άτιτλο

Ασώματα νερά

Και πνίγομαι

Κοιτάζοντας.

2011-09-21 ελένη κονδύλη

αφιερωμένο στον τίτο πατρίκιο

Θα δρομολογήσω τις ακοές της μνήμης σμήνος μύγες πάνω στα κουφάρια της φωνής.

Η φωνή

Μπήγει τα νύχια της στο νου

Την ανάγκη να απαλλαγώ τη μεταφέρω γράφοντας.

Γράφοντας και γνέφοντας στον καιρό να φύγει

Κι εσύ

Ο τίτος

Μιλάς

Σαν να έχεις παρκάρει στο κεφάλι μου

Η αγάπη κολυμπάει πνιγμένη

Το ειδικό βάρος του θανάτου σφίγγει τον καιρό

Στεγνώνουν τα όνειρα

Και μένουν.

ελένη κονδύλη 2011-09-21

802 asteia.

Αναγωγή στη μονάδα όταν ένας κλάδος δέντρου, έστω γενεαλογικού, εκλείπει.
Κόβει ο ξυλοκόπος το κλαδί να μη γέρνει το δέντρο,
Μα το δέντρο
Σα συλλαβές μετέωρες στο κρουστό του ανέμου δέρμα
Σωπαίνει με φρικτή προσπάθεια,
Μην ακουστεί
Το άγγιγμα το ανήθικο του κάθε πιθανού διαβάτη
Πιθανώς.
Άρρωστος
Άμορφος
Άγνωστος\
Ένας αν
Άνθρωπος
Ανασαίνει πίστη βλέποντας την ενασχόληση με το τίποτα.
Θα ήθελα να μπορούσα να προσευχόμουν στη ζωή που φεύγει και πάει πιο μακριά
Θα ήθελα να γονατίσω στα τερτίπια της άμμου και σαν παιδί να μαζέψω ξανά τα κοχύλια που μάζευα παιδί
Να κοιτάξω ξανά
Τη ζωή μέσα στο θόρυβο του ανύποπτου και του οικείου.
Όμως
Ζαλίστηκα στην προσπάθεια.
Άδειασαν τα μαγικά κουτιά με τη μουσική, ο αγέρας θύμωσε σε κοίταξε
Το δέντρο σώπασε ντροπιασμένο
Σε θέλω
Μα δε θα μπορούσα να περιμένω ποτέ κάτω απ’ αυτό το κομμένο δέντρο.

eleni kondyli.2009-12-13