Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

ένα γκράφιτι: μα, χαζή είσαι παιδάκι μου;

οντά στην εμμανουήλ μπενάκη, σ' ένα παλιό σπίτι, για χρόνια έβλεπα ένα πολύτιμο, διδακτικότατο, κουλτουρέ και πολιτισμένο (σαφώς αντίθετες αυτές οι δυο λεξούλες μεταξύ τους) γκράφιτι:

εν αμίλλαις πονηραίς, αθλιότερος ο νικήσας.

παρόλο που μου φαίνεται απλό στη μετάφραση, θα σας το μεταφράσω όπως μπορώ: ανάμεσα σε παλιανθρώπους νικά ο πιο παλιάνθρωπος.

όλοι κρύβουμε έναν παλιάνθρωπο μέσα μας. είναι ένας τουλάχιστον από τους δέκα μικρούς μήτσους.

εγώ ας πούμε, παρόλο που είμαι απείρου κάλλους αλλά έχω και κάλους, μοιάζω σε αντιδράσεις μου με εκείνη την ξαπλωμένη ζάπλουτη, που έλεγε για τα ίμια 'καλά, πές μου, εγώ ξέρω ζυρίχη, λωζάνη, παρίσι, 'ίμια'; τι είναι; πού είναι; κλπ'.

άλλοτε μοιάζω με τον τύπο που κάνει ασκήσεις θάρρους, κι είμαι στο νούμερο άσκησης 888888888 (τυχαίο άραγε; δε νομίζω!)

κι άλλοτε μοιάζω με τον ξάδελφο απ' την καρδίτσα...

τι θες λοιπόν ελένη, μετά αυτή την εισαγωγή στο μάθημα της λογικής:

να νικάς και να είσαι ο αθλιότερος

ή να νικάς και να είσαι αυτό που γράφει ο άπαιχτος μπρεχτ;

διότι

έχω κι εγώ ένα γκράφιτι στο γραφείο μου, το έχω βάλει πάνω από το κεφάλι μου:

mere courage ne tire aucune leçon des catastrophes qui l'accablent.

να το μεταφράσω: η μάνα-κουράγιο δεν παίρνει κανένα μάθημα απ'τις καταστροφές που πέφτουν στο κεφάλι της.

πόσο θα ήθελα να της μοιάζω...

ναι, ήμουνα στη θέση του συνοδηγού στο ταξί, είχα τη τσάντα μου με τα έγγραφα που μόλις είχα πάρει για το σχολείο του σεραφείμ από το ΚΕΔΔΥ, ευτυχώς μόλις τα είχα υπογράψει σε 4 αντίτυπα, μου έδωσαν τα 2, μου είπαν το ένα να πάει στο σχολείο, το άλλο να μείνει στο γονέα γιατί έχει ισχύ τρία χρόνια (νομίζω), και τα άλλα 2 τα έχουν για το αρχείο τους.

τα χαρτιά αυτά είναι ιδιαζόντως πολύτιμα για το σεραφείμ, και μου είχαν κοστίσει πολύ χρόνο μέχρι να τα πάρω. μπορώ να σας πω διαδικασία ετών, να γνωρίσουν το σεραφείμ, να εξετάσουν, να δουν, να προτείνουν. ήταν μια απελευθέρωση.

για να τελειώσει η διαδικασία ήμουν εχτές στο κεδδυ από το πρωί, πρώτη μου δουλειά, μέχρι τις 2 και κάτι το μεσημέρι. δόξα τω θεώ, ετοίμασαν το χαρτί, βασικό για μένα και κυρίως το παιδί, και φυσικά εγώ δεν πρόλαβα να πάω στο ταχυδρομείο, ούτε στο γραφείο μου. τρεις η ώρα έπρεπε να είμαι ξανά σπίτι.

βγήκα από το κεδδύ στη λεωφόρο ηρακλείου και βρήκα ένα ταξί. ήταν 2 και 10 το μεσημέρι. προορισμος πολύδροσο, μήπως μπορούμε να κάνουμε μια στάση φιλύρων 2 νέο ηράκλιειο να αφήσω ένα γράμμα, δε χρειάζεται καν να παρκάρετε, δε θα χτυπήσω κουδούνι, απλώς το αφήνω στην πόρτα. το ταξί δεν είχε γράψει ούτε 2 ευρώ όταν φτάσαμε φιλύρων 2.

μα πρέπει να παρκάρω.

δε χρειάζεται καν, δε θα χτυπήσω κανένα κουδούνι

δε γίνεται, θα κάνω το γύρο και θα γυρίσω να σας πάρω αμέσως.

είναι η τσάντα μου μέσα.

εδώ να με περιμένετε κάνω το γύρο.

περίμενα πάνω από μισή ώρα. σταματούσα όλα τα ταξί. τίποτα.

μέσα στην τσάντα μου όλα: κλειδιά, κινητό, έγγραφα της δουλειάς μου, τα πολύτιμα έγγραφα για το σεραφείμ, τα δωράκια της άννας... τα γυαλιά μου... και τόσα άλλα....

να μιλήσω για στεναχώρια; για ουσιαστική απώλεια μνήμης όλων των τηλεφώνων που ήταν στο κινητο, για χίλια δυο

ήμουν και καλύτερα, που λέει ο σεραφείμ τώρα.

να σκεφτώ ότι ο ταξιτζής, απλώς, με έκλεψε; ότι ήμουν αφελής; ότι κάτι του έτυχε και δεν μπόρεσε να ξανάρθει; ότι ήταν τρελός; ότι έχασε το δρόμο; ότι τον έπιασε η αστυνομία για παρανομία σε κάτι; ότι ήρθε και δε με βρήκε;

ναι. παίζουν όλα, από το πιο ηλίθιο ως το πιο πονηρό, από το πιο απλό ως το πιο απίστευτο.

να προσέχω περσότερο. να είμαι πιο καχύποπτη. να γίνω πιο έξυπνη. να μην εμπιστεύομαι τους άλλους.

όχι λοιπόν. γέρασα. θέλω να χάνω. μ' αρέσει.

είναι μια μορφή μαζοχισμού, όχι ο ίδιος ο μαζοχισμός. κρίμα για ότι έγινε. το ιδανικό μου θα ήταν να συνεχίσω να μην παίρνω μαθήματα από τις δυστυχίες.

το ιδανικό θα ήταν να μην είχε συμβεί αυτό.

συμφωνείτε;

υπογραφή: και οι δέκα μικροί μήτσοι μαζί.

4 σχόλια:

Ποδονίφτης είπε...

τώρα εγώ γιατί αισθάνομαι οτι θα στην επιστρέψει ???.....είσαι ένα μικρό τριανταφυλλένιο ξωτικό που μας φωτίζεις με τις ιστορίες σου,βγαλμένες απο τη ζωή ,την ψυχή σου ,δε μπορεί ...κάτι μου λέει οτι θα έχουμε μια απροσδόκητα ευχάριστη εξέλιξη ...η ιστορία δεν τελείωσε ....:))

......σκέφτομαι οτι η μορφή σου τριγυρίζει στη σκέψη του ...προσπαθεί να μπαλώσει την πράξη μα πώς ??? νεφέλες τον ταρακουνάνε και του λένε : "βρε τράγε τί έκανες ??? η Κυρία ήταν ευγενέστατη ...δες πόσα έγγραφα της στέρησες ...γύρνα τα πίσω ".......απο την άλλη ακόμη κι αν δε επιστραφεί για φαντάσου αυτή η πράξη να του έβαλε μυαλό ...δεν ξέρω πώς ....και να μην ξεγελάσει άλλους ανθρώπους !!!
ποιός ξέρει την ψυχή του πως ένιωσε όταν βρέθηκε μόνος με την τσάντα ....

κοτσάνες λέω ???
αχ μωρέ δεν ξέρω.....

φιλιά !

- είπε...

ποδονιφτάκι γλυκό, όποιος μ' έχει γνωρίσει ξέρει πώς μοιάζω με τριανταφυλλένιο ξωτικό. στ' αγκάθια, ναι, μοιάζω.
τι να πω!
σ' ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια και τη στάση σου σε τόσα πράγματα...
δεν έχω χάσει τις ελπίδες μου. δεν τις χάνω εύκολα. μπορεί να μη βρω όλα τα πολύτιμα χαρτιά που έχασα.
όμως πιστεύω πως κάποτε θα φανεί χρήσιμη αυτή η περιπέτεια στους δυο πρωταγωνιστές, δλδ σε μένα και στον ταξιτζή. μακάρι...

baobab είπε...

Ελενάκι μου!
εγώ που δεν είμαι καλός άνθρωπος, αλλά κακό δέντρο, προτείνω να στείλουμε στοιχεία -π.χ. ημέρα, ώρα, κούρσα, μάρκα αυτοκινήτου (αν θυμάσαι) ή ό,τι άλλο μπορούν να σκεφτούν οι άλλοι φίλοι- σε μερικά ραδιόφωνα ζητώντας από τον συνάνθρωπο, όσα δεν του χρειάζονται να τα αφήσει κάπου -σε όποιο αστυνομικό τμήμα) γιατί σου χρειάζονται εσένα.
(έχω και δεύτερη πρόταση, αλλά επειδή εσύ είσαι καλός άνθρωπος δεν στην λέω!)
Σε φιλώ!
Πάντα εδώ!

- είπε...

ευγενικό δεντράκι της σαβάνας!
αν είσαι καλός άνθρωπος ή κακό δεντράκι, ένα έχω να σου πω: αν ζούσε ο διογένης, θα είχε βάλει το πιθάρι του στις ρίζες σου και θα είχε σβήσει το φαναράκι του.