Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

αφιερωμένο σ' ένα γιατρό (ακόμη)

Εξημερώνομαι στον άγριο τόπο

Δώσε, δέσε, πονάω.

Μα τη σιωπή φοβάμαι περισσότερο, αυτήν ενδιάμεσα, που δεν ξέρεις,

Μέχρι πού, μέχρι πώς,

Μπορεί να φωλιάσει και να τελειώσει.

Ένα σώμα που σφαδάζει στην άσφαλτο

Μια γυναίκα γελάει χωρίς γέλιο

Ένας άντρας παλεύει να ζει.

Το ρούχο του έχει λιώσει

Το αίμα του βάφει το δέρμα κόκκινο από την αρχή

Πονάω παντού φωνάζει ακούγεται παντού

Όλα σταματημένα γύρω

Κι ευτυχώς

Το ρολόι γυρίζει.

Παλεύεις

Μιλάς μαζί του

Προσπαθείς να μιλήσεις να ντύσεις όση σιωπή με τόση επαφή, μη χαθείς παλικάρι

Να βάλω κάτι στις πληγές σου

Έστω το αντιληιακό στρώμα του αυτοκινήτου μου

Δε με νοιάζει

Να ένα παντελόνι που δε θα ξαναφορεθεί

Ένα αυτοκίνητο σχεδόν στη μέση του δρόμου, κανείς αφηρημένος να μη πλησιάσει πάνω σου

Κι εγώ τι εγώ μ’ ελπίδα ζω

Είμαι κοντά σου.

Προσέχω μην ξεπεράσεις το φράγμα της επιβίωσης από την κραυγή στην άφεση.

Προσέχω, είμαι κοντά.

Είμαι ο καλός σαμαρείτης ακούω γκόσπελ, προχωρώ με τα χέρια στις τσέπες, γαϊδούρια και φυστίκια, μια έκφραση για όλα, είμαι ροκ. Έχει γράψει και για μένα το ευαγγέλιο.

Ανήκω στην ελπίδα, το είδες.

ελένη κονδύλη 2010-09-15

--------------------------------------------------------------------------------

δεν είναι η πρώτη φορά που αφιερώνω ένα κείμενο σ' ένα γιατρό.

το πρώτο γράφτηκε όταν ξύπνησα μετά την εντατική, και γνώρισα κάποιον που τον άκουγα να με καλεί με το όνομά μου και να μου δίνει θάρρος. το 'χω δημοσιέψει κι εδώ, σ' αυτό ή στο προηγούμενο μπλογκ.

γυρνώντας από νάπολη, είδα ένα τρομερό ατύχημα: ένας μοτοσυκλετιστής που έτρεχε 'είχε άγιο' όπως είπε ο γιατρός: αλλού η μηχανή, αλλού αυτός, αλλού το δαντελένιο -έτσι είχε γίνει- αυτοκίνητο.

ένας οδηγός σταμάτησε. γιατρός. είναι φίλος μου. δεν πτοήθηκε από τις σαχλαμάρες 'μη, θα βρεις το μπελά σου' κλπ, ποιος τόλμαγε να του μιλήσει.

δε σας λέω πώς ήταν το παλλικάρι. σταμάτησε ένα ασθενοφόρο με άλλο ασθενή, κι ο γιατρός ζήτησε υλικά για τις πρώτες βοήθειες. μη έχοντας φορίο, βρήκε στο αυτοκίνητό του ένα αντηλιακό στρώμα, και κατάφερε να βάλει επάνω το σώμα, τα ρούχα του είχαν λιώσει, όλος ήταν μια πληγή. αφού ο γιατρός έμεινε κοντά του και του έδωσε κυριολεκτικά τις πρώτες βοήθειες, με ενδοφλέβια που ζήτησε από το πρώτο νοσοκομειακό και συμβουλές στους νοσηλευτές, έφυγε πρώτα το παλλικάρι, ο γιατρός έδωσε τα στοιχεία του στην αστυνομία και μετά φύγαμε κι εμείς.

είμουνα συγκλονισμένη. τι είμαι γω, μπροστά σε τέτοιους ανθρώπους. θυμήθηκα μια άλλη φορά, βράδυ στη κηφισίας, μια μιρκή μοτό με μια κοπέλα με σπασμένο πόδι ή κάτι τέτοιο. ο γιατρός αυτός έφυγε χωρίς σακάκι. το άφησε εκεί, γιατί η κοπελίτσα έτρεμε. και τότε μου είχε κάνει εντύπωση. και τώρα όμως. ας είναι ευλογημένοι οι άνθρωποι που είναι άνθρωποι. κι όλοι οι γύρω τους.

2 σχόλια:

Silia είπε...

Ουδέν σχόλιον ...
Απλά , χαίρομαι όταν βλέπω πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι , που προσέχουν και αναφέρονται σε κάποιες τέτοιες εικόνες ...
Γιατί τέτοιοι γιατροί ... υπάρχουν . Το ξέρω εκ των έσω ... Αλλά οι άνθρωποι που μπορούν να το προσέξουν αυτό και να το εκτιμήσουν και να το μεταφέρουν και σε άλλους ανθρώπους ... όλο και λιγοστεύουν ...
(Αυτό που είπα παραπάνω , είναι μια άλλη οπτική , του θέματος "οι γιατροί κι εμείς οι Άλλοι" )

- είπε...

silia, η ταχύτητα, η αγωνία, η ευθυνοφοβία, μ' ένα λόγο ο εγωισμός κι ο καθένας μας τυφλός. υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που με τα φώτα τους μας ξυπνάνε...
προφανώς ανήκεις κι εσύ σ' αυτούς, να είσαι καλά!