, γεμάτα νοσταλγία για την πατρίδα του, παράπονο και ηρωισμό. Η μελέτη των ποιημάτων αυτών θα ήταν σίγουρο ενδιαφέρον να γίνει για να γνωρίσει κανείς τη διαπολιτισμική πλοκή που είχε η ζωή του .
Αχ γειτόνισσα!
«Λέγω, καθώς μια περιστέρα θρηνούσε σιμά μου: Αχ γειτόνισσα, νοιώθεις τη συμφορά μου ;
Εσύ, δεν υποφέρεις ! Δε γνώρισες εσύ του χωρισμού το δρόμο κι ούτε περάσαν έγνοιες απ’ το νου σου.
Πώς λοιπόν θλιμμένη καρδιά κουβαλάν τα φτερά σου στον ψηλό τον κλώνο;
Αχ γειτόνισσα, ο χρόνος άνισα φέρθηκε με μάς τους
δύο ! Έλα τις λύπες να μοιραστούμε, έλα !
Έλα ! βλέπεις αποδυναμωμένη την καρδιά που κουβαλώ, σε παλιωμένο κορμί να σπαράζει !
Ένας αιχμάλωτος γελά μαζί σου, κι εσύ μια ελεύθερη να κλαις ! σιωπά ο θλιμμένος, κι η ανέμελη δακρύζει ;
Ταιριάζουν πιο πολύ σε μένα τα δάκρυα τούτα, όμως στη συμφορά μου και τα δάκρυα ακόμη σπανίζουν !»
[Μετάφραση Νασίφ Νταχντάλ]
(αυτός φυλακισμένος, η περιστέρα ελεύθερη)
(απόσπασμα από το βιβλίο εισαγωγή στη λογοτεχνία των αράβων, εκδόσεις ελληνικά γράμματα, αθήνα 2001.
να κι ένα άλλο απόσπασμα από ποίημα του χαμντάνι:
ω εσύ βασιλιά, περπατάς το χιτώνα της δόξας ντυμένος
στεφάνωσε η άνοιξη μ’ ομορφιά τους κάλυκες που χουν λούσει τα νέφη
θαμπώσαν τα μάτια στην ομορφιά του που λάμπει όπως το πρόσωπο αυτών που έχει αγγίξει η αγάπη
ήρθαν μπρος μας ποτά – μα πιοτί κανείς δε θα πιεί, καθώς εσύ λείπεις!
Petit, Odette, Voisin, Wanda, Abu Firas, chevalier poète, choix de poèmes traduits et présentés par…, Éditions Publisud, Paris 1990, ποίημα αριθμός 50, σελ. 101.
μετάφραση δική μου, αραβικό κείμενο και μελέτη της γαλλικής μετάφρασης)
Η δομή του ποιήματος φανερώνει με την επιλογή των λέξεων, νόημα πολύ εκτενέστερο από τη σημασιολογική βαρύτητα των τεσσάρων προτάσεων. Εντύπωση κάνει η επιλογή της πρώτης λέξης του κάθε στίχου: ο πρώτος είναι η κλητική με την οποία απευθύνεται ο ποιητής στον άρχοντα, και στους τρεις άλλους στίχους ένα ρήμα στον ‘αόριστο’, στην πιο λιτή μορφή του:
يَايّها
نَتَجَ
رَاعَ
حَضَرَ
Και η ομοιοκαταληξία, ακόμα πιο έντονη στα υπονοούμενα:
ساحب
سحائب
حبائب
غائب
Η αναλογία των δύο πρώτων στίχων θυμίζει το χριστιανικό λειτουργικό κείμενο όπου το ένδυμα του βασιλέα είναι παρόμοιο με το ένδυμα της οικουμένης: ‘πορφύραν περιβάλετο, ο περιβαλλόμενος της γην νεφέλαις’. Και τελικώς, ο περιβαλόμενος τον χιτώνα της δόξης, είναι ‘ΑΠΏΝ’, καλυμμένος μέσα στη δόξα του…
Παρασκευή 14 Νοεμβρίου 2008
αυτά.
αυτά, αχ αυτά...
πριν μερικά χρόνια έλειπαν όλα. τα χρώματα, οι δυνάμεις, τα σκαλιά, η έδρα, τα παιδιά, το σπίτι, όλα.
ξεκίνησαν να υπάρχουν πάλι, πολύ δειλά στην αρχή. να δεις ξανά τα παιδιά, αυτά τα παιδιά, ή άλλα παιδιά. γιατί εκείνα ήταν τα παιδιά...
του 2003.
που δε χωρούσαν στην τάξη.
που μόνα τους αποφάσισαν να αλλάξουν θέση, μα περίμεναν στο διάδρομο να με πάρουν μαζί τους.
βρεθήκαμε στο πιο μεγάλο αμφιθέατρο της φιλσοφοφικής εκείνης της άγνωστης χώρας και πόλης. κανείς δεν τόλμησε να τα βγάλει έξω. για μένα ήταν ένα δώρο προετοιμασίας.
ζήτημα αν μπήκα δυο φορές εκεί μέσα.
ακολούθησε ένας βαθύς ύπνος, άλλοτε θα τα πούμε.
κι όταν μπορούσα να γυρίσω, την άλλη χρονιά, δεν ήθελα ούτε ομπρέλα με χερούλι μπροστά τους, ούτε μπαστούνι.
ήταν σεπτέμβρης κι ήμουνα σε άλλο αμφιθέατρο. αυτό το τωρινό. κατεβαίνεις καμιά δεκαριά σκαλιά. βαστιόμουν από τον τοίχο μη φάω τα μούτρα μου.
συγκίνηση για μένα, γι'αυτά ήμουν άγνωστη, ήταν καινούρια...
μα ήταν παιδιά.
μάθημα. όσο πιο αληθινό να μπορούσε να είναι αυτό.
μάθημα; ποιος να μαθαίνει άραγε πιο πολύ! ο εγωιστής κι αυτός που δεν ξέρει. ανήκω και στις δυο κατηγορίες.
όλα ήρεμα. μάτια ακέραια να κοιτάζουν.
διάλειμα στο τρίωρο, δε φεύγω από την έδρα, πώς να ξαναγυρίσω, δεν είναι αυτονόητο...
κι έρχονται σπουργίτια!
μέσα στην αίθουσα!
ανάμεσα στα έδρανα και την έδρα!
σε λίγο τα παιδιά επιστρέφουν. το μάθημα ξαναρχίζει. όλα ήρεμα, ανθρώπινα...
ανθρώπινα.
γίνεται μάθημα και ξαναμπαίνουν τα πουλιά. ανάμεσα στα παιδιά, δυο σπουργίτια κατεβαίνουν τις σκάλες του αμφιθεάτρου, ανάμεσα στα έδρανα.
το κρατάω για πάντα. νομίζω δε θα το ξεχάσω ποτέ.
------------------
φέτος ξανακάνω μάθημα σ'αυτό το αμφιθέατρο. έχω ωστόσο λείψει τόσον καιρό όσο να λένε μερικοί ότι δεν υπάρχω. ας είναι. τα παιδιά ήταν στην αρχή 6. τώρα μετά βίας να είναι 20, μάλλον δεν είναι.
η συνάντηση είναι όμως φανερή.
περιμένω με αγωνία να τα συναντήσω κάθε βδομάδα. χτες είχαμε μάθημα μαζί. μιλούσα. -κάνω και τίποτε άλλο θα μου πείτε;- μπαίνουν απ'το παράθυρο δυο σπουργίτια.
αμέσως θυμάμαι τη σκηνή και σταματάω το μάθημα, κοιτάζω και λέω στα παιδιά: 'μπήκαν δυο σπουργίτια, κοιτάχτε!'
τα παιδιά κοιτάνε, και χωρίς να χάσουν την παραμκρή στιγμή, γυρνάνε κατευθείαν ξανά μπορστά του, χωρίς μιλιά!
δλδ με βάζουν να συνεχίσω το μάθημα
τα σπουργίτια κάτι συζητάνε στα άδεια έδρανα, γυροφέρνουν λίγο, φεύγουν.
τα παιδιά είναι συνηθισμένα φαίνεται στα πουλιά.
η ζωή περνάει. να μια ομορφιά της.
πριν μερικά χρόνια έλειπαν όλα. τα χρώματα, οι δυνάμεις, τα σκαλιά, η έδρα, τα παιδιά, το σπίτι, όλα.
ξεκίνησαν να υπάρχουν πάλι, πολύ δειλά στην αρχή. να δεις ξανά τα παιδιά, αυτά τα παιδιά, ή άλλα παιδιά. γιατί εκείνα ήταν τα παιδιά...
του 2003.
που δε χωρούσαν στην τάξη.
που μόνα τους αποφάσισαν να αλλάξουν θέση, μα περίμεναν στο διάδρομο να με πάρουν μαζί τους.
βρεθήκαμε στο πιο μεγάλο αμφιθέατρο της φιλσοφοφικής εκείνης της άγνωστης χώρας και πόλης. κανείς δεν τόλμησε να τα βγάλει έξω. για μένα ήταν ένα δώρο προετοιμασίας.
ζήτημα αν μπήκα δυο φορές εκεί μέσα.
ακολούθησε ένας βαθύς ύπνος, άλλοτε θα τα πούμε.
κι όταν μπορούσα να γυρίσω, την άλλη χρονιά, δεν ήθελα ούτε ομπρέλα με χερούλι μπροστά τους, ούτε μπαστούνι.
ήταν σεπτέμβρης κι ήμουνα σε άλλο αμφιθέατρο. αυτό το τωρινό. κατεβαίνεις καμιά δεκαριά σκαλιά. βαστιόμουν από τον τοίχο μη φάω τα μούτρα μου.
συγκίνηση για μένα, γι'αυτά ήμουν άγνωστη, ήταν καινούρια...
μα ήταν παιδιά.
μάθημα. όσο πιο αληθινό να μπορούσε να είναι αυτό.
μάθημα; ποιος να μαθαίνει άραγε πιο πολύ! ο εγωιστής κι αυτός που δεν ξέρει. ανήκω και στις δυο κατηγορίες.
όλα ήρεμα. μάτια ακέραια να κοιτάζουν.
διάλειμα στο τρίωρο, δε φεύγω από την έδρα, πώς να ξαναγυρίσω, δεν είναι αυτονόητο...
κι έρχονται σπουργίτια!
μέσα στην αίθουσα!
ανάμεσα στα έδρανα και την έδρα!
σε λίγο τα παιδιά επιστρέφουν. το μάθημα ξαναρχίζει. όλα ήρεμα, ανθρώπινα...
ανθρώπινα.
γίνεται μάθημα και ξαναμπαίνουν τα πουλιά. ανάμεσα στα παιδιά, δυο σπουργίτια κατεβαίνουν τις σκάλες του αμφιθεάτρου, ανάμεσα στα έδρανα.
το κρατάω για πάντα. νομίζω δε θα το ξεχάσω ποτέ.
------------------
φέτος ξανακάνω μάθημα σ'αυτό το αμφιθέατρο. έχω ωστόσο λείψει τόσον καιρό όσο να λένε μερικοί ότι δεν υπάρχω. ας είναι. τα παιδιά ήταν στην αρχή 6. τώρα μετά βίας να είναι 20, μάλλον δεν είναι.
η συνάντηση είναι όμως φανερή.
περιμένω με αγωνία να τα συναντήσω κάθε βδομάδα. χτες είχαμε μάθημα μαζί. μιλούσα. -κάνω και τίποτε άλλο θα μου πείτε;- μπαίνουν απ'το παράθυρο δυο σπουργίτια.
αμέσως θυμάμαι τη σκηνή και σταματάω το μάθημα, κοιτάζω και λέω στα παιδιά: 'μπήκαν δυο σπουργίτια, κοιτάχτε!'
τα παιδιά κοιτάνε, και χωρίς να χάσουν την παραμκρή στιγμή, γυρνάνε κατευθείαν ξανά μπορστά του, χωρίς μιλιά!
δλδ με βάζουν να συνεχίσω το μάθημα
τα σπουργίτια κάτι συζητάνε στα άδεια έδρανα, γυροφέρνουν λίγο, φεύγουν.
τα παιδιά είναι συνηθισμένα φαίνεται στα πουλιά.
η ζωή περνάει. να μια ομορφιά της.
Τρίτη 11 Νοεμβρίου 2008
επτά ποτάμια και τρεις καημοί βιογραφία, θεουλίνι. ή ένα ποτάμι απλώς.
τέλος πάντων, μπερδεύτηκα και πάλι.
βιογραφικό τόσο υπέροχο σαν το 'ρεντίκουλουμ μπίτε', ρηχά είναι μπήτε, δε θα καταφέρω.
ο μοσέ με μάθαινε να γράφω τα κουρίκουλα βίτε, να έχει καλό.
κι εγώ αντί και κουρίκουλουμ θα πλέξω μια κουρελού. να τη στρώσω να κοιμηθώ πάνω της.
λοιπόν, νηπιαγωγείο δεν πήγα. όσο κι αν το 'θελα. δεν είχαν χρήματα οι γονείς μου, απλό ήταν.
όταν πήγα πρώτη δημοτικού ήρθε και μια 'γαλλίδα' σπίτι. ερχόταν δλδ τα απογεύματα, να μάθουμε γαλλικά με τον αδελφό μου. εμένα δε γίνόταν να με μάθει, με πόναγε υποτίθεται το στομάχι...
καλή γυναίκα ήταν και είναι. αλλά φαίνεται αυτή και το στομάχι μου, κάτι είχαν και δεν τα πήγαιναν καλά.
με συνάντησε μετά το θάνατο της μητέρας μου. φυσικά δε φόρεσα μαύρα. μ'αρέσει να φοράω ό,τι χρώμα θέλω, αρκετό ζόρι τραβάμε με την ίδια τη θλίψη, πρέπει και να την υπογραμμίζουμε; δε νομίζω.
να σου η χ η δασκάλα των γαλλικων μου, με βλέπει, και για να μην την καταλάβουν οι άλλοι, μου λέει γαλλικά:
δεν πέθανε η μαμά σου εσένα; ε; πέθανε, έτσι δεν ειναι; (νεσπά)
πέθανε
και γιατί δε φοράς μαύρα;
και γιατί να φορέσω.
γιατί είναι η παράδοση. (τραντισιόν)
ε, αφού δεν είναι παρά η παράδοση, δεν είναι θέμα αν φοράω ή δε φοράω.
λάθος, γιατί αν δε φοράς, δε δείχνεις σεβασμό σ'εμάς που σε βλέπουμε...
ίσως καταλαβαίνετε, ότι τα χρώματα που άλλαξα εγώ έδειχναν στους άλλους την κουβέντα...
δεν είπα τίποτα. ούτε συγκινήθηκα. απλώς μαύρισα από μέσα μου.
πέρασε ένα μισάωρο και ήρθε καταπτοημένη να ζητήσει συγγνώμη...
έχουν περάσει από τότε τέσσερα χρόνια. όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο πολύ με πληγώνει εκείνη η κουβέντα...
μάλλον είμουν σε υπερένταση σήμερα. τώρα πρέπει να κοιμηθώ. το λέω με μιά παράξενη συναίσθηση ότι γύρω μου πολλά πράγματα και όντα κοιμούνται έναν παράξενον ύπνο...
να ηταν ένας ύπνος δικαίου...
να ήταν δίκαιο ό,τι συμβαίνει στη ζωή μας
κι ακόμη καλύτερα, να καταλαβαίναμε το βαθμό του κάθε δίκαιου πάνω μας, ακριβώς όπως ένας χρυσοχόος ξεχωρίζει τα μέταλλα!
θα μπορούσαμε να φτιάξουμε καμπάνα από τα χώματα της ιστορίας μας, όπως στο έργο αντρέι ρουμπλιέφ, του ταρκόφσκυ.
και να ηχούσαμε τραγούδι.
ένα δικό μας τραγούδι.
καλησπέρα σας.
καληνύχτα σας.
βιογραφικό τόσο υπέροχο σαν το 'ρεντίκουλουμ μπίτε', ρηχά είναι μπήτε, δε θα καταφέρω.
ο μοσέ με μάθαινε να γράφω τα κουρίκουλα βίτε, να έχει καλό.
κι εγώ αντί και κουρίκουλουμ θα πλέξω μια κουρελού. να τη στρώσω να κοιμηθώ πάνω της.
λοιπόν, νηπιαγωγείο δεν πήγα. όσο κι αν το 'θελα. δεν είχαν χρήματα οι γονείς μου, απλό ήταν.
όταν πήγα πρώτη δημοτικού ήρθε και μια 'γαλλίδα' σπίτι. ερχόταν δλδ τα απογεύματα, να μάθουμε γαλλικά με τον αδελφό μου. εμένα δε γίνόταν να με μάθει, με πόναγε υποτίθεται το στομάχι...
καλή γυναίκα ήταν και είναι. αλλά φαίνεται αυτή και το στομάχι μου, κάτι είχαν και δεν τα πήγαιναν καλά.
με συνάντησε μετά το θάνατο της μητέρας μου. φυσικά δε φόρεσα μαύρα. μ'αρέσει να φοράω ό,τι χρώμα θέλω, αρκετό ζόρι τραβάμε με την ίδια τη θλίψη, πρέπει και να την υπογραμμίζουμε; δε νομίζω.
να σου η χ η δασκάλα των γαλλικων μου, με βλέπει, και για να μην την καταλάβουν οι άλλοι, μου λέει γαλλικά:
δεν πέθανε η μαμά σου εσένα; ε; πέθανε, έτσι δεν ειναι; (νεσπά)
πέθανε
και γιατί δε φοράς μαύρα;
και γιατί να φορέσω.
γιατί είναι η παράδοση. (τραντισιόν)
ε, αφού δεν είναι παρά η παράδοση, δεν είναι θέμα αν φοράω ή δε φοράω.
λάθος, γιατί αν δε φοράς, δε δείχνεις σεβασμό σ'εμάς που σε βλέπουμε...
ίσως καταλαβαίνετε, ότι τα χρώματα που άλλαξα εγώ έδειχναν στους άλλους την κουβέντα...
δεν είπα τίποτα. ούτε συγκινήθηκα. απλώς μαύρισα από μέσα μου.
πέρασε ένα μισάωρο και ήρθε καταπτοημένη να ζητήσει συγγνώμη...
έχουν περάσει από τότε τέσσερα χρόνια. όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο πολύ με πληγώνει εκείνη η κουβέντα...
μάλλον είμουν σε υπερένταση σήμερα. τώρα πρέπει να κοιμηθώ. το λέω με μιά παράξενη συναίσθηση ότι γύρω μου πολλά πράγματα και όντα κοιμούνται έναν παράξενον ύπνο...
να ηταν ένας ύπνος δικαίου...
να ήταν δίκαιο ό,τι συμβαίνει στη ζωή μας
κι ακόμη καλύτερα, να καταλαβαίναμε το βαθμό του κάθε δίκαιου πάνω μας, ακριβώς όπως ένας χρυσοχόος ξεχωρίζει τα μέταλλα!
θα μπορούσαμε να φτιάξουμε καμπάνα από τα χώματα της ιστορίας μας, όπως στο έργο αντρέι ρουμπλιέφ, του ταρκόφσκυ.
και να ηχούσαμε τραγούδι.
ένα δικό μας τραγούδι.
καλησπέρα σας.
καληνύχτα σας.
λοιπόν ...
734
Πέρα από τα σύννεφα, συνήλθε πρόσωπό εξαγνίζοντας αγριότητα
Ψυχή, φωνή, καλό μου πρόσωπο, πού πας, για πού το ‘βαλες μοναχό σου;
Ποια μοίρα σε ταξιδεύει γλυκά, κι ανάλαφρα, και πικραμένα;
Διψάς και τρέχεις νερό να πιεις
ξέχασες πως δεν έχεις σώμα;
Κι ο θάνατος μια δίψα είναι
Κι εσύ
Στου θανάτου το κατόπι ζυγώνεις διψασμένο, ερωτευμένο, καρτερικό.
Πεθαίνει το τραγούδι μέσα σου.
Σβαρνάει το μονοπάτι δρόμους αντίξοους και διαφορετικούς, και σε κάθε μια ζωή σου, το ιδανικό πάει παραπέρα, πετά σ’ άλλο δρόμο, σ’ άλλη μεριά, σ’ άλλο ποτάμι, σ’ άλλη πλαγιά
Μεγαλώνει ο κόσμος τελειώνοντας.
Ξεφτίζουν φώτα και προφητείες λάμπουν σαν την τροφή του πεινασμένου
η δίψα σκίζει τη ζωγραφιά που ρίχνει το φεγγάρι στα νερά
Και πεταρίζει ένα λουλούδι
Λουλούδι των νεκρών
Χρυσάνθεμο; Ιβίσκος; Ζωηρή κάλα;
Μέσα ένα κομπόδεμα λουλούδια φυλαγμένα σε εικόνες βιβλίων, σε σημειώσεις μικρές φριχτές και παιδικές…
Ανηφοριές σιωπηλές.
Μονάχο εσύ
Στην πιο μεγάλη μοναξιά μου
ελένη κονδύλη.2008-11-11
735 ΠΡΩΤΟΠΟΡΕΙΕΣ
Σε συμβουλεύω να φερθείς σαν πολίτης
Να αλητέψεις σε δρόμους να διασυρθείς σε πρωτοπορείες να αναστήσεις τον ποδηλάτη που αιμόφυρτος τρέχει πίσω σου καβάλα σ’ ένα ουράνιο τόξο
Σε συμβουλεύω να φυτρώσεις πάνω στη γη των ονείρων
Που συμπλέκονται με κάκτους και θυρεά οράματα
Και μη ρωτάς
Αν υπάρχει λέξη
Αν υπάρχει όνομα
Βδελυγμία αρχαία, χαρά αγοραία
Η ντροπή λουφάζει στο δρόμο, μου έχει κλείσει ραντεβού κι ένα μάτι, πάντα γυμνή πηγαίνω σε κυκλώπεια τείχη, μου λεν πόρνη μπορεί να είσαι. Λέω, ίσως. Το μάτι ωστόσο δε μάτωσε ποτές ντροπή, μόνε απελπισία.
Και η συνάντηση, είναι κρυφή και δε μιλιέται. Φωνάζουν τα τείχη αέρινα λόγια. Δεμένος ο κύκλωπας στη σκιά μου περνά. Έξω κάνει κρύο.
Περνά μια καρότσα στο δρόμο. Μαζεύει τα πάντα. Εγώ και πάλι περιμένω, ανάμεσα σε ειδήσεις και θηριοτροφεία.
ελένη κονδύλη.2008-11-11
\\
Πέρα από τα σύννεφα, συνήλθε πρόσωπό εξαγνίζοντας αγριότητα
Ψυχή, φωνή, καλό μου πρόσωπο, πού πας, για πού το ‘βαλες μοναχό σου;
Ποια μοίρα σε ταξιδεύει γλυκά, κι ανάλαφρα, και πικραμένα;
Διψάς και τρέχεις νερό να πιεις
ξέχασες πως δεν έχεις σώμα;
Κι ο θάνατος μια δίψα είναι
Κι εσύ
Στου θανάτου το κατόπι ζυγώνεις διψασμένο, ερωτευμένο, καρτερικό.
Πεθαίνει το τραγούδι μέσα σου.
Σβαρνάει το μονοπάτι δρόμους αντίξοους και διαφορετικούς, και σε κάθε μια ζωή σου, το ιδανικό πάει παραπέρα, πετά σ’ άλλο δρόμο, σ’ άλλη μεριά, σ’ άλλο ποτάμι, σ’ άλλη πλαγιά
Μεγαλώνει ο κόσμος τελειώνοντας.
Ξεφτίζουν φώτα και προφητείες λάμπουν σαν την τροφή του πεινασμένου
η δίψα σκίζει τη ζωγραφιά που ρίχνει το φεγγάρι στα νερά
Και πεταρίζει ένα λουλούδι
Λουλούδι των νεκρών
Χρυσάνθεμο; Ιβίσκος; Ζωηρή κάλα;
Μέσα ένα κομπόδεμα λουλούδια φυλαγμένα σε εικόνες βιβλίων, σε σημειώσεις μικρές φριχτές και παιδικές…
Ανηφοριές σιωπηλές.
Μονάχο εσύ
Στην πιο μεγάλη μοναξιά μου
ελένη κονδύλη.2008-11-11
735 ΠΡΩΤΟΠΟΡΕΙΕΣ
Σε συμβουλεύω να φερθείς σαν πολίτης
Να αλητέψεις σε δρόμους να διασυρθείς σε πρωτοπορείες να αναστήσεις τον ποδηλάτη που αιμόφυρτος τρέχει πίσω σου καβάλα σ’ ένα ουράνιο τόξο
Σε συμβουλεύω να φυτρώσεις πάνω στη γη των ονείρων
Που συμπλέκονται με κάκτους και θυρεά οράματα
Και μη ρωτάς
Αν υπάρχει λέξη
Αν υπάρχει όνομα
Βδελυγμία αρχαία, χαρά αγοραία
Η ντροπή λουφάζει στο δρόμο, μου έχει κλείσει ραντεβού κι ένα μάτι, πάντα γυμνή πηγαίνω σε κυκλώπεια τείχη, μου λεν πόρνη μπορεί να είσαι. Λέω, ίσως. Το μάτι ωστόσο δε μάτωσε ποτές ντροπή, μόνε απελπισία.
Και η συνάντηση, είναι κρυφή και δε μιλιέται. Φωνάζουν τα τείχη αέρινα λόγια. Δεμένος ο κύκλωπας στη σκιά μου περνά. Έξω κάνει κρύο.
Περνά μια καρότσα στο δρόμο. Μαζεύει τα πάντα. Εγώ και πάλι περιμένω, ανάμεσα σε ειδήσεις και θηριοτροφεία.
ελένη κονδύλη.2008-11-11
\\
Δευτέρα 10 Νοεμβρίου 2008
ραψωδέ, είσαι να γράψουμε μαζί για το θωμά που γνωρίσαμε στο σαλόνικα;
καλημέρα σε όλους!
πήγα θεσσαλονίκη και σάββατο πρωί ήπιαμε καφέ με το ραψωδό το φίλο μου, και μετά περπατώντας γνωρίσαμε έναν εξαιρετικό τύπο. νομίζω καλλιτέχνη. δε θέλω όμως να γράψω μόνο εγώ πώς τον ένιωσα, ραψωδέ, πες αν θες, ή εδώ ή στο μέιλ και κάνουμε κοινή ανάρτηση! είσαι;
παιδιά ο ραψωδός είναι μεν νεαρός (θα μου πεις κι εγώ είμαι)
αλλά αυτός είναι πραγματικός διανοούμενος.
καλημέρα, καλή βδομάδα σε όλους!
πήγα θεσσαλονίκη και σάββατο πρωί ήπιαμε καφέ με το ραψωδό το φίλο μου, και μετά περπατώντας γνωρίσαμε έναν εξαιρετικό τύπο. νομίζω καλλιτέχνη. δε θέλω όμως να γράψω μόνο εγώ πώς τον ένιωσα, ραψωδέ, πες αν θες, ή εδώ ή στο μέιλ και κάνουμε κοινή ανάρτηση! είσαι;
παιδιά ο ραψωδός είναι μεν νεαρός (θα μου πεις κι εγώ είμαι)
αλλά αυτός είναι πραγματικός διανοούμενος.
καλημέρα, καλή βδομάδα σε όλους!
Τετάρτη 5 Νοεμβρίου 2008
ρε, μήπως μας δουλεύουνε;
εντάξει, άγχος έχω για άλλα,
αλλά είναι δυνατόν να μιλάμε με τέτοιο στόμφο για αλλαγή στην αμερική επειδή ο ομπάμα είναι μαύρος;
πιο πολύ είμαστε στο ότι είναι μαύρος, χωρίς να λέμε τι στο καλό θα τον αφήσουν να κάνει...
ναι, είναι πολύ σπουδαίο συμβολικά να ψηφιστεί και εκλεγεί ένας μαύρος για πρωτη φορά,
μα
μήπως είναι πολύ ρατσιστική κατά βάθος αυτή η εμμονή στο μαύρο;
σα χαζή και σαν αγχωμένη, ρωτάω!
μη βαράτε, απαντήστε!
αλλά είναι δυνατόν να μιλάμε με τέτοιο στόμφο για αλλαγή στην αμερική επειδή ο ομπάμα είναι μαύρος;
πιο πολύ είμαστε στο ότι είναι μαύρος, χωρίς να λέμε τι στο καλό θα τον αφήσουν να κάνει...
ναι, είναι πολύ σπουδαίο συμβολικά να ψηφιστεί και εκλεγεί ένας μαύρος για πρωτη φορά,
μα
μήπως είναι πολύ ρατσιστική κατά βάθος αυτή η εμμονή στο μαύρο;
σα χαζή και σαν αγχωμένη, ρωτάω!
μη βαράτε, απαντήστε!
Τρίτη 4 Νοεμβρίου 2008
ο αραβικός κόσμος χτες και σήμερα
Ο Τομέας Βιβλικής Γραμματείας και Θρησκειλογίας του Τμήματος Θεολογίας του Α.Π.Θ. σας προσκαλεί στην επίδοση Τιμητικού Τόμου στον Ομότιμο Καθηγητή κ. Γρηγόριο Ζιάκα, η οποία θα πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο της
Ημερίδας που διοργανώνει η Ελληνική Επιστημονική Εταιρεία Σπουδών Μέσης Ανατολής με θέμα
Ο ΑΡΑΒΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στις 7 Νοεμβρίου 2008, ημέρα Παρασκεή, στο Α' Αμφιθέατρο της Θεολογικής Σχολής (2ος όροφος) σύμφωνα με το πρόγραμμα που ακολουθεί.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Α'ΜΕΡΟΣ ΕΠΙΔΟΣΗ ΤΙΜΗΤΙΚΟΥ ΤΟΜΟΥ
17.30'-18.30': Χαιρετισμοί και επίδοση Τιμητικού Τόμου στον Ομότιμο Καθηγητή κ. Γρηγόριο Ζιάκα:
Χαιρετισμός του Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής καθηγητή κ. Ιωάννη Κογκούλη
Χαιρετισμός του Διευθυντή του Τομέα Βιβλικής Γραμματείας και Θρησκειολογίας καθηγητή κ. Μιλτιάδη Κωνσταντίνου
Χαιρετισμός της Προέδρου της Ελληνικής Επιστημονικής Εταιρείας Σπουδών Μέσης Ανατολής κας Ελένης Κονδύλη-Μπασούκου, αν. καθηγήτριας Αραβολογίας Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Χαιρετισμός και παρουσίαση του Τιμητικού Τόμου από τον αν. καθηγητή κ. Παναγιώτη Παχή
Επίδοση του Τιμητικού Τόμου από τον Πρόεδρο του Τμήματος Θεολογίας καθηγητή κ. Πέτρο Βασιλειάδη
Αντιφώνηση του τιμώμενου πμότιμου καθηγητή κ. Γρηγορίου Ζιάκα
διάλειμμα
Β' ΜΕΡΟΣ: Ο ΑΡΑΒΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ
19.00' Νίκη Παπαγεωργίου, επ. καθηγήτρια Τμήματος Θεολογίας Α.Π.Θ.: Οι χριστιανικές κοινότητες σης Μέσης Ανατολής
19.20' Μανώλης Γεωργουδάκης, ιστορικός ισλαμικής τέχνης, φιλόλογος: Η Αραβία στην εποχή του Μωάμεθ
19.40' Μαίρη Χριστοδούλου, υπ. Δρ. αραβικής φιλοσοφίας: Αραβική φιλοσοφία: η ανάπτυξη της λογικής
20.00' Κυριάκος Νικολάου-Πατραγάς, Δρ. Νομικής, ισλαμολόγος: Από τη Σαρία στο Φικχ. Η πορεία από το απόλυτο στο σχετικό
20.20' Συμπεράσματα.
οργανωτική επιτροπή
νικη παπαγεωργίου
αγγελική ζιάκα
μαίρη χριστοδούλου
κάτι σε σχέση με τα προηγούμενα
αντιγραμμένη φυσικά. μια εικόνα που δεν είναι αραβούργημα.
μια εικόνα, εφτά λέξεις.
μια εικόνα, χίλιες λέξεις.
μια λέξη, μυριάδες εικόνες.
Σάββατο 1 Νοεμβρίου 2008
arabesque
μία σελίδα που να λέγεται ‘αραβούργημα’ και να είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που θα ήθελε να είναι, αν ήταν ‘αραβούργημα’
είναι μια σελίδα με όλα τα γράμματα του αλφαβήτου, όποιου αλφαβήτου (εδώ του λατινικού), ζωγραφισμένα και φυλακισμένα μέσα σε ένα τετράγωνο θανάτου: γραμμές που αρχίζουν και τελειώνουν γεωμετρικές μεν, πεπερασμένες δε.
Το αραβούργημα γεμίζει το κενό επαναλαμβάνοντας διαρκώς, το ‘διαρκώς’ είναι ένας σαρκασμός του υπαρκτού, άρα του πεπερασμένου, την έκλαμψη της δημιουργίας, δλδ την πιο απλή, αφαιρετική τομή του βλέμματος πάνω σ’ένα ζωντανό πράμα, ας πούμε πάνω σ’ένα φύλλο ή πάνω σ’ένα αγκάθι, για να πούμε με νέα γράμματα τις παλιές βυζαντινο ρωμαικές και περσικές ακάνθες, για να θυμηθούμε κιονόκρανα ιωνικού ευλύγιστου ρυθμού
Κι εδώ, χωρίς κολόνες, χωρίς ξεχωριστή επιφάνεια, το αραβούργημα είναι η επανά-ληψη και η αφ-αίρεση του πιο κτιστού, του πιο υλικού από τα δημιουργήματα: την πιο βαθιά υπογραφή του θεού ψάχνει ο βλέπων και γράφων. Ο γιγνώσκων, ο εν-νοών…
Το αραβούργημα δεν έχει τέλος. Του είναι αδύνατον, παράλογο, να επαναπαυθεί σε ένα σχήμα. Χύνεται σε μια επιφάνεια και καλεί την επιφάνεια αυτή να πάψει να έχει τέλος. Να γίνει απλώς ανάμνηση μιας δομής που την καλύπτει.
Να είναι μνεία της δημιουργίας, κι όχι υποκείμενο. Να είναι αντικείμενη στην πραγματική δημιουργία, που αναιρεί την ύλη πάνω στην οποία εγγράφεται, και προκαλεί πολλές αφαιρέσεις: πιο μακριά από τα σχήματα της δημιουργίας για να πας στο δημιουργό, πιο μακριά από τα σχήματα του αλφάβητου για να πας στο βάθος που το πρακάλεσε,
Τον Νου, που στόλισε τον κόσμο με λέξεις και μνήμες πριν από το θάνατο.
Μνήμη θανάτου η δημιουργία.
Συνεχής θάνατος είναι η ζωή, όσο τη φοράμε σα μανδύα που κρύβει το κλάμα και το φόβο μας.
Τώρα είναι η πιο σκοτεινή στιγμή της μέρας.
Ραμφίζουν φως μονάχα τα πουλιά
Στριγγιά η φωνή της μουσικής κουρελιάζει έξω σκοτάδια
Το τραγούδι της είναι πανέμορφο
Θα φέρει φως σε λίγο, μα τώρα δεν υπάρχει.
Ίσως η κάθε τέχνη να είναι η στριγγιά φωνή πάνω στο σκοτάδι, που ανασύρει πόλεμο και ελπίδα.
Ένα αραβούργημα απλώνει πάνω στο ποίημα
Ένας ψαλμός διανύει το τέλος της ομοιοκαταληξίας μέσα σε μια επανάληψη
Ένας ρυθμός
Μια γραμμή που κινείται σα φύκι μέσα στο κύμα
Ένα τραγούδι
Κι εγώ προσπέρασα το όριο, και κάθησα μπροστά στην πιο παλιά μουσική που ξέφτισε.
Το αραβούργημά μου έλιωσε.
Ένα ξύλινο μικρό κουτί, μ’ένα μολύβι, ένα φτερό
Πανδώρα εγώ
Που αναγνωρίζω το μηδέν επάνω μου.
2008-11-01
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)