ιστορία ενός ποιήματος και όχι μόνο. το ποίημα είναι εδώ. αύριο μεθαύριο θα αρχίσω να γράφω τα ντεσού.

Να με λες Παλαιστίνη

Στέκει ανάμεσα στα ρολόγια των αεροδρομίων

Σε ώρες ανύπαρκτες αγκιστρωμένη.

Εδώ της φαντασίας ο εξώστης, εκεί, της προδοσίας η προσμονή, πόνος στο χωρισμό.

Τελείωσε. Δώσε τα έγγραφα στα χέρια του τελώνη, κι αυτός θα σκίσει τα χαρτιά, θα σκαρφαλώσει στο δέντρο για να φωνάξει :

Ένα διαστημόπλοιο για το άγνωστο ή πόλος όνου και το πάθος εκούσιο και ο πόνος του όπλου για τους μικρούς. Τη Ναζαρέτ τη σταυρώσανε σήμερα. Το δέντρο του τελώνη, όμως, εκεί είναι, αμερικάνος ανέβηκε; Τι είδε; Ποιόν σκοτώσαν στη τζενίν; Σιωπή, κανέναν, κανέναν.

Αμερικάνος. Εγώ σικελός μετανάστης πλούσιος, εσύ σύριος κι ας είναι λάθος, αυτός κύριος, εγώ κανένας.

Είμαι αγκαλιά για τα νεκρά μωρά σας, όγκος για τους ακροβολιστές σας, πέτρα για τα κλάματα των εβραίων. Ναι, πέτρα για πένθος και κορμί για θάνατο. Κι ερωτεύομαι, αφημένη σε ξένες ώρες, και περιμένω, τι;

Θα δεις της προσμονής την προδοσία που ωριμάζει σαν καρπός: στων πληγών τους τα σχήματα δίνουν απάντηση τα σημάδια του αύριο. Αύριο ειρήνη, αύριο. Το σώμα όμως αναμοχλεύει της δίψας το κράτος

Και μια λαμπάδα για την ανάσταση τρεμοσβήνει χαρούμενη.

Όσο γι’ αυτήν, όσο για μένα, μένω σ’ ένα πρώτον όροφο στριμωγμένη μαζί μ’ ένα αεροπλάνο, μ’ ένα τρομοκράτη κι ένα βιβλίο

Τρώω τοίχους και σπόρους σαν τρωκτικό, τρομάζω σε κάθε θόρυβο μηχανής που πλησιάζει, αίμα το βλέμμα μου, αίμα ο πόθος μου, αίμα η πατρίδα μου. Είμαι κοπέλα και με λένε Παλαιστίνη, είμαι γυναίκα και με λένε Ελένη, είμαι ανάμνηση, και με λένε σιωπή που δε μπορεί να ξεχάσει.

Ο θόρυβος τέλειωσε. Τις ημερομηνίες τις ξέρω τώρα απέξω. Τις κρεμάω στο τεράστιο χέρι σου ελευθερία, τις ξαναβρίσκω στο παγωμένο τους βλέμμα. Αν δεν τους θάψεις, θα σε κοιτάνε για πάντα, στο χρηματιστήριο και στα σχολεία, στις επίσημες ανακοινώσεις θα κρέμονται για να εμποδίζουν την ανάγνωση, στις εξέδρες θα καταστρέφουν τις σκάλες.

Είναι μάτια παγωμένα στα ενδιάμεσα του καιρού, είναι χέρια σταυρωμένα στις πόρτες της απελπισίας. Η ώρα της αγοράς έληξε. Βρήκα αγριόχορτα, που ξέφυγαν από προηγούμενο ποίημα, γλυκοπατάτες που είχαν σαπίσει σε δρόμο των Άνδεων. Εδώ, στη βηθλεέμ, βρήκα και ψάρια, που τρων οι χριστιανοί όταν θάβουν νεκρούς.

Πειράζει που είμαι γυναίκα και με λένε Παλαιστίνη, Μαρία ή Μουχάμαντ; Ο τελώνης υπολογίζει το βάρος των αμαρτιών του πάνω στο δέντρο, κι ο μαύρος με την κομμένη γλώσσα κοιτάζει τον κόσμο σα χαμένος. Μα ποιος γεννήθηκε στη βηθλεέμ και φυλακίσαν και τις πόρτες ακόμη, και τις πέτρες ακόμη;

Πάντως όχι ο θάνατος, όχι ο θάνατος.

Συχώρα με, κι ας είναι ερωτικό το ποίημα.

‏‏2002‏‏-‏04‏‏-‏27‏‏

δημοσιευμένο στο abttha.blogspot.com, e-missos.gr, al-quds, φλύα, παναιγύπτια

αφιερωμένο σ' ένα γιατρό (ακόμη)

Εξημερώνομαι στον άγριο τόπο Δώσε, δέσε, πονάω. Μα τη σιωπή φοβάμαι περισσότερο, αυτήν ενδιάμεσα, που δεν ξέρεις, Μέχρι πού, μέχρι πώς, Μπορεί να φωλιάσει και να τελειώσει. Ένα σώμα που σφαδάζει στην άσφαλτο Μια γυναίκα γελάει χωρίς γέλιο Ένας άντρας παλεύει να ζει. Το ρούχο του έχει λιώσει Το αίμα του βάφει το δέρμα κόκκινο από την αρχή Πονάω παντού φωνάζει ακούγεται παντού Όλα σταματημένα γύρω Κι ευτυχώς Το ρολόι γυρίζει. Παλεύεις Μιλάς μαζί του Προσπαθείς να μιλήσεις να ντύσεις όση σιωπή με τόση επαφή, μη χαθείς παλικάρι Να βάλω κάτι στις πληγές σου Έστω το αντιληιακό στρώμα του αυτοκινήτου μου Δε με νοιάζει Να ένα παντελόνι που δε θα ξαναφορεθεί Ένα αυτοκίνητο σχεδόν στη μέση του δρόμου, κανείς αφηρημένος να μη πλησιάσει πάνω σου Κι εγώ τι εγώ μ’ ελπίδα ζω Είμαι κοντά σου. Προσέχω μην ξεπεράσεις το φράγμα της επιβίωσης από την κραυγή στην άφεση. Προσέχω, είμαι κοντά. Είμαι ο καλός σαμαρείτης ακούω γκόσπελ, προχωρώ με τα χέρια στις τσέπες, γαϊδούρια και φυστίκια, μια έκφραση για όλα, είμαι ροκ. Έχει γράψει και για μένα το ευαγγέλιο. Ανήκω στην ελπίδα, το είδες. ελένη κονδύλη 2010-09-15 -------------------------------------------------------------------------------- δεν είναι η πρώτη φορά που αφιερώνω ένα κείμενο σ' ένα γιατρό. το πρώτο γράφτηκε όταν ξύπνησα μετά την εντατική, και γνώρισα κάποιον που τον άκουγα να με καλεί με το όνομά μου και να μου δίνει θάρρος. το 'χω δημοσιέψει κι εδώ, σ' αυτό ή στο προηγούμενο μπλογκ. γυρνώντας από νάπολη, είδα ένα τρομερό ατύχημα: ένας μοτοσυκλετιστής που έτρεχε 'είχε άγιο' όπως είπε ο γιατρός: αλλού η μηχανή, αλλού αυτός, αλλού το δαντελένιο -έτσι είχε γίνει- αυτοκίνητο. ένας οδηγός σταμάτησε. γιατρός. είναι φίλος μου. δεν πτοήθηκε από τις σαχλαμάρες 'μη, θα βρεις το μπελά σου' κλπ, ποιος τόλμαγε να του μιλήσει. δε σας λέω πώς ήταν το παλλικάρι. σταμάτησε ένα ασθενοφόρο με άλλο ασθενή, κι ο γιατρός ζήτησε υλικά για τις πρώτες βοήθειες. μη έχοντας φορίο, βρήκε στο αυτοκίνητό του ένα αντηλιακό στρώμα, και κατάφερε να βάλει επάνω το σώμα, τα ρούχα του είχαν λιώσει, όλος ήταν μια πληγή. αφού ο γιατρός έμεινε κοντά του και του έδωσε κυριολεκτικά τις πρώτες βοήθειες, με ενδοφλέβια που ζήτησε από το πρώτο νοσοκομειακό και συμβουλές στους νοσηλευτές, έφυγε πρώτα το παλλικάρι, ο γιατρός έδωσε τα στοιχεία του στην αστυνομία και μετά φύγαμε κι εμείς. είμουνα συγκλονισμένη. τι είμαι γω, μπροστά σε τέτοιους ανθρώπους. θυμήθηκα μια άλλη φορά, βράδυ στη κηφισίας, μια μιρκή μοτό με μια κοπέλα με σπασμένο πόδι ή κάτι τέτοιο. ο γιατρός αυτός έφυγε χωρίς σακάκι. το άφησε εκεί, γιατί η κοπελίτσα έτρεμε. και τότε μου είχε κάνει εντύπωση. και τώρα όμως. ας είναι ευλογημένοι οι άνθρωποι που είναι άνθρωποι. κι όλοι οι γύρω τους.

αραβική ποίηση της ματαιότητας και της ελευθερίας

τι σχέση μπορεί να έχει ο τίτλος με την ποίηση; μάλλον κανένα.
¨αραβική ποίηση¨, είναι μια ευκαιρία να μιλήσει κανείς γι'αυτή, το υπόλοιπο κομμάτι είναι μάλλον της ματαιοδοξίας.
θα βάλω κάτω λοιπόν κάποια ποιήματα και κάποια αποσπάσματα ποιημάτων
από το λεγόμενο παρελθόν και το σήμερα.
θα χαράξω

αραβική ποίηση της ματαιότητας και της ελευθερίας

καλημέρα σας και καλό μήνα!
καλά!
ποιος το κανε αυτό να τον σπάσω στο ξύλο;
ποιος έδωσε αυτό τον τίτλο ομιλίας και τί ήθελε να πει άραγε, και πώς εμπλέκομαι εγώ εκεί, και πρέπει να μιλήσω γι'αυτό την άλλη παρασκευή;
ποιός; α, ναι,
χωρίς να θυμάμαι, υποπτεύομαι:
εξ αιτίας, είμαι σίγουρη γι'αυτό, της ριτς (μην της το πείτε κι αρχίσει και λέει 'εγώ δεν' κλπ), βρέθηκα προσκεκλημένη σ'ένα συνέδριο ποίησης, όπου η πρώτη πρόσκληση ήταν να επιλέξω ένα ποίημά μου, ει δυνατόν αδημοσίευτο, και να το απαγγείλω.
αυτό μου άρεσε τόσο, χάιδεψε τη ματαιοδοξία μου τόσο γλυκά, που μάλιστα είχα επιλέξει κι ένα ποίημα και το ανάρτησα εδώ, κι ο γιώργος μίχος μάλιστα, προφανώς για να μου πει 'οκ, καλό είναι', το ανάρτησε και στο δικό του μπλογκ.
να σου όμως μετά κάμποσο καιρό που με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν ότι προτιμάνε να μιλήσω για αραβική ποίηση, αντί να ανοίξω το στόμα μου και να πω κάποια δικιά μου αηδία (δεν το είπαν έτσι οι άνθρωποι, το είπαν ευγενικά!)
εγώ τότε, ως μεγάλη ποιήτρια που περιμένει τη (δίκαιη) αναγνώρισή της, θίχτηκα βαθύτατα!
με τσίμπησε, με πλήγωσε μέσα μου, κι αν δεν ήμουνα κομπλεξικό και ανελεύθερο άτομο, θα τους έλεγα: τιιι; (όπως σε μια διαφήμιση που ακούμε για λάστιχα) τιιι; και την ασφάλεια πού την είδατε; , μεταφράστε: τιιιι; και την ποίηση πού την είδατε (χωρίς εμένα!), σας κάνω μούτρα και δε μιλάω για τίποτα! να! καλά να πάθετε! αχάριστοι! που θα μου βάλετε την αγγελάκη ρουκ και κάποιους άλλους να απαγγείλουν ποίημά τους κι εμένα μ'αφήνετε στην απέξω! ορίστε μας! εκτός από φίλη ποιήτρια, ποια είναι μπρστά σε μενα που λέγομαι τζένη καρέζη (ξέρει η αγγελάκη), αυτή η κατερίνα αγγελάκη ρουκ! ορίστε μας!
όμως,
δεν είπα τίποτα από όλα αυτά τα απωθημένα τα οποία τα άφησα να γίνουνε ένας ωραίος χυλός μέσα μου, μόνο έβγαλα τις δυο λέξεις, προφανώς, έτσι πρέπει να εξηγείται, με αυτό που ένιωσα:
ματαιότητα, (όλα είναι μάταια, σιγά μωρή μη και σε θεωρούσανε ποιήτρια)
αλλά σκασίλα μου, εις πείσμα όλων εγώ θα αναζητάω κάποια ελευθερία.

κι αμέσως ξεστόμισα τον τίτλο...

λοιπόν, με τέτοιο τίτλο, τι στο καλό να πω;
έχω ήδη κάτι στο κλούβιο μου κεφάλι, με αποκοτιά και αφέλεια, σχετικά με το χρόνο στην αραβική ποίηση
-χε χε χε
αλλά περιμένω βοήθεια από λογικούς και υπομονετικούς ανθρώπους όπως οι αναγνώστες μου,
σας παρακαλώ
ελεείστε τον αόμματο
και πεστε μου

μ'ένα τέτοιο τίτλο

τι θα σκεφτόσασταν;


ΚΑΛΌ ΜΗΝΑ!