Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012

καλημέρα. ένα φορτηγάνι με αφγανούς και η λούμα.

η λούμα είναι φίλη μου. κι ας ζει στην αυστραλία τώρα, νομίζω πως κι αυτή που και που θα με θυμάται.
την είχα γνωρίσει τη δεκαετία του 90, στο γαλλικό ινστιτούτο αθηνών, στη σίνα.
πρόσφυγας. χωρίς χαρτιά ακόμη τότε. με τον άντρα της τον Χ και την κόρη της την άγια.
ερχόταν από τη Βαγδάτη, ναι με Β, όχι β. τη Βαγδάτη.
γίναμε φίλες αμέσως. της ζήτησα να μου κάνει μαθήματα προφορικών αραβικών και να την πληρώνω. ανέλαβε μετά χαράς. εγώ βέβαια ποτέ δεν έμαθα να μιλάω. το μπλόκο είναι πολύ παλιό, και νομίζω πλέον αξεπέραστο, έστω κι αν άρχισα να μελετώ αραβικά από το 77, έστω κι αν έχω τελειώσει διδακτορικό στην αραβική λογοτεχνία, έστω κι αν μέχρι τώρα βγάζω τα ματάκια μου μ' αυτή την υπέροχη γλώσσα και πολιτισμό, ποτέ δε θα μάθω να μιλάω, είναι δεδομένο. δε βαριέσαι! ξέρω να κοιτάω. και να καταλαβαίνω. μα γιατί τα γράφω αυτά τώρα, δεν είναι το θέμα, θα επανέλθω.
το σπίτι της λούμας εδώ στην αθήνα ήταν ένα ζεστό υπόγειο πολυκατοικίας. με τον άντρα μου τότε, αφού δε δεχόταν ποτέ πληρωμή η λούμα, αγοράσαμε χαλιά να καλύψουμε το σπίτι. η πεντάχρονη άγια να μπορεί να περιφέρεται χωρίς υγρασία. τα δοντάκια της άγια ήταν φαγωμένα, μα αυτό ήταν το λιγότερο.
η λαθρομετανάστης λούμα κέρδιζε κάποια χρήματα γιατί πληρωνόταν με την ώρα από την αστυνομία ως διερμηνέας, γνώριζε τις γλώσσες της περιοχής της, αραβικά, ουρντού, πέρσικα, συν αγγλικά και γαλλικά, τέλεια!
πώς ήρθατε εδώ λούμα;
με τα πόδια προς την τουρκία, κι από κει 4 μήνες στην άγκυρα, και μετά στην κωνσταντινούπολη. δε θέλω να θυμάμαι τους 6 μήνες που πέρασα εκεί. γι' αυτό σου λέω, δε θέλω χρήματα από σένα...
μου έλεγε με μάτια σκοτεινά.
γιατί έφυγες λούμα; η ερώτηση ήταν δική μου, όταν στο μάθημα περιγράφαμε η κάθε μια το σπίτι της, κι εκείνη μου περιέγραφε ένα διώροφο με κήπο στην βαγδάτη.
γιατί δεν μπορούσαμε να ζήσουμε εκεί: ο άντρας μου είχε έναν ξάδελφο κούρδο, ήρθε στη βαγδάτη, τον φιλοξενήσαμε, και μετά χάσαμε και οι δυο τη δουλειά μας και αγρίεψαν ξαφνικά τα πάντα. πληρώσαμε και φύγαμε μυστικά από τα βουνά...
δε μιλούσε πολύ η λούμα.
με έμμεσο τρόπο έδινε πληροφορίες.
όταν μιλούσαμε για κανόνες γραμματικής, το αγαπημένο δικό μου κομμάτι, η λούμα έφερνε παραδείγματα πάντα με το στρατό.
σε κάποια φάση νευρίασε και μου είπε: συγγνώμη, τα 'χω βάλει με τον εαυτό μου, αλλά όταν μαθαίναμε γραμματική, πάντα με τέτοια παραδείγματα τη μαθαίναμε, και μου έχουν μείνει! ά στο καλό!
η τελευταία ματωμένη οικονομικά διαρροή κόστισε στη λούμα 12.000 δολλάρια, για ένα ψεύτικο διαβατήριο του άντρα της, που σώνει και καλά ήθελε να πάει στον καναδά.
του λέγαμε ότι εκεί δεν είναι όπως εδώ. εδώ σε ξέρουν και δε λένε τίποτα, η λούμα λαθρομετανάστης πληρώνεται από την αστυνομία, εκεί δεν έχει τέτοια...
ο άντρας της όμως ήταν ανυπόμονος κι έλεγε: εδώ όμως είμαστε τόσο καιρό και δε μας δίνουν ούτε χαρτιά ούτε τίποτα. εκεί μόλις πατήσω το πόδι μου θα ζητήσω πολιτικό άσυλο και θα φέρω μετά και τη λούμα με την άγια...
τελικά τον έπιασαν στο ελληνικό αεροδρόμιο, δείχνοντάς του οι ίδιοι οι αστυνομικοί πόσο κακοφτιαγμένο ήταν το διαβατήριο που του είχαν δώσει...
και πού βρήκατε λούμα 12.000 δολλάρια για το ψευτοδιαβατήριο;
πουλήσαμε το σπίτι, έχουμε λεφτά μας τα έστειλαν φίλοι από τη συρία....
ευτυχώς χάρη στη λούμα η ιστορία τέλειωσε καλά: η αυστραλία τους έδωσε πολιτικό άσυλο, έφυγαν όλοι μαζί από την ελλάδα και πήγαν εκεί...
ας είναι καλά!
η άγια τώρα θα έχει σπουδάσει στο πανεπιστήμιο, ίσως να έχει παντρευτεί, ίσως η φίλη μου η λούμα να γράφει πια βιβλία για τις περιπέτειές της, κι ο άντρας της να είναι πιο ευχαριστημένος εκεί, αν δεν έχει τρελαθεί μη αντέχοντας τέτοιες εξελίξεις στη ζωή του...
ποιος ξέρει...
ας είναι καλά αυτοί.
τους αφγανούς δεν τους ξέρω.
ποτέ δε θα γνωρίσω πόσα λεφτά έδωσαν για να στριμωχτούν στο κλεμμένο φορτηγάκι. 45 άτομα στο κλεμμένο, 45 κεφάλια επί πόσα λεφτά για ένα αβέβαιο μέλλον;
η χασούρα πάνω στο χιόνι είναι κάμποσα κεφάλια.
και να δείτε που οι έμποροι των ονείρων παριστάνουν και τους 'καλούς', διαλέγουν κράσεις μεταξύ των σκλάβων που θα μεταφερθούν κι αφήνουν άλλους...
άραγε, τι θα γινόταν αν δεν υπήρχαν αυτοί που μετράνε λεφτά σε κάθε κεφάλι;
που βγάζουν το μαύρο, καρακατάμαυρο χρήμα, με χασούρα ανάμεσα σε βάρκα, αυτοκίνητο, φορτηγάκι κλπ;
που χτίζουν μ' αυτό το χρήμα το γάμο της κόρης τους, την εταιρεία του γιου τους, το μαγαζί τους, το μαγαζί αυτού που θέλει να τον δανείσουν λεφτά, -και κοίτα, εγώ για την ψυχή της μάνας μου το κάνω, δε βγάζω τίποτα εγώ όσα λεφτά και να πληρώσεις πανωτόκια φίλε στηρίζεις το σπίτι σου-, κλπ κλπ κλπ
μέχρι τη στιγμή της θείας δίκης.

μα πριν απ' αυτή, σήμερα στον αστακό κοντά, το χιόνι μπορεί να μην κοκκίνησε από ντροπή. ντροπή.
από αίμα κοκκίνησε κάποιων που αργά ή γρήγορα κάποια μάνα, κάποια αδερφή ή αδερφός, κάποια αγαπητικά θα κλάψει, όταν κάποτε μάθει,
πως πριν βρουν την ελπίδα, στη θέση της, βρήκαν την κόλαση.
ας είναι ελαφρύ το ξένο χώμα που θα σκεπάσει αυτές τις ψυχούλες. ήθελαν να φύγουν από τη δυσκολία του τόπου τους και βρήκαν το θάνατο κάπου αλλού.
δεν ξέρω. πονάει η ψυχή μου.

5 σχόλια:

Ο ΠΑΝΟΣ & Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ... είπε...

Το γραφούμενό σου έχει περιεχόμενο όπου, παρά τις επτά (7) αναγνώσειςκαι, επειδή μου τράβηξξαν τη προσοχή τα επάλληλλα μηνύματά του, δεν τολμώ να συμμετάσχω σήμερα ...

Μου βγαίνει όμως κάτι, πές το ίσως, "κληρονομιά Μεγαλέξανδρου ...

Όλοι οι λαοί έχουν τη πορεία τους, με τα + και με τα -. Αναρωτιέμαι, "αναγνώστης" κάθε τέτοιας -σχεδόν καθημερινής- ιστορίας στην ελλάδα μου, ... γιατί θα πρέπει να προκαλούμαι, να πονώ ανθρώπινα, να υπομένω (υπερφορτωμένος λαός από τέτιες προκλήσεις...) αλλά και να χλευάζομαι από "εταίρους/ες" στην καθημερινότητά μου λές και, εμείς είμαστε η ρίζα του κακού στη κάθε χώρα που μας "στέλνει" τα δύστυχά της πλάσματα...

Όχι καλή μου συνοδοιπόρισσα, ... δεν αξίζει "ντροπή" έξω από τον αστακό ... Δεν μπορώ να ντραπώ γιατί, κάποιοι δύστυχοι διάλεξαν προορισμό την Ελλάδα και όχι την Ιταλία γιατί, η Ιταλία τα "βρήκε" σε αυτό το θέμα με τον Καντάφι πρό θανάτου του ...

Ας είμαστε λίγο πατριώτες για το χώμα που θα μας ενστερνιστεί. 134 Συνδέσμους Αλλοδαπών ανεχόμαστε στη χώρα από το 1974 μεχρι και σήμερα !!!! Για ΠΟΙΟ ρατσισμό μας εγκαλούν //// Όχι λοιπόν "ντροπή". Και άν η Αυστραλία φιλοξένησε τελικά τους φίλους σου, η Ελλάδα και σύ (κατ' επέκταση, κι εγώ...) τους περιθάλψαμε και βοηθήσαμε.

Η υπόλοιπη Ευρώπη, πές μου, ΤΙ Κάνει???

Όπως είπα, δεν θα απαντήσω εδώ αλλά σε άλλο μήνυμα...

Σ' ευχαριστώ όμως για την φιλοξενία ... :-)

Με εκτίμηση και θάρρος λόγου,
Πάνος.

ειρήνη είπε...

θα ήθελα την άδειά σου να το εκτυπώσω και να το διαβάσω στην τάξη..

Swell είπε...

Αυτό τον κόσμο φτιάξαμε. Να διώχνει τα παιδιά του από την πατρίδα τους, στην αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής και όταν δεν τα σκοτώνει, τα παιδεύει με το μαρτύριο του Σίσυφου...

- είπε...

όλα πονάνε σήμερα, το κρύο και η ανέχεια,
το αίμα πάνω στο χιόνι, ο παπαδιαμάντης, ο παπανδρέου, το μνημόνιο που δε διάβασαν...
κι εγώ
σε λίγο
θα μιλήσω για ιδανικό αναγνώστη
και δε θα ξέρω
ούτε πώς με λένε
ούτε τι είπα/
ούτε τι θα πω.
γράφτε κι εσείς ότι θέλετε, πείτε ό,τι θέλετε.
με αγάπη
ελένη

scalidi είπε...

Και η δική μου.